1983 – 18 januari – Gazet van Mechelen :

 

                                                     10 JAAR VEVOC TE LEEST

 

“Ter gelegenheid van 25 jongens- en 15 jaar meisjeschiro werd op zondag 15 april 1972 in Leest voor de eerste maal een cross, een initiatief dat intussen grote weerklank heeft gevonden, ingericht.
Op die gedenkwaardige dag kwamen vele oud-leiders en –leidsters opnieuw samen, en worden de eerste plannen gesmeed om een Leestse vereniging voor ex-chiromensen op te richten.

Het duurde tot november ’72 vooraleer de idee weer ter sprake kwam.
Louis Vloebergh, Paul Willems, Eddy Beterams en Marc Leemans sloegen de handen in elkaar en op zaterdag 28 januari 1973, tijdens de eigenlijke jubileumviering van de chiro, zag VEVOC het levenslicht.

Eric Bradt, de eerste secretaris, stelde voor de eerste letters van “Vereniging van oud-Chiro” te nemen en dat werd dan VEVOC.

Walter Lefever en Frans De Borger voegden zich bij de initiatiefnemers en het bestuur was klaar. Pater Van Aken werd natuurlijk proost en Louis Vloebergh werd de eerste en tot heden enige voorzitter van Vevoc.

Ten slotte nam Willy Van Praet de functie van kassier voor zijn rekening.

Ook de oud-leidsters lieten zich niet onbetuigd. Chris Standaert – Verbeeck en Rosette Serdongs – Verschueren werden onmiddellijk mee in het bestuur opgenomen.

 

Snelle groei

In de beginperiode wenste het bestuur enkel oud-leiders en leidsters in de vereniging op te nemen.

Vroegere Leestse chiroleden drongen aan om ook hen toe te laten, en daar had niemand bezwaar tegen. Men ging zelfs nog verder. Voortaan sluit men alle oud-chiroleden aan, die ofwel in Leest actief waren ofwel in Leest zijn komen wonen. Deze nieuwe formule joeg het ledenaantal snel de hoogte in.

Momenteel is Vevoc uitgegroeid tot een superfamilie van liefst 250 leden.

Om aan al de wensen van de leden tegemoet te komen, tracht het bestuur een zo breed mogelijke waaier van activiteiten te bedenken.

Een kort en zeer volledig overzicht geeft een idee wat Vevoc tot heden al te bieden had : culturele avonden met Nand Baert, dorpskwissen en spelavonden, kleinkunstavonden met o.m. Miel Cools en Jef Elbers, optredens van andere groepen, kindernamiddagen, bivakken, fietsrally’s en andere uitstappen.
Ook de sportactiviteiten, steeds in de oranje-zwarte verenigingskleuren, mag men niet vergeten. Er wordt volleybal, basketbal en voetbal gespeeld.

En last but not least is er de jaarlijkse jeugdcross onder het motto “deelnemen is even belangrijk als winnen”.

Deze cross is uitgegroeid tot een groots evenement maar zal stilaan terug meer chiro gericht worden.

 

Tienjarig bestaan

De lezer heeft natuurlijk al lang door dat we naar het tienjarig bestaan van Vevoc heen willen. Het eerste decennium zit erop, en men mag gerust stellen dat Vevoc zich in deze relatief korte periode tot de meest dynamische vereniging van Leest heeft opgewerkt.

Daarom genoot de bestuursvergadering van vrijdag l.l. speciale aandacht.

Naast het jaarprogramma werden ook de festiviteiten n.a.v. het tienjarig bestaan bekendgemaakt. Die hebben plaats op zaterdag 22 januari.

De feestviering, waaraan alle leden, plus genodigden en de huidige chiroleiding mogen deelnemen, begint traditiegetrouw met een aangepaste eucharistieviering in de parochiekerk.
Om 19 uur volgt een gelegenheidsdrank met daarna een etentje, en zoals gebruikelijk zullen de opgehaalde herinneringen weer een extra sfeertje scheppen.
De huidige chiroleden zullen in het hele gebeuren mee worden betrokken.

          (mr)”

 

                                                       De Band ‘Hoera’.

Noemenswaard in de geschiedenis van Chiro-Vevoc is het muziekgroepje ‘HOERA’.

Tijdens het kampvuur van het chiro-bivak te Neerpelt (1980) entertainden drie leden hun makkers met een muzikaal optreden  en de sfeer zat er meteen goed in.

Door de vonk die daar ontsproot  werd de kiem gelegd voor een rockbandje.

Stuwende kracht en mentor was Erwin Van Nobelen. Hij speelde gitaar.

Hugo Lauwens speelde ook wat gitaar en orgel  en nam de zang voor zijn rekening.

Bart Lauwens werd de drummer.

Tijdens hun eerste repetitie in de chirolokalen werd nagedacht over een groepsnaam.

Deze werd vrij vlug gevonden toen iemand spontaan uitriep : “HOERA, we zijn een band !”

De groep teerde vooral op de smartlap “M’n lieveling”, eigen werk van Erwin.

Een heel melodieus liedje dat mits de nodige ondersteuning de hitlijsten zou kunnen halen.

Hoera nam deel aan Ontdek de Ster-wedstrijden met een gevarieerd oeuvre en won zelfs de Prijs van het Publiek tijdens de Leestse Volksfeesten, toen gepresenteerd door Jan Theys.

De tango en “M’n Lieveling” werden met zoveel bravoure gebracht dat de helft van het publiek op Hoera stemde. Enkel de prijs viel toen wat tegen, een haardroger was aan de mannen niet besteed.

Zoals in die tijd gebruikelijk was hadden ook de bandleden een bijnaam.

Erwin was ‘De Smalle’, allusie op zijn figuur. Hugo was ‘De Vennekes’ omdat hij als kind zo genoemd werd door zijn familie en Bart was ‘Den Ted’ naar zijn idool Ted Nugent.

Tijdens een knotsgekke repetitie werden er voor de vuist weg wat bluesnoten gespeeld en De Vennekes moest dringend plassen. Hij vond er niet beter op dat zijn ongemak te verwerken in de tekst. Hij zong : ‘Ik moet gaan pissen’ en voegde de daad bij het woord.

De anderen speelden nietsvermoedend verder en toen de zanger terug kwam veranderde hij de zin in ‘ik z’n gaan pisssen’. Algehele hilariteit en er werd een lang liedje van gemaakt met een passende tekst. Dit lied werd het uithangbord van Hoera.

Op free podia was de groep heel populair. Zalen liepen letterlijk vol in Klein-Brabant wanneer hun  naam op de affiche stond.

De specialiteit van Hoera was vooral de samenhang tussen muziek en cabaret. Het was lachen geblazen met de fratsen van den Ted en de reacties van de Smalle en de Vennekes.

Later werd uitgekeken naar een andere zanger omdat Hugo zich ging toeleggen op basgitaar en de combinatie zang/bas niet zag zitten. Korte tijd werd Paul Lambert uit Schelle leadzanger maar de afstand was er te veel aan.

Zijn opvolger was een voor de hand liggende keuze. Paul ‘De Polle’ Van Roy was een goede vriend van de bandleden.

Hoera speelde zijn voorlopig laatste reünie samen met Glenn Degendt, oud lid van de jongensband Get Ready. Dit concert, ‘Leest Zingt’, vond plaats in 2005 op het Leestse Dorpsplein en was georganiseerd door de Dorpsraad. Naast Hoera traden nog andere Leestse muziekuitvoerders op : de Kon. Fanfare St.-Cecilia, Erwin Vloebergh & Band, Bedford Piessens en BEEB.

‘Hoera’ is een tijdloze groep, momenteel spelen ze nog zelden maar af en toe volgt er toch een verrassingsoptreden…

(Info : Hugo Lauwens-Erwin Van Nobelen)

 

 

Foto’s :

-Het bestuur van Vevoc. Links onderaan voorzitter Louis Vloebergh.

-De kiem van ‘Hoera’ werd in 1980 gelegd tijdens het bivak te Neerpelt. Links ‘De Smalle’, rechts de ‘Vennekes’. (Foto : Hugo Lauwens)

-‘Hoera’ tijdens een concert. Van links naar rechts : Hugo Lauwens, Paul Van Roy, Erwin Van Nobelen en Bert Lauwens. (Foto : Hugo Lauwens)

-BEEB

 

1983 – Zaterdag 15 januari : Wandeling in de Hoge Venen met het Davidsfonds

 

“ Sfeervolle winterwandeling met deskundige begeleiding door de Hoge Venen,” had het Davidsfonds afgekondigd. De prijs bedroeg 600 frank en die omvatte het vervoer, een gids uit de streek, het avondeten en de verzekering. De trip zou alleszins memorabel blijven. Hieronder verslagen van respectievelijk  Karel Soors en Susse Teughels :

 

Met Davidsfonds ploeteren door het Hoge Veen

“Het was een eerder rustige busreis : naar de Botrange 692 m boven de zeespiegel, het hoogste punt van België. Wat onmogelijk leek was toch waar : het sneeuwde  en iedereen kwam in beste stemming. De wandeling door het veen kon van start gaan. Iedereen had zich warm aangekleed en de gids loodste ons naar de vertrekplaats. Hij vertelde ons eerst wat hij gedurende 25 jaar, die hij al door het bestuur van Waters en Bossen was aangesteld, niet had meegemaakt. Een tocht door de Hoge Venen is erg gevaarlijk. Elk jaar verdwalen er mensen en anderen komen zich hier het leven benemen. De gids gaf ons enkele raadgevingen en we trokken op pad. Dat het niet makkelijk is hebben we daarna wel aan de lijve ondervonden.

Een koude wind vergezelde ons door ’t veen en sloeg sneeuw en ijswaterbuien in ons gezicht. Heel de tijd moesten we uitkijken naar de houten vlondertjes die als paadjes door het moeras slingerden. Naast de houten gaanpaden zakte je in het natte veen tot aan je enkels (knieën). Waar er geen pad lag moest je op de hobbelige bulten of doodskoppen lopen. Zo ploeterden we door het eindeloze veen en werden doornat. Bij een sparrenbos aten we onze natte boterhammekes en daarna trokken we verder door de godsverlaten streek. De ene keer goed doorstappend langs de bosrand, de andere keer kijkend en zoekend waar je best je voeten zou plaatsen opdat je laarzen niet het ijskoude veenwater zouden binnenscheppen.
Wat al moeite om droog te blijven, niemand bleef gespaard en al vlug werd het een tocht van doornatte mensen, die niet beter vroegen dan dat ze zo snel mogelijk het einde van deze overlevingstocht zouden zien. ’t Was een hele opluchting toen we de rotte veengrond achter ons hadden liggen en we weer in de bewoonde wereld kwamen na plus minus 5 uur veenploeteren. Na een lange droogpartij in het restaurant en een warm drankje werd het warme avondmaal gretig aanvaard.

Nog nabibberend op de terugreis werden reeds plannen gemaakt voor een volgende lekkere, natte, moeilijke uitstap naar het ‘Verdronken land van Saftinge’. Tot dan !

     K. Soors.”

(‘De Band’, maart 1983)

 

Ook ‘Susse’ (noot : Frans Teughels) schreef ‘als reporter ter plaatse’ zijn ervaringen neer :

 

Blib, Blab en Blubber of De Mop van het Jaar

“Blib-blab en blubber…zou een reuzetitel kunnen wezen voor één of ander stripverhaal, doch voor velen van onze lezers zal het eerder lijken op een soort Chinese vertelling.

Een kleine wandeling in de door zon overgoten sneeuw in het beschermd natuurpark van de Hoge Venen was de aankondiging gedaan door het Davidsfonds. ‘Gelieve gazet mee te brengen om de klederen niet te bevuilen bij stemmige picknick op gevelde boomstammen in het bos’ luidde het verder. ‘Daarna etentje en gezellig samenzijn in sfeervol restaurant ter plaatse’. ‘Allen op post’ stond in de mededeling.

Even na de afgesproken tijd zaten alle deelnemers welgezind en knusjes in de autocar. Via Leuven bracht die de inzittenden naar de hoogvlakte op de Botrange. De stemming was reuze. In een minimum van tijd stonden we op de grote besneeuwde vlakte terwijl kleine witte vlokjes langzaam naar beneden dwarrelden. Haastig werden skipakken, anoraks en regenjassen aangetrokken en bergschoenen dichtgerijgd. De meesten trokken echter rubberlaarzen aan. Voor de inwoners van de streek moet het wel een koddig zicht geweest zijn wanneer ze die kleine karavaan blijgemutst over de weg zagen trekken. Er liep zelfs iemand met een parapluken tussen.

Op de plaats van afspraak wachtte een gids ons op. Een korte verwelkoming en een kleine uiteenzetting over de fauna en flora van het gebied ging deze wandeling vooraf.

‘Wij zullen het voetpad nemen,’ zei de vent, ‘dat is de gemakkelijkste weg !’

Als officier, de SS-ers van in de oorlog waardig, stapte hij op kop van de troep. De zachte sneeuwval bij een temperatuur van plus minus nul graden dreef de stemming op.

Eens van de verharde weg af werd het zelfs prettig om zien. Af en toe was er wel iemand die zich mistrapte en met de voet terechtkwam in het klare water onder het sneeuwtapijt, tot groot jolijt van de anderen. Elkeen kwam zowat aan de beurt, want die zachte zuigende turfgrond was onberekenbaar. Bij de eerste halte met uitleg, waren er zelfs al mensen bij die over natte voeten spraken. Weer ging de tocht verder. Ondertussen was de vallende sneeuw veranderd in ijskoud water dat door de opkomende wind lustig in ons aangezicht gestriemd werd. Meer en meer verrassingen zaten in de grond. De mensen zochten de boven de sneeuw uitstekende graszoden op om minder gevaar te lopen in het nat te trappen. Af en toe plooide het grasbosje echter naar beneden, juist diep genoeg om zelfs de rubberlaarzen te laten vollopen. De vallende druppels varieerden van regen over sneeuw naar hagelbollekens en dan kwam er nog stormwind bij te pas. De lucht werd alsmaar grauwer en grijzer. Alleen de drassige witte vlakte waar men op stappen moest, was nog zichtbaar en daar hadden die steppetrekkers meer dan genoeg aan. Plomp pladderen en pletsend, ploeterden ze verder, af en toe klimmend kletschten ze klagend voort door die kleverige kletsende klare klatsch.

Erger en erger werd de tocht, dieper en dieper de plassen en grachten onder de verraderlijke liefellijke witte vacht.

Op een gegeven ogenblik verwijderde iemand zich een beetje en plaatste zich met de rug naar de anderen : kwestie van een kleine behoefte te doen.  ‘Dat zou ik niet doen’, hoorde ik achter mijn rug zeggen, ‘dan had ik er tenminste zelf nog een tijdeke warmte van !’

Eindelijk kwamen ze in de bossen waarin er zou gepicknickt worden. Stemming was er genoeg, vooral toen Karel, als reserveofficier zulke knepen kennende, met een fles Bols voor de pinnen kwam. Elkeen mocht een teug nemen, zelfs Elvire sloeg het aanbod niet af, plaatste de fles aan de mond en dronk ervan alsof het zuiver…was.

Het woord zelf durf ik niet meer te noemen want dat goedje was in de hemel, op de aarde en op alle plaatsen. Haastig trok de milde schenker die fles van tussen haar saamgeperste tanden…’kwestie van ook een beetje te hebben,’ replikeerde hij. Sommigen hadden nog het lef om hun geheel doorweekte dagbladen over de boomstronken te spreiden ; anderen konden doodgewoon de moeite niet meer doen. Toen ze weer opstapten voegde zich een nieuw element bij de groep : ‘HOUD BOOM REIN’ stond er op haar buik te lezen. Het kind bekloeg er zich over, er niet eerder aan gedacht te hebben, die plastieken zak, meegebracht om op te zitten, over het hoofd getrokken te hebben. Nu bleef ze tenminste droog.

De gezwollen voeten van de zwaksten zwalpten weer zwoegend door de zwoele zwam, terwijl de zwetende lichamen zwijgend over de als zwarte klauwen uitstekende boomwortels voortzwabberden.

‘Wij zijn er bijna,’ sprak de gids plots. En, inderdaad, ongeveer een half uur later zagen ze in de verte een auto rijden. Dat moest een verharde weg zijn. Velen begonnen zich warmer te voelen, wetend dat daar ergens het beloofde land zou zijn. Sommigen lieten zich van geluk vallen, zich niet bekommerend of het sneeuw of water was waarin ze terechtkwamen. Het laatste deel was moordend, doch allen zijn veilig aangeland. Wie nog kon, liep het laatste eind naar de autobus. Daar kapten ze het resterende water uit hun botten, wrongen hun klederen uit en spoedden zich naar het warme hotel. Op de hete luchtroosters daar was het een drukte van belang. Wel tien personen heb ik daar geteld, op een oppervlakte van één vierkante meter. Het eetmaal was perfect, gezellig en gemoedelijk en ondertussen lagen op de warme luchtroosters alle soorten klederen te drogen, broeken, hemden, kousen enz…

Wanneer de schatbewaarder betalen wou, was het eerste wat de patron uit die portefeuille in handen kreeg, een gulp water uit zijn eigen Hoge Venen !

De terugreis verliep in alle stilte. Iedereen koesterde zich in de zachte warme zetels.

Tot slot : de reis was heel leerrijk en nooit meer kon iemand die erbij was nog natter worden…en dat bij een temperatuur van tegen het vriespunt !

‘We zullen het voetpad nemen’, had de gids gezegd, van bad had hij niet gesproken !!!”

 

1983 – Zondag 16 januari : Eerste Nieuwjaarsconcert van Sint-Cecilia

            In de parochiezaal had voor de eerste maal een nieuwjaarsconcert plaats,

            uitgevoerd door de Koninklijke Fanfare “St.-Cecilia” uit Leest.

            Dit kwam in de plaats van het Kerkconcert.

            Achter het initiatief zat de Leestse kerkfabriek onder voorzitterschap van

            Fons Verbruggen en met als leden Maria Lamberts, Modest Van Steenwinkel,

            Jules De Smet, Jules Geens en pastoor Lornoy.

            Bedoeling was om dit jaar alle Leestse verenigingen samen te brengen en

            in een geest van verbroedering samen een nieuwjaarsreceptie te houden.

            De integrale opbrengst van dit concert kwam ten goede aan de verwarming van

            de kerk.

            In aanwezigheid van een 200-tal muziekliefhebbers, afgevaardigden van het

            Leestse verenigingsleven, schepenen Raymond Vanderwaeren en Kris Van

            Esbroeck, raadsleden Gust Emmeregs, Louis Vloebergh en Lea Clarijs-Pauwels

            bracht de Leestse fanfare een uitstekende uitvoering en deed haar naam van

            wereldkampioen in haar afdeling, eer aan.

            Onder de leiding van J.P.Leveugle werd het publiek zodanig begeesterd

            dat  er spontaan werd mee geklapt en om bisnummers verzocht.

            Na afloop van het concert werd een receptie gegeven door de kerkfabriek

            aan de vertegenwoordigers van de Leestse verenigingen en de afgevaardigden

            van het stadsbestuur.

            Pastoor Lornoy betuigde zijn dank aan de verenigingen die zich een gans jaar

            onbaatzuchtig ten dienste stelden van de Leestenaars en aan dirigent Leveugle.

            (‘DMW’, 20/1/83 en ‘DB’, februari ’83)

 

            Het lidgeld voor ’83 werd door de Kon. Fanfare St.-Cecilia vastgesteld op 35 fr. per

            maand. Dat is een verhoging met 5 fr. per maand of met 60 fr. per jaar.

            Jaarlijks dus 420 fr. (Folder 4/2/83)

 

-Het programma van het eerste Nieuwjaarsconcert van de Kon. Fanfare St.-Cecilia.

-Boven : de Leestse fanfare tijdens het optreden. Onder : de prominenten zaten vooraan. (foto’s : DMW)

 

1983 – 1 januari : In het kader van het Sigmaplan zijn de laatste werken uitgevoerd aan

            de Zennedijken tussen Hombeek en Leest. Er zijn nu prachtige fiets- en

            wandelpaden op de dijken aangelegd. (KH)

 

1983 – 6 januari – De Mechelse Week :

 

            Jeugdvoetbal – V.V.Leest bouwt aan zijn toekomst

“Wanneer men in het Mechelse spreekt van V.V. Leest, dan denkt praktisch iedereen onmiddellijk aan een club met een overvloed aan gekochte spelers.
Toch wordt er, zoals bleek uit een gesprek dat we hadden met voorzitter Gust Emmeregs, wel degelijk aan een intense jeugdwerking gedaan.

De huidige Leestse voetbalploeg begon in officiële competitie in het seizoen ’74-‘75.

Men startte toen ook met kadetten en scholieren.
Deze jongeren werden getraind door Sylvain Teughels en enkele maanden later ook door Neel Schoeters.

Enkele jaren nadien richtte men tevens een junioresploeg en een miniemenploeg op en tot slot werd deze reeks in het seizoen ’79-’80 nog aangevuld met een pre-miniemenelftal.
Uiteraard kwam er ook een uitbreiding van het trainersbestand met Marc Spoelders en Frans Fierens. In Leest is men deze trainers van het eerste uur trouwens zeer dankbaar vermits zij zich praktisch volledig belangloos hebben ingezet voor de Leestse jeugd met een aanstekelijk werkend enthousiasme.

De huidige trainers van de jeugdploegen zijn F. Neefs, F. Pepermans en H. Cauwenbergh (foto). Alle drie deze personen zijn oud-spelers van V.V.Leest, die tijdens hun actieve carrière als speler bewezen een gedegen technische voetbalkennis te bezitten.

Deze trainers krijgen weliswaar een vergoeding voor hun activiteiten, maar het dient beklemtoond te worden dat dit niet meer is dan een vergoeding voor hun onkosten.

Op dit ogenblik beschikt men over een twintigtal pre-miniemen en miniemen, ongeveer vijftien kadetten en een twintigtal juniores.

Een scholierenploeg kon dit jaar niet worden ingeschreven bij gebrek aan voldoende spelers. Al deze ploegen komen uit in de officiële jeugdcompetities van de KBVB.

De miniemen bekleden momenteel de 1^ste plaats in hun reeks, preminiemen en kadetten de 3^de en de juniores tenslotte bekleden de 7^de plaats.

Men kan dus zeer zeker spreken van meer dan behoorlijke resultaten.
Toch beschouwt men die uitslagen niet als een doel op zich.
Uiteraard zijn deze belangrijk als aanmoediging voor spelers en trainer, maar uiteindelijk is het de bedoeling om beloftevolle elementen te kneden en te vervolmaken zodat zij na verloop van tijd als versterking in het eerste elftal kunnen gedropt worden.

Hierdoor komen we op een enigszins delikaat punt. Zoals we bij de aanhef van dit artikel reeds lieten doorschemeren, spelen er momenteel bitter weinig eigen spelers in het 1^ste elftal. Enkel Ludo Goossens kan als een typisch resultaat van de eigen jeugdwerking worden beschouwd. Men kan zich dan ook afvragen wat tot nog toe het nut is geweest van zeven jaren jeugdbeleid, vermits de doorstroming naar het 1^ste elftal er blijkbaar niet schijnt te zijn.

Geconfronteerd met deze vraag, gaf Gust Emmeregs volmondig toe dat het 1^ste elftal op dit moment veeleer lijkt op een vreemdelingenlegioen. Toch moet men dit volgens Gust begrijpen in het licht van de opvattingen die leven bij de club.

V.V.Leest, dat uitkomt in 2^de provinciale, is duidelijk een ploeg met ambitie.

Na de promovering, vorig seizoen, was men dan ook de mening toegedaan dat er versterking van buiten uit moest komen. Immers, om in de harde competitie in 2^de provinciale aan bod te komen moet men kunnen steunen op spelers met een rijke ervaring (vandaar ook de aanwerving van spelers als Selleslagh en Schöning).

Dit wil echter niet zeggen dat de jeugd volledig buiten spel wordt gezet.

Immers, men beschikt wel degelijk over beloftevolle jongeren zoals Wilfried Piscador (dit jaar geremd door een arbeidsongeval), G. De Prins, J. Coeckelberg, B. Hellemans, P. Huys en nog enkele anderen. Men meent echter dat zij voorlopig nog iets te licht uitvallen om met enige kans op succes als titularis te worden opgesteld in het eerste elftal.

Deze jongeren zullen dus enige jaren geduld moeten oefenen maar men hoopt ten stelligste binnen afzienbare tijd een ploeg te kunnen vormen die in hoofdzaak is samengesteld uit spelers die de eigen jeugdreeksen hebben doorlopen.

Uiteraard veroorzaakt een en ander soms misnoegdheid bij een beloftevol element, dat zich gebarreerd voelt door de aankoop van een bepaalde speler.
De Leestse voorzitter geeft dan ook de raad aan alle jeugdvoetballers voeldoende wilskracht en doorzettingsvermogen te tonen, en zich niet te laten ontmoedigen, vermits men zeer zeker van plan is de eigen jongeren kansen te geven.

Op organisatorisch vlak dient eerst en vooral opgemerkt te worden dat bij Leest, dit in tegenstelling tot vele andere ploegen, geen jeugdbestuur werkzaam is.
Alle activiteiten worden geleid door het hoofdbestuur.
De reden hiervoor is dat men bij de stichting van de club enigszins bevreesd was voor dergelijke splitsing omdat dit vrij gemakkelijk kan leiden tot nutteloze discussies waardoor er veeleer tegenwerking in plaats van samenwerking zou ontstaan.

Verder dient elke jeugdspeler bij aanvang van het seizoen een lidgeld te betalen van 50 frank. In ruil hiervoor hebben zij gratis toegang tot de thuiswedstrijden van alle Leestse ploegen. Ook krijgt elke aangesloten speler een volledige uitrusting ter beschikking en geeft de club ook een reductie bij de aankoop van voetbalschoenen.

Naast alle activiteiten op voetbalgebied, probeert men ook door andere organisaties de banden met de club te versterken.

Bovenaan deze activiteiten staat voorzeker het jaarlijks kerstfeest, waar aan alle jeugdspelers en ouders een kerstdiner wordt aangeboden. Voor de voetballers is dit zelfs volledig gratis.
Tevens ontvangt iedere speler een geschenk van de club.

Tot slot nog een woordje over de publieke belangstelling. Zeer tot genoegen van de Leestse bestuurders stelt men vast dat de jeugdploegen vrij veel toeschouwers aantrekken, vooral dan wat betreft miniemen en kadetten.

Zoals dus blijkt wordt er in Leest heel wat aandacht besteed aan de jeugd en wanneer men verder blijft werken met hetzelfde enthousiasme, zal ook de doorstroming naar het 1^ste elftal, het uiteindelijke doel van de jeugdpolitiek bij elke club, niet langer een wens blijven.

          E.L.”

 

1983 – Vrijdag 7 januari : Viering V.Z.W. Uilenspiegel (Verloren Maandag)

            vanaf 19 uur ten huize  ’t Seel bij Tony Baarendse, Juniorslaan 114

            Worstenbrood en appelbollen.

            Inschrijvingen bij Karel Mertens, Tony Baarendse of Toon Sneyers.

 

1983 – 8 januari : Zangertjes van de Vrije Basis- en Kleuterschool op stratentocht.

            De ‘sterzangertjes’ van de Vrije Basis- en Kleuterschool haalden 20.000 fr. op.

            (Schoolkrant)

 

“Het zingen van kinderen van deur tot deur is een mooie traditie. Oorspronkelijk was het geld dat dan opgehaald werd voor de missies. Stilaan ging dit laatste verloren en nu is dit ‘Driekoningen zingen’ een eigen winstgevend spel geworden.

Onze school, die een katholieke opvoedingsgemeenschap is, wil de kinderen opnieuw motiveren het geld dat zij krijgen te geven aan minder fortuinlijke kinderen.

Het P.M.K. (pauselijk missiewerk voor kinderen) lanceerde een actie : opdat alle kinderen in vrede mogen leven. Wij steunen dit prachtig initiatief.

Daarom zullen op zaterdag 8 januari e.k. kinderen van onze school in groep bij U aanbellen en zingen. Er komt slechts één groep bij U aanbellen en zingen. Er komt slechts één groep met één offerdoos met een duidelijk kenteken P.M.K.

Onnodig deze week muntjes te verzamelen om de kinderen te geven, het mag ditmaal een bankbiljet zijn. Onze kinderen en heel veel andere kinderen zullen er U zeer dankbaar om zijn.

Aansluitend op deze actie is er een eucharistieviering in de kerk om 19u15, waar al het opgehaalde geld zal geofferd worden en waarop wij U vriendelijk uitnodigen.
Bij voorbaat dank voor uw medewerking.

     Het schoolcomité en de leerkrachten.”

(Folder)

 

Foto’s :

-Harry Cauwenbergh één van de jeugdtrainers van V.V. Leest.

-Een groepje leerlingen van de Vrije Kleuter- en Basisschool tijdens hun ronde in de Hertstraat.

 

                                                           1983

 

Dat jaar stuitten we in het ‘Heimatblad’ van Leest, ‘De Band’, op prachtig proza dat niet altijd chronologisch kan geplaatst worden, maar de bijdragen van Frans Teughels, Guido Hellemans, Toon Lamberts e.a. zijn te mooi om ze niet in deze Kronieken te publiceren.

Zo vormden de opstelletjes van enkele van zijn vroegere leerlingen voor meester Huysmans  een aanleiding om zijn ex-pupillen op te zoeken en zijn bevindingen neer te pennen in zijn rubriek ‘Leestenaars treden zo uit de oude doos’. Ook dit wordt integraal weergegeven.

Ik heb al deze gegevens geplaatst onder de datum van publicatie.

Vanaf dit jaar heb ik ook enkele brieven, gepubliceerd in het Milac-blad, van Leestse soldaat-miliciens weerhouden. Dit om de hedendaagse jeugd een idee te geven van wat de dienstplicht inhield en hoe de jongeren er toen tegenaan keken.

Tot 1909 bestond het Belgisch Leger uit vrijwilligers en lotelingen, de conscriptie. In 1909 werd de dienstplicht voor één zoon per gezin ingevoerd, op 30 augustus 1913 de algemene dienstplicht.

Na de Tweede Wereldoorlog vervulden vele dienstplichtigen hun legerdienst bij de Belgische strijdkrachten in Duitsland. Om de dienstplichtige soldaten te ondersteunen had onder andere de Katholieke beweging het sociaal netwerk ‘Milac’ uitgebouwd.

Vanaf 1963 konden gewetensbezwaarden een burgerdienst vervullen.

In 1994 werd de dienstplicht onder minister Leo DELCROIX opgeschort en werden er geen dienstplichtigen meer opgeroepen. Op 5 februari 1995 zwaaiden de laatste dienstplichtigen af.

1982 – Boerengilde – Terugblik op 1982

 

“Zoals het een flinke vereniging betaamt willen we, eens per jaar, verslag uitbrengen van de voorbije werking van de gilde.

We verheugen ons in een steeds beter deelnemen aan de verschillende activiteiten en dat waren er heel wat.

-In een overzicht van de jaarkalender tellen we zowat 14 data’s waar we met onze vereniging paraat waren.

-De inkomsten van ons spruitenbal waren maar pas geteld en we gingen al van start met een ledenfeest. Dit feest verliep in de beste omstandigheden.

-Op 19 februari ’82 hadden we een ledenvergadering over het gebruik en misbruik van geneesmiddelen. Hier vernamen we dat zelfs een onschuldige aspirine soms gevaarlijk kan zijn.

-Van 3 tot 28 mei hadden we onze bloemenactie. Ten behoeve van onze leden stelden we honderden perkplanten ter beschikking aan groothandelsprijzen.

-De bloemen waren nog maar pas geplant en we vertrokken met de fiets. Enkele bestuursleden hadden op voorhand een fijne fietstocht gepland in de streek van Imde-Wolvertem. De voorbereiding liep zelfs zo gesmeerd, dat de kleine wegeltjes op sommige plaatsen moesten verbreed worden om de verkenningswagen van het trio René, Jan en Miel door te laten. De fietstocht was de moeite waard. De weermaker was met ons, en dank zij de voorbereiding was er niets aan het toeval overgelaten.

-Op 16 mei trokken de mannen van Leest op bedevaart naar Hanswijck, met baard en snor stapten ze ter ere van Onze Lieve Vrouw door de straten van Mechelen. Men zou er bij deze gelegenheid een spel kunnen op na houden ‘wie is wie’. Al bij al deden onze deelnemers het met overgave en zagen hun deelname werkelijk als bedevaart.

-Na inspanning komt ontspanning. De reislustigen stapten graag de bus op naar de

‘Floriade – Expo te Amsterdam’. De rondvaart op de Amsterdamse grachten stelde ook iedereen op prijs. De nieuwsgierigen onder ons gingen ook ’s avonds nog een kijkje nemen in Amsterdag. Er is daar wat te zien.

-Voor de bestuursleden waren er twee extra activiteiten. Eerst de donderdagavond te Geel met Jos Ghijsen en de viering van 60 jaar KVLV Leest.

-In augustus vertrokken onze echte reisduiven op een tweedaagse reis naar Attendorn in het Sauerland (land der duizend bergen). Het was geen gezeur want als gids hadden we een directeur. Deze bracht het er zeer goed af, want de deelnemers aan de reis stonden werkelijk paf. En al was het hoopje deelnemers niet te groot, aan pret en ontspanning was er gee nood.

-Het bleef wel of onze vereniging geen rust kende, want op 12 september sprongen we terug de fiets op naar Klein-Willebroek. Dit was een fietstocht voor de eerste, de tweede en de derde leeftijd samen. Langs Zenne, Dijle en Rupel wisten de gidsen Robert en Jan hun groep zo vlot bij elkaar te houden dat ze werkelijk niemand als vermist moesten opgeven.

-Ondertussen zaten Paul en Godelief in de Alemstraat al te bibberen, want de week van de landbouw zou bij hen doorgaan, in een loods die enkel in de dromen en op papier bestond.

Dat Godelief geen dikke tong heeft werd bewezen want na enkele telefoontjes stonden alle diensten van A.V.V. in alarm en op korte tijd stond de loods in de Alemstraat recht. Ook was een werkgroep samengesteld onder impuls van onze plaatselijke geestelijken, versterkt door onze bestuursleden Jan Teughels, René Bernaerts en Jos De Smet werd het hoe en waarom van onze landbouw duidelijk gesteld.    

De dag zelf was het alle hens aan dek en het gonsde er van activiteiten. Voor het eerst in de Leestse geschiedenis werd er een paardenzegening gehouden. Proficiat aan de L.R.V. Ze brachten het er fijn vanaf. Ook de andere landelijke verenigingen zoals KVLV en KLJ lieten zich niet achteruit zetten, integendeel, doch één man verdiende een specifieke vermelding en dit was aalmoezenier Herregods. Hij bewees eens te meer dat voor hem alles mogelijk is.

Alles samen kon men spreken van een zeer geslaagde verwezenlijking. Het sluitingsuur bevestigde dit.

-In oktober begon onze winterwerking met een les over isolatie. De Heer Van Lent leerde ons isoleren, we kregen van hem nog iets extra, hij sprak ons zelfs nog over veiligheid met elektriciteit.

-November bracht een experimentvergadering voor iedereen toegelaten. De Heer Van Bortel kwam vertellen dat er tegen elk kwaad wel een kruis gewassen is. Hij bracht zijn producten zo aan de man dat het soms wel op een bonte avond leek. Na zijn onderricht sprak, bij wijze van test, ons bestuurslid Dolf de spreker over pijn in de rug.  Hiervan kwam hij rap terug, want voor hij goed besefte wat er gebeurde met zijn pijn, was pastoor Van Bortel met hem achter de muur en behandelde hem met een extra kuur. We dachten die wordt zeker gezond, maar hij lag met den Dolf op de grond.

Alle gekheid op een stokje, de spreker was toch een wonderbaar man. Gans Leest sprak ervan.

Dit zijn zowat de samenvattingen van onze activiteiten, we menen u hiermede van dienst te zijn en vragen u om ook in de toekomst in onze werking vertrouwen te hebben.”

(‘De Band’ februari 1983)

 

 

1982 – 16 december – De Mechelse Week : K.W.B. Volleybal – Mannen

 

            Leest A – O.L.Vr. Waver A  : 3 – 0  (foto onderaan)

“Deze topmatch in de Verbondelijke C-afdeling tussen Leest en Waver, twee ploegen die tot nog toe geen enkele wedstrijd verloren, werd verdiend gewonnen door de thuisploeg.

De eerste set kende aanvankelijk een gelijkopgaand verloop en beide ploegen skoorden afwisselend punten (6-7).

Dan kon Leest echter gebruik maken van enkele foutjes aan Waverse zijde om uit te lopen
tot 11-7. De bezoekers gaven zich echter niet gewonnen en kwamen met enkele schitterende smaches terug tot 13-12. Verder kwamen zij echter niet meer en Leest won deze set met 15-12.

In de tweede set kregen we een zeer goed spelend Leest te zien.

De receptie was uitstekend en in aanvallend opzicht kon men rekenen op Eddy Moortgat en Jan Geerts. Waver kon hier weinig tegenover stellen en de thuisploeg won deze set gemakkelijk met 15-3.

In de derde set begon Waver plots veel beter te spelen en Leest kreeg het bij momenten vrij kwaad. Door enkele goede combinaties en een goede blokvorming liepen de bezoekers uit tot 8-12 en even later zelfs tot 11-14. Waver kreeg dan liefst viermaal de kans om de set uit te maken. Viermaal echter faalde men en Leest kwam terug tot 14-14.

Hierdoor was de weerstand van de bezoekers gebroken en de thuisploeg kon deze set winnen met 16-14.

Leest, dat vooral in verdediging erg sterk speelde, neemt door deze overwinning een ernstige optie op de titel.” 

 

1982 – Leest 17 december,        

                                                         Geachte ouders,    

 

“De kerstvakantie begint morgen ! Dit betekent dat het langste trimester van het schooljaar voorbij is. Zo moe en uitgeput als andere jaren kunnen de leerlingen niet zijn want begin november was er een aaneenschakeling van vrije dagen die bijna gelijkwaardig was aan de vakantie die ons nu te wachten staat.

Maar…deze vakantie is toch altijd iets speciaals ! Er zijn zoveel feesten te vieren : het kerstfeest of het zonnewendefeest én natuurlijk ook Nieuwjaar ! Misschien ook de zondagen die erop volgen ?

Op dit ogenblik is het grootste derde van het schooljaar voorbij ! De kinderen die flink gewerkt hebben (en dat zijn er heel wat), mogen tevreden zijn. De anderen, de grote minderheid weliswaar, hebben nog twee derden van het schooljaar om zich te herpakken, om zich meer in te spannen, om echt al hun mogelijkheden te benutten. Wij hopen vooral dat deze kinderen zich de beloften in hun nieuwjaarsbrieven nog lang zullen herinneren !

Nog meer : we hopen dat ze de gedane beloften ook zullen waarmaken. Hiervoor zullen zij echter in de eerste plaats moeten zorgen. Ouders en leerkrachten kunnen er de kinderen wel regelmatig aan herinneren en hen terecht wijzen, maar als deze kinderen zelf niet willen, is er weinig aan te doen !

We gaan ongetwijfeld minder goede tijden tegemoet en waarschijnlijk had ieder van ons het anders gewenst ! In de toekomst zullen zij die in hun jeugd hebben leren werken, op hun tanden hebben leren bijten, initiatief hebben leren nemen, de toekomst zonder al te veel moeilijkheden dookomen ! Als de kinderen mekaar dan nu al leren helpen –en daartoe krijgen zij in 1983 voldoende kansen – dan zal het voor iedereen later nog wel meevallen !

Wij hopen ongetwijfeld dat we in 1983 even goed en misschien nog beter kunnen samenwerken dan dit in 1982 het geval was !

Tenslotte wensen we iedereen een gelukkig Nieuwjaar vol met gezondheid, goede moed en toch ook nog wat voorspoed !

Met de beste groeten,

Namens de Vriendenkring : Edmond Polspoel Voorzitter.

Namens de leerkrachten : Stan Gobien Schoolhoofd. “

 

1982 – Zondag 19 december : Zonnewendefeest

            “Onze leden met kinderen houden deze datum vrij. Op die dag zullen onze kinderen

            kunnen genieten van een gevarieerd programma.”

            (‘Voor Allen’, 3/12/1982)

 

1982 – Zondag 26 december : Tegen paal te Leest (foto)

            “Ingevolge een ongekende oorzaak sloeg zondagnamiddag 26 december

            1982, op de Juniorslaan te Leest, de personenwagen bestuurd door de heer

            Austijn te pletter tegen een paal van de openbare verlichting.

            De paal knakte en kwam op de rijweg terecht zodat het verkeer op deze

            drukke baan moest worden omgeleid.

            Het voertuig liep heel wat schade op.

            Gelukkig kwam de bestuurder er met de schrik vanaf.”

            (De Mechelse Week, 30/12/1982) 

 

1982 – Zondag 26 december : Kerstfeest Kon. Fanfare St.-Cecilia

Dit startte om 15 uur en per gezin mochten ook twee volwassenen mee aan tafel.
Er waren spelletjes voorzien voor jong en oud, volwassenen dienden een inschrijvingsgeld van 20 frank te betalen. Kinderen mochten gratis deelnemen.

(omzendbrief)

 

1982 – Kerstfeest KVG Zennevallei

 

“Naar jaarlijkse gewoonte ging ons kerstfeest door in het parochiecentrum van Hombeek.

Nadat de talrijk opgekomen aanwezigen (ruim 170) plaats namen naast hun familie of bekenden kon rond 14u30 een aanvang genomen worden met de eucharistieviering, die werd voorgegaan door onze proost A. Nieuwborg. Wij brachten er dit jaar een vernieuwing in : nl. door een vijftal kinderen tijdens deze plechtigheid het kerstgebeuren te laten uitbeelden met o.a. de herbergier (Alain), de engel (Hilde), de herder (Rudy), Jozef en Maria (Jurgen en An).

Zij mochten elk op hun beurt de aangepaste teksten voorlezen, afgewisseld met de stemmige liederen van het zangkoor, waarvoor zij allen na deze schone viering een flink applaus kregen.

Tijdens het aperitief sprak Jos Van Aken een welkomwoord uit tot allen en gaf een toelichting over het ontstaan van K.V.G. in Mechelen onder voorzitterschap van zijn intussen overleden vader, en hoe ze nu hier, verder een twaalftal jaar geleden is uitgebreid met een plaatselijke afdeling onder de naam ‘Zennevallei’ thans met een 130-tal leden en vrienden (65-65) ongeveer. Tijdens de dia’s- en filmvertoning (genomen over voorbije activiteiten) zochten de mensen of ze er hun eigen persoon in terug zagen, voor sommigen een leuke herinnering.

Ondertussen zaten de kinderen met een popelend hartje te wachten wanneer zij eens een beurt kregen om enkele liedjes te zingen, dit onder begeleiding van Vic met zijn gitaar, ze mochten daarvoor een prijsje kiezen, ook zij die echt niet konden meedoen wegens hun handicap werden niet vergeten.

Om de spanning er in te houden had men deze keer een lotto-spel voorzien voor iedereen, met slechts één prijs ! Muisstil in de zaal. Tot opeens ! Na controle bleek dat Simonne de eerste en enige was met zes juiste cijfers, ze mocht hiervoor de wekkerradio in ontvangst nemen.

De lotenverkoop liep vlot, want velen waren reeds een kijkje komen nemen naar de talrijk tentoongestelde prijzen.

Alle aanwezige gehandicapten kregen als kerstgeschenk een unieke vaas, eigenhandig vervaardigd door aalmoezenier G. Herregods. Zeer gewaardeerd en bewonderd door allen voor dit fijne werk mocht hij als onze oprechte dank hiervoor een klein geschenk ontvangen uit de handen van Rita.

Het zangkoor bracht voor het tiende achtereenvolgende jaar sketchen en liederen naar voor en werd daarom eens letterlijk en figuurlijk in de bloemetjes gezet.

De stille werkers achter de schermen zorgden voor een lekker kerstmaal !

Met het afscheidslied kwam er een einde aan dit kerstfeest.”

(‘De Band’ februari 1983)

 

 

Foto’s :

-De Leestse volleybalploeg bestond uit Van den Heuvel, Vets, Cleymans, Praille, Geerts, F. De Decker, J. De Decker, Moortgat en Brasseur.

-Het voertuig liep heel wat schade op.

 

1982 – 11 november : N.S.B.-Leest – Herdenking Wapenstilstand 1918

            Programma :

            09u25 : Bijeenkomst in het lokaal.

            09u45 : Vertrek naar de kerk begeleid door de Kon.Fanf.St.-Cecilia.

            10u00 : Plechtige H.Mis voor de overleden makkers.

            11u00 : Bloemenhulde aan het monument.

                          Te Velde en toespraak door de secretaris N.S.B. afdeling Leest.

                          Vaderlands lied.

            11u45 : Naar het lokaal begeven.

            12u00 : Steak met boerenbrood en koffie gevolgd door bezoek aan leden

                         herbergiers. 

            17u30 : Bijeenkomst echtgenoten onzer leden in het lokaal bij E.Van Steen.

            18u00 : Eetmaal gevolgd door een tombola.

            Op het menu : krabcoctail, groentensoep met ballekens, kalfs- en rundsgebraad,

            champignonsaus, groentenkrans en kroketten.

            Als nagerecht : rijstschotel met fruit en slagroom.

            Het bestuur deed een bijzondere oproep tot al haar aangesloten leden om bij deze

            gelegenheid alle eervolle onderscheidingen te dragen.  (folder)

 

1982 – Vrijdag 12 november : 1^ste Grote Kaartwedstrijd (whist)

            van de Vriendenkring van de Stedelijke Lagere School, Ten Moortele 3 Leest.

            Met 15.000 fr. Prijzen (o.a. een klokradio, koffiezetapparaat,koffiekan,

            haardroger, keukenweegschaal, gourmetset, sladroger, broodschaal, kruidenrek,

            fazanten, braadkippen...)

            Inschrijvingsgeld : 80 fr. per deelnemer.

            Aanvang : 20 u in de GYMZAAL van de school.

            De opbrengst van deze kaartwedstrijd werd aangewend ten voordele van de

            leerlingen.

            De voorzitter van de Vriendenkring van de Sted.Lagere School was Edmond Polspoel,

            de secretaris Monique De Winter. (folder)

 

Er waren 110 kaartspelers en de eerste prijs werd weggekaapt door Henri Verbeeck, oud-leerling van de school en vader van Dirk van het 2^de leerjaar. (Schoolkrant)

 

1982 – Zaterdag 13 november : Jubileumdansavond van Vevoc

            om 21 uur in de parochiezaal te leest met het orkest “Johnny Maes”.

 

1982 – 14 november : De Leestse fanfare won het Nationaal Tornooi van de stad Brussel

De K.F. St.-Cecilia ontving een erediploma & erepenning van de Provincie Brabant en behaalde 94,5% van de punten.

 

De pers over deze prestatie :

-“Fanfaremuziek kan –wanneer het door een goede dirigent én een goed korps gebracht wordt- nog wat anders zijn dan folklore en pinten drinken. Wat de muzikanten van Mechelen-Leest brachten op 14 november ll dat is fanfaremuziek !”

-“Een stijl vol verfijning tot in de kleinste details. Het solowerk was uitstekend verzorgd (door àlle solisten) en de klasse liep eraf ! Maar ook de begeleiding was perfect in orde ! Proficiat aan dirigent en korps…”

Minder vleiende woorden verschenen in de Franstalige krant ‘L’Echo de Brabant’ :

“Tijdens de uitreiking van de ereprijzen ter gelegenheid van het eerste Nationaal Tornooi van de Stad Brussel heeft er zich een incident van jewelste voorgedaan. Als slot van deze plechtigheid werd door de Fanfare Royale ‘Paul Gilson’ Brussel het Nationaal Volkslied uitgevoerd. Op het moment dat de eerste tonen weerklinken, beginnen een aantal muzikanten met grijze broek en donkerblauw jasje achteraan in de zaal te joelen. Om misverstanden te vermijden, geven we meer kenmerken : op het blauwe jasje was een kenteken met witte achtergrond en daarop rode letters en een toeter. Wij vinden het spijtig dat juist deze muzikanten die uitmuntten door hun prachtige muziek op deze manier reageren. Het is de enige wanklank die we deze dag hebben gehoord. Spijtig dat het muzikaal feest van formaat op deze wijze werd beëindigd !”

 

‘Van Toeters en Trompetten’ (december ’82) gaf daarop volgend kommentaar :

“Wij vinden dit ook spijtig ! Wij zijn ook Vlaming ! Moeten we daarom gaan handelen zoals er vroeger met ons gehandeld is ? Of wordt het weer van ‘oog om oog, tand om tand’ ?

Wij zijn fier dat we Vlamingen zijn ! Laat de Walen fier zijn dat ze Waal zijn ! Laat de Brusselaars fier zijn dat ze Brusselaar zijn !

Als anderen ons willen respecteren, dan moeten we zelf ook de andere respecteren…Wij mogen zelfs fier zijn dat wij België op zo’n deugdelijke wijze hebben vertegenwoordigd in het buitenland en op concerten met deelnemers uit gans Europa ! Als Vlamingen hebben we op deze manier bewezen dat we van ons kunnen afbijten op een faire en beschaafde manier !

Daarenboven, er wordt in Leest toch niet gejoeld door dezelfde mensen wanneer de ‘Brabanconne’ wordt gespeeld n.a.v. de Dodenhulde op 1 november of met de viering van de Wapenstilstand !

Wees Vlaming maar een ‘beschaafde’ Vlaming ! Ieder mens heeft het recht zijn eigen volksaard te manifesteren maar dan op een manier die de anderen niet krenkt ! Dit verwachten wij ook van de Walen en de Brusselaars…maar dat is wat anders !”

 

1982 – Zaterdag 20 november : Davidsfonds Leest – Bezoek aan Europalia 1982.

            Met aandacht gericht op Griekenland de bakermat van de Westerse beschaving.

            Prijs : 220 fr per persoon.

 

1982 – 20 en 21 november : 3^de SP Hobbytentoonstelling,in de zaal Sint-Cecilia.

            Programma

Opening en receptie (met openingsrede door de Heer G.Joris, voorzitter SP-Mechelen.

Standen :

-beeldhouwwerken van De Schouwer

- macramé, kantklossen, weven : S.T.I.M. (soc. promotie)

-meubelmakerij, beeldhouwwerken, publiciteit : S.I.T.O.

-weven : Portael

-postzegels : Vertommen

-pentekeningen : De Laet

-bloemschikken : Hannes

-boeken : Forum

-duiken : BCD

-knutselen : Petermans

-rommelmarkt.

Er was drankgelegenheid en een gelegenheidsrestaurant (met pannenkoeken).

(Uit de programmabrochure)

 

1982 – Vrijdag 26 november : De geneeskundige kracht van kruiden.

            Op initiatief van de Landelijke Gilde en K.V.L.V. kwam E.H. Van Bortel uit

            Schilde handelen over de geneeskrachtige kracht van kruiden.

            Inkom leden 30 frank, niet-leden 50 frank.

 

1982 – Zondag 28 november : Eetdag van de Vrije Kleuter- en Basisschool

            In de Parochiezaal Kouter Leest.

 

1982 – Maandag 29 november : Davidsfonds Leest Thema-avond :

            De verzekeringen in de praktijk

            In het Parochiecentrum, Dorpsstraat 10 Leest vanaf 20 uur.

            Moderator : Mile Moyson. Toegang gratis.

 

1982 – Maandag 29 november : Brevet Nijverheidshelper voor Arnold Teughels(foto)

Tijdens een receptie in de Mechelse Kolommenzaal in aanwezigheid van schepenen Stiers, Charlier, Ribbens en Van der Sande reikte burgemeester Jos Vanroy aan elf personeelsleden van de stad het brevet van nivjerheidshelper uit. Onder hen één Leestenaar : Arnold Teughels uit de Blaasveldstraat. (GvM, 30/11/82)

 

-De folder van de Hobbytentoonstelling.

-Arnold Teughels.

 

1982 – 9 november : Overlijden Louis De Croes.

De “Wikkes van de Croes” was te Leest geboren op 27 november 1911 en gehuwd met Emerance Van Den Heuvel die hem twee kinderen schonk : Magda en Jean.

Wikkes en Emerance waren populaire figuren te Leest. Samen baatten ze jarenlang café ‘De Zwaan’ uit op de hoek van Dorpsstraat en Kouter (thans ‘Vivelamour’).

Emerance was een zeer gelovige, kindvriendelijke en gulle vrouw met het hart op de tong. Niemand klopte tevergeefs aan haar deur maar ook Wikkes hielp iedereen die hij kon helpen. Hij gaf zelfs anderen geld om een rondje te betalen en zei daarbij : ‘betaalt gij dat ! Ze moeten niet weten dat het van mij komt !’

Naast herbergier was Wikkes ook bierleverancier voor de Mechelse brouwerij Lamot wiens bier hij ook tapte. Hij  was bestuurslid van de N.S.B. en oud-krijgsgevangene 1940-45.

Hij was ook duivenmelker, supporter van Racing Mechelen maar vooral vaandrig van de Kon. Fanfare St.-Cecilia.

 

In Memoriam Vaandrig Louis DeCroes

“Vandaag brengt de Kon. Fanfare St.-Cecilia Mechelen-Leest haar vaandrig naar zijn laatste rustplaats. Deze man, deze mens die ruim 35 jaar voor de fanfare heeft opgestapt en voor het korps de weg baande op het platteland en in steden, in onze eigen gemeente, in het ganse Vlaamse land en zelfs buiten onze landsgrenzen, is niet meer !

Vooraan stapte hij wanneer de fanfare deelnam aan feestelijke optochten en ook wanneer er iemand van zijn kameraden naar zijn laatste rustplaats werd geleid Ontelbare keren heeft hij ons voorgegaan ! De ene keer was het vaandel feestelijk versierd, de andere keer was er een rouwsluier aan vastgeknoopt. De ene keer liep deze vaandrig met het hoofd fier geheven en het vaandel wapperend als een teken van levensvreugde, de andere keer met het hoofd neergeslagen en denkend aan een vriend die was heengegaan !

Vandaag bevond deze vaandrig zich waarschijnlijk voor de eerste maal achter de fanfare en deze keer maakte het muziekkorps de weg vrij om hem naar zijn laatste rustplaats te brengen.

Zoals de natuur troosteloos naar zijn winterslaap toeslentert, zo is ook Louis met stille trom van ons heengegaan. Bloemblaadjes en bladeren van de bomen beginnen in de nazomer van kleur te veranderen omdat ze zich gaan voorbereiden op hun naderende einde. En dan komt eens de dag dat de herfstwind, ofwel een briesje ofwel een storm, hen losrukt. Zo is het ook met Louis gegaan. In de nazomer begonnen de tekenen van zijn ziekte te verschijnen. Stilaan verdwenen zijn krachten tot hij dan op 9 november ll. een punt zette achter zijn welgevuld aards bestaan.

Voor onze vereniging is het dan toch de tijd van de vallende bladeren geworden, want in de loop van deze week is het al de tweede keer dat we een trouw lid én een goede vriend verliezen !

Beste vriend Louis, de muzikanten en de ereleden van onze vereniging zijn hier aanwezig om U een laatste hulde te brengen. Op ieder ogenblik, in om het even welke omstandigheden mocht onze vereniging beroep doen op uw daadwerkelijke hulp ! U verlangde hiervoor geen lofwoorden ! U volbracht uw taak in alle eenvoud ! Vooral de muzikanten zullen U missen, niet alleen als vaandrig maar vooral ook als aandachtig luisteraar die wekelijks naar de repetities kwam en urenlang kon zitten toekijken en toehoren ! U bent één van de weinigen die stap voor stap de muzikale kwaliteitsverbetering van onze vereniging heeft

meememaakt ! U zag en hoorde van week tot week hoe het groeide en bloeide. Die bloei en dat succes waaraan door iedereen werd gewerkt, waarvoor door elkeen ondenkbare offers werden gebracht, waren uw mooiste beloning en uw grootste voldoening ! U was er trots op erelid en vaandrig van de Kon. Fanfare St.-Cecilia Leest te zijn.

Uw heengaan is voor onze fanfare een groot verlies ! Maar wat is onze droefheid in vergelijking met het ontzaglijk leed van uw echtgenote en familieleden. Voor hen is uw heengaan een onherstelbaar verlies. U heeft steeds gezorgd voor uw gezin, niet alleen op materieel gebied maar op elk gebied ! De sfeer die U in uw gezin bracht, straalde uit over uw woonbuurt en verder ook in onze fanfare !

Diepbedroefde familie, uw echtgenoot, vader, grootvader of broer is niet meer ! Zijn aardse leven is voorbij, maar we zijn er zeker van dat hij voor eeuwig zal verderleven !

Duurbare familie, beste vrienden, uit erkentelijkheid voor datgene wat onze vriend Louis voor onze vereniging heeft gedaan, zal het vaandel dat door hem zo dikwijls én letterlijk én figuurlijk hoog werd gehouden, voor hem als afscheid neerbuigen en terwijl zullen wij allen samen nog enkele ogenblikken in alle stilte aan Louis denken. We zijn ervan overtuigd dat we met dit gebaar onze dank en onze eerbied uitdrukken, veel beter dan met miljoenen woorden, die we toch niet kunnen vinden !

Duurbare familie, wij delen in uw droefheid. Namens de Kon. Fanfare St.-Cecilia Mechelen-Leest bieden wij U onze innnige deelneming aan.

Beste vriend Louis, er is voor alles en voor iedereen een tijd van komen en gaan ! Ook voor ons die hier vandaag aanwezig zijn. Maar eens zullen we allen terug samen zijn. Ondertussen zullen we proberen verder te doen zoals U het zou gewenst hebben : met vriendelijkheid, met eenvoud, met eendracht, met solidariteit en met muziek !

Vaarwel, vaandrig van St.-Cecilia Leest ! Vaarwel, beste vriend Louis ! Rust zacht in vrede !”

(Toespraak van Stan Gobien bij het afscheid in de kerk op 13 november. ‘De Band’ november 82) 

 

-‘Wikkes van de Croes’ als werknemer van de Mechelse brouwerij Lamot.

-Vaandeldrager Louis De Croes voorop met de standaard van de Kon.fanf. st.-Cecilia op de schouder in 1979, op de begrafenis van Melanie Robijns. (Foto : ‘Leest in Feest’) 

-Vaandrig Louis De Croes.

 

 

1982 – 4 november : Overlijden  van Alfons Verbruggen (foto’s)

Pieter Alfons Verbruggen, beter bekend als ‘de Lange’ of ‘Fons van Zjein Schoen’ was te Leest geboren op 24 januari 1893 en hij overleed als weduwnaar van Maria Clotilda Leemans (°Heffen, 9/7/1891, +Leest, 31/12/1979) in het O.L.Vrouwziekenhuis te Mechelen.

Fons had, haast rechtover de ingang van de Sint-Niklaaskerk op de plaats waar later de zelfbedieningzaak ‘bij Julia’ zou komen, een café.

Om café ‘De Sportvriend’ (volgens LG : voordien ‘Bellevue’) binnen te raken moest er wel eerst een aantal trappen genomen worden. In het café hingen palmen van plaatselijke wielervedetten aan de muur. De ‘Lange’ was een echte sportliefhebber en vooral een wielerfanaat die dweepte met de Flandriens en die heimelijk bleef hopen dat een van zijn renners het ooit zo ver zou schoppen als Briek Schotte. Maar dat bleef bij ijdele hoop…

Herbergier was in feite zijn bijberoep, zijn hoofdbezigheid had ook met dranken te maken. Hij werkte voor de NV Seeldrayers uit Heffen en bezorgde met paard en kar dranken in de cafés.

Hij was eveneens een bekend kaartspeler en muziekliefhebber. De fanfare Sint-Cecilia nam zijn café vaak als vertrekpunt voor de uitstappen in Leestdorp omdat het na de tweede wereldoorlog het café was dat op de route van de leden-herbergiers van St.-Cecilia op een uithoek van de gemeente lag.

 

“Immer opgewekt en vol levensmoed, betekende hij menig keer een straaltje zon in het leven van medemensen…” dixit zijn doodsprentje.

“We herinneren ons nog dat Fons bijna steeds zijn ‘klak’ ophad en dat hij een bijzonder zachtaardig en vriendelijk man was. Toen er een twintigtal jaar geleden rijkswachtcontrole was en er een aantal te jonge muzikanten (17 jaar) in zijn café waren, mochten ze gaan schuilen in zijn kippenhok.” (‘Van Toeters en Trompetten’ nr.6 1982)

Zijn afscheidsrede werd uitgesproken door de penningmeester van de K. Fanfare St.-Cecilia Bert Robijns.

 

 

1982 – 6 en 7 november : “DE KOORD VAN SPINOZA” door Rust Roest

 

“Zaterdag 6 en zondag 7 november voerde de Leestse toneelgroep “Rust Roest” het toneelstuk “De koord van Spinoza” op. Dit stuk is de eerste opvoering van Rust Roest voor dit seizoen.

Dit speels ireëel poëtisch heimatspel werd gespeeld in drie bedrijven en werd geschreven door Fernand Handtpoorter.
Het stuk baadt in een licht bijbelse atmosfeer. De namen Marie, Petrus en Joannes zijn bewust gekozen : uit te beelden figuren in de jaarlijkse processie. Bovendien zijn er meerdere verwijzingen naar de bijbel.

Regisseur Guido Hellemans maakte een juiste keuze tussen het ter beschikking gestelde spelersmateriaal.

De decorbouw van Vik Diddens, Werner De Nijn, Stefan De Laet en Tony Baarendse lokte de bewondering van het publiek.

Het decorontwerp was van de hand van Stefan De Laet.

De kostumering werd verzorgd door Milos Van Stijvoort. De gepaste grimage werd gezet door Jean Albert en Vera Moernaut.

De muziek werd schitterend naar voor gebracht door Hilda Silverans en Karel Mertens.

Celien die werd vertolkt door Imelda Van der Hasselt, werd uitstekend uitgebeeld, evenals Claudia, vertolkt door Renilde Polfliet.

De ongehuwde kinderen van Celien, gespeeld door Marc Windelen, Marcel Verwerft en Liesbeth Cadee, beleefden hun rol volledig.

Sonja, vertolkt door Hilde De Kock, toverde met haar onberispelijke uitspraak het stuk om in een droom.

De figuratie van Karl Casteels en Hilde Van Dam gaf het bewijs uit het goede hout te zijn gesneden alsook deze van Toni Bertels, die de rol van Spinoza vertolkte.

Rust Roest kende twee succesvolle toneelavonden.

Spelers en regisseur kregen na hun optreden een staande ovatie van het publiek.

Zondag 14 november wordt een derde voorstelling gegeven in zaal Sint-Cecilia aan de Dorpsstraat te Leest.

       DDS”

(GvM,10/11/1982)

 

Traden op :

Renild Polfliet, Imelda Van der Hasselt, Hilde De Cock, Liesbeth Cadée, Hilde Van Dam, Marcel Verwerft, Toni Peeters, Marc Windelen en Dirk De Smet.

De techenische ploeg stond onder leiding van Fik Diddens.

Regie : Guido Hellemans.

 

Foto’s :

-‘Fons van Zjein Schoen’ op zijn drankenronde.

-Café ‘de Sportvriend’, tegenover de kerk van Leest.

-Een foto vol symboliek : Fons Verbruggen met pet naast zijn baas Guillaume Seeldrayers met hoed…

-De ‘cast’ en de medewerkers van Rust Roest. Zij brachten ‘De Koord van Spinoza’.

 

1982 – November : Actie Veilig Verkeer door Werkgroep Leefmilieu Leest

            Leefmilieu Leest bezorgde elke Leestenaar een enquêteformulier samen met

            een aantal voorstellen voor een veilig wegverkeer voor kinderen.

            Die enquête was bedoeld om de verkeersproblemen rond de dorpskern en de

            toegangswegen beter te leren kennen en om het nut van enkele voorgestelde

            wijzigingen na te gaan.

            Tevens nodigde Leefmilieu de dorpsmensen uit hun eigen verkeersproblemen

            in hun leefomgeving na te gaan en eigen voorstellen te doen en opmerkingen

            neer te schrijven. De schooldirecties steunden de actie door de ingevulde

            enquêteformulieren mee te helpen inzamelen .

            (DMW,9/12/1982)

 

1982 – November : De KWB vergezelde Sinterklaas (foto)

            Naar jaarlijkse traditie bezochten Sinterklaas en zijn knecht Piet de brave

            kinderen van Leest, dit op uitnodiging van de plaatselijke KWB.

            Nadat ze hun talrijke wensen aan de heilige man hadden geuit, kregen ze

            lekkers en het was zo koud dat de Sint niet verlegen zat om een druppeltje…

 

1982 – November : “ALLE CARROSERIEHERSTELLINGEN – UITBLUTSEN EN RECHTEN

            PISTOOLSCHILDERWERK

            PERSONENWAGENS – VRACHTWAGENS – ANTIROESTBEHANDELING

                                          Robert HOLEMANS

                        CARROSSERIE - SERVICESTATION

            Pastoor De Heuckstraat 10 2931 Leest (Zennebrug)

            (gebuste folder)

 

1982 – Maandag 1 november : Bloemenhulde aan het monument aan de kerk

Op uitnodiging van het stadsbestuur diende de K.F. St.-Cecilia na de bloemenhulde de ‘Vlaamse Leeuw’ en het ‘Vaderlands Lied’ te spelen.

(omzendbrief 19/10/82)

 

1982 – 2 november – Het Laatste Nieuws :

 

            REUZENOOGST IN TUINTJE TE LEEST

 

            Twee ton bieten op 35 vierkante meter.

“Het is voor de landbouwers in het Mechelse zeker geen geheim : 1982 is een uitstekend bieten-jaar. En het zal geen opzien baren dat er op hun bietenveld her en der een uitzonderlijk exemplaar het levenslicht ziet van om en bij de 10 kilogram.

Bij Toon Lamberts, aan de Kouter 20 te Leest, liggen de kaarten helemaal anders.

In de eerste plaats is Toon geen landbouwer. Hij verdient zijn dagelijks brood in een metaalbedrijf aan de Rijksweg Brussel-Antwerpen, te Breendonk.

Eens deze arbeidstaak verricht begint voor Toon pas het leven.

Zijn tuin puilt uit van de groenten.

Om dat allemaal piekfijn te onderhouden dient er heel wat handenarbeid verricht.
Het is zijn hobby.

Buiten groenten houdt de Leestenaar er nog tientallen konijnen, kippen, geiten en zelfs een varken op na. Om de wintertijd door te spartelen en zijn troeteldiertjes tijdens deze periode niet alle dagen met brood te voeren, zaait hij al enkele jaren een bietenveldje vol. De oogst is dit jaar verbijsterend groot. In die mate dat hij op een veld van nauwelijks 35 vierkante meter groot, nu... meer dan 2 ton voederbieten zal kunnen oogsten.

Bijna al deze bieten zijn kolossen van 15 kg en meer.

Men kan hier beslist spreken van een uitzonderlijke oogst.

Toon Lamberts over zijn reuze-oogst : “Het normale gewicht van een voederbiet is ongeveer 5 kg. Ik bemestte mijn grond zoals ik dat vorige jaren deed. Nooit gebruik ik enig sproeimiddel. Mijn grond wordt nog bewerkt zoals onze grootouders dat hebben gedaan. Een speciaal motief voor deze oogst zou ik niet kunnen geven.”

Hoe dan ook, Toon Lamberts zit met kanjers van bieten.

Zijn konijnen, geiten en zijn varken kunnen er op rekenen dat er deze winter meer dan eens biet op het menu zal staan.

     Leo De Nijn”.

 

-Dank zij de KWB kregen de kinderen van Leest bezoek van de Sint.

-De folder van Robert Holemans

-Toon Lamberts met zijn reuzenbieten.

1982 – Zaterdag 30 oktober : Huldiging Boerenfrontvoorzitter Henri Van den Heuvel

 

Tijdens een uitgebreid feestmaal in de zaal Sint-Cecilia werd de voorzitter van het Boerenfront Henri ‘Heinke’ Van den Heuvel gehuldigd. ‘Heinke’, 66 intussen, stichtte in 1937, samen met zijn vrienden bestuursleden Antoon Polspoel, Remy Bradt, Constant Daelemans, Corneel Verbeeck, Constant Gobien en Lodewijk Nuytkens de afdeling Leest van het Boerenfront. Deze afdeling ontstond nadat de boeren van Heist-op-den-Berg in opstand waren gekomen tegen de armoeprijzen die voor de aardappelen werden uitgebetaald.

Henri Van den Heuvel was 21 toen hij z’n intrede deed in de afdeling Leest van het Boerenfront. Samen met zijn bestuursploeg werd hij voor zijn 45-jarige inzet als bestuurslid gevierd. De feestrede werd uitgesproken door Karel De Decker uit Willebroek. (HLN,28/10/1982)

 

Dezelfde krant van 9 november :

 

Breugeliaanse viering van voorzitter – BOERENFRONT LEEST IN FEEST

“De afdeling Leest van Het Boerenfront, die in 1937 naar aanleiding van de lage prijzen die voor de ‘vroege patatten’ werden betaald, gesticht werd, heeft in zaal ‘St.-Cecilia’ van de ‘Blekken’, het feit gevierd dat Henri Van den Heuvel, de huidige voorzitter, reeds 45 jaar als bestuurslid in die afdeling zetelt.

Het bestuur had er dan ook aan gehouden, om op het voorstel van Louis Van Kerckhoven, algemeen voorzitter van Het Boerenfront in te gaan en Karel De Decker, reeds jaren medewerker aan het strijdorgaan van deze beweging, als feestredenaar te vragen.

Ook Eugeen Adriaenssens, auteur van ‘Bakkeske’, dat in 1980 als vervolgverhaal in Het Boerenfront verscheen, was aanwezig.

De bijna 200 genodigden werden er op een Breugelmaal vergast, gaande van soep met ballekens, naar een hoofdschotel waarvoor men het duurste restaurant nog zou voorbijlopen…

Marcel De Prins, die de gevierde voorzitter vootreffelijk verving, sprak het welkomwoord uit.

In een bij momenten ironisch gekruid relaas, bracht hij een beeld van de dingen waaraan Het Boerenfront zich tijdens de voorbije jaren had opgetrokken en waarmede het zich ook had beziggehouden. Hij bleef stilstaan bij de vlaginhuldiging in 1947 en bij…de biertap die de afdeling in 1949 meer dan 5.000 fr. had opgeleverd. Hij had het over teerfeesten, bals, uitstappen en voordrachten, waarna hij de persoon van Henri Van den Heuvel belichtte die vlak na de oorlog voor de heropstanding van de haast ingedommelde afdeling had gezorgd.

Karel De Decker noemde Henri Van den Heuvel geen meeloper maar een leider met boerenverstand, die in 1958, via de lijst van de ‘Blekken’ gemeenteraadslid werd, om later van in 1964 tot met de fusie, schepen van Leest te zijn. Hij besloot z’n toespraak, na de gevierde man van boerenadel te hebben genoemd met de woorden dat hij als de ‘leste’ van Leest, de beste was en in die zin een man om te eren !

Na het applaus kreeg Henri Van den Heuvel uit handen van dd. voorzitter Marcel De Prins, een tinnen schotel. De gevierde riep, na de warme woorden van z’n vriend Jef Verbeeck te hebben aanhoord, het bestuur bij zich omdat zij hem allen tijdens die jaren zo goed hadden geholpen. Karel De Decker maakte de gehuldigde attent op het feit dat hij die tinnen schotel als symbolisch geschenk moest aanzien, omdat zijn vrienden bestuursleden Marcel De Prins, Constant Van Alsenoy, Victor Alewaeters, Jef Verbeeck, Jef Smets en Remy Emmerechts geen ‘blekken’ schotel hadden gevonden.

Nadat  mevrouw Eugeen Adriaenssens aan de geachte voorzitter een luxe-exemplaar van ‘Bakkeske’ had overhandigd, zat het officiële gedeelte er op. De gevierde voorzitter liet de glazen, op zijn kosten, nog eens vullen. Wd.”   

 

Het Nieuwsblad (18/11/1982) :

 

            Boerenfront huldigde “Heinke” Van den Heuvel

 

“LEEST – “Het grote feest door dienstdoende voorzitter Marcel De Prins, door Constant Van Alsenoy, Victor Alewaeters, Jef Verbeeck, Jan Smets, Remi Everaerts e.a. op gang gebracht, dankt zijn ontstaan in eerste instantie aan...”de vroege patatten”, die zowel in de geschiedenis van Het Boerenfront, als in het leven van Henri Van den Heuvel en zijn Leestse vrienden, een grote rol hebben gespeeld...” aldus “Boerenfront”-medewerker en gastspreker Karel De Decker tijdens de huldeviering van voorzitter “Heinke” Henri Van den Heuvel, die al ruim 45 jaar deel uitmaakt van de Leestse afdeling van Het Boerenfront en samen met zijn bestuursploeg de belangen van de Leestse landbouwers al die jaren naar best vermogen verdedigde.

Om die 45 jaar belangloze inzet voor erkenning en waardering van de boerenstiel werd Henri Van den Heuvel – In ’58 op de lijst van de “Blekken” in Leest als raadslid verkozen en van ’64 tot ’76 schepen- samen met zijn echtgenote Francine in een met vrienden en leden-Boerenfronters gevulde Sint-Ceciliazaal in Leest, feestelijk gehuldigd.

Van letterkundige Eugeen Adriaensens kreeg hij een luxe-exemplaar van het onlangs uitgegeven succesboek “Bakkeske” dat als vervolgverhaal in het weekblad “Het Boerenfront” is verschenen.

Het Boerenfront vond zijn ontstaan in Heist-op-den-Berg toen in volle crisistijd in juli ’36 op de vooropgestelde prijs van 30 frank, de boeren maar 5 tot 6 frank kregen voor 100 kg vroege aardappelen.

Prosper Busschot, Stanne Gobien, Lowie Nuytkens, Frans Huyghe, Victor Schaerlakens, Corneel Verbeeck en Jan Maes waren de eerste Leestse boeren die de plaatselijke Boerenfrontafdeling vorm zouden geven.

Louis Van Kerckhoven werd hun eerste leider en algemeen voorzitter die tal van vergaderingen kwam geven in Leest.

In ’36 werd bij Peer Van den Eede in lokaal “Boerenhandel” (zie foto) de afdeling Leest van Het Boerenfront opgericht.

Voorzitter werd Victor Schaerlaekens omringd door de bestuursleden Antoon Polspoel, Remy Bradt, Constant Daelemans, Constant Gobien, Lodewijk Nuytkens en Henri Van den Heuvel.
Met de eerste grote boerenbetoging in ’36 te Heist-op-den-Berg was ook de Leestse afdeling present.

In juni ’39 organiseerde Het Boerenfront een algemene protestbetoging tegen de te lage prijzen in de landbouwsector. Een manifestatie die door ruim 30.000 boeren werd bijgewoond.

 

Hard Labeur

Tijdens de oorlogsjaren en na de bevrijding moest terug aan de opbloei van Het Boerenfront gewerkt worden. Voor het eerst verscheen ook het wekelijkse verenigingsblad “HB”. Juist in deze moeilijke periode kon beroep worden gedaan op Henri Van den Heuvel, die als jongste zoon uit het landbouwersgezin Van den Heuvel-Verdickt hard labeur kende en op 20-jarige leeftijd als bestuurslid de plaatselijke Boerenfrontafdeling mee opbouwde.

In ’47 werd het vaandel van de afdeling ingehuldigd.

Nauwelijks twee jaar later werden al ruim 94 leden geteld.

Naast het harde werk op het veld en op de boerderij was er bij de Boerenfronters ook nog tijd voor leute en plezier.

In ’49 werd op een “biertap” en bal voor 5.333 frank en 25 centiemen opgedronken en kon er in ’55 nog gefeest en geteerd worden aan de prijs van 30 frank per deelnemer.

In juli ’56 werd te Heist-op-den-Berg het 20-jarig bestaan gevierd. De bestuursploeg bestond toen uit voorzitter Victor Schaerlaekens, schatbewaarder Constant Daelemans en bestuursleden Jan Maes, Jozef Van Kerckhoven, Constant Gobien, Jan De Smedt, Heinke Van den Heuvel en Constant Busschot.

In ’58 kwam bestuurslid Jan Maes plots te overlijden en werd Emiel Maes tot voorzitter gekozen. Frans Van Den Broeck kreeg een plaatsje als ere-voorzitter.
In die periode werd er in de Leestse afdeling hard gewerkt.

Er werden spreekbeurten georganiseerd met Ludo Sels die kwam praten over ziekten onder de gewassen, er stonden ook uitstappen op het programma naar Hoei en Luxemburg.
Het aantal leden begon te verminderen samen met het verdwijnen van de landbouwbedrijven.

In ’72 werden nog 56 leden geteld, nu tien jaar later, nog 40.

 

Hulde

Het eigen landbouwbedrijf gaf Henri Van den Heuvel in handen van zoon Frans, wat niet wil zeggen dat vader “Heinke” niet op de hoogte blijft van het boerenleven in zijn gemeente.

Het Boerenfront als organisatie om de samenwerking tussen de landbouwers onderling te bevorderen is een “must” weet Henri Van den Heuvel. Als voorzitter volgde hij Miel Maes op, een functie die hem als het ware op het lijf is geschreven.

“Henri Van den Heuvel is een leider met inhoud en met allure. Hij is een mens van goeden wil. Hij is, en hier wil ik met de woorden van algemeen voorzitter Louis Van Kerkhoven besluiten, altijd een man van de daad geweest die liever de hand aan de ploeg sloeg dan tafelspringer te zijn. Hij heeft samen met de vele boeren die ons zijn voorgegaan en die wij op 1 november herdenken, de spitse ploeg van Het Boerenfront altijd door de meest rechte voren gedreven...

Henri Van den Heuvel is een man van adel. Hij is een man van boerenadel...”

aldus besloot Karel De Decker deze feestavond van de Leestse Boerenfronters.

            RSM”

 

‘Heinke van Tien’ of ‘Speleman’

“Henri Van den Heuvel werd te Leest geboren in 1916 als jongste in het landbouwersgezin Van den Heuvel – Verdickt. Hij werd leerling-muzikant in 1930 en mocht met de fanfare meespelen in 1933. Hij bleef muzikant tot 1977 en moest noodgedwongen het musiceren stopzetten omwille van een ongeval op zijn landbouwbedrijf.

‘Heinke van Tien’ heeft in zijn jonge jaren hard moeten werken omdat zijn vader vrij vlug overleed. Samen met zijn moeder moest hij het bedrijf rechthouden en hij werkte zich dan ook de ziel uit het lijf.

In 1936 hielp hij het Boerenfront oprichten en werd hij er het jongste bestuurslid. Later werd hij in opvolging van Emiel Maes voorzitter van deze vereniging.

In 1939, op de vooravond van de tweede wereldoorlog, werd hij gemobiliseerd.

In 1941 trad Heinke in het huwelijk met Francine De Hertogh.

In 1958 werd hij door het fanfarebestuur gevraagd zich kandidaat te stellen voor de gemeenteraadsverkiezingen. Hij werd direct verkozen en was vanaf 1959 gemeenteraadslid. In 1965 werd hij schepen van openbare werken en hij bleef dat tot de fusie met Mechelen. ‘Heinke’ was de ‘chef de pupiter’ van de cornetten. Hij werd op de Leest-Heide en zelfs ver daarbuiten ‘speleman’ genoemd. Vermoedelijk is hij aan deze bijnaam gekomen omdat hij vaak ’s avonds oefende en zijn cornetmuziek liet klinken over het Hertsveld. Een beetje later begon Frans Van der Auwera dan op zijn bugel te repeteren en volgden nog andere muzikanten hun voorbeeld. In de vijftiger en zestiger jaren was de fanfaremuziek op de Heide als het ware niet uit de lucht…

Heinke was en bleef vooral een ‘volksvriend’, ook toen hij in de gemeentepolitiek was gestapt. Hij kon het goed verdragen dat sommige familieleden hem ‘schepen van water en wind’ noemden ondanks het feit dat de zorg voor ‘de binnenwegen en de landbouwwegen’ één van zijn prioriteiten was, zorgde hij ervoor dat de grachten en de bermen goed onderhouden werden.

Heinke kon moeilijk tegen ruzie en tweedracht. Als er wat heibel was, greep hij op een zachte manier in zodat alles binnen de kortste keren terug in orde kwam. Toen Constant Van Alsenoy in Leest kwam wonen, werden ze direct goede vrienden. Na de repetitie, en die duurde toen tot omstreeks halftwaalf, konden ze nog uren babbelen over het werk op het veld en over de manier waarop de rechten van de landbouwers en hoveniers beter konden gevrijwaard of verdedigd worden.

Henri Van den Heuvel was ongetwijfeld een waardig en echt Ceciliaan.”

(Stan Gobien : ‘Leest in feest’)

 

‘Heinke van Tien’ was te Leest geboren op 8 oktober 1916 en hij overleed in het Imeldaziekenhuis te Bonheiden op 28 april 1987.

Naast voorzitter van het Boerenfront was hij ook Ere-schepen van de gemeente Leest, Ere-lid van de Kon.Fanfare St.-Cecilia, oudstrijder van 1940-45 en vereerd met verschillende eretekens.

Heinke was gehuwd met Francine De Hertogh (°Kapelle-op-den-Bos 30/7/1917, +Leest 12 november 2007).

“Zoals hij geleefd heeft, in alle eenvoud en stilte, zo is hij van ons heengegaan.

Zijn werklustig en verdienstelijk leven, zijn humor en goedheid in de omgang zullen steeds een dankbare herinnering in ons oproepen.

Zijn lijden heeft hij geduldig gedragen. Sterven was voor hem geen schrikbeeld, wel een verlossing.

Hij was een zorgzame vader, een voorbeeld van stille werkzaamheid…”

(Mooie woorden uit zijn doodsprentje)

 

 

-Café ‘Boerenhandel’ van Pierreke Van den Eede op de Juniorslaan waar de afdeling Leest van het Boerenfront werd opgericht. Foto van de jaren ’50.

-Historische foto van Henri Van den Heuvel. In 1971 hadden de ‘Blekken’ zijn stem nodig in de gemeenteraad voor onder meer de benoeming van Stan Gobien tot schoolhoofd. ‘Heinke van Tien’ was toen gehospitaliseerd en werd dan maar met bed en al naar het gemeentehuis gebracht…

-‘Heinke’ Van den Heuvel met zijn echtgenote Francine De Hertogh.

-Een gelukkige “Heinke van Tien” met zijn tinnen schotel.

-Francine De Hertogh, echtgenote van ‘Heinke van Tien’.

 

1982 – Vrijdag 15 oktober : 5^e Grote KWB-Kaartwedstrijd

            In “Ons Parochiehuis” Kouter te Leest, met voor 30.000 fr aan waardevolle

            prijzen.

            Iedere tafelwinnaar won ook een prijs. Deelname : 80 frank.

            De Breendonkenaar Jan Van Gompel haalde het van de 284 deelnemers

            (71 tafels) voor Gaston De Schouwer en Louis De Bleser, beiden uit Leest.

            (flyer onderaan)

 

1982 – Zaterdag 16 oktober : KVG-Zennevallei Leden-Vriendenavond

            Programma :

            -18 uur : Mis in de parochiekerk.

            -19 uur : Feestmaal in de parochiezaal te Leest.

                          (aperitief, tomaat-garnaal, kip met appelsien, bananensplit...)

            -21 uur : Muziek en dans.

            Kostprijs : 350 fr per persoon.

 

1982 – 21 oktober – De Mechelse Week : Gesprek met V.V. linksbuiten Hans Schöning.(foto)

 

“Na de verdiende overwinning tegen leider Itegem kon De Mechelse Week even een praatje maken met de uiteraard tevreden Leestse speler Hans Schöning. Deze Duitse aanvaller (linksbuiten) speelde lang voor Racing Mechelen en vorig seizoen bij Racing Jet. Hij werd samen met William Selleslagh (ex K.V.Mechelen) aangetrokken om Leest te versterken en om publiek te trekken. We vroegen hem een vergelijking te maken tussen het nationaal en het provinciale voetbal in België.

Schöning : ‘in provinciaal wordt er uiteraard minder gevoetbald en meer gevochten. Het staat technisch op een lager niveau. Het grote nadeel van het provinciaal voetbal is dat de spelers bijna allemaal een volledige dagtaak hebben, zodat de trainingen alleen ’s avonds kunnen plaatsvinden. Men moet dan met de hele groep ineens trainen en men komt nooit tot individuele trainingen, die noodzakelijk zijn om de persoonlijke tekortkomingen weg te werken. Verder is het wel zo dat het peil (voetbaltechnisch) in de provincie Antwerpen hoger ligt dan elders.’

D.M.W. : ‘Word je niet harder aangepakt door de tegenstander ?’

Schöning : ‘Ik moet toegeven dat deze wedstrijd wel erg hard was, maar persoonlijk geloof ik niet dat ik geviseerd word door de tegenstander. Wel door de scheidsrechters : die willen persé tonen dat een voetballer die uit nationale komt ook naar hen moet luisteren. Ze willen de baas spelen over ons en overdrijven dan wel eens.’

D.M.W. : ‘Wat vind je van Leest als ploeg ?’

Schöning : ‘Dit is de meest gezellige club van al degenen waarin ik al speelde, de sfeer is enorm, ik ben hier heel graag.’

D.M.W. : ‘Wat zijn de verwachtingen voor dit seizoen ?’

Schöning : ‘Wij eindigen ongetwijfeld bij de eerste vijf ! En als we gespaard blijven van langdurige kwetsuren, kunnen we zelfs meedoen voor de titel ! Het nadeel is dat we een kleine kern hebben. Maar zoals we vandaag gespeeld hebben, met zoveel inzet en karakter, zo moeten we alle matchen spelen ! Met die mentaliteit kunnen we ver komen !’

Schöning wordt bij ons vandaan getrokken. We kunnen hem nog net feliciteren met deze overwinning en hem en zijn ploeg, Leest, het beste wensen voor dit seizoen : dat zij nog vaak mogen spelen als vandaag. De afwezigen hadden weer eens ongelijk !” (E.G.)”

 

1982 – 22 oktober : Bezoek aan de Bakker

 

Die dag brachten leerlingen van de Stedelijke Lagere School een bezoek aan bakkerij Hellemans in de Dorpstraat.

Natach

a, Veronique, Alain, Herman en Peter Emmeregs brachten daar in hun schoolkrant volgend verslag over uit:

“Wij zijn naar de bakkerij geweest op 22 oktober 1982, bij Hellemans te Leest.

Wij zijn er naartoe geweest om te weten hoe dat ze een brood bakken.

Het is een moderne bakkerij. Als we bij Hellemans kwamen, mochten we eerst naar het uitstalraam gaan kijken. We zagen er allerlei soorten brood. Dan mochten we in de bakkerij zelf gaan kijken. Om brood te bakken hebben we deeg nodig. Het deeg bestaat uit : bloem, water, gist, zout, vetstoffen en suiker. Dan doet de bakker alles in een trog. Daar wordt het gekneed met de kneedmachine. Vervolgens doet de bakker het deeg in een machine en wordt daar in het juiste gewicht verdeeld. Een gewoon brood weegt 900 gr. Dan moeten de broden eerst rijzen vooraleer ze in de oven geplaatst worden.

Men bakt niet alleen brood, maar ook gebakjes, broodjes, koeken, taarten en stokbrood.

Ook hebben we gezien hoe ze gebakjes maken. Er werd ook marsepein gemaakt waar we allen een stuk van kregen. Op het einde van het bezoek kregen we van de bakkerin nog een snoepje.

Het bezoek aan de bakker heeft ons veel bijgeleerd.”

 

1982 – Zaterdag 23 oktober : K.F.Sint-Cecilia luisterde een gala-concert op

Het C.I.S.M. (Internationaal Muziekverbond van Europa) kreeg op zijn congres in Sint-Niklaas een gala-concert aangeboden. Het eerste gedeelte van dit concert werd verzorgd door de Kon. Fanfare St.-Cecilia uit Leest. Een hele eer.

Via een omzendbrief kregen de fanfareleden volgende onderrichtingen mee :

-optreden in een volledig uniform : uniformjas en broek of rok, een wit hemd met de fanfaredas. Voor de mannelijke muzikanten : zwarte kousen en zwarte schoenen. Voor de vrouwelijke muziekanten : witte kousen of nylons en zwarte schoenen.

-instrumenten netjes gepoetst en volledig in orde.

-muziek opgeborgen in de mappen. Misschien is het best dat de dirigent de uit te voeren werken voor dit concert laat rangschikken op de repetitie.

Er werden twee voorbereidende repetities ingelast want er zou iemand komen van de Koninklijke familie.

Men vertrok vanuit Leest met twee bussen. De muzikanten en drumbandleden reisden gratis, de ereleden betaalden 160 frank.

(Omzendbrief 19/10/1981)    

 

1982 – 29 oktober : Hypnose-Avond te Leest

            Organisatie : Vevoc.

            Te gast was het artiestenduo “Rogandros en Heremitso” uit Zonhoven, een

            nog jong tweetal, dat hypnose enerzijds als amusement wist aan te wenden

            maar hetzelfde gegeven buiten de amusementswereld ook als wetenschap

            benaderde.

 

“…Robert Piccart, die achter ‘Rogandros’ schuil gaat : ‘we distanciëren ons helemaal van de beroepsmatige hypnotiseurs. Voor ons blijft hypnose een therepeutisch hulpmiddel naast vele anderen. Hypnose is dus zeker geen wondermiddel, wat sommigen er ook mogen van verwachten.’ Zowel Piccart als zijn collega Boonen zijn beroepshalve aan jeugdzorg in Limburg verbonden…” (GvM, 29/10/1982)

 

Het verslag daarvan verscheen in  ‘De Band’ van januari 1983 :

 “Hypnos was nu eenmaal de God van de slaap in de Griekse mythologie, en dank zij hem kennen wij de hynose, wat wordt uitgelegd als zijnde een magnetische, kunstmatige, door de wil van een ander opgewekte slaap : een zenuwslaap.

Op de bewuste vrijdagavond zijn de talrijke aanwezigen er getuige van geweest dat het werkelijk mogelijk is iemand volledig onder invloed te brengen. Misbruik of amusement ?

Een vraag die we in het midden laten. In ieder geval de twee hypnotiseurs uit Zandhoven hadden blijkbaar de bijzondere gave hun wil aan anderen (slachtoffers) op te leggen.

Wat de dagen voordien in Leest en omgeving werd aanzien als opgezet spel, kul, larie en apekool, bederiegerij, daar stond men nu vol bewondering en nieuwsgierigheid van te genieten.

Voor de pauze werden een aantal slachtoffers naar boven gelokt.  ‘Slachtoffers’, of hebben zij misschien genoten van een diepe ontspannende rust ?! Eén zaak werd al gauw duidelijk, iedereen is niet vatbaar voor de suggesties van zijn hypnotiseur, zeker niet als men zelf niet mee wil werken.

Het werd pas een deugddoende avond na de pauze toen echte bravourstukjes ten tonele werden gebracht. Zoals Hans De Neve, die zich volledig in de ban liet brengen door geheimzinnige gebaren en toverspreuken. Een diepe slaap was overhem neergedaald…en toen ging hij al fluitend een denkbeeldige garagedeur schilderen, om daarna moe te worden en met een afgedankte pantoffel met een koord eraan, de zaal rond te wandelen met het gedacht dat het een Afghaanse windhond was. Water werd wijn, en wijn werd bier, bier werd melk, en melk werd afwaswater om het dan uit te spuwen.

Andere slachtoffers aten zelfs een ui op, in de gedachte dat het een appel was. We waren zelfs getuige van een ware veldslag tussen indianen en cowboys. Zelfs de zin om een sigaret te roken werd hen afgenomen.

Dat hypnose ongekende mogelijkheden te bieden heeft, was af te leiden uit de denkbeeldige gezichtsbeelden die de gehypnotiseerden voor ogen kregen. Gans de zaal zat plots vol kaboutertjes, die dan opeens poedelnaakt werden. Alle dames hadden het zelfs zo warm dat ze het best vonden in bikini plaats te nemen, tot grote vreugde van de ‘slachtoffers’ die plots verstokte gluurders werden. Ook het wiskundig stelsel werd overhoop gehaald want het geluksgetal zeven werd voortaan ‘poezewoefke’. Tarzan heeft de avond ook tal van niet te evenaren kreten geslaakt, tot grote verbazing van de toehoorders.

Duidelijk is het die avond wel geworden, ’t waren geen twee konkelaars die twee mannen uit Zandhoven. Hypnose bestaat echt, hoe ongeloofwaardig het ook mag lijken.

Achteraf werd er dan ook druk nagepraat, niet alleen over de komische situaties die zich die avond hebben afgespeeld, maar ook over de heilzame werking die de hypnose kan hebben bij aanwending in de geneeskunde. Ook boosaardige plannen werden gesmeed, moest hypnose aangewend worden in de politieke en militaire kringen.

’t Was fijn zo, echt een schot in de roos, met dank daarom aan de inrichters, hypnotiseurs, gehypnotiseerden en toehoorders.”  

 

-De flyer van de KWB met de aankondiging van de 5^de grote Kaartwedstrijd.

-Hans Schöning tijdens zijn Racing-periode.

Vervolg kiespropaganda :

 

 

P.V.V.

Deze lijst werd aangevoerd door Luc Van de Velde, gevolgd door Raymond Vanderwaeren en René Blavier. Marcel Diddens nam de 18^de plaats in en Emiel Vloebergh stond op 29.

 

Marcel DIDDENS Comité

H. Speecqvest 64, Mechelen              Beste Dorpsgenoot,

 

“Was het maar waar ! Waren Leest, Heffen en Hombeek maar een dorp gebleven. Die tijd is echter reeds jaren voorbij, dank zij het CVP-SP bestuur. Nu moeten wij trachten met uw hulp er het beste van te maken, alles in het voordeel van onze dorpsgemeenschappen.

De tegenstrevers van Marcel DIDDENS gokken nu maar : Marcel is kandidaat, Marcel is geen kandidaat, hij zou niet mogen van…wie, vertelt men er niet bij !

MARCEL DIDDENS IS NIET KLEIN TE KRIJGEN.

Beste vrienden wij kunnen het u verzekeren, Marcel DIDDENS is uw kandidaat op de P.V.V.-lijst bij de aanstaande verkiezingen, dit tot groot spijt van wie er een dik pak voorkeurstemmen zal moeten aan afgeven !

Wij, dit wil zeggen het ‘Marcel DIDDENS Comité’ heeft besloten, na de verkiezingen wanneer Marcel gemeenteraadslid zal zijn, er een reuzefeest van te maken samen met de sympathisanten. Zorg dat U er bij bent !

Teneinde, vanaf nu reeds onze maatregelen te kunnen treffen vragen wij U als sympathisant van Marcel, voor 15 september 1982 de som van 20 frank over te schrijven op P.R….. of op B.B.L. nr…. van L. De Greef te Mechelen als deelname aan de pret.

MECHELEN, DE DUURSTE STAD VAN VLAANDEREN…WIJ ZIJN HET BEU !

 

‘Ondanks de harde crisistijden zijn er toch nog gemeentevaderen die menen dat zij de kiezers moeten paaien met nieuwe ‘realisaties’. Burgemeester Jos Vanroy is er nog zo één van de ouwe stempel ! Lintjesknippen is zijn devies. Met de gemeentelijke verkiezingen in het verschiet heeft dit omhooggevallen ACV-ken een aantal inhuldigingen  opgespaard voor de komende cruciale septemberweken. Negen (9) keren zal Jos schaar en lint hanteren om onze mensen via de lokale pers kond te doen van zijn leiderscapaciteiten. Dat Mechelen tegen een schuldenberg van verschillende honderden miljoenen aankijkt en virtueel failliet is, is natuurlijk nieuws voor nà 10 OKTOBER’. (’t Pallieterke nr. 33 van 19/8/82)”

 

Kouter 152 Leest – Mechelen             Geachte Kiezer,

 

Voor U ben ik zeker geen onbekende. Als vriend of goede kennis konden wij steeds elkaar vertrouwen  en als het erop aan kwam hebben wij wederzijds onze belangen behartigd.

Van mijn kant meen ik zelfs dat ik U nooit heb teleurgesteld.

Thans durf ik dan ook op uw genegenheid beroep doen om bij de komende gemeenteraadsverkiezingen een voorkeurstem op mijn naam  uit te brengen en eveneens aan uw familieleden en vrienden te vragen hetzelfde te doen.

HET ZAL U NIET SPIJTEN !

Wat mijn politiek programma betreft verklaar ik U kort en bondig :  een stad dient bestuurd te worden als een serieus huishouden waar men de tering naar de nering stelt.

Met veel dank.

Marcel DIDDENS  18^de kandidaat op lijst 17 van de P.V.V.  

 

 

S.P.

De lijst van de socialisten werd aangevoerd door Jef Ramaekers, gevolgd door Georges Joris en Hilda Vanderaerschot. Jef Vloebergen stond op de 15^de plaats.

 

Dit is de kandidaat van Leest

15^de kandidaat SP-lijst : Jef Vloeberghen, Ten Moortele 5, 53 jaar.

Jef is paswerker bij “den Eternit” waar zijn minzame verschijning door de werkmakkers steeds gewaardeerd wordt. De Leestenaars kennen Jef als bestuurslid-muzikant van de Kon. Fanf. Sint-Cecilia, een functie die hem ook in de gemeentepolitiek bracht.

Nu is hij uittredend lid van de Mechelse gemeenteraad, waar hij zonder aan ‘facade-poitiek’ te hebben gedaan steeds de belangen van zijn medeburgers wist te behartigen.
Jef is niet die breedsprakerige hoogschreeuwer, maar eerder de stille werker, die publiciteit niet tot de hoogste waarde heeft gemaakt.

 

Sinds 1945 nemen de socialisten deel aan het bestuur van de Stad Mechelen. Op de laatste zes jaar na hadden wij ook het burgemeesterschap nl. wijlen Minister van State Antoon Spinoy, nadien Désiré Van Daele.

Wij weten beter dan wie ook, dat niet alle vraagstukken en toestanden in deze Stad een oplossing kregen.

Wel menen wij er toch te mogen aan herinneren, dat wij na de bevrijding een Stad in handen namen die één puinhoop was. Er was geen enkel gebied waar niet alles nog moest gedaan worden. Er werd werk van gemaakt.

 

LEEST is Leest gebleven, zelfs na de fusie met Mechelen. En dat is maar goed ook. Weinig gemeenten bezitten immers zo’n mooi landelijk karakter. Dat moeten we zeker behouden.
Een mooie gemeente, maar ook een gemeente met enkele VERKEERSPROBLEMEN. Zo stelt men de vraag welk “tracé” er moet gekozen worden voor de VINKSTRAAT. Een wijziging dringt zich op, waar welke ? Wij verbinden ons ertoe dit probleem rechtstreeks met alle betrokkenen uit te praten. Wel vinden we dat het landelijk karakter van de wegen moet behouden blijven, zeker wat betreft de Rennekouter. Ook aan de JUNIORSLAAN stellen zich heel wat problemen. Een VOETPAD is daar noodzakelijk en ook de HERSTELLING van de vernauwing. En laat ons het belangrijkste probleem niet vergeten : de RIOLERING. Niet alleen de riolering van de Juniorslaan, maar ook het inbuizen van de open rioleringen in de straten willen wij vooraan op ons lijstje plaatsen. Hier moet dringend wat aan gedaan worden.

 

Leest kan fier zijn op een flinke GEMEENTESCHOOL. Daaraan mag niet geraakt worden, integendeel, ze moet nog verder uitgebouwd worden. Wat Leest niet heeft, maar zeker moet krijgen, is zijn eigen BIBLIOTHEEK. En dat kan. Zelfs zonder grote uitgaven. Een bibliotheek met een leeszaaltje dat ook voor CULTURELE ACTIVITEITEN kan gebruikt worden komt er.

 

Niet iedere wijk kan natuurlijk een sporthal hebben, maar te Leest is er ruimte voor een VRIJETIJDSPARK , met een pleintje voor volley en basket, met rustbanken en kaarttafeltjes…Een echt vrijetijdspark, waar zowel jong en oud rust en ontspanning kunnen vinden. Dit alles kan tot stand worden gebracht aan de KERKENBLOKWEG.

Wat SPORT betreft,…vindt U ook niet dat het hoog tijd wordt om de toegang naar het voetbalterrein van SK Leest te verbeteren ? 

Leest moet een landelijke gemeente blijven, en dat kan, zelfs met uitbreiding van WOONGELEGENHEID. Op de Kouter is er plaats voor een landelijke wijk met een honderdtal woningen. Verdere uitbreiding van de aardgasbedeling en kabeldistributie voor gans Leest moet ook te verwezenlijken zijn.

Leest kan ook ingeschakeld worden in de TOERISTISCHE fiets- en wandelpaden die we tot stand willen brengen. Dat zal de plaatselijke middenstand zeker weten te waarderen.

Er zijn zoveel kleine en grote dingen die het leven in LEEST nog aangenamer zouden maken. De SP is de enige partij die dicht genoeg bij de mensen staat om die te kennen.

De SP kent de verlangens van LEEST en ze zal, samen met U en al haar verkozenen, aan deze verlangens tegmoetkomen.

 

Te Leest is Jef Vloeberghen een begrip. Zijn kwinkslagen maar vooral zijn sociaal engagement zijn tot ver buiten Leest bekend. In deze tijd van inleveren, werkloosheid en angst voor de dag van morgen kent JEF als geen ander de grote noden van de kleine man zoals jij en ik.

 

 

V.U.

Bij de Volksunie stond Oscar Renard op één, gevolgd door Kris Van Esbroeck en Firmin Verlinden. Joos Somers (de vader van..), Wim Jorissen en Walter Jaspers duwden de lijst.

Karel Mertens stond op 11, Godelieve Pintens-Van Moer op 17, Antoon Senyers op 29 en Tony Baarendse op 31.

 

Firmin Verlinden,                 Beste Lezer(es)

 

“ Als verantwoordelijke voor de VU-kandidaten van de deelgemeenten Heffen en Leest voor de aanstaande gemeenteraadsverkiezingen heb ik het genoegen U beste lezer(es) deze kandidaten aan U voor te stellen.

In onze ‘Voor U Nieuws’-publicaties hebben wij reeds het licht geworpen op onze voorzitter Emiel KEULEERS uit Hombeek en op twee kandidaten uit Leest : Mevrouw Lieve VAN MOER en Karel MERTENS (ondervoorzitter).

…

Al de VU-kandidaten van Hombeek en Leest zijn stuk voor stuk ‘mensen van bij ons’ , die in het verleden bewezen hebben te kunnen en te willen presteren voor U, voor uw gezin, voor uw buurt, voor uw dorp, voor de stad Mechelen en voor de Vlaamse gemeenschap in haar geheel.

Onze VU-kandidaten komen uit allerlei middens : uit het werkliedenmilieu, uit de bediendensector, uit de onderwijswereld, uit de landbouw- en handelsmiddens en uit de vrije beroepen. Ze kennen alzo maar al te best de huidige specifieke problemen eigen aan de diverse milieus.

Geografisch gezien, zijn we er ook in geslaagd de VU-kandidaten zo goed mogelijk te spreiden over de twee deelgemeenten, met o.a. vier kandidaten uit Leest en vijf uit Hombeek.

De Leestse kandidaten kunnen we als volwaardige vertegenwoordigers zien van Leest-centrum, Nieuwe Tuinwijk, Leest-Heide en Winkelstraat-Kapelseweg, en deze van de Hombeekse kernen : Dorp, Heike, Plein en Dries.

In onze ploeg vindt men ook mensen die zich jarenlang reeds verdienstelijk maken in allerlei verenigingen, en dit zowel op sportief, sociaal als cultureel vlak. Echte voorvechters van ons leefmilieu en zeer actieve elementen uit de parochiale en gemeentelijke middens met jarenlange ervaring en ondervinding, vervolledigen de VU-ploeg van Hombeek-Leest.

Hand in hand zal deze VU-ploeg naar voor komen, sterker dan ooit, om U beste lezeer(es) een ander beleid te waarborgen. Een beleid naar de mens toe, waarin het kleinschalige centraal zal gesteld worden. Geen luxe-projecten welke enorme zware belastingen vergen van de bewoners, maar een politieke optie waarin wij onze eigenheid en eigen dorpssfeer terug zullen vinden.”

 

 

-Marcel Diddens, kandidaat voor de P.V.V.

-Folder van Jef Vloeberghen.

-De Leestse SP-kandidaat Jef Vloeberghen.

-De kandidatenploeg Hombeek-Leest van de V.U.

-V.U.-folder.

 

Vervolg kiespropaganda CVP :

 

In ‘De Mechelse Week’ van 30 september 1982 verscheen een klaarblijkelijk ingezonden stuk, ook al was dat niet expliciet vermeld, met verschillende getuigenissen over Gust Emmeregs (het volledige verslag is te lezen in deze Kronieken eind 1973):

“De story van Gust Emmeregs. De CVP en de fusiegemeenten’

“Interviewer ging op ontdekkingstocht, op zoek naar neutrale informatie. Voor de vuist weg werden enkele personen ondervraagd en zij waren bereid de story rond Gust Emmeregs te vertellen.

Onze story wordt geen thriller maar ook geen zoetzemig verhaal. Wij ontdekten daartegenover een markante figuur, die met zijn druk gevuld leven een ganse Mechelse Week kan vullen.

Eén bladzijde maar kregen wij ter beschikking en we zullen daarom onvolledig zijn…maar één zaak is belangrijk, wij belichtten, dank zij de zorgvuldig uitgekozen ondervraagden, de voornaamste eigenschappen en karaktertrekken van onze storymaker.

 

Frans De Laet, lokaalhouder bij VV Leest –een dorpsfiguur- geboren en getogen te Leest.

-Hoe zit het hier nu eigenlijk met Gust Emmeregs, VV Leest, Volksfeesten, enz. ?

-Frans De Laet : Gust is de stichter van VV Leest, een voetbalploeg uit de 2^de provinciaal bij de Belgische Voetbalbond. Maar als het van Gust afhing, zouden we nu al in eerste afdeling moeten spelen. Gust heeft bekende spelers aangetrokken van KV en Racing Mechelen –alles voor de ploeg- dagelijks loopt hij op het veld rond.

-Kent gij Gust van bij de voetbal ?

-Frans De Laet : neen, ik ben collega van Gust bij Eternit waar hij bediende is en ik werkman. Bij Eternit doet Gust ook heel veel via de vakbond en de ondernemingsraad. Bij het 75-jarig bestaan van Eternit was het ook Gust Emmeregs die de feestelijkheden organiseerde, zelfs Louis Neefs liet hij toen komen optreden. Onlangs was er een probleem van afdankingen bij Eternit, Gust is daartegen opgekomen. Mensen van Kapelle op den Bos, die niets te maken hebben met Leest, sturen hun kinderen naar Leest Voetbal, alleen uit dankbaarheid jegens Gust –daardoor hebben wij ook goeie jeugdploegen.

-Hoe staat Gust aangeschreven bij de leestse bevolking ?

-Frans De Laet : 90% voor…voor iedereen goed doen is moeilijk maar als alle mensen die bij Gust over de vloer komen voor hem moesten stemmen dan was hij zo burgemeester. Als wij niemand in de gemeenteraad moesten hebben, zou de vernieuwing van onder andere de Winkelstraat geen doorgang gevonden hebben, ook daar zit Gust voor het grootste deel tussen. Als er iets in Leest georganiseerd wordt, ligt Gust ofwel aan de basis ofwel werkt hij eraan mee. Neem de 11 juli-viering, die heeft hij toch uit de grond gestampt en met de fanfare St.-Cecilia erbij. De Leestse Volksfeesten, 170 mensen motiveren en aan de slag zetten, contracten afsluiten met vedetten, enz.. Gust Emmeregs weet het toch maar te doen. Kortom als Gust morgen zegt : ‘ik doe niet meer mee’, dan zijn er geen Leestse Volksfeesten meer.

 

Ludo Goossens, woont in Leest en is jonge voetballer bij VV Leest, begon in 1974 als scholier en speelt reeds enkele jaren in de eerste ploeg.

-Hoe ken jij Gust Emmeregs ,

-Ludo Goossens : Ik ken Gust enkel via het voetbal, als de duivel-doet-al, bijna alle dagen kan je hem hier aantreffen tijdens de trainingen, op matchen en festiviteiten. Gust gaat geweldig in de match op, maakt zich soms zenuwachtig, vloekt al eens en maakt zich kwaad maar dat is even snel vergeten.  Hij heeft een doel en dat wil hij kost wat kost bereiken. Ik heb trouwens nog nooit menselijke problemen geweten in de ploeg.

 

William  Selleslagh, ex-KV-Mechelen speler, twee jaar Racing Jette in tweede klasse en dan naar VV Leest.

-Is het geen grote aanpassing om uit hogere afdeling naar 2^de provinciale te komen ?

-William Selleslagh : helemaal niet, het ging niet meer in combinatie met mijn werk, hier hebben wij twee trainingen per week om 19u30 en dat is haalbaar. De sfeer is hier prima. Trouwens ik ben opgevoed in Leest en heb altijd in Battel gewoond, vijf minuten hiervandaan. Gust Emmeregs heeft mij naar hier gehaald.

-Hoe zit het met de bekendheid van Gust Emmeregs ?

-William Selleslagh : Gust is in Mechelen gekend, zowel in Leest op sportgebied, door de Leestse Volksfeesten, door het monument voor Louis Neefs. Daar heeft hij een redevoering gehouden waarbij iedereen zijn ogen heeft opengetrokken. Het is een chance voor Leest om zo’n figuur te hebben. Gust is een doodbrave man. Zo was er enkele dagen geleden een jongetje uit Boom op de voetbal en daar die geen transport had naar huis, heeft Gust hem met zijn wagen tot thuis gebracht, ondanks zijn zeer drukke bezigheden.  Al deze kleine dingen samen maken een mooie mens van Gust. Hij kan de mensen motiveren, ga maar zoeken waar het chalet van de voetbal gratis ter beschikking wordt gesteld voor mossel- en huwelijksfeesten. De mensen komen hier gratis tappen, dat alles is te danken aan de enorme sfeer en aan Gust, die volgens mij volmaakt is op politiek en menselijk vlak, iemand waarmee je kunt praten, recht voor de vuist, want dat doet Gust ook.

 

Guido Slachmuylders, leraar 6^de jaar te Hombeek aan de stedelijke lagere school. Als kadet gespeeld bij KV Mechelen, nadien bij Hombeek, Humbeek, KV Mechelen, SK Londerzeel en nu VV Leest.

-Hoe komt Gust over in Hombeek-fusiegemeente ?

-Guido Slachmuylders : Gust is gekend via de voetbal ‘Gusje met zijn ploeg’. Gust wordt daar gezien in kostuum met das en er wordt al eens lachend gezegd : ‘waar er iets te doen is, zit Gust tussen’.

Ik heb mijn ogen opengetrokken, want je moet Gust kennen als MENS, niet als manager van een voetbalploeg. Toen ik voor de eerste keer kwam oefenen, zag ik Gust het gras afmaaien en paaltjes slaan. Dat heeft mijn ogen geopend. Trouwens, ik heb reeds enkele keren ondervonden als je aan Gust iets vraagt, staat hij klaar.

 

Hans Schöning, 37 jaar, 10 jaar speler bij R.C. Mechelen, twee jaar bij R.C. Jette-Brussel, Lebbeke, Leuven en nu VV Leest.

-VV Leest heeft dit jaar enkele serieuze kleppers aangetrokken ?

-Hans Schöning : ik kon niet vroeger overkomen, Gust Emmeregs vraagt het al vier jaar. Maar nu was het nog moeilijk hogere klassevoetbal te combineren met mijn werk bij de stad Mechelen. Ik heb aan Gust beloofd dat wij een zeer goed jaar gingen maken en daar zal ik mijn uiterste best voor doen.

-Hoe ken jij Gust Emmeregs ?

-Hans Schöning : ik ken Gust al acht jaar op sportief en politiek gebied en vooral nu ik in Hombeek woon sedert 4 jaar. Gust is altijd een eerlijk mens geweest, maakt geen blaasjes wijs. Ik ken Gust ook van bij Racing Mechelen waar hij altijd sympathie voor gehad heeft.

-Hans, jij bent van de stad naar Hombeek komen wonen, hoe is die overgang meegevallen ?

-Hans Schöning : Rustig…ik heb hier wel enkele contacten met de onmiddellijke geburen, maar ik ben de ganse dag weg. Binnenkort betrek in een huis van de Mechelse Goedkope woningen en dat heb ik aan de CVP te danken met o.a. Gust Emmeregs, Cees De Gendt en de Burgemeester.

-Heb jij nog iets te vertellen ?

-Hans Schöning : ik wil gewoon zeggen dat ik reeds meermaals met sommige mensen slechte ervaringen heb opgedaan. Gust is gekend in Mechelen en in de fusiegemeenten als man van zijn woord.

 

Besluit : I.V. bedankt alle mensen die bereidwillig zonder enige vorm van verplichting vrijuit hun mening hebben weergegeven. Gust Emmeregs kan alleen maar vaststellen dat zijn populariteit misschien nog groter is dan hijzelf wel dacht. Uitspraken als : Gust is een werker, een doorbijter, een doorbrave mens, een duivel-doet-al, een vechter, een organisator, een dienstvaardige, zijn slechts goede eigenschappen. En als deze eigenschappen verenigd zijn in een politieke figuur, is dat een eer voor de politiek in zijn geheel en voor de CVP in het bijzonder. Na al hetgeen ik heb gehoord, kan ik niet anders dan duimen voor Lijst nr. 10 plaats nr. 8.”

 

“Geachte Kiezer, wij komen U iets speciaals vragen. In het groot Mechelen  is Leest maar een klein Dorp. Daarom moeten wij ons verdedigen. Hoe kunnen wij dat doen ?

Door zoveel mogelijk de kansen van onze twee kandidaten, Gust EMMEREGS en Louis VLOEBERGH te vergroten.

Daarom vragen wij U een voorkeurstem voor elk van onze twee kandidaten : én voor Gust én voor Louis.

Daardoor geeft gij aan uw stem meer waarde. Stem niet op de kop, maar wel achter beide namen.

Gans het C.V.P.-bestuur vraagt U dus met aandrang voor onze beide Leestenaren te stemmen.

Als wij de eigen dorpsgemeenschap van Leest willen beschermen en uitbouwen, kan dit alleen door eigen  mensen naar de Gemeenteraad te sturen. Te meer omdat deze beide kandidaten in de voorbije 6 jaar bewezen hebben zich volledig in te zetten voor Leest en zijn bewoners.

Het C.V.P.-bestuur Leest : Karel Duysburgh, Herman De Neve, Mark Spoelders, Georges De Laet, Leonie De Laet-Windelen, Frans De Prins, Jan De Prins, Louis Solie, Emiel Spruyt, Alfons Verbruggen, Jerome Verbruggen.”  

 

Foto’s :

-Frans De Laet

-William Selleslagh

-Guido Slachmuylders

-Folder van Louis Vloebergh

-Louis Vloebergh, advertentie