Kronieken van Leest

Dinsdag 10 september 2013

1984 – 5 juli – De Mechelse Week : V.V. Leest erg actief

“V.V.Leest heeft voor het seizoen 1984-85 duidelijk grote ambities.

Nadat de club al twee jaar als underdog vertrok in het nieuwe seizoen, moet men

dit jaar V.V. Leest zeker bij de ploegen rekenen die in aanmerking komen voor

de titel.

Leest was immers erg actief op de transfermarkt en behield ook een groot deel

van de al bestaande kern.

Als trainer werd het volste vertrouwen in Emmereghs gesteld.

Met al de problemen rond de ploeg, kon hij vorig seizoen toch een mooie ereplaats

in de wacht slepen.

Yves Van Beveren (middenvelder) komt via een vrije transfer over van Humbeek.

Luc Maeremans kocht zich eerst vrij bij Muizen en tekende dan een aansluitingskaart

bij Leest.

Jan Casteels (Rapid) bekwam men via een ruil. Asia Marco gaat dan voor Rapid

spelen. Voor de aanval werd Danny Willems (S.K.Londerzeel) voor één seizoen

overgenomen. Hij maakte vorig seizoen 13 doelpunten.

Ook zal Leest volgend seizoen een beroep doen op Adrien Bohnen.

Deze speler was voor drie jaar semi-prof bij Anderlecht maar stopte wegens studie

met de actieve voetbalsport.

Met K.V. Mechelen kwam Leest terug tot een overeenkomst om Patrick Pisé en

doelman Spinael terug voor één seizoen over te nemen.

Definitief bekwam men de overgang van Guido Slaghmuylders.

Leo Verhasselt gaat definitief naar S.K. Leest en ook zag men van de diensten van

Jos Bogaert af. Dit wel om zijn gedrag tijdens de wedstrijden.”

S.K. Leest verkocht Van Dam

“Bij S.K. Leest verkocht men slechts één speler, maar deze was wel vorig seizoen een

spelbepalende figuur. Dirk Van Dam was vorig seizoen goed voor 20 treffers.

Hij zal de kleuren gaan verdedigen van tweede provincialer Bonheiden.

Als trainer blijft bij S.K. Leest Harry Cauwenbergh aan.

Hij krijgt heel wat nieuwe spelers volgend seizoen onder zijn hoede.

Eerst zijn er drie spelers die vorig seizoen geen eigendom waren van de ploeg maar

ook volgend seizoen zullen blijven.

Eddy Van Moer werd nu definitief overgenomen van FC Borgt.

Van streekgenoot V.V. Leest bekwam men de definitieve overgang van Leo Verhasselt.

Ook Kris Heysman (Sporting Mechelen) wordt nu eigendom van de ploeg aan de

Zennebrug.

De nieuwe transfers van S.K. zijn Harry Verschueren (SV Willebroek), Luc

Lettanie (Tremelo), Patrick Suys (Racing), Rooman Julien (Zandhoven),

Francis Apers (Perk), Ronny Menheere (Meerhof) en Guy Van Hamme (Rapid).”

1984 – Zondag 8 juli : 11 JULI-VIERING

Met zang, dans, voordracht en toneel in het Kouterkasteel.

Gastspreker : Willem Savenberg.

Medewerkers : Davidsfonds, Zangkoor, Korneel, Rust Roest, Vevoc en de

Vrije Basisschool.

In het eerste gedeelte werd een rondgang gemaakt door “Vlaanderen, mijn

land”, van Groeninge tot de Voer.

Het werd een mooie mengeling van zang, dans en poëzie.

Het tweede gedeelte werd ingezet door de toneelkring “Rust Roest” met een

eenakter “Escuriaal” van Michel De Ghelderode.

Na de aangrijpende vertoning werden de Vlaamse muzikale stembanden

nogmaals losgemaakt om de guldensporenherdenking nadien af te sluiten met

een groet uit de faciliteitengemeente St.-Genesius-Rode door Willem Savenberg.

“Vandaag is het de grote 11 juli-viering van de stad Mechelen, maar te Leest houdt men er aan ook een eigen guldensporenherdenking in te richten. Ditmaal zorgde de mooie omgeving van het kouterkasteeltje, alsmede de stralende zon weer voor een echte Vlaamse happening. Gans het programma werd ineengestoken met Leestse inbreng waarbij vooral de optredens van de Volksdansgroep Korneel, de zang van het gemengd zangkoor en de eenakter van Rust Roest de hoogtepunten vormden.

In het eerste gedeelte werd een rondgang gemaakt door ‘Vlaanderen, mijn land’ van Groeninge tot de Voer. Het werd een mooie mengeling van zang, dans, poëzie.

Het tweede gedeelte werd ingezet door ‘Rust Roest’ met een eenakter, ‘Escuriaal’ van Michel De Ghelderode. De schrijver was een overgevoelige schuwe persoonlijkheid, die niet begrepen werd, en die zelf de anderen niet kon beminnen. Hij haatte België omdat het hem niet erkende en voelde zich aangetrokken –niettegenstaande zijn Franstalige opvoeding- tot de Vlaamse volksziel. Vlaanderen heeft hem het eerst erkend, en de wisselwerking met het Vlaamse Volkstoneel was voor beide heilzaam.

Het stuk, vertolkt door Guido Hellemans, Toni Peeters, Marcel Verwerft en Raf Scheers bracht het verhaal van een onrustige koning die lijdt aan vervolgingswaanzin, en die houdt van zelfkwelling. Terwijl de doodsklokken luiden en de honden overdraaglijk huilen brengt de monnik, een onpersoonlijke vertegenwoordiger van de kerk, melding van de doodsstrijd der koningin. De nar, die uit Vlaanderen komt, moet de koning vermaken. Het wordt een macabere grap. In het symbolische spel staan twee mannen tegenover elkaar : de verliefde nar tot koning gekroond en de afgeleefde jaloerse koning. Op het hoogtepunt van het stuk laat de koning de nar wurgen wanneer de melding komt dat de koningin gestorven is.

De desolaatheid is volmaakt. De stilte bodemloos.

Na deze aangrijpende opvoering werden de Vlaamse muzikale stembanden nogmaals losgemaakt om de guldensporenherdenking nadien af te sluiten met een groet uit de faciliteitengemeente St.-Genesius-Rode door Willem Savenberg. Hij beschreef de viering als een artistieke kunstuiting. Daarna bekritiseerde hij de faciliteiten, en prees Leest om zijn bezorgdheid over de strijd aan de taalgrens, waar de grote culturen met elkaar in aanraking komen. De Vlaamse cultuur die er wordt bedreigd indien zij niet de steun krijgt van het hinterland. Door de faciliteiten verliest St.Genesius-Rode, dat 13 km ten zuiden van Brussel ligt, zijn Vlaams karakter. Willem Savenberg hekelde dan ook de faciliteiten als een zogenaamde Vlaamse overwinning.

De laatste ontwikkelingen indachtig zoals de affaire Linkebeek en Happart voelen de Vlamingen zich in de faciliteitengemeenten minder en minder veilig. De grote slag in de staatshervorming moet nog gestreden worden. Er zijn wel twee autonome gemeenschappen maar de toekomst van Brussel en zijn randgemeenten is alles behalve vastgelegd.

De slag van de guldensporen duurt vandaag nog steeds voort op de taalgrens, zei de spreker. En als de Vlaming niet op zijn hoede is, is de Franstalige uitstulping op de taalgrens rond Brussel niet zover verwijderd van Leest en dit allemaal onder het goedluikend oog van de Leeuw van Waterloo.
De Leestse guldensporenherdenking werd een succesvolle Vlaamse uitstraling dankzij de inzet van de verschillende Leestse groeperingen met name het Davidsfonds, Gemengd Zangkoor, dansgroep Korneel, Rust Roest, Vevoc en de Vrije Basisschool.”

(GvM,11/7/84)

Foto’s :

-De spelers van VV Leest ontvingen een aandenken. Zij zorgden er immers voor dat Guido Slachmuylders topscoorder werd in 2^e provinciale B. (foto : DMW)

-11 juli-viering : volksdansgroep Korneel in volle actie.

Geschreven door Marcel Van Hoof om 08:56 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zondag 8 september 2013

De zesde klas speelde poppenkast :

“Blonde Robbie in het spookkasteel”.

1984 – Zaterdag 23 en zondag 24 juni : Schoolfeest Vriendenkring S.L.S. Leest

De Vriendenkring van de Stedelijke Lagere School, Ten Moortele Leest,

organiseerde op die dagen haar jaarlijks schoolfeest.

De opbrengst was bestemd voor initiatieven waarvan uitsluitend de leerlingen

konden profiteren : aankoop van extra lesmateriaal, gratis schoolreis, tussenkomst

in de bijdragen voor de zeeklassen, moederfeest, carnavalviering, sportmateriaal..

Aan dit schoolfeest werkten niet alleen de leerlingen en de leerkrachten mee,

ook heel wat ouders staken een handje toe.

Naast sportieve en socio-culturele activiteiten kon men ook terecht in een

gelegenheidscafé, het “hapjeslokaal” waar men pannenkoeken kon krijgen

en in de gelegenheidskeuken werden pensen en broodjes verkocht.

Het grootste gedeelte van het schoolfeest werd aan mini-voetbal gespendeerd

met 6 leerlingenploegen, 4 damesteams en 12 herenploegen.

Op zaterdag was er in de gymzaal een filmvoorstelling gevolgd door poppenkast,

uitgevoerd door leerlingen van de 6^de klas. Zij brachten ‘Blonde Robbie in het

spookkasteel’.

Het hoogtepunt was echter een play-backshow met optredens van de leerlingen.

Op zondag was er ritmische gymnastiek door alle leerlingen en voerden de

leerlingen van het 5^de leerjaar het schimmenspel “Repelsteeltje” op.

De zesde klas pakte uit met het origineel blijspel “Het Voetbalschandaal”.

De zondag werden ook de finales van het mini-voetbaltornooi afgewerkt.

Uit de programmabrochure : STEDELIJKE LAGERE SCHOOL, Ten Moortele 2 Leest.

-Een pluralistische school, d.w.z. een school die verdraagzaamheid voorstaat.

-Een school die geen onderscheid maakt tussen de kinderen op basis van afkomst, van overtuiging.

-Een sportieve school want ze werd voor de vierde opeenvolgende keer uitgeroepen door het Ministerie van Sport en Cultuur tot ‘Sportieve School’.

-Een creatieve school waar de leerlingen niet alleen knutselen, haakwerkjes en breiwerkjes maken maar ook toneel en poppenkast spelen.

-Een school die met de hulp van het P.M.S-centrum en van de taaklerares zich bijzonder inspant voor de minder begaafde kinderen en voor de leerlingen met tijdelijke leermoeilijkheden.

-Een school die niet alleen successen behaalt op scholenkwissen maar eveneens op centrale examens.

-Een school waar de Leerlingen gelukkig kunnen zijn omdat ze aanvaard worden met hun mogelijkheden, gebreken en talenten.

-Een school die doordacht de vernieuwingen in het onderwijs toepast !

1984 – Dinsdag 26 juni : SCHOOLREIS STEDELIJKE LAGERE SCHOOL

Met de opbrengst, of een deel daarvan, van het schoolfeest, betaalde de Vriendenkring de reiskosten van de schoolreis. Voor dranken en inkomgeld dienden de leerlingen zelf nog 100 fr. mee te brengen.

De leerlingen van de vier eerste klassen vertrokken om 08u45 met een autocar.

Het reisdoel : bezoek aan de plantentuin van Meise, aan de stad Brussel, waaronder de Grote Markt, het Atomium, Manneke Pis…, bezoek aan het Zoniënwoud, het Afrifka-museum van Tervuren en aan een speeltuin.

De leerlingen van de 5^de en 6^de klas vertrokken om 8 uur en bezochten Visé (Albertkanaal en de Maas), het Land van Herve (fruitteelt), Eupen, de stuwdam aan de Gileppe en de Vesdervallei. Ook hier eindigde de schoolreis met een bezoek aan een speeltuin.

(Brief van de Sted.Lag.School van 16 juni)

1984 – 29 juni – Het Laatste Nieuws :

Leest V.V. actief op transfermarkt

“De club die zich tijdens het afgelopen tranferseizoen het aardigst versterkte in het Mechelse is ongetwijfeld VV Leest. Deze tweede provincialer zal dan ook volgend seizoen als de grote titelkandidaat starten in tweede provinciale B.
Leest kocht volgende spelers aan : Yves Van Beveren (Humbeek), Luc Maeremans(Muizen), Jan Casteels (Rapid), Adrien Bohné (Anderlecht) en Danny Willems (SK Londerzeel).

Ook verzekerde het zich terug van de diensten van Guido Slagmuylders en Francis Spinnael. V.V. zag wel af van Eddy Bogaerts. Verder verdween niemand van de bestaande kern.”

1984 – Zaterdag 30 juni : SP-Leest naar Vlaamse Ardennen.

(‘Voor Allen’, 1/6/84)

1984 – 30 juni : Chiro Oud-Papier-Inzameling.

“Als vakantiewerk voor onze Chirojeugd en om U tegen de verlofperiode van alle examen-papieren en oud-papier te bevrijden, zal de papieromhaling geschieden op zaterdag 30 juni vanaf 9 uur.

Mogen wij U vragen, zoals gewoonlijk, het oud-papier in dozen, zakken of gebonden, bij de deur of de straat klaar te zetten. Dat maakt het werk voor U en voor ons gemakkelijk.

Hartelijk dank en genegen groeten. Volgende maal, mogelijk begin september.

De Chiroleiding.” (Folder)

Dat jaar gebeurde de tweede ophaling op 22 september en nog een derde op 24 november.

1984 – Julinummer ‘De Band’ : Leestenaars treden zo uit de oude doos.

Opstel van Jan VLOEBERGH van 17 maart 1952.

ONZE WAGEN

“Al lang had ik graag een wagen gehad. Op zekere dag zegde vader dan dat ik op zolder maar eens moest gaan zien of er hier of daar wielen stonden. Ik ging op zolder dan maar eens snuffelen. Ik zag daar een oude kindervoituur staan, met nog vier sterke wielen aan. Ik liep naar beneden en zegde dat vader eens moest komen kijken. Vader kreeg de wielen er af en zegde dat ik ze naar de wagenmaker moest brengen, om er een goede wagen te laten aanmaken. Toen was ik zeer blij. De wagenmaker zegde dat hij niet wist wanneer hij klaar zou zijn. Bijna alle dagen ging ik zien hoe ver het ermee zat.

Een week later was hij toch gemaakt en zo fier als een pauw trok ik ermee naar huis. En beziens dat ik had met mijn nieuwe wagen ! Ongelooflijk. En fier dat ik was ! Bij mijn thuiskomst was moeder daar om ook haar woordje te zeggen : ‘Allé Jan, hier is nog wat blauwe verf voor de bak, dan is hij ’t zelfde als de wielen, en dan moet er aan de wielen niets gedaan worden.’

Nu is onze wagen een ware hulp geworden. Moet er iemand zand hebben voor de processie of voor een trouwer, en de klanten hebben zelf geen klein mannen om die te komen halen, dan is’t van : ‘Nieke, ulie Jan zal wel zand brengen, hé !’ Moet er naar ’t veld een weinig voeder voor de beesten gehaald worden, en is het te weinig om paard en kar te nemen, dan moet ik dat maar gaan halen, natuurlijk met onze wagen. Zo ben ik nu bijna een vrachtvoerder geworden. Maar ik doe het zonder paard. Ik trek zelf, dat is goedkoop. Een span honden zou ik wel kunnen gebruiken.

Onze wagen is nu al wel driemaal anders geverfd, want ik gebruik hem veel. En ons moeder heeft verf en lakken genoeg in onze winkel, van alle kleuren. Misschien heb ik later een echt vervoersbedrijf. Dan schilder ik op mijn wagen : ‘Firma Jan Vloebergh Leest. Alle vervoer. Binnen- en buiteland.’

Wij hebben echt een goede hulp aan onze wagen, en ik hou er van als van een goede vriend.”

De schrijver Jan Vloebergh

-Tijdens het schooljaar 1952/53 leerling in het 8^ste leerjaar.

-Geboren te Leest op 12 april 1939.

-Tweede zoon van Vloebergh Gustaaf (+) en Van Dam Melanie, Dorpstraat 20 (gezin met 7 kinderen).

-Gehuwd met Regine Verbruggen uit Walem; nijverheidsbediende (deeltijds).

-Wonende Bosbeeklaan 1 Tisselt.

-Studie na 8^ste leerjaar : 3 jaar vakonderwijs, elektriciteit, Melaan Mechelen.

-Kinderen : Tania, 16 jaar.

-Beroep : elektrieker. Kende grote verscheidenheid in de praktische vorming en afwisseling in vakbekwaming.

1)Na de vakschool aanloop als elektrieker bij Pauwels Transformatoren Mechelen (samen met 4 makkers uit de vakschool), tot aan zijn legerdienst.

2)Als verpozing 12 maanden legerdienst, waarvan 4 maanden Artillerie en 8 maanden Genie in Duitsland. Hij zegt : ‘dat was mijn goeie job, o-la-la ! (Kantine-houder)

3)Na ’t leger bij SNAPS-Mechelen. LIFTEN, als installateur (7 jaar).

4)Bij SCOTT, papierfabriek Tisselt, als elektrieker (2 jaar).

5)Bij AMMONIAK Willebroek voor 3-jarige vorming tot brigadier-elektrieker. Zo was de planning, maar hiermee voortijdig gestopt, op voorstel van ‘onze’ Lowie, die hem bepraatte over te komen naar ‘zijn’ werkgever namelijk :

6)AGFA-GEVAERT, als elektrieker na examen (1974). Hier voelt hij zich eindelijk thuis.

Hobby’s :

1)KNUTSELEN - allerlei : ‘Ik ben een echte DOE-HET-ZELVER, daar kan ik mij in uitleven,’ zegt hij.

2)MUZIEK-BELUISTEREN, zo jazz als klassiek. ‘Ik ben trouwens een echte huisduif, dat geef ik graag toe. Daar vind ik mijn bevrediging en voldoening,’ zo besluit hij.

Hiermee groet hij zijn vrienden 8^ste leerjaar, onder meer : Absillis Alfons, Mertens Arthur, Simons Paul, Van Camp Leon.

MOOIE TIJD VAN TOEN!...

(Stan Huysmans)

1984 – Zondag 1 juli : Jaarlijks Hengelkampioenschap K.F. Sint-Cecilia

Zoals vorige jaren georganiseerd op de vijver van de Humbeekse Lijnvissers aan de Reigerslaan aldaar.

Bij de dames werd Gerd Van Hoof kampioene. Bij de heren was dat Edward De Maeyer voor Albert Robijns en Danny Robbens.

(‘Van Toeters en Trompetten’, juli ’84)

In dezelfde periodiek werd melding gemaakt van de toetreding van volgende nieuwe muzikanten :

-Linda Spoelders, de echtgenote van Freddy Walschaers. Zij speelde bugel.

-Ann Robbens, zij speelde cornet. Zij vervolledigde haar muzikale familie : vader speelde tuba, moeder bariton, Yves althoorn en Ludo trombone.

En in het daaropvolgende nummer van ‘Toeters en..’ werd ook de komst aangekondigd van Luk Van Humbeeck en zijn echtgenote Christine Spoelders.

Geschreven door Marcel Van Hoof om 09:09 Reageer op dit bericht

Zondag 8 september 2013

1984 – 8, 9, 10 en 11 juni : 10^e Handelsbeurs Leestse Volksfeesten

Aangezien de nieuwe sporthal niet geschikt was om de Handelsbeurs gelijktijdig te laten doorgaan met de Volksfeesten, vond de Handelsbeurs plaats op dit weekeinde van Pinksteren.

De openingsplechtigheid van de tiende handelsbeurs werd muzikaal opgeluisterd door de Kon. Fanfare ‘Willen is Kunnen’ uit Tisselt.

Ere-burgemeester Van der Taelen uit Tisselt viel de eer te beurt het lint te knippen. Inleidend zei hij getroffen te zijn door de goede smaak die de exposanten op deze manisfestatie aan de dag leggen en de goede verstandhouding die hen tijdens het pinksterweekeinde samen brengt in de expo. Met lofwoorden aan het adres van Gust Emmeregs als de bezielende kracht achter het ganse gebeuren –een man die volgens de oud-burgemeester van Tisselt nog steeds kandidaat-burgemeester van Groot-Mechelen blijft- werd de beurs officieel voor geopend verklaard.

Niettegenstaande vele exposanten het slachtoffer waren bij de ramp in 1983 mochten de organisatoren terug op hun deelname rekenen. Want de benefietavond met een opbrengst van 500.000 fr. betekende een hart onder de riem van de verscheidene zelfstandigen die veel schade geleden hadden.

Het werd een groot succes, de zondag werden aan de ingang 1.150 bezoekers geteld en die kregen waar voor hun geld, de 25 stands stonden borg voor een zeer verscheiden aanbod.

Als toemaatje traden zondagnamiddag 5 artiesten van eigen bodem (gratis) op : Fancy, Connie Neefs, Micha Marah, La Esterella (zie foto) en John Terra.

De maandag stond in het teken van de sport : Rik Van Steenbergen, Marc Baecke (kapitein van K.S.K. Beveren) en Jean Marie Pfaff kwamen op bezoek in de nieuwe Leestse sporthal.

(GvM 29/5/84 en 9/6/84., HLN 25/4/84)

1984 – Van zaterdag 9 tot en met maandag 11 juni 1984 werd in het parochiehuis aan de

Kouter de tentoonstelling “Kunst en Ikonen” georganiseerd. Een initiatief van

de Leestse kerkraad met de medewerking van de Sint Pieters en Sint Paulusabdij

te Dendermonde en de twee kunstenaars Jozef Versmissen uit Hoogstraten

(met zijn pentekeningen en kleurlino’s) en aalmoezenier Georges Herregods (met

keramiek en schilderijen).

1984 – 9, 10 en 11 juni : Sinksentornooi Wisselbeker Jean Van Dam

Op het terrein van S.K. Leest.

Prachtig zomerweer, sportief spel, vreugde en sfeer, allemaal ingrediënten die ervoor zorgden dat het Sinksentornooi van SK Leest weer een topper werd.

Als inzet van dit voetbalgebeuren was er de grote wisselbeker Jean Van Dam.
Enkel voetbalploegen uit Leest werden toegelaten tot dit sportief treffen.

Op zaterdag en zondag werden verschillende schiftingswedstrijden gespeeld en op maandag ging het om de rangschikking.

De deelnemende ploegen : Bleukes, Familie Selleslagh, Vevoc, Chiro, FC Mille, VK Wijk en KWB.

In de finale versloeg Bleukes de KWB (foto) met 2-1 en won de wisselbeker Jean Van Dam evenals de beker van de stad Mechelen die overhandigd werd door Burgemeester Ramaekers.

De fair-playbeker ging naar de Chiro.

(‘Voor Allen’ 1/6/84, en DMW)

1984 – 14 juni – De Mechelse Week : VOLLEYBAL VERLIES EN WINST VOOR VTB

VTB-VAB-Mechelen won en verloor een finale. Bij de heren won Pitzemburg in de finale van VTB en bij de dames versloeg VTB Havok.

Bij de heren speelden 17 ploegen onderverdeeld in 3 reeksen van 4 en 1 reeks van 5 ploegen.

Vevoc Leest B (foto) werd tweede in zijn reeks na VTB maar eindigde uiteindelijk 8^ste.

Over welke competitie of tornooi het ging werd in het weekblad niet vermeld.

1984 – Zaterdag 16 juni : Barbecue VU-Hombeek-Leest. (foto)

Die dag richtte de Volksunie afdeling Hombeek-Leest haar derde barbecue in die doorging in het “Hof ten Broecke”, Kerkenblokweg 18 te Leest, bij Karel en Milou Mertens.

Er werd aan alles gedacht om er een gezellig zomersfeest van te maken : op het houtskoolvuur hamburgers, pensen, vleesspiesjes en pikante worsten, alsmede frisse groenten. Ook werden een aantal volksspelen opgesteld en vanaf 18 uur werd beroep gedaan op het vogelkoor van de Zennevallei om de zomer in te fluiten..

(GvM, 13/6/84)

1984 – 18 juni - Gazet van Mechelen :

V.V.Leest kocht en huurde bij K.V.Mechelen

“Zoals vorig seizoen is VV Leest opnieuw bij KV Mechelen komen aankloppen. De oogst is niet mis. Doelman Spinnael en middenvelder Pissé, die vorig seizoen reeds te Leest voetbalden, verhuizen opnieuw voor één seizoen naar de club van Gust Emmeregs. Guido Slagmuylders ook maar dan definitief.

Jos Bogaerts anderzijds, die het afgelopen seizoen ook bij Leest speelde, zit momenteel bij zijn oorspronkelijke club KV Mechelen te wachten op kandidaat-kopers. Hij zal niet meer bij Leest uitkomen.”

Foto’s :

-La Esterella was ook van de partij op de 10^e Handelsbeurs.

-De folder van het Sinksentornooi.

-De KWB moest het in de finale afleggen tegen de Bleukes.

-De ploeg van Vevoc Leest B.

-De barbecue van de Volksunie ging door in het ‘Hof ten Broecke’.

Geschreven door Marcel Van Hoof om 08:53 Reageer op dit bericht

Donderdag 5 september 2013

Louis Van Den Heuvel en zijn echtgenote Stephanie Van den Broeck aan hun woning in de Elleboogstraat.

1984 – 8 juni : Louis Van den Heuvel voor 60^ste keer te voet naar Scherpenheuvel

“Proficiat

In Tisselt trekt men ieder jaar op voetbedevaart naar Scherpenheuvel met het Pinksterweekend. Dit jaar gaat onze parochiaan Louis Van Den Heuvel, Elleboogstraat voor de 60^ste keer. Daarom een korte hulde en gebedsstonde in onze kerk aan het O.L. Vrouwbeeld

met Pinksteren om 14u30. Hartelijk proficiat aan de deelnemers.”

(Parochieblad 7/6/1984)

In ‘De Band’ van juli 1984 verscheen een interview van de Pater met Louis Van Den Heuvel :

Jubileum – 60 maal bedevaart-toch te voet naar Scherpenheuvel.

Louis Van den Heuvel, wonende Elleboogstraat 7, bijna 76 jaar. Genaamd : ‘Louis van Jang van Soy’ Van den Heuvel, trok op vrijdag 8 juni om 23 uur, voor de ZESTIGSTE maal mee op bedevaart naar Scherpenheuvel, en was op zondag (Pinksteren) met de groep van Tisselt om 14.30 u.klokslag in de kerk te Leest terug, waar een korte hulde werd gebracht aan Louis-Scherpenheuvel-jubilaris.

P. Louis, wanneer zijt gij voor de eerste maal meegegaan naar Scherpenheuvel ?

L. In ’23. Ik was een manneken op mijn 15 jaar, nen hele kleine. Die ‘mannen van Scherpenheuvel’ die vroegen aan ons moeder of dat ik mocht meegaan. Ha, zei ons moeder, die kan tot ginder niet geraken. Maar de mannen antwoordden : ‘als ze jonger zijn, gaan ze gemakkelijker’. Allez, ik ‘moest’ dan toch meegaan.

P. Was er in die 60 jaar een onderbreking ?

L. Ja, twee keren. In ’29 dan kost ik niet gaan, ik was bij den troep. En dan in ’35, dan was ik pas 8 dagen aan een nieuw werk : het stadsvuil van Antwerpen lossen in Battel. Dan kon ik den baas toch nog gene ‘congé’ vragen, dat dierf ik niet.

P. Zestig maal naar Scherpenheuvel. Waarom ? Een recordpoging, een belofte ? Wat bezielde u daartoe ?

L. Een belofte van in ’40, in den oorlog aan het front. Als ik goed terug kwam, dat ik dan alle jaren naar Scherpenheuvel zou gaan, zolang ik kon. En nu na die 60 maal, heb ik aan O.L.V gevraagd, als ZE die op mijne kop hebben gezet, om er nog 10 jaar bij te doen. Ik hoop dat ik dat kan doen.

P. Sinds Leest als parochie geen jaarlijkse voetgangers-bedevaart mer heeft, met wie ging gij dan toch naar Scherpenheuvel ?

L. Moederziel alleen, twee of drie keren, en dan met die van Tisselt. Als ik de 48^ste keer ging, dachten zij dat het mijn 50^ste keer was. Zij kwamen aan mij toen vragen met hen mee te gaan. Dat is twaalf jaar geleden en zo ben ik sindsdien met Tisselt meegegaan. Zo hebben ze dan ook met de 50^ste keer mij afgehaald aan ’t kapelleke bij de Zenne. En voor de 60^ste keer, een kleine hulde gehad in de kerk van Leest.

P. Hoeveel volk ging er zoals mee in de jaren 30-40 ?

L. Gewoonlijk 50-60 man.

P. En na de oorlog, in de jaren 45-55 ?

L. Dan is dat gaan verminderen, allez zo een 40 man nog.

P. Zijn er van al die jaren speciale herinneringen ? (feiten, voorvallen,

weersomstandigheden ?)

L. Ivo en Frans Van den Broeck – broers van Stanne de 103-jarige- zijn ook 50 jaar naar Scherpenheuvel meegegaan. En een ander feit, in ’26 of ’27 heb ik op ’t werk mijne voet verbrand in de week dat we moesten optrekken. En toch ben ik gegaan. Ne goeie windel rond, niemand die dat wist, en de weg heen en terug niet anders dan regen, regen. En ’t schoonste van de zaak : na 8 dagen was mijne voet volledig genezen.

P. Hoe verloopt zoals tegenwoordig een bedevaart onderweg ?

L. Zingen, muziek spelen, ne rozenkrans bidden, maar Tisselt ‘leest’ (Noot : lezen= bidden)

zoveel niet als dat Leest ‘leesde’.

P. Gij die nu 60 jaar ondervinding hebt, hebt ge soms een of andere raadgeving voor wie te voet op bedevaart trekt, om fit en goed te kunnen stappen ?

L. Voeten wassen met koud water is het slechtste dat er is. Dat hebben we ne keer meegemaakt met den ossenboer Jacobs (heeft gewoond bij het patronaat, waar nu Tomme Verbruggen woont). Die kreeg er puur een ‘opdrang’ van, maar daags nadien was hij weer fit om mee op te stappen. Best niks wassen, ik zag nooit naar mijn voeten, wel van kousen veranderen.

P. Louis : PROFICIAT. Ook al zegt gij dat ge de moeilijkste voetganger zijt met ‘wiëren’ onder de voeten, wij wensen u een goede gezondheid voor nog vele jaren, opdat uw wens : ‘nog 10 jaar Scherpenheuvel’ in vervulling zou mogen gaan. Dat menigeen naar u zou kunnen luisteren bij uw verhalen over de voetgangersbedevaart naar Scherpenheuvel.

Als geschenk en souvenier voor deze 60^ste bedevaart kreeg Louis een tinnen schotel van ‘het logement’, een medaille van het Bedevaart-oord en een Brandglasraam met O.L.Vrouw van Scherpenheuvel van de bedevaartsgroep van Tisselt.

De Pater”.

Louis Van den Heuvel was een broer van ‘Emmerance van de Croes’ de waardin van café De Zwaan op de hoek van de Dorpstraat en de Kouter. Hij was geboren te Leest op 6 september 1908 en gehuwd met Stephanie Van den Broeck. Hij overleed in het O.L.Vrouwziekenhuis te Mechelen op 7 oktober 1989.

“Vader is niet meer…Maanden geleden is het begonnen…Gevallen met de fiets, heup gebroken. Nadien was het voortdurend over en weer van thuis naar de kliniek, tot op die kille zaterdagavond, toen was het zo ver…

Als geboren buitenjongen was hij een echte natuurmens. Zo lang hij kon was zijn tuin zijn leven, zijn trots. Altijd was hij tevreden, maar een keiharde doorzetter voor zichzelf.

Een stille eenzame fietser langs de Mechelse wegen…eenmaal per week lootjes gaan kopen was een diep menselijke betrachting om eens te winnen.

De oorlog had diepe groeven voor hem achtergelaten. Hij mag dan ook met recht en rede een oud-strijder in hart en nieren genoemd worden.

Zijn diep christelijk geloof, zijn voortdurend gebed kwam vooral naar boven bij de bedevaart van Scherpenheuvel. Wij danken God voor zijn eenvoud : deze boom legde zich neer bij zijn lot, zoals wij ons neerleggen bij Uw wil, Heer.

Dag va, je leeft verder in onze herinnering en… bedankt voor alles !”

(gedachtenisprentje)

Nog meer over Louis Van den Heuvel : mei 1970 in deze Kronieken.

Geschreven door Marcel Van Hoof om 11:36 Reageer op dit bericht

Woensdag 4 september 2013

-De eerste drie te Leest op de foto met burgemeester Ramaekers, midden Danny De Bie. (foto : DMW)

1984 – Zaterdag 2 juni : VIERDE GROTE PRIJS Jef VLOEBERGHEN te Leest

Negenendertig liefhebbers zorgden voor een mooie koers in de “Vierde grote

prijs Jef Vloeberghen” voor liefhebbers.

Danny Lemmens, wonende in Humbeek maar een geboren Battelaar werd

winnaar voor Danny De Bie en Luc D’Hoekers uit Vilvoorde.

Danny De Bie, die tweede eindigde, zou later een indrukwekkende carrière uitbouwen

als cyclocrosser. In deze discipline werd hij drie jaar op rij Belgisch kampioen.

Hij won elf Superprestigewedstrijden en werd in 1989 wereldkampioen in het Franse

Pontchâteau waar hij Adrie Van der Poel achter zich liet.

1984 – Zaterdag 2 juni : Kon. Fanfare ‘St.-Cecilia’ bracht huwelijksserenade

Naar aanleiding van het huwelijk van muzikant Franky Lauwens met Gerd Van Hoof bracht de Leestse fanfare een serenade in het parochiecentrum van Blaasveld.

(Omzendbrief van 9/5/84)

1984 – 7 juni – De Mechelse Week : SALEM –Werkgroep ophaalactie van sluikstortvuil

“Onlangs organiseerde Leefmilieu Leest een opruimactie van allerhande huisvuil dat overal gestort werd, o.a. in weiden, open vlakten en beken van de Zennevallei.

Men besloot hier kordaat een einde aan te maken door de handen samen te slaan en spontaan alles op te kuisen. Zo blijft de natuur netjes, ongeschonden en in evenwicht. Planten en wilde bloemen kunnen terug naar hartelust groeien.

Allerlei afval zoals haagsnoeisel, rotte spruitstekken, papier, stenen en andere rotzooi werden verzameld en achteraf op een grote hoop gegooid.

Aan de stad Mechelen werd gevraagd deze troep op te komen halen met een vrachtwagen. Enkele dagen na de actie werd dit keurig opgeknapt.

Achter de Chiro-pleinen te Leest wordt reeds geruime tijd modder en rioolvuil gestort. Dit is echter een aansporing tot sluikstorten want waar men slijk stort, stort men ook ander vuil. Er werd dan ook aan de Stad een voorstel gedaan om hier niet langer allerlei afval te deponeren. Hopelijk wordt op het voorstel ingegaan.
Helaas echter blijven nog altijd veel te veel mensen lustig hun vuiligheid wegwerpen in greppels en weiden. Dit getuigt van een gebrek aan respect voor de natuur die op deze manier geregeld verontreinigd wordt. Al het nuttige werk van goedbedoelde inspanningen gaan hierdoor reddeloos verloren. Leefmilieu Leest doet daarom dringend een oproep tot de bevolking om al het geproduceerde afval en huisvuil in de huisvuilzakken te stoppen.
Indien men grotere stukken, grofvuil, heeft, gelieve deze mee te geven met de opaalbeurt van het groot vuil.

Zonder medewerking van de buren en medemensen is het moeillijk alles in evenwicht te houden, daarom deze dringende oproep. De natuur bestaat in alle bloei en pracht, laat ons daar allen aan meewerken zodat hij gaaf en behouden mag blijven voor ons nageslacht.

Laat ons dit geenszins uit het oog verliezen !!”

1984 – 7 juni – De Mechelse Week : Geert De Bruyn geelzucht.

“Het gaat de Leestenaar Geert De Bruyn helemaal niet voor de wind.

Nadat hij aardig op weg was te herstellen van een operatie aan de knie, werd

hij nu geveld door geelzucht.

Voor De Bruyn betekent dit dat hij de komende weken niet aan wedstrijden

zal kunnen deelnemen.”

Dirk Van Dam naar Bonheiden.

S.K. Leest is er dus niet in geslaagd om topschutter Dirk Van Dam te behouden.

Deze oud-wielrenner tekende een overeenkomst voor Bonheiden.

Daar ontbrak het, het afgelopen seizoen zeker aan afwerkers.

Met het doelpunteninstinct dat Van Dam bezit kan hij het zeker ook in tweede

provinciale waarmaken.”

Geschreven door Marcel Van Hoof om 08:43 Reageer op dit bericht

Woensdag 4 september 2013

Vervolg Leestse Volksfeesten.

Vrijdag 1 juni:

-Vanaf 20 uur : special “diner-show”. De deelnemers hadden de keuze uit drie uitgelezen menu’s, onderwijl werden ze muzikaal verwend door Rob De Nijs, Anita Meyer en het orkest De Bluesette. Hieraan namen zo’n 1300 mensen deel.

Zaterdag 2 juni:

-Vanaf 18u30 presenteerde Conny Neefs een grote “Ontdek de ster” zangwedstrijd. (27 kandidaten schreven in) In de categorie onder de 14 jaar werden Jan en Anja Van Hees uit Weelde respectievelijk eerste en tweede. Peter De Neve uit Leest werd derde.

In het klassieke genre ging Arthur Silvera (Sylvain Arthus) met de eerste prijs aan de haal en wat het lichte lied betrof, ging de eer naar Anja Baert uit Ingelmunster.

-Vanaf 21 uur : show- en dansavond met Roy Black, Dennie Christian en het orkest The Five Pennies Band.

Zondag 3 juni:

-Vanaf 14 uur : folklorenamiddag met medewerking van Korneel uit Leest, van de Kon.Fanfare St.-Martinus uit Hombeek en het jeugd- en muziekkorps“De Mechelse Arendjes”.

-Vanaf 19 uur : Playbackshow met tien deelnemers. Winnaar werd een mini-uitgave van Andre Van Duin (Francis De Maertelaere), de Leestse Dolly Dots (dames van V.V. Leest) kregen de Prijs van het Publiek en de Persprijs ging naar een stijlvolle Donna Summer.

-20u30 : als sluitstuk van de 14^e Feesten : Show- en dansavond met Will Tura en orkest.

Aangezien de 1.000 m2 ruimte van de nieuwe sporthal onvoldoende was om de

handelsbeurs gelijktijdig te laten doorgaan met de Volksfeesten, vond die handelsbeurs nu plaats op het pinksterweekend nl. Op 8,9,10 en 11 juni 1984.

-De uitnodiging voor de ‘Special Diner Show’.

-De dames van V.V. Leest waren dit jaar de mannen te sterk af en wonnen de wisselbeker Louis Neefs, tijdens de Leestse Volksfeesten.

-De Leestse Dolly Dots (eveneens dames van VV Leest) kaapten de Prijs van het Publiek weg.

-De acht finalisten van de Ontdek de Ster wedstrijd werden door Connie Neefs en Gust Emmeregs in de bloemetjes gezet.

Geschreven door Marcel Van Hoof om 08:25 Reageer op dit bericht

Woensdag 4 september 2013

1984 – 31 mei, 1,2 en 3 juni : LEESTSE VOLKSFEESTEN

Na de dramatische gebeurtenissen van vorig jaar, toen de feesttent het onder een rukwind begaf, zat men te Leest enige tijd met de handen in het haar.

Onder de bezielende leiding van Gust Emmeregs duurde de moedeloosheid slechts korte tijd en ging men er met nieuwe ijver tegenaan. Intussen werd een ‘NV Sportcentrum Leest’ gesticht en de bouw van een Leestse sporthal die voor velen een droom bleek te zijn, werd werkelijkheid. Het prachtige sportcomplex werd bij deze 14^e Volksfeesten voor het eerst in gebruik genomen.

Programma :

Donderdag 31 mei :

-10 uur : Plechtige eucharistieviering gepaard met inwijding van de sporthal.

De mis werd opgedragen door E.P. De Brabander. Muzikale omlijsting : K.Fanf.St.-Cecilia en zangkoor “De Heilige Familie” uit Schiplaken.

Pater De Brabander stelde de homilie in het teken van het centrum van een volksgemeenschap, waartoe hij hoopte dat de nieuwe sporthal zou uitgroeien : ‘Wat hier te Leest gebeurt, is een duidelijke stap van mensen die samen op weg gaan en mekaar een steun in goede en kwade dagen willen zijn.’

Gust Emmeregs sloot zich daar graag bij aan : ‘Mijn hart is vandaag boordevol geluk, na de drukste maanden uit gans mijn leven.’ De voorzitter had niets dan lof en dankwoorden aan het adres van de velen die de realisatie van een sporthal te Leest mogelijk hadden gemaakt en nog maakten en stelde 3 augustus in het vooruitzicht wanneer het complex officieel zal worden ingewijd. ‘Wat hier werd gerealiseerd, is uniek voor de verre regio,’ eindigde hij zijn dankwoord. Burgemeester Ramaekers had het in zijn gelegenheidsspeech over een dag van heropstanding. Hij feliciteerde met Gust Emmeregs gans Leest voor een realisatie die gans de deelgemeente ten goede zal komen.

-Vanaf 14 uur : spelprogramma om de “trofee Louis Neefs” voor verenigingen.

‘De nieuwe sporthal zat vol supporters en op een vrolijke wijze werd door de charmante Connie Neefs de twaalf Mechelse ploegen aangekondigd die elkaar gingen bekampen om de begeerde trofee. De ploegen moesten tegen elkaar uitkomen in een ganse variëteit van proeven. Zo was er koordklimmen, bloemschikken, boogschieten, rollenkoers, doeltrappen, breakdance opvoeren, andere klassieke dansen op de dansvloer brengen, enz…

Het werd een verbeten strijd, waaruit eindelijk de vrouwen van V.V.Leest als overwinnaar te voorschijn kwamen. Dol van vreugde trokken zij naar het podium om er de trofee in ontvangst te kunnen nemen (foto). Verder volgden nog : 2. Volksraad Muizen, 3. V.V. Leest, 4. De Landelijke beweging van Leest (zij liepen de laatste tijd rond met de slogan ‘draai de boeren geen loer of morgen is het uw toer’), 5. Oud Chiro Heffen, 6. Korneel-Leest en de Personeelskring van de RTT, 8. Vevoc Leest, 9. De Statie Heffen, 10. SK Laar, 11. Chiro Heffen en 12. Family Boys. (GvM, 2/6)

-20u30 : internationaal showprogramma met John Terra en het orkest The Five Pennies.

The Star Sisters en Patricia Paay hadden forfait gegeven en werden vervangen door Conny Vandenbos die een denderend optreden verzorgde.

-De nieuwe sporthal die in een recordtijd uit de grond werd gestampt, raakte tijdig klaar voor een eerste activiteit : de Leestse Volksfeesten. De officiële opening ervan ging door op 3 augustus.

-De affiche van de 14^de Leestse Volksfeesten.

-Pater De Brabander stelde de homilie in het teken van het centrum van de volksgemeenschap waarop hij hoopte dat de sporthal zal uitgroeien.

-Gust Emmeregs opende de feesten.

Geschreven door Marcel Van Hoof om 08:12 Reageer op dit bericht

Dinsdag 3 september 2013

1984 – 29 mei : Bart Lauwens zwaaide af.

In ‘De Band’ van juli ’84 publiceerde Bart Lauwens een mooi representatief verslag van de verplichte diensttijd van die dagen :

Afgezwaaid staat netjes.

“Mei 1983. Vanaf het moment dat ik het donkere poortgat in het Klein Kasteeltje had doorschreden, werd ik direct geconfronteerd met het verschrikkelijke administratieve legersysteem. In mijn zweterige handen prompt een heleboel paperassen gedeponeerd die later in één of andere stoffige kast zouden verdwijnen. Voornamen kent men hier niet en je krijgt direct een nummer toegewezen en wordt in hokken of rijen gezet.

Discipline en orde noemen ze dat.

Nadat ze mij, als een product aan de lopende band, betast en onderzocht hadden, werd ik goedgekeurd om het vaderland te verdedigen.
Na het ‘crossweekend’ te Leest vertrok ik met een kloppend hart naar de Koninklijke School van de Medische Dienst in de Leopoldkazerne te Gent. Schoenen insmeren en koper poetsen behoorden tot het verplichte tijdverdrijf. Een echte opleiding hebben we niet genoten. Er werd verondersteld dat mensen die de medische dienst als macht hadden gekozen ofwel in de sportploeg van ’t leger terecht kwamen, op een bureau kwamen te zitten of toch een dienst moesten vervullen die niets met E.H.B.O. of verpleegkunde te maken had.

Dus werd ons in ‘Hotel Leopold’ de gelegenheid geschonken om tijdens de lessen de reeks van Gust Flatersalbums of een andere stripheld door te nemen. ’s Avonds werden we automatisch meegesleurd door het nachtleven van de Gentse studenten, die hoogtij vierden in deze prille oktobermaand. We moesten de straat op omdat er ons in de kazerne niets of weinig aangeboden werd. In de kazerne zelf verwendde men ons met lekker eten en een lange morgendrust. Heerlijk dit Belgisch leger !

Natuurlijk waren we allemaal geslaagd in onze examens die slechts als futuliteit doorgingen en mochten we automatisch naar onze eenheid in Duitsland of in het binnenland muteren.

We hadden reeds vele staaltjes van absurditeit meegemaakt, maar wat ons in Lüdenscheid te wachten stond was ongelooflijk. Met 2 verplegers kwamen we in ‘Kwartier IJzer’ toe. Ikzelf werd daar officieel verwacht maar dan 7 dagen later terwijl mijn compagnon totaal onbekend was. Toch is alles dan in orde gekomen. We werden in de Staf opgenomen en maakten deel uit van het Medisch Detachement van 2^de Jagers te paard. Wat ik daar meegemaakt heb, grenst dikwijls aan het ongelooflijke. Onbewust (of werd het bewust gedaan) speelden ze met mensenlevens. De gezondheid en fysieke ingesteldheid van sommige jongens kregen het hard te verduren. Ik ga echter niet uitweiden over deze zaken want dat is normaal gezien medisch geheim en ik zou bepaalde mensen kwetsen of in een verkeerd daglicht stellen.

Eén ding is zeker ! Er wordt verschrikkelijk geknoeid in het leger ! Je kunt enkel machteloos toekijken hoeveel geld er verloren wordt uitgegeven, hoeveel er wordt verbrast.

En dan zijn er nog die vele jongens die hopeloos naar een oplossing zoeken en zich dikwijls verloren geven aan drank- en vechtlust of zich een ‘bepaald imago’ aankweken waaraan ze niet meer kunnen ontsnappen. Helaas !

Toch zijn er enkele dingen die een positieve weerklank hebben. Ik denk hier aan de solidariteit en de hulpvaardigheid onder de miliciens ook al heerst er een groot egoïsme tussen deze groep van mensen. Je hebt ook de kans, alhoewel je er zelf sterk moet achterzitten en je hierover moet informeren, om deel te nemen aan de milac-sessies in Herzogenzalh of een militaire bedevaart naar Lourdes of Rome. Deze periodes brengen wat rust in het overdrukke soldatenleven vol stress. Als je als toekomstig milicien wil meedoen aan zo’n evenement dan informeer je best bij jouw plaatselijke Milac-organisatie of je wipt even bij de Padre (kazerne-aalmoezenier) binnen. Ikzelf heb mooie herinneringen aan Herzogenzalh en Lourdes.

(Noot : zie het verslag van de militaire bedevaart naar Lourdes van Joost Duysburg en Bart Lauwens in deze Kronieken bij 23 mei ‘84)

’t Heeft me goed gedaan !

Op 29 mei kreeg ik de bons in ’t leger. Afgezwaaid ! Van de klas !

Tot…de legeroverheid me terug oproept voor een kamp. Dat kan binnen de tijdslimiet van 15 jaren gebeuren. Zolang vertoef ik nog in onbepaald verlof !

Nu we ons terug wat ‘burger’ voelen, kunnen we de-dingen-des-levens rustig op orde stellen. Alles zal terug zijn normale gang gaan. De druk is verdwenen en we kunnen weer vrijer ademen. We kunnen terug met een propere lei beginnen.
Afgezwaaid staat netjes !

Bart Lauwens.”

Geschreven door Marcel Van Hoof om 14:30 Reageer op dit bericht

Dinsdag 3 september 2013

1984 – Zaterdag 19 mei : Viering 65-Jarig bestaan Nationale Strijdersbond

Alle leden, samen met hun dames, waren uitgenodigd in het lokaal bij Mille

Van Steen. Op het menu : kip, sla, appelmoes, aardappelpuré. (200 fr.)

Daarna was er een grote kaartwedstrijd met 1 kip per tafel en een verassing

voor de dames.

- Zondag 20 mei : Mis voor de overleden makkers en viering 65-jarig bestaan.

(Omzendbrief)

1984 – Zaterdag 19 mei : Trefdag K.V.G. Zennevallei

Ging door in het Provinciaal Vormingsinstituut te Oostmalle.

Volgens de uitnodiging werd het een ganse dag ‘lachen, eisen, praten, sporten, spelen, vieren, genieten, ontspannen, enz…’

De trefdag werd rond 16.30 u. beëindigd met een sfeervolle eucharistieviering.

Inschrijvingsgeld : 60 fr.

(Brief van KVG Zennevallei van 6/4/84)

1984 – Maandag 21 mei : Moederdagviering in de Stedelijke Lagere School

Indien de moeder niet aanwezig kon zijn was ook de grootmoeder of een ander familielid of zelfs een niet-familielid welkom.

Op het programma :

-voordragen of liedjes zingen door de leerlingen van de klassen 1 t.m. 5.

-poppenkastvoorstelling door de leerlingen van de 6^de klas.

-daarna konden alle deelnemers wafels eten bij een kop koffie. Voor de kinderen was er melk of chocomelk.

(Brief aan de ouders van 10/5/84)

1984 – 23 mei : Militaire bedevaart naar Lourdes

“Alle mensen werden broeders.”

Verslag van de soldaat-miliciens Joost Duysburgh en Bart Lauwens :

“Vijf jaar oorlog hadden de mensen, en vooral zij die in ’n leger stonden, in twee kampen verdeeld; het zou wel jaren duren om die koof te overbruggen. Lourdes werd die ‘brug over troebel water’. Er groeide een voorstel om in het teken van verzoening soldaten op bedevaart samen te brengen. En ze kwamen uit Amerika, Engeland, Italië, België, Nederland en ja ook uit Duitsland (zelfs een bijzondere grote groep).

Er bleef echter een grote vraag : hoe zouden de Duitsers ontvangen worden ? En hoe zouden ze zelf reageren ? Voorzichtigheidshalve had men de Duitse soldaten door Frankrijk in burger laten reizen, in Lourdes zou men dan het uniform aantrekken…

Wat men durfde verwachten gebeurde : het bracht geen problemen mee. Ze werden even hartelijk onthaald als de soldaten uit andere landen. Er kwam wel een andere moeilijkheid aanzetten. Tegen het openingsuur vernam men dat een Franse legerafdeling uit Algerië met grote reismoeilijkheden had af te rekenen. Ze zouden met vertraging aankomen en daarbij lag het tentenkamp nog bergop, op enkele kilometers van het station en er was geen vervoer voorzien. De jonge Fransen kwamen na een zware zeereis met een nachttrein doodmoe in Lourdes aan. Maar…er was een blijde verrassing. Op het perron stond daar keurig opgesteld de Duitse vertegenwoordiging bestaande uit officieren, onderofficieren en soldaten. De hoofdverantwoordelijke trad naar voor, groette zijn collega en zei : ‘ we komen een hand toesteken, we weten dat ge vermoeid zijt, laat je valiezen en rugzakken maar staan die dragen wij wel !’

En door dat ene simpele gebaar was plots alle oorlogsherinnering gebroken. Ze zijn naar het kamp vertrokken; de Duitsers beladen met bagage zodat de Fransen hun vermoeidheid vergaten. Ze reikten handen, deelden hun sigaretten en fruit, wisselden vriendschap en kentekens, spraken wel hun eigen taal, maar begrepen elkaar.

Niet zo toevallig, dat op het juiste ogenblik het juiste gebaar gesteld werd; sinds vele jaren komen er heel wat meer landen naar de internationale bedevaart; het gebaar is gebleven.

Ook wij waren dit jaar van de partij.

Op woensdag 23 mei stonden we beiden, nogal ongemakkelijk in onze groene coca-cola-uniformen van de medische dienst, op het perron te Schaarbeek, tussen een heleboel andere militaire bedevaarders, op de blauwe trein te wachten die ons voor een rit van 14 uren naar Lourdes zou brengen. Toen scheen de zon nog en droomden we zeer voorzichtig, van het heerlijk zuiderzonnetje dat ons de volgende dagen zou koesteren met haar warme zonnestralen. Maar…was het nu omdat het een militaire bedevaart was, of had men ‘daarboven’ iets tegen het leger, vanaf Parijs scheurden de wolken open en vergastte men ons op een heerlijke regendouche die ons gans de bedevaart heeft parten gespeeld.

Snotneuzen en lastige hoofdverkoudheden waren het gevolg van het voortdurend rondlopen in vochtige uniformen en natte hoofdharen. Maar niets heeft ons een strobreed in de weg gelegd opdat de sfeer te Lourdes zou verpest worden.

Op de heenreis kregen we al de gelegenheid om kennis te maken met de andere miliciens van ons treincompartiment en onze latere hotelgenoten.

Het thema van deze 26^ste internationale bedevaart was : ‘Jezus leeft; geef Hem stem en handen’. Dit hebben we heel concreet zelf mogen meebeleven tijdens de vele momenten van samenhorigheid, vriendschap en verbroedering.

Er heerste een geweldige sfeer onder alle militairen die uitte zich door het spontane dansen, zingen of een simpele handdruk of knipoogje. Dat maakte ons binnenste warm waardoor we de neergutsende regen vergaten.

Je kunt je als buitenstaander moeilijk inbeelden hoe een Italiaan, Duitser, Belg en anderen in een universele taal van gebaren en vriendschap kunnen hebben. Hoe later op de avond, hoe vlotter de verbroedering werd. Dat lag hoofdzakelijk wel aan het stimulerende effect van het Franse bier en de pastis. Maar dit alles hoort bij een bedevaart. Je kunt moeilijk op je stoel blijven zitten als een Schotse doedelzakspeler of een Duitse blaaskapel een serenade ten beste geeft op straat of in één of andere afspanning. En gedanst en gezongen werd er !

Deze gevoelsuitingen kwamen ook sterk aan bod tijdens de internationale opening.

Weer werd iedereen in alle talen welkom geheten en merkte men de sterke verbondenheid tussen ons allen op basis van dat ene geloof. Het geeft je wel een kick als je samen met meer dan 20.000 gelovigen kunt zingen, bidden en vieren.

Dat gevoel hebben we de ganse bedevaart meegedragen.

Ook op momenten als de ‘kaarskensprocessie’ voel je die diepe verbondenheid tijdens het gebed en de bezinning en is het een hartverwarmend schouwspel als al die duizenden lichtjes één groot licht vormen.

Velen onder ons werden ook diep aangesproken door de kruisweg, de ziekenzalving, de andere religieuse vieringen maar vooral door de vurige preken van aalmoezenier Sooi Willems.

Als welkome afwisseling maakten we een bezoek aan cité St.Pierre, waar minder begoede pelgrims tijdens hun bedevaart gratis kunnen logeren. Dit bezinningsoord, dat op een bergflank is gebouwd, wordt door vrijwilligers onderhouden. Vele jongeren offeren zich in de zomerperiode op om hier op een zinvolle manier hun verlof door te brengen. De apotheose van deze militaire bedevaart was voor ons wel de slotviering die vooral een zeer symbolische waarde meekreeg en de aanleiding gaf tot een niet-aflatende vreugde-explosie door dans en zang. Het ‘alleluia van Taizé’ klonk uit duizenden stemmen en je zag de gekste tonelen van uitbundigheid. Rang en orde speelden geen rol. Iedereen voelde zich gelijk in de reuze-mensen-ketting die op het esplanadeplein gevormd werd.

Hees van het zingen en moe van het dansen togen we voldaan naar ons hotel om de dag daarna in alle rust en met vele prachtige herinneringen huiswaarts te keren.

Joost en Bart.”

(‘DB’, Juli ’84)

1984 – 28 mei – Het Laatse Nieuws :

Leest : 10.000 kg. prei verwoest

“Een hevige uitslaande brand heeft zondagochtend om 8 uur een loods van

ruim 700 vierkante meter, eigendom van tuinder Henri Verbeeck, Juniorslaan

38 te Leest, in de as gelegd.

Niemand raakte gewond, maar de schade bedraagt meer dan 10 miljoen fr.

In de loods bevonden zich 10 ton in plastic zakken verpakte gedroogde prei.

Verbeeck is gespecialiseerd in het drogen van seizoengroenten.

Zijn hiertoe eigenhandig gemaakte installatie werd volledig vernield.

De brand is vermoedelijk ontstaan door een kortsluiting in een schakelkast

van een der droogmolens.

De brandende zakken prei verspreidden een geweldige rook.

De brandweer van Mechelen vorderde dan ook een graafmachine te Willebroek

om de groenten uit elkaar te trekken.

L.D.N”

Gazet van Mechelen :

“Zondagochtend omstreeks 8 u. is, waarschijnlijk door kortsluiting, brand ontstaan in het tuindersbedrijf van Henri Verbeeck aan de Juniorslaan 38 te Leest.

Hoewel haast onmiddellijk alarm werd geslagen en de stedelijke brandweer kort nadien ter plaatse was, kon niet verhinderd worden dat een grote loods, volgepropt met 10 ton gedroogde groenten en verwerkingsmachines, haast volledig werd vernield.

Een voorzichtige raming van de opgelopen schade loopt in de miljoenen.

Tuinder Henri Verbeeck was tot zondagochtend twee uur voor de brand uitbrak, nog aan de slag geweest.

Zijn bedrijf specialiseert zich in het drogen van allerlei groenten. De voorbije dagen waren ettelijke tonnen prei tot droge groenten verwerkt en lagen zij klaar om te worden uitgevoerd.

De groenten worden in een achter de villa van de eigenaar gelegen loods van 526 m2 via allerlei machines behandeld. Het machinepark werd grotendeels door Verbeeck zelf ontwikkeld. Men vermoedt dat de brand is ontstaan na kortsluiting in de schakelkast waarin alle machines worden in werking gezet. De brand die daar ontstond breidde zich in minder dan geen tijd uit naar de gedroogde groenten en vervolgens naar de machines.

Toen de brandweer ter plaatse kwam brandden de gedroogde groenten met uitslaande vlammen. Het dak van de loods stortte wegens de hevige hitte in, wat het vuur nog aanwakkerde.

De brandweer ging langs diverse zijden de strijd met de vlammenzee aan, en deed een beroep op een graafmachine van de firma De Maeyer uit de nabijgelegen Tisseltbaan om de brandende hoeveelheid groenten uit elkaar te trekken. Het duurde nog tot na zondagmiddag vooraleer de brand helemaal onder controle was en de hulpdiensten de aftocht konden blazen.” (FOJ)

Foto’s :

-De brandweer had de grootste moeite met het blussen.

-Een hele opdracht om de vele tonnen gedroogde groenten uit elkaar te trekken.

-Enkele bakken prei konden gered worden : een magere troost.

Geschreven door Marcel Van Hoof om 14:19 Reageer op dit bericht

Maandag 2 september 2013

1984 – 18, 19 en 20 mei : Schoolfeest Vrije Kleuter-en Basisschool

“Beste ouders en sympathisanten,

Zoals U ziet, doen wij op vrijdag 18, zaterdag 19 en zondag 20 mei beroep op U allen. Met de hulp van onze verenigingen en vooral van Vevoc onder de leiding van Louis Vloebergh houden we een groot schoolfeest.

Ons doel is geld bijeen te brengen om de onkosten van de school te kunnen lenigen.

Wij weten best, dat U onze oproep steeds gul beantwoordt. Zo mochten we dit schooljaar onze eetdag met zijn 573 menu’s aan zeer democratische prijzen als zeer geslaagd beschouwen. Zo hadden onze kinderen een reuze St.-Niklaasfeest. Zo mochten wij velen begroeten op ons jaarlijks bal van 18 februari en hielden onze kinderen een prettige carnavalstoet voor het krokusverlof.

Beste vrienden, U ziet, de leerkrachten en het oudercomité zitten niet stil om het Uw kinderen zo aangenaam mogelijk te maken. Daarbij komen nog de zware kosten van het busvervoer, waarnaar we ieder jaar, owee…het grootste deel van onze inspanningen zien wegvloeien.

Dit jaar, U hebt het reeds gehoord van Uw bengels, moeten er verbouwingswerken aan de eetzaal gebeuren om te beantwoorden aan de normen van de brandbeveiliging. Iedereen die kan, is vriendelijk uitgenodigd om een hand toe te steken om deze werken tot een goed einde te brengen. U neemt maar contact op met de leerkrachten of u sluit maar ineens aan bij het oudercomité. U bent zeker welkom.

Daarom vooral, beste mensen, organiseren we dit schoolfeest. Wij verwachten U. U zult zeker geen spijt hebben ! Langs deze weg danken wij hartelijk, allen die hielpen, allen die steunden.

Beste mensen, met dankende groeten en tot vrijdag…zaterdag…zondag,

Het oudercomité.

E.H. Frans Lornoy, Dora Coulier-Verwilghen, Francois Fierens, René Nuytkens, Helena Peeters-De Hondt, Maria Plasqui-Phlippo, Frans Van Cauwenbergh, Frans Van de Maele, Lea Van Medegael-Hoffer, Jef Van Praet, Bertha Verbruggen-Smulders, Nicole Willemen-Van Gindertaelen.” (Uit de Programmabrochure)

Uit dezelfde brochure :

Onze school

Vrije Kleuter- en Basisschool, Dorpsstraat 10, 2931 Leest, tel. 015/219020.

Bestuur : Katholiek Schoolcomité Mechelen.

Voorzitter : Deken Willem Mariën, Wollemarkt 17 Mechelen.

Secretaris : Frans Cauwenbergh, C. de Rorestraat 2 Mechelen.

Leerkrachten : Kleuterschool

-Gerd Verbruggen, Heidestraat 10 Heffen.

-Gerda Rodet-Van Hool, Augustijnenlei 24, Putte.

-Amanda Van Opstal-Verbergt, Diepestraat 6 Hombeek.

-Fransis Franckx-Miroux, Bankstraat 134 Hombeek.

Basisschool

-Mia Van Sweevelt-De Wit, Schouwbroekstr. 15 Mechelen.

-Marc Vermeeren, St.-Rumoldusstraat 34-1, Mechelen.

-Agnes De Smedt, Wolverbosstraat 11, Mechelen.

-Ilse Wildiers-Somers, Ganzenkoor 2 bus 2 Duffel.

-Paula Verbruggen-Bradt (schoolhoofd), Kouter 8 Leest

-Herman Van der Aerschot (bijzonder leermeester lichamelijke opvoeding), Laathofstraat 30 St.-Katelijne Waver.

Onderhoudspersoneel

-Hilda Van den Bergh-Diddens, Dorpsstraat 96 Leest

Voor- en nabewaking

-Dora Coulier, Dorpsstraat 46, Leest.

Geen traditioneel schoolfeest maar een uitgebreid programma bood de directie van de Vrije School van Leest.

PROGRAMMA :

Vrijdag 18/5 : Grote Kaartavond, in samenwerking met KWB Leest in “Ons Parochiehuis” in de Kouter met voor 20.000 fr. aan prijzen. Deelname was 80 frank.

168 spelers schreven zich in.

Zaterdag 19/5 : Vanaf 14 uur groot mini-voetbaltoernooi met de deelname van 12 ploegen (Brandweer, De Kouter, De Heidevrienden, Fam. Diddens, Fam. Selleslagh,

Alemstraat, Fam. Dehondt, De Drij Gapers.,Monumentenzorg, K.W.B., Vevoc en Cecilialaan).

“De ene dag met mooi weer, maar de volgende dag in heel wat slechtere omstandigheden werden achter de chirolokalen de verschillende schiftingen gespeeld. Alle 17 wedstrijden verliepen rimpelloos. De finale zou uiteindelijk gewonnen worden door de Heidevrienden met 2-0 tegen de familie Dehondt. Ook de familie Diddens deed het niet slecht en won in de kwartfinale met 4-3 tegen de Cecilialaan.” (GvM,24/5)

Om 14u30 was er in het parochiehuis een poppentheatervoorstelling voor de kinderen met “de avonturen van Jommeke”. Toegangsprijs : 50 frank.

Vanaf 18 uur volgden een aantal optredens op de chiroterreinen achter de Parochiezaal van o.m. Volksdansgroep Korneel, het trommelkorps van/en de Kon. Fanfare St.-Cecilia.

Vanaf 20 uur zorgde de moderne muziekgroep “Shelter” voor de nodige animatie tijdens de showavond met volksdans en muziek.

Zondag 20/5 : Kwamen de kleuters en de kinderen van de lagere school zelf voor het voetlicht, vanaf 14u30 in de parochiezaal. De verschillende klassen brachten elk hun nummertje. Zo waren er de allerkleinsten uit de klas van juffen Gerd en Gerda die een peuter-aerobic brachten op de klanken van de Dolly Dots. De leerlingen van juf Amanda verschenen met houterige bewegingen van robots op het podium en de derde kleuterklas van juf Francine bracht het Leestse thema ‘Boerkes en Boerinnekes’ in rondedansjes op een volksdanspotpourri. Ook het eerste leerjaar had het boerinnekesthema aangepakt. De Nederlandse boerinnekes en het boertje uit de klas van juf Mia waren getooid met de twee emmertjes. De leerlingen van meester Mark hadden hun inspiratie in een dierenpotpourri, terwijl juf Agnes met haar klas het thema ‘het spelend kind’ bracht met balspelletjes en springtouwen. De klasnummertjes werden afgesloten door de leerlingen van juffrouwen Ilse en Paula met een echte aerobic-opvoering. Daarvoor hadden zij zelf mooie pruiken gemaakt en de kleding individueel aangepast aan hun pruik. Het geheel werd afgesloten met een wandeling over het podium door al de leerlingen van de lagere school op de tonen van het melodietje ‘neem eens een kind in de hand’ en een visuele begeleiding door dia’s over de vrije kleuter- en lagere school. Tussenin waren er ook nog enkele optredens van de Mechelse kunstturngroep ‘Moed en Kracht’.

“Rust Roest” had voor de belichting gezorgd.

Die dag werd ook de finale van het mini-voetbaltoernooi gespeeld. Die werd met 2-0 gewonnen door de Heidevrienden tegen de familie Dehondt.

De familie Diddens won in de kwartfinale met 4-3 van de Cecilialaan.

Rond heel het gebeuren was ook een grote Vlaamse kermis gebouwd met volksspelen en kraampjes en met veel spijs en drank.

Voor en achter de schermen werkten mensen van de Landelijke Gilde, de KVLV, Davidsfonds, Rust Roest, de KLJ, de Chiro en de Oudervereniging.

Dit alles werd gecoördineerd door Vevoc onder leiding van Louis Vloebergh.

De opbrengst was bestemd voor de aanpassing van de refter.

Op dat moment bezat de Vrije Basisschool 4 kleuterklassen en 4 lagere klassen met 9 leerkrachten en een turnleraar.

In de kleuterschool waren er 86 kleuters terwijl in de lagere school zo’n 75 leerlingen zaten.

Gazet van Mechelen besloot een artikel van 24 mei met de woorden van schoolhoofd Paula Verbruggen-Bradt : ‘Een kleuter, een klein kind moet ergens aarden, ergens wortel schieten. Een kind dat in Leest woont maar in een ander milieu naar school gaat, zal zich later moeilijker in het dorpsleven kunnen inwerken. Wie daarentegen samen op de schoolbanken gezeten heeft, heeft daar mekaar leren kennen. Zo wordt het cement gemaakt dat later de dorpsgemeenschap met zijn buurten en verenigingen zal aaneenhouden. Ik geloof erin !’

Geschreven door Marcel Van Hoof om 16:04 Reageer op dit bericht

Maandag 2 september 2013

1984 – Zaterdag 5 mei : Knal T.D. van S.K.Leest Ladies

In zaal Sint Cecilia, Dorpstraat 6 met D.J. Willy.

Aanvang 20u30. Inkom 50 frank. (Folder)

1984 – Zondag 6 mei : 7^de Natuurwandeling met SP Leest

Onder leiding van gemeenteraadslid Jef Vloeberghen werd er naar het

Zennegat gewandeld. (Omzendbrief SP – CSC Leest)

1984 – Zondag 6 mei : Lidwinaviering K.V.G.

Het verbondsbestuur van de Katholieke Vereniging voor Gehandicapten nodigde zijn leden uit voor de jaarlijkse Lidwinaviering. Die ging door in de sportzaal van het Scheppersinstituut op de Melaan te Mechelen.

Deelnameprijs 375 fr. per persoon (-12 jaar : 250 fr.-

Programma :

-10.30 u. : Aankomst en verwelkoming

-11.00u. : Eucharistieviering

-12.15 u. : Toespraak R. Vastmans

-13.00 u. : Samen gezellig tafelen

-15.00 u. : Optreden Familie Foubert (1^ste gedeelte)

-15.45 u. : (Koffie)-pauze

-16.30 u. : K.V.G. nu en in de toekomst !

-16.45 u. : Optreden Familie Foubert (2^de gedeelte)

-17.30 u. : Gezellig samenzijn

-18.00 u. : Wel thuis !

(Uit de inschrijvingsfolder)

1984 – Zondag 6 mei : V.V. Leest-Préminiemen in halve finale Beker A. Nijs.

Op het speelveld van SC Mechelen had de finaledag plaats van de Beker A. Nijs.

Men was dit jaar aan de vijfde editie toe van dit préminiemen tornooi. Zestien ploegen namen deel. De finale werd betwist tussen Zennester Hombeek en FC Muizen. De Hombekenaars wonnen met 0-4. In de halve finale versloegen de préminiemen van V.V. Leest die van SK Kampenhout met 9-2. Eerlijkheidshalve moet gezegd worden dat de laatste ploeg met slechts 9 spelers aantrad.

(DMW, 10/5/84)

1984 – Dinsdag 8 mei : Redactievergadering De Band.

De redactievergadering van ‘De Band’ vond deze keer plaats bij Toon Lamberts, Kouter 16.

(‘DB’, mei ’84)

1984 – 10 mei : V.V.Leest-juniors 4^de in Beloftentornooi te Muizen.

Tien ploegen namen deel aan het traditionele beloftentornooi te Muizen. Een interessante confrontatie tussen ploegen uit de provincies Antwerpen en Brabant en zelfs een ploeg uit Denemarken.

In de voorronden versloegen de juniors van V.V. Leest achtereenvolgens Weerde met 0-3, Racing Mechelen met 2-1 en Westerlo met 1-2. In de eerste halve finale moesten ze de duimen leggen tegen het Deense Egtvedlet met 1-0 en met dezelfde score tegen Diegem.

In de finale versloeg RC Mechelen Eftved met 2-1. (DMW, 10/5)

Foto : onderaan.

1984 – Vrijdag 11 mei : Schoolsportdag in de Sted. Lagere School

Tijdens de voormiddag werd er aan atletiek gedaan en ’s namiddags gingen alle leerlingen zwemmen. (Brief aan de ouders van 10/5/84)

1984 – Zaterdag 12 mei : Jogging

De Leestse Sportvrienden en de vzw Atletiek organiseerden een jogging van 7, 14 of 21 km langs de Zennedijk naar Hombeek en terug in 1, 2 of 3 ronden.

Inschrijving : 50 fr.

Beloningen voor alle deelnemers : medaille, diploma en verloting van naturaprijzen.

(DMW, 3/5/84)

1984 – 12 mei : Kon. Fanfare ‘St.-Cecilia’ trad op te Diegem

Dit, door het Ministerie van Cultuur, gesubsidieerde concert, vond plaats in de plaatselijke parochiezaal. Om half acht trad de Leestse drumband op en na een voorstelling van de plaatselijke vereniging bracht ‘St.-Cecilia’ het programma ‘Van fanfare tot fanfare’ met hierbij aansluitend de luisterwedstrijd. (Omzendbrief van 9/5/1984)

1984 – 15 mei : Gazet van Mechelen : Sporthal krijgt zienderogen gestalte

“Wie een jaar geleden sprak over een sporthal te Leest werd vierkant uitgelachen. In deze tijd van besparingen zou er niet overwogen worden een sporthal te bouwen. Kwam den het dramatische gebeuren tijdens de Leestse Volksfeesten. Door een storm ging gans de tent letterlijk de lucht in, en iedereen vreesde het einde van de feesten.

Maar geen nood, zegde Gust Emmeregs. En binnen de 24 uren stond er een andere tent.

Toen hij na de volksfeesten zelf ook het idee opperde om een sporthal te bouwen in Leest, gingen ook de Thomassen twijfelen, want met Gust Emmeregs weet je nooit. En ja, de plannen kregen meer en meer vorm. Gust Emmeregs vond steun bij 18 mensen, zowel op financieel als moreel vlak. Hij ging zelfs niet aankloppen bij het Mechels stadsbestuur, want zijn visie luidde ‘dit mag de Mechelse belastingsbetaler geen frank kosten’.

Daarom werd gedacht aan een sporthal die ook aan andere behoeften moest kunnen voldoen. Er werd een speciale NV opgericht onder de naam ‘Sportcentrum Leest NV’.
18 aandeelhouders brachten 4,5 miljoen bij elkaar waarmee o.a. de grond aan het voetbalveld van V.V. Leest werd aangekocht. De total kostprijs werd geraamd op zo’n 15 miljoen frank en daarvoor werd een lening aangegaan van 9 miljoen, lopende over 15 jaar.

Het ganse complex krijgt een privé-uitbatingskarakter, hetgeen bij sommigen vragen doet rijzen over de kostprijs. Waar men wel zeker van is, dat iets in privévorm uitgebaat, logischerwijze meer klantgericht is.

En de prijs voor de huur werd ook scherp gehouden. De regelmatige gebruikers betalen per uur voor de ganse sporthal 500 fr. Gelegenheidsgebruikers betalen 600 fr. Een plein afhuren voor één uur kost 150 fr. Om het allemaal op wieltjes te laten draaien werd een raad van beheer samengesteld, bestaande uit Gust Emmeregs, als afgevaardigde beheerder die de algemene coördinatie en het beheer op zich neemt. Guy Seeldraeyers, de verantwoordelijke voor de toeleveringsbedrijven, public-relationsman Louis Vloebergh die de contacten zal houden met de Leestse verenigingen en socio-culturele verenigingen uit de omgeving en last but not least Jos Roosemont, de architect van de sporthal die instaat voor de éénmalige organisaties, de publiciteit en het info-blad ‘Sportcentrum Leest’.

Het technisch beheer berust in handen van Frans Tuyaerts. Want heel wat sporten zullen kunnen beoefend worden, gaande van zaalvoetbal via handbal, tennis, volleybal, basketbal, korfbal, enz…

Drie maanden geleden werd de eerste spadesteek gestoken. Maar de werken gingen niet zo vlot als verwacht. ‘Geen nood !’ zegt Gust Emmeregs. ‘Eens de metaalconstructie er stond ging men in twee ploegen werken’. De week die verloren werd, kon aldus worden ingehaald. Tussen de binnenpanelen en de buitenpanelen komt een dikke laag isolatiemateriaal. Want de sporthal moet eind mei af zijn. Dan gaan er immers de grote volksfeesten van Leest door. Alle sporten zullen op dat moment nog niet kunnen beoefend worden. De nodige infrastructuurwerken hiervoor zullen gebeuren in de loop van de maand juni.
Eind augustus wordt de sporthal officieel ingespeeld met een heel speciale wedstrijd.

Tijdens de volksfeesten zal ze wel reeds worden ingewijd.

Reeds vele verenigingen schreven in om de sporthal regelmatig te gebruiken. Een bewijs dat er werkelijk nood was aan zulk een polyvalente zaal in het Zennedal.

De leuze van Gust Emmeregs : ‘waar een wil is, is een weg’, zou eigenlijk op de gedenkplaat moeten prijken, want deze sporthal is er een sprekend bewijs van.”

1984 – 17 mei - De Mechelse Week : OVERZICHT - V.V. LEEST

“Een derde plaats met 38 punten volstond voor Leest niet om deel te nemen aan de eindronde in tweede provinciale. Om de kampioenstitel te halen kwam het maar liefst 10 punten te kort op Berlaar. Toch deed de ploeg al veel beter dan vorig seizoen. Het was vooral thuis dat men het liet afweten, ook in de eerste competitiehelft viel het nog wat te zwak uit. In de tweede ronde speelde Leest wel sterk maar liet weer thuis enkele steken vallen. Een bewijs dat Leest een typische uitploeg was, zijn de 2 nederlagen dat het slechts op verplaatsing te slikken kreeg. Wel had Leest dit seizoen nog al wat af te rekenen met geschorste spelers.

Doelpuntenmakers : Vos 1, Slaghmuylders 21, Wouters 6, Bogaerts Jos 10, Pauwels 1, Pisé 2, Van Praet 2, Eddy Bogaerts 4, Hellemans 1 en 2 own doelpunten.”

1984 – Donderdag 17 mei : De schoolfotograaf in de Stedelijke Lagere School

Er werden zowel klasfoto’s als individuele foto’s gemaakt.

(Brief aan de ouders van 10/5/84)

1984 – Vrijdag 18 mei : Meeting Europese Verkiezingen te Leest

Waar moet het naartoe met Europa ? De landen in functie van één Europa of

Europa ten behoeve van de landen ? Kan Europa alleen bestaan en hoe kan

Europa de vrede dienen ?

Nog meer van dergelijke vragen werden gesteld en beantwoord door o.a.

Karel Van Miert, door Constant De Meester en door de Willebroekse Lydia

Maximus in de zaal St.-Cecilia, Dorpstraat te Leest.

Het betrof een organisatie van SP Leest. (Brief SP Leest)

-De juniors van Leest.

-De uitnodiging van de ‘SP-meeting’.

Geschreven door Marcel Van Hoof om 12:36 Reageer op dit bericht

Vrijdag 9 augustus 2013

1984 – 2 mei : Overlijden van Piet Van Aken

Op 2 mei 1984 overleed te Antwerpen, aan de gevolgen van een hersenbloeding,

de Vlaamse schrijver Piet Van Aken.

Hij werd onder zeer ruime belangstelling op maandag 7 mei op het kerkhof van

Terhagen ten grave gedragen, dit overeenkomstig de laatste wil van de

overledene.

Piet Van Aken was immers geboren in Terhagen op 15 februari 1920 en hij was

met die streek als schrijver zodanig verbonden dat men hem betittelde als de

“schrijver van de Rupelstreek”.

Naast de vele honderden mensen die hem jarenlang in Terhagen en ook in Leest

hadden gekend, waren er delegaties van de SP en het ABVV, waar hij tot zijn

dood werkte als redactiesecretaris van het vakbondsblad “De Werker”.

De afscheidstoespraak werd gehouden door dhr Derieuw namens de in laatste

instantie verontschuldigde secretaris-generaal André Van den Broecke.

De spreker belichtte vooral de mens en de schrijver Van Aken.

Onder de personaliteiten uit de literaire wereld viel een diep bedroefde Hubert

Lampo op, die zijn vriend een laatste groet kwam brengen.

Ook Julien Weverbergh, directeur van de uitgeverij Manteau was aanwezig met

een delegatie van het personeel.

Terwijl de urne met de as werd bijgezet in het columbarium, schoven de mensen

minutenlang voorbij.

In zijn realistische romans en novellen had Piet Van Aken de sociale

onrechtvaardigheid aan de kaak gesteld : “De duivel vaart in ons” (1946),

“Klinkaart” (1954), “Slapende Honden” (1965), “De Blinde Spiegel” (1981).

In 1966 ontving hij de driejaarlijkse Staatsprijs voor Verhalend Proza.

Op het einde van zijn leven woonde Piet Van Aken in de Winkelstraat te Leest.

Het was daar dat hij vriendschap sloot met Fons Hellemans van de gelijknamige

bakkerij. Fons leverde er alle dagen brood, vandaar.

De auteur droeg “in memoriam” zijn boek “Dood getij” (1979) op aan zijn

verongelukte vriend en de weduwe van Fons, Amelie Portael, kreeg van de auteur

volgend eigenhandig neergeschreven briefje van troost : “Geachte familie, wie ook

ons lot moge bestieren, het kent al te vaak een merkwaardig verloop : mensen als

Alfons zouden niet zo ontijdig van ons mogen worden weggerukt.

Hij behoorde tot de zeldzamen die hun goedheid niet berekend uitstallen

maar ze dag aan dag onbewust uitdragen, als een onvervreemdbaar deel van

zichzelf.

Ik ben er nog steeds trots op dat hij me toegestaan heeft deze weinige jaren tot

zijn goede vrienden te mogen behoren.

Piet Van Aken.”

In “De Band” van juni 1984 publiceerde de broer van Fons Hellemans, Guido,

een In Memoriam :

Piet Van Aken werd geplant. Piet Van Aken werd geveld.

In Terhagen geboren groeide hij er op als zoon van een werkmansgezin.

Vroeg was hij dus vertrouwd met de sociale nood der misdeelden. Dit heeft op hem

een stempel geslagen voor een heel leven.

Piet Van Aken was, om het in zijn taal te zeggen “recht voor zijn raap”.

Dit leverde hem misschien meer vijanden op dan nalopers.

Maar die laatste wenste hij niet. In zijn boeken zien we een sociale bewogenheid.

Piet Van Aken gebruikte geen franjes. Zijn stijl is hoekig zoals hijzelf.

In een vraaggesprek met Maria Rosseels destijds zei hij : “als ik voor de telefoon

sta word ik stom als een vis”. Hij had moeite om vlot met de mensen op te schieten.

Er bleef iets wantrouwigs in hem voor “vreemden”.

In “Aganda van een heidens lezer” (1967) (volgens mij een sleutelboek), schrijft hij,

alle geuniformeerden te misprijzen. Dit steunt wellicht op een persoonlijke tragische

ervaring. Hij vond moeilijk de vlotte toonaard en miste soepelheid.

De enkele keren dat ik met hem gesproken heb ervaarde ik steeds iets ongedurigs

in zijn wezen. Het was alsof er schimmen konden opduiken. Dit verklaart misschien

zijn mytische aanleg, wat aan sommige van zijn boeken als bv. “De Goddemaers”

(1983) een aangrijpend karakter meegeeft.

In zijn korrespondentie daarentegen was hij des te hartelijker. Zijn vriendschap

gaf hij ongevraagd, zonder wedervraag. Zo bv. aan mijn broer Fons aan wij hij

“in memoriam” zijn boek “Dood getij” (1979) opdroeg, en die hij in de bakkerij

ooit hielp. Ook schonk hij belangloos boeken weg aan wie zijn vertrouwen had.

Piet Van Aken woonde een vijftiental jaren te Leest, waar hij vier boeken

(Dood getij, De hoogtewerkers, De blinde spiegel en De Goddemaers) schreef.

Hij deed dit in stilte en oprecht. Want dit wil ik maar zeggen : “een man was hij

van top tot teen. Geen flierefluiter of flauwerik, maar een knoestige kerel uit een

stuk, met een klokhuis waar aan te pakken was.”

Leest werd door zijn kunst niet opgeschrikt.

Hij heeft er geleefd aan de zelfkant van zijn bestaan, als belangrijkste artistieke

figuur hier ooit vertoefd.

Hij sprak en schreef zoals hij gebekt was “niet alleen de merel heeft het recht te

zingen” zei hij.

Toegevingen aan literaire mode of succes deed hij niet, nooit.

“Groter” auteurs dan hij deden dit wel.

Dit siert hem. Vandaar zijn beperkte populariteit. Nochtans kent iedereen een aantal

boeken van hem met “Klinkaart” als uitschieter.

Zijn evocatief vermogen getuigt in een aantal van zijn boeken van een magische

kracht. Zijn vakmanschap om een roman op te bouwen is groot.

Piet Van Aken is gestorven, zijn lichaam zal vergaan, zijn eerlijk mens-zijn werkt

bewondering, zijn authentiek schrijversschap is onuitwisbaar in ons literair bestek.

Zijn taalmedium was in volmaakte harmonie met zijn diepste zijn.

Ik ben blij hem een beetje gekend te hebben.

-Piet Van Aken

-Het briefje dat de auteur schreef naar Amelie Portael, de weduwe van zijn vriend bakker Fons Hellemans.

-Zijn woning in de Winkelstraat (2013) waar hij een vijftiental jaar verbleef.

Geschreven door Marcel Van Hoof om 08:06 Reageer op dit bericht

Zaterdag 3 augustus 2013

1984 – Meinummer ‘De Band’ : Mensen van hier, ver weg.

“Regelmatig heb je in De Band brieven kunnen lezen van onze missionarissen in Zaïre en Chili. Nu brengt De Band u het verhaal van een Leestenaar die omwille van zijn werk, zijn job, meer dan 3 maand in Tunesië verbleef.

Frans SCHAERLAECKENS is lasser bij Acomal. In opdracht voor Samic, is hij ketel en droogoven gaan oprichten in een steenbakkerij in Beja, 110 km ten zuiden van Tunis. Drie maal was hij weg voor een maand en laatst nog met Pasen was hij er weer om een dringende herstelling uit te voeren.

Wij gaan hem opzoeken in zijn huis in de Juniorslaan, naast de Stenen Beek. Samen met vrouw, dochter en schoonzoon zit hij te kaarten. De kaarten worden neergelegd, naast elke speler ligt een hoopje frankskens. In de hoek, in een loopren, staat de kleindochter met grote ogen alles aan te staren. De TV staat af. Het huiselijk geluk straalt zo uit het tafereel.

-Frans, wat heb je ginder eigenlijk moeten doen ?

-Wel, mijn belangrijkste werk was het lassen van de buisleidingen, het monteren van een stoomgenerator en een thermische olieketel. De stoom was er nodig om de klei te drogen vooraleer de stenen gevormd worden en de hete olie moest de stenen in de droogoven bakken. Mijn kameraad, een jongen van Heist-op-den-Berg, zorgde voor al de elektrische aansluitingen, al de rest t.t.z. buizen, tremies, charpente, enz. was voor mij.

-En moet ge dat werk dan alleen doen ?

-Neen, ik had 4 helpers van ginder. Goeie, brave mannen, maar ge moet hen alles zelf leren. Zo had ik altijd 2 meters bij. Ene voor mij en ene voor mijn helpers : als ze een stuk buis moesten halen, dan duidde ik op die tweede meter aan hoeveel centimeters dik die moest zijn, de lengte ging ik dan ook altijd zelf kontroleren, afzagen deden zij wel zelf maar meestal scheef. Maar ja, die jongens hadden nooit school gelopen. In hun jeugd hadden ze wat op de schapen gelet of rondgelopen in de velden met zonnebloemen om met roepen en met slingers er de vogels te verjagen. Maar goeie kerels zijn het, vriendschap dat ge er van krijgt, dan kan ik niet vertellen. Terwijl ik aan ’t werken was kwamen ze voorzichtig mijn zweet afkuisen. Wanneer ik voor de tweede keer terugging, kwam er ene echt rond mijne hals gevlogen en hij kuste mij. Dat kunt ge u hier niet voorstellen dat er ene hier in de fabriek u zo ontvangt.

En eerlijk, ja echt eerlijk zijn ze : ge kon gerust al uw gerief laten liggen, ook uwe portefeuille, nooit zou er iets weg zijn. Ik had er ene een klein stukje potlood meegegeven om iets af te meten. ’s Anderendaags stond hij mij op te wachten en met veel gestes verontschuldigde hij zich dat hij vergeten was me de avond voordien het potloodje terug te geven.

-En toch hebben de mensen het ginder niet breed !

-Armoede, ge moet het gezien hebben. In de steenfabriek, wanneer ze werkt zijn er een 50-tal arbeiders. Die verdienen een halve dinar, dit is ongeveer35 fr. per uur. Als er tenminste geld is. Nu was er geen geld, en de mensen waren al in geen 5 maand betaald.

-En toch komen ze werken ?

-Ja, want zij hebben vertrouwen. Als er terug geld is werden ze echt wel betaald. De fabriek is eigendom van een dokter die in de stad Beja woont, maar die wel dikwijls komt zien. Ook de zoon van Boerguiba, de president, heeft iets met de fabriek te maken. Maar wat kunnen de mensen doen : dop, ziekteverzekering, pensioen bestaan er allemaal niet. Ge moet werken wil je iets hebben. Nu werken is ook een groot woord : als ze geen goesting hebben gaan ze ook niet werken en niemand zegt er iets van. Met een man of 20 van hier kunt ge dat fabriek wel doen draaien, ginder hebben ze er 50 nodig. En ge moet ze zien toekomen. De fabriek ligt op een 5 km van het stadje Boja (20.000 inwoners). Voor de autobus hebben ze geen geld, ze komen met de ezel. De ezel is het persoonlijk vervoermiddel zoals onze velo of auto. Ge moet die ezels dan allemaal zien staan, gebonden met een koord van hun poot naar hun hals zodat ze nog van het magere gras kunnen eten, maar niet ver kunnen gaan lopen.

’s Middags maken ze hun eten zelf klaar : wat macaroni met tomatensaus in een vuile pot, vuur eronder van wat afval-hout en met drie, vier man eten ze uit dezelfde pot. Zo maken ze ook thee : ze riepen me dikwijls om eens te komen proeven van hun thee, maar ik was er niet scheutig op, proper is anders. Hun huizen zijn gebouwd met zandsteen en leem, in de vorm van een hut, best te vergelijken met de hooihoopers die vroeger hier op de velden stonden.

Ik ben er nooit binnen geraakt, ik heb het wel dikwijls gevraagd maar nooit lieten ze me er binnen, waarom dat weet ik niet, maar het zal er wel een en ander binnen geweest zijn.

-En hoe leven die mensen ginder ?

-De mannen die doen niets, echt niets : die zitten daar urenlang te zitten, in de schaduw van een boom en sommigen zijn nog te lui zich te verzetten als ze in de zon komen te zitten.

De vrouwen dat zijn de slaven. Ik heb er gezien die van ’s morgens tot ’s avonds in temperaturen van 35 tot 40 graden staan te hakken op het veld in een rij van 20-30 vrouwen. Urenlang staan ze gebukt. Anderzijds ziet gij ze de bergen intrekken om water te halen : op de rug een jerrycan en op de borst een klein kind gebonden. Want water is er het probleem : ik heb een vrouw water zien scheppen met een klein potje uit een plas. Maar als ze niet aan het werken zijn ziet ge daar geen vrouwen buiten. Trouwens, ze dragen nog allemaal de sluier. Enkele keren zijn wij op zondag naar het strand geweest, 70 km ver, de enige vrouw die daar te zien was, was een Duitse.”

In het nummer van juli/augustus verscheen het vervolg :

-En van wat leven die mensen daar ?

-Ja, daar is daar wel landbouw. Maar de grond is moeilijk te bewerken, hij zit vol rotsen en stenen. Hij wordt daarom ook niet omgeploegd, maar wel met schijven achter traktoren –allemaal merk Ferguson- opengesneden. Daarna komen de vrouwen dan met een hak de grond klein hakken. Ik heb gezien dat nu eind april al gerst geoogst werd. Dat was dan met een pikdorser van Claeys. Die liet nog 50 cm boven de grond staan om de rotsstenen te vermijden. Ook zijn er schapenboeren, hier en daar ziet men grote netten als grote tenten opengespannen, daar gaan tot wel 500 schapen onder schuilen tegen de grote hitte, want warm is het ginder : 37° met Pasen.

-Frans, ge hebt nog niet veel verteld over u zelf. Hoe leeft ge ginder ?

-Och, wij trekken goed ons plan. Wij, dat zijn mijn werkmakker en Gunther, een Duitser die bij Samic werkt, dus met drie wonen wij in een gewoon huis. Wij hebben elk een kamertje, slapen doe ik goed, in een short boven op het bed en met alle deuren en vensters open en een ventilator die als een molentje toch voor wat trok zorgt.

Ons eten koken wij zelf, dat is eigenlijk het werk van Gunther. Wij kopen het eten op de markt zelf. Als mijn vrouw dat zou zien, ze zou in geen veertien dagen eten : zo vuil. Als ge een kieken koopt, dan leeft dat nog en ze doen het dood als ge er bijstaat. Een schaap hangt aan een boom : maag en ingewanden liggen ernaast, de kop hangt er nog aan en het vlees dat ge koopt snijden ze er zo af. Maar de appelsienen en de mandarines zijn er zo lekker; ik heb er verschillende kilo’s van meegebracht. Zo goed vind ge ze hier niet. Ook waren er ginder al volop nieuwe patatten.

-En hoe werkt ge ginder ? Hoeveel uren doet ge ?

-Ge zijt eigenlijk uzelf baas. Ik werkte alle dagen zo een 9 uur, ook op zaterdag. ’s Zondags dikwijls ook nog in de voormiddag. Ge moet dat zelf wat zien hoe uw werk te regelen. Op zondagnamiddag trokken wij er dan meestal op uit, de toerist spelen. Zo bezochten wij Kerouwa nog meer naar het zuiden, waar ze tapijten weven.

’s Avonds konden wij heel goed BRT3, de Wereldomroep ontvangen en dan brieven schrijven, u wassen en vroeg gaan slapen. Wij zijn ook eens uitgenodigd bij de bedrijfsleider thuis, die had er eigenlijk een feest voor ons van gemaakt : tomatensoep en cous-cous. Maar hoe ik ook wou, ik kon het allemaal niet binnenkrijgen : zo pikant, mijn keel brandde. Daar heb ik ook TV gezien : slechts 1 kanaal en niet anders dan over Bourgiba. Die man staat ook overal met zijn foto op alle pleinen en straten. Verleden jaar zijn er relletjes geweest omdat de broodprijs opsloeg. Dan zijn er veel doden gevallen. Ik was ginder toen niet. Wat ik wel gezien heb dat er in Tunis tanks met soldaten stonden op alle hoeken van de straten. Dat geeft maar een aardig gevoel. Maar verder zijt ge er veilig. Wel is er veel controle van de politie die uw auto tegenhouden. Maar die van Beja kende ons al goed en was zeer vriendelijk en iedere keer handen geven. De mensen zijn blij dat ge hen komt helpen, ge zijt ginder gaarne gezien.

-Frans, wij horen dat ge ginder gaarne waart.

-Ja, ik heb altijd gaarne montage gedaan. En ginder kunt ge bewijzen dat ge uw stiel kent. De mensen ginder appreciëren dat : ze noemen u ‘monsieur le spécialiste’ of ‘monsieur Francis’ want zo noemden ze mij. En ge moet ook wat met de mensen kunnen omgaan. Ik heb voor al mijn mannen zo een werkpetje met Samic meegedaan en blij dat ze waren. Ge moet hen ook begrijpen : neem nu de periode van de Ramadam, hunne vasten. Dan mogen ze niet eten of drinken gedurende de ganse dag, ’s avonds na zonsondergang eten ze dan en vieren feest tot stukken in de nacht. Ahwel, dan vroeg ik van mijn helpers wat te werken in de voormiddag, ’s namiddags mochten ze dan naar huis. Met 40° warmte zonder eten of drinken zoudt ge er toch niets van gedaan gekregen hebben.

-En gaat ge nog terug ?

-Ze zijn van de fabriek komen vragen om naar Algerië te gaan voor drie maanden. Dat is wel wat lang van huis weg. Wellicht kan dat gesplitst worden in korte periodes. En Algerië schijnt strenger te zijn dan Tuniesië. Of ik ga…

Frans zegt niets meer. Hij kijkt eens naar zijn vrouw. Want dat hoort ook bij het op-montage-gaan in de vreemde. De man is weg, de vrouw blijft alleen thuis. Ook zij brengt haar offers. Zij is de sterkte van het thuisfront.”

In 2013 bracht ik een bezoek aan Frans op een mooie zomernamiddag. Hij herinnert zich bovenstaand interview voor ‘De Band’ nog goed. Robert Verbruggen en Karel Duysburg hadden hem dat toen afgenomen. Mij interesseert vooral het vervolg.

Frans werd te Blaasveld geboren op 16 juli 1932 en hij huwde met de Leestse Maria Van den Heuvel die hem twee kinderen schonk : Marie-Louise en Willy. Intussen zijn zij de fiere grootouders van An en Wendy.

Frans en Maria wonen nog steeds aan de Stenen Beek op de Juniorslaan. In een mooi onderhouden huis met een fraaie tuin. Dat laatste is geen toeval. Frans heeft zijn hart en zijn ziel verpand aan zijn tuin en dat is te merken aan elk detail. Zijn buxussen zijn in de wonderlijkste vormen gesnoeid, zijn taxushaag is perfect gecoupeerd en alles in zijn voor- en achtertuin oogt fleurig en weldadig.

Negenentwintig jaar geleden hadden mijn voorgangers twee edities van ‘De Band’ nodig om hun gesprek met Frans te publiceren. Niet verwonderlijk. Zo’n extraverte mens met het hart op de tong en op de juiste plaats. Intussen is hij 81 en nog steeds even lucide en zo kwiek als een vijftigjarige.

“Ik ben op mijn 63^ste met pensioen gegaan,” vertelt hij, “Acomal is failliet gegaan in ‘86, maar ik ben nog een jaar blijven werken voor de curators. In Algerië ben ik nooit geraakt maar wel in Ghana –zes weken-, in Nigeria, Libye en Frankrijk : Marseille en Arras. Naar deze laatste stad trok ik met mijn Diana Durkopp Scooter. Een 200 cc, maar daarvoor kreeg ik van mijn werkgever een autovergoeding. Met die Scooter ben ik aan het benzinestation van Battelbrug omvergereden en ik heb hem nadien verkocht en ben bij Garage Candries in Heffen een auto gaan kopen.”

Het zwarte gat heeft hij nooit gekend. Na zijn oppensioenstelling begon hij tuinen te onderhouden. Op een bepaald moment wel twaalf tegelijk. Een onvergetelijke klant was Luitenant-generaal Constant Weyns (°Deurne, 25/12/1916, +Bonheiden 25/11/2003) uit Muizen. Daar was hij kind aan huis. Die generaal was niet de eerste de beste. Gewezen chef van het Hoofdbestuur van het Ministerie van Landsverdediging, kabinetschef van de Minister van Landsverdediging, Groot Officier in de Kroonorde, in de Leopoldsorde, Officier in de Nationale Orde van de Verdienste (Frankrijk), Commandeur in de Orde van de Heilige Gregorius de Grote (Vaticaanstad)…

“Hij woonde aan de Willendries in Muizen en had een kapelletje in zijne hof onder de spoorweg voorbij Planckendael. Elk jaar ging er een stoet uit van aan zijn villa tot aan het kapelletje op de laatste zaterdag van mei. Die stoet werd geëscorteerd door een fanfare uit Sint Lenaerts en nooit gedurende ruim 30 jaar heeft het die dag geregend, nooit…”

Frans was een fan van V.V. Leest en voetbalde zelf ook in zijn jeugd. Zo was hij met Acomal actief in het Handelsverbond en speelde toen o.a. tegen ploegen van Lamot en ‘t Arsenaal.

Nadien speelde hij voor de wasserij van Blaasveld en bij Racing Willebroek tot het failissement.

“Ik was nogal een harde,” bekent hij, “snel en fysiek sterk.”

Bij Acomal was hij een uitmuntend lasser en een expert in het ‘Salomo-lassen’. Aluminium aaneensmeden, niet simpel en niet iedereen gegeven. Geen toeval dan ook dat hij voor zijn bedrijf zoveel buitenlandse missies heeft volbracht.

Met zijn gezondheid gaat het nu goed maar in 1998 kreeg hij een hartinfarct.

“Eén derde van mijn hart is afgestorven. Regelmatig ga ik bij mijn dokter om een pikuur met vitamines om een tekort aan te vullen en van mijn hartspecialist kreeg ik een streng dieet voorgeschreven maar ik kan nog een hele dag werken.”

Dat is ook te merken aan zijn groententuin. Het aspergeveld ligt nu te rusten, maar de kolen, boontjes, prei, selder, aardappelen zijn bijna klaar om geoogst te worden en liggen er in hun perceeltjes onberispelijk bij. De meeste vruchten zijn afkomstig van zaad dat hij zelf gekweekt heeft.

Zijn vrouw Maria is er bijgekomen. Ook zij is een warme praatvaar.

Tijdens ons afscheid vertelt zij nog een verhaal dat de punctualiteit van haar man, en ook haar goede inborst, illustreert : “Vorige week kwamen hier twee jongens van een jaar of twaalf met het verzoek om onze wagen te mogen wassen. Dat is een Renault Mègane van 12 jaar oud. Het was niet voor een goed doel vertelden ze, maar om wat extra zakgeld te verdienen. Ik weet hoe mijn man zijn auto soigneert en ik heb geweigerd, maar ik heb ze het geld zo meegegeven…”

Marcel Van Hoof.

-Frans Schaerlaeckens.

-Frans mag terecht trots zijn op zijn wonderlijke tuin.

-Ook in zijn achtertuin vind je merkwaardige buxussen.

-Zijn moestuin ligt er in optima forma bij.

Geschreven door Marcel Van Hoof om 22:25 Reageer op dit bericht

Dinsdag 30 juli 2013

Directrice Paula Bradt.

1984 – Mei – ‘De Band’ : “Als een dorp geen school meer heeft, gaat het dorp kapot.”

“Deze titel stond enkele weken geleden in ‘De Bond’, het blad van de Bond van Grote en Jonge gezinnen. Naar aanleiding van het komende schoolfeest van de Vrije Basisschool gingen wij eens praten met Paula Bradt, directrice van de school.

-Een gewoon schoolfeest zoals elke school doen op het einde van het jaar om kinderen en ouders tevreden te stellen ?

-Neen, zeker niet. Wij willen eigenlijk twee zaken bereiken : eerst en vooral willen wij beklemtonen dat onze school verbonden is met het dorp. Daarom zijn verschillende Leestse verenigingen nauw betrokken bij het feest : de KWB met een kaartavond, de volksdansgroep Korneel treedt op, ook de Fanfare St.-Cecilia geeft een uitvoering en er wordt zelfs een minivoetbaltornooi ingericht. Verder doen wij beroep op L.G., K.V.L.V., K.L.J., Chiro, Vevoc, Davidsfonds, Rust Roest, tal van enthousiaste medewerkers om de bar, het restaurant en kraampjes te bevolken, om de verlichting te verzorgen en zo meer. Natuurlijk zullen ook onze leerlingen hun beste beentje voorzetten.

-Wanneer heeft dit allemaal plaats ?

-Drie dagen lang – vrijdag 18, zaterdag 19 en zondag 20 mei 1984.

-En dat alles moet geld in het bakje brengen. Hoeveel en waarvoor eigenlijk want het onderwijs krijgt toch heel wat subsidies ?

-Het vrij onderwijs staat zelf volledig in voor zijn gebouwen. De opbrengst van dit feest gaat naar het aanpassen van de refter. Iedere dag eten daar ongeveer een 70-tal kinderen hun boterhammetjes. Welnu die refter moet hernieuwd worden en wij denken er zelfs aan hem in een ander lokaal in te richten. Dit vraagt veel geld.

-Enkele weken geleden kwam een onderwijzeres bij ons thuis aan de deur loten verkopen van de schooltombola. Is dat eigenlijk het werk van een onderwijzeres ?

-Eigenlijk niet, maar het is een bewijs van de inzet van onze leerkrachten. In de eerste plaats geven wij onderwijs en opvoeding. Dat het goed is wordt bewezen door het feit dat in Vlaanderen de grote meerderheid der ouders hun vertrouwen blijft stellen in het katholiek vrij onderwijs. Maar daarmee houdt het niet op : als wij onze school willen uitbouwen en moderniseren moet dat met eigen centen gebeuren. Ik wil hier oprecht gans de parochiegemeenschap van Leest danken voor de steun die wij in het verleden al gekregen hebben : het sanitair is volledig vernieuwd en dat heeft meer dan één miljoen gekost. Verleden jaar is er een nieuw afdak geplaatst, klassen zijn geschilderd en borden zijn vernieuwd. Een zware last is het busvervoer voor de leerlingen, die kost komt steeds weer.

-Hoe is het met de school zelf ?

-Oh, zeer goed. Wij hebben 4 kleuterklassen en 4 lagere klassen met 9 leerkrachten en een turnleraar. In de kleuterschool hebben wij 86 kleuters en in de lagere school 75 leerlingen. In de kleuterschool hebben wij 15 tot 20 kinderen méér dan vroeger : dat is dus een goed teken voor de toekomst.

-En hoe zit het met de jongens in de vroegere meisjesschool ?

-Dat is allemaal goed verlopen. In het begin was het wat wennen, vooral bij de ouders. Maar het gemengd onderwijs is nu wel algemeen aanvaard omdat er ook veel middelbare scholen naar het gemengd systeem zijn overgeschakeld.

-Maar er is echt geen verschil met vroeger ?

-Ja in de klas is er geen verschil, sommige jongens zijn zelfs in handwerk zeer bedreven. Maar op de speelplaats is er verandering : er wordt nu duchtig gevoetbald –ook de meisjes sjotten mee- en anderzijds is trouwtje springen er wat op vooruitgegaan.

-Ik heb nog een vraagteken : hoeveel moeten die drie dagen feest opbrengen ?

-Dat is natuurlijk moeilijk te zeggen. Daar durf ik geen getal op zetten maar…gezien de inzet van zovele mensen moet er toch minstens het dubbele van een goed bal overschieten.

-Veel succes ! Als het weer meezit kan het niet mislukken.

-Dank U. Maar ik zou nog iets willen zeggen. Een kleuter, een klein kind moet ergens aarden, ergens wortel schieten. Een kind dat in Leest woont maar bv. naar Mechelen, in een ander milieu, naar school gaat zal zich later moeilijker in het dorpsleven kunnen inwerken. Daarentegen wie samen op de schoolbanken gezeten heeft, heeft daar mekaar leren kennen. Daar wordt het cement gemaakt dat later de dorpsgemeenschap met zijn buurten en verenigingen zal aaneenhouden. Ik geloof erin. !

K.D.”

Geschreven door Marcel Van Hoof om 20:02 Reageer op dit bericht

Dinsdag 30 juli 2013

De fiere ouders met hun pasgeboren zoon.

1984 – 27 april – De Mechelse Week (3/5/84) : Geboorte van Andy Van Den Heuvel

“Op 27 april 1984 kreeg Kevin er een broer Andy bij, samen met hun ouders Van Den

Heuvel – Van Moer wonen zij thans aan de Larestraat 14 te Leest.”

1984 – 27 april : Opening tentoonstelling “Leliëndaal en Sint-Norbertus”.

Naar aanleiding van de oprichting van het klooster van Leliëndaal 750 jaar

geleden, organiseerde de koninklijke Geschied- en Oudheidkundekring van

Mechelen in samenwerking met de plaatselijke kring voor heemkunde

“Hoembeka” en de heer Installé, stadsarchivaris van Mechelen, een voordracht

en een kleine tentoonstelling.

De tentoonstelling liep tot 1 mei.

1984 – 28 april : Oprichting Supportersclub S.K. Leest “Blauw-Rood”

Deze supportersclub kende een ietwat eigenaardig ontstaan.

Het was nogal eens de gewoonte om na een voetbaltreffen een etentje te houden

in het duivenlokaal aan Leest Heide. Dat kon de ene maal een haring zijn,

de andere maal een Chineesje of stoofvlees met witloof en patat...

Uiteindelijk besloten de smulpapen een supportersclub op te richten die ook

andere activiteiten zou inrichten dan de wekelijkse etentjes, alhoewel deze traditie

wel hoog gehouden werd, zij het dan maandelijks.

Enkele maanden na de oprichting telde de club reeds 70 leden.

Het doel : de ploeg van S.K. financieel steunen en meer bekendheid geven.

Om dat te bereiken werden regelmatig etentjes georganiseerd en kaarttornooien.

Vooral dat laatste was midden jaren ’80 zeer lucratief.

In 1984 was de hoofdprijs een Ford Fiesta Junior.

Voor de praktische organizatie zorgde het bestuur bestaande uit voorzitter

Ludo Verschuren, feestleider Lucien De Keersmaecker, secretaris Herman

Verhoeven, penningmeester Jozef Van der Elst, ondervoorzitter Jozef Paul

Verschueren, organisator Armand De Bleser en bestuursleden Willy Verschuren

en Selleslagh.

Dit bestuur kon beroep doen op nog een zestigtal medewerkers vooral achter de

schermen actief.

(DMW,20/9/1984, GvM,27/9/1984)

1984 – 28 april : Veldvoetbaltornooi van Zaalvoetbalclub Leest

Met deelname van de ploegen : Vevoc, Chiro Leest, Veteranen S.K.Leest, KWB Hombeek en oud-chirogroepen uit Heffen en Stekene.

(‘DB’, april ’84)

1984 – 29 april : Vevoc – vertrek naar “Zon en Zee” driedaags verblijf aldaar.

1984 – In mei werd elke dinsdag en vrijdag een rozenhoedje gebeden aan de Grot van Lourdes in de Kouter.

(‘DB’, mei ’84)

Geschreven door Marcel Van Hoof om 14:28 Reageer op dit bericht

Dinsdag 30 juli 2013

Vervolg Posse Leest 1984

Alfred OST

“Alfred Ost werd geboren te Zwijndrecht op 14 februari 1884 en niet te Mechelen, wat men wel eens te lezen krijgt. Pas in 1902 komt de familie Ost zich in Mechelen vestigen. Ost loopt er academie in de Leopoldstraat met Rik Wouters en Prosper de Troyer.

De eerste wereldoorlog doet hem uitwijken naar Nederland waar hij zich als kunstenaar volledig inzet voor de noodlijdenden.

Na 1919 verblijft hij te Borgerhout, stelt zijn kandidatuur voor een plaats aan het Hoger Instituut voor Schone Kunsten of de academie. Zoals zovelen, waagt hij zijn kansen, maar lacht met de kleurpolitiek en blijft zijn leven lang kandidaat. Tenslotte brengt hij het tot tekenmeester aan de lagere school op een ogenblik dat de conjunctuur…zeer gunstig was.

Ost had zijn persoonlijke opvatting over kunst, een kunst in dienst van de samenleving.

Daarom wilde hij zijn werk niet verkopen maar droomde van een Ostmuseum als geschenk voor het volk.

Hij stierf op 9 oktober 1945. Zijn leven is naar buiten kleurloos en eentonig. In werkelijkheid was het een pijnlijk bewogen rukken aan de tralies om aan de begrenzing van leven en kunst te ontkomen. Een roekeloos stijgen, een zich pijnen en kwetsen aan de meedogenloze realiteit, een vlucht van dromen. Zijn oeuvre is daarvan een getuigenis geworden, waarvan de gerichtheid zeer beknopt als volgt kan samengevat worden : tegen het verval van de geest heeft de kunstenaar zending; hij moet een heraut zijn van het verloren paradijs dat in elke mens besloten ligt. Hoe roekeloos en nutteloos de tocht daarheen ook schijnt te lijken, de kunstenaar heeft die weg te gaan. Ook al schijnt de visie van Ost dwaas en naïef in onze ogen, toch gaf Ost een stoot tot meer humanitaire schilderkunst.

Kunstkring ‘Voetspoor’ wil, in samenwerking met de neven Ost, de Zoo van Antwerpen, verscheidene verzamelaars uit Mechelen : de heren Jacobs, De Jonghe en Croonen, een bijdrage leveren tot de volwaardige erkenning van het talent van deze uitzonderlijke kunstenaar die ruim 14 jaar in Mechelen gewerkt heeft en er nadien nog als een legendarische figuur voortleeft in de herinnering van de oudere Mechelaars.”

(‘Voetspoor’ in ‘De Band’ van april ’84)

-Advertentie in ‘De Band’ van april ’84.

-Een deel van de affiche die door ‘Voetspoor’ ontworpen was.

-Friede Willems aan het woord bij de opening van de Alfred Ost-tentoonstelling in de stedelijke school Ten Moortele te Leest. Naast haar de Mechelse schepen Vanderwaeren.

-De Ost-tentoonstelling lokte heel wat belangstelling.

-Alfred Ost.

Geschreven door Marcel Van Hoof om 06:31 Reageer op dit bericht

Dinsdag 30 juli 2013

1984 – Zondag 22 en maandag 23 april : “POSSE LEEST”

Dit jaar, in tegenstelling tot de laatste jaren, was de zon van de partij en dat resulteerde in een overrompelend succes voor deze editie van “Posse Leest”.

De grote begankenis voor Sint-Cornelius, de kermis, de jaarmarkt, de kraampjes met allerlei lekkers, de rommelmarkt… zorgden voor een massa kijklustigen.

Volksdansgroep Korneel bracht een potpourri van Europese kinderdansen, evenals een suite van Duitse en Engelse volksdansen op de speelplaats van de Vrije Basisschool. Die voorstellingen kwamen erg goed uit de verf niet alleen door de goede uitvoering maar ook door de stralende kleuren van de nieuwe kledij van de groep.

De kleinveehouders hadden een konijn van ruim 9 kg tentoongesteld evenals de echte Mechelse Koekoek, piepkleine kuikentjes onder een infraroodlamp, baby-konijntjes, geitjes...

Er was ook een tentoonstelling van landbouwmateriaal.

Kwak, een groep van jonge Leestse kunstenaars, stelde tentoon in de galerij van “de Drij Gapers”. Schilderijen, tekeningen, boetseerwerk, foto’s en keramiek van Stefan De Laet, Pol Van Roy, Hans De Laet en George Herregods.

In zijn inleiding bestempelde Frans Croes de vier Leestse kunstenaars als boeren met de

pen : ‘Leest roept altijd het beeld van de boer op. Van de man die fier over zijn velden schouwt en die iets cultiveert. Ook deze vier jonge kunstenaars cultiveren. Zij scheppen dingen die de toekomstige geest van de samenleving tonen. Laat alle mensen levenskunstenaars zijn, zoals de boer en de artiest…’

Het jongste talent was Hans De Laet, deze 19-jarige pakte uit met enkele originele keramiekwerken waar hij de eerste knepen van dit vak leerde bij aalmoezenier Herregods.

Hans De Laet volgde lessen aan de Mechelse kunstacademie in tekenen en boetseren.

Paul Van Roy (21), een ander jong talent stelde een aantal zwart-wit foto’s tentoon. Hij richtte zich vooral op subjectief impressionisme en vond zijn inspiratie in donkere ruimtes. Van Roy volgde een opleiding fotografie in St.Lucas.

Stefan De Laet, oudere broer van Hans en ontwerper van de affichen en uitnodigingen, toonde zijn tekeningen en schilderijen.

Als vierde deelnemer, ouderdomsdeken en motor achter de groep ‘Kwak’ was er Georges Herregods. De aalmoezenier bracht enkele olieverfschilderijen aangevuld met aquarellen en keremiekkruiken.

De kunstkring “Voetspoor” organiseerde een tentoonstelling rond Alfred Ost in de stedelijke basisschool van Leest, dit naar aanleiding van de honderdste geboortedag van deze kunstenaar. Met als thema ‘Ost en het Landelijk Leven’ werden een 60-tal tekeningen, schilderijen, aquarellen en gouaches, alsmede een 300-tal prentkaarten, een 12-tal affiches en een diareeks van prentkaarten gedurende 3 dagen in het landelijke kader van Leest getoond. Voetspoor kon hierbij op de bereidwillige medewerking rekenen van de Koninklijke Maatschappij voor Dierkunde van Antwerpen, Fernand Ost en enkele verzamelaars uit Mechelen.

Na de verwelkoming en inleiding door Friede Willems, nam dhr. Verschueren, iemand die Alfred Ost persoonlijk gekend heeft, het woord. In een uitgebreid verhaal vertelde hij over de tijd van toen. Over hetgeen Ost ertoe aanzette om bepaalde aanvallen op het cultuurpatrimonium van Mechelen in een vorm van protesttekeningen te gieten. Schepen Vanderwaeren opende dan officieel deze prachtige tentoonstelling.

Tijdens deze tentoonstelling, die door tal van prominenten, kunstenaars en kunstliefhebbers zowel bekeken als bewonderd werd, waren ook tal van Ost-vrienden aanwezig, die zich nog datzelfde jaar in een Alfred Ostgenootschap wilden groeperen.

“Creatie Leest”, onder deze benaming pakte het Davidsfonds van Leest voor de 16^de maal uit met een tentoonstelling tijdens deze paasdagen.

Creatie Leest was een hobbytentoonstelling in de ruimste zin van het woord.

Niet minder dan 13 standen waren voorzien. Alle deelnemers, uitgezonderd Karel De Nil, waren afkomstig van Leest. Zo bracht Pierre De Wit filmbeelden, de broers Teughels stelden zowel smeedijzerwerk als schilderijen tentoon. André De Wit, een verwoed CB-er, gunde de bezoekers een blik achter de schermen van de CB-wereld.

George Herregods, ook tentoonstellend in de Drij Gapers, was vertegenwoordigd met enkele van zijn keramiekwerken en aquawarellen en Mark Spoelders zorgde voor een reeks pentekeningen. De 86-jarige Jan Van Riet toonde enkele van zijn siersmeedwerken en de KVLV stelde kantwerk tentoon en gaf demonstraties van deze oude handwerkhobby.

Jef Van Linden toonde zijn postzegels alsmede enkele curiositeiten en Rik De Bruyn stelde zijn uit hout gesneden beeldhouwwerk tentoon.

De hobbyclub van de gepensioneerden bracht een pakket handwerk, Frans Geerts toonde zijn modelvliegtuigen en zweeftoestellen en de Blaasveldtenaar Karel De Nil bracht prachtige stukjes emailschilderwerk.

Tenslotte was er nog Marcel Van Hoof met zijn collectie “Leest Geweest” en zijn verzameling Griekse mythologische beelden en oude tijdschriften.

(Samenvatting uit diverse artikels uit GM, HLN, DMW en diverse folders)

-Weer de grote massa op ‘Posse Leest’ 1984. Onderaan een optreden van volksdansgroep Korneel.

-De rommelmarkt kende veel succes.

Geschreven door Marcel Van Hoof om 06:25 Reageer op dit bericht

Maandag 29 juli 2013

1984 – 14 april : Z.V.V Leest organiseerde Tornooi Veldvoetbal

De Zaalvoetbalclub Leest organiseerde op de terreinen van V.V. Leest een tornooi veldvoetbal met deelname van de ploegen Familyboys (fam.Slagmuylders-Casteels uit Hombeek), KWB Weerde, Oud-Chiro Kapelle-op-den-Bos, de Blokkers uit dezelfde gemeente en de jeugdclubs Jeno en Jamaswappi uit Mechelen.

Er was spaghetti te verkrijgen aan 80 fr.

Contact : Jan Van den heuvel.

Zie ook 28/4/84. (‘DB’, april ’84)

Winnaar van het tornooi werd Jamaswapi.

“De zaalvoetbalklub Leest had de weermaker in ieder geval in handen tijdens het (veld)voetbaltoernooi op de terreinen van VV Leest, met op de achtergrond het stalen geraamte van de nieuwe sporthal in opbouw.

Jamaswapi won uiteindelijk de finale tegen Oud-Chiro Kapelle-o/d-Bos met het kleinste verschil.“

(GvM, 19/4/84)

1984 – Zaterdag 14 april : Opening ‘Couture Nicole’.

Nicole De Borger-Huysmans opende in de Mechelse Guldenstraat een kledingzaak.

Alle Leestenaars ontvingen onderstaande folder.

1984 – Zondag 15 april : Palmzondagconcert St.-Cecilia.

Had plaats in de zaal ‘St.-Cecilia’. Aanvang 19u30.

Optredens van de drumband van ‘St.-Cecilia’ o.l.v. Walter Van de Venne en de Kon. Fanfare ‘St.-Cecilia’ o.l.v. A. Van Driessche en J.P.Leveugle.

Op het programma stonden ernstige en ontspannende nummers, alsook langere en kortere nummers voor solisten.

(folder)

1984 – 19 april : Gazet van Mechelen : Carl De Kunst wint “Ontdek de ster”. (foto)

“Leest .- Al was de opkomst gering, de sfeer was er in ieder geval tijdens de “Ontdek uw ster-wedstrijd” ingericht door de Leestse afdeling van de KLJ.

Negen groepen of personen dongen mee naar de titel en daarvoor zochten zij hun inspiratie in zowel shownummers, voordrachtnummers als moderne of minder moderne muziek.

Uiteindelijke winnaar werd Carl De Kunst. Deze jonge artiest (21 jaar), afkomstig van Willebroek, brengt vooral kleinkunstnummers. Zijn liedje over de Rupelstreek, waar hij de vervuiling en het stort van OTL in aanklaagde, kreeg heel wat applaus.

Na Carl De Kunst werd Pol Van Roy tweede, gevolgd door Marc Verschueren, Els V.D.Bosch, Hans De Laet, Els Marivoet, Chiro Tippers, L. Van Itterbeek en Herman De Nef”.

1984 – 20 april – Het Laatste Nieuws : Diefstal

“Philemon Fontein, Verschuerenlaan te Leest, diende klacht in bij de politie

tegen onbekenden die uit zijn tuin zeven jonge kerselaarbomen hebben gestolen.”

1984 – 21 april : Overlijden Jan Lauwers

“Jan Lauwers is gestorven. Geluidloos, zonder vertoon. Ik heb hem slechts

de laatste 15 jaar van zijn leven beter gekend. Als gebuur, als gebuur die er van

hield met mensen te praten. Nooit luidruchtig. Als verduldige man die vanaf zijn

48 jaar veel pijn heeft gehad : maar tevreden was met zijn gezin, zijn kleinkinderen,

zijn fijne zorg, zijn pijp.

Op reis gaan wenste hij niet. “Als ik uw liefde maar heb”, zei Jan tegen Joske,

zijn vrouw.

Jan vroeg weinig : liefde en begrip. En hij gaf veel terug : dankbaarheid, wijs beraad,

zachtheid. Regelmatig bedacht hij zijn buren met groenten. Ongevraagd. Hij was blij

dit te kunnen aanbieden. ’s Avonds in de zomer, was het “een oase van peiselijke

vree” met Jan alleen voor zijn huis te zitten. Met diepe sonore stem, omfloersd, zodat

elke scherpe toon werd uitgefilterd, vertelde hij. Zo was hij ook.

Jan kende geen (of toonde het niet) bitsigheid. Hij sprak over zijn leven, zijn

krijgsgevangenschap, zijn land, zijn ziekte ook. Maar alles zonder grimmig te zijn.

Hoe was dit mogelijk ? Hij was een mens boven de morele middelmaat.

Op ’t einde, ziek te bed, hebben we hem nog zien lachen. Dat kon Jan, lachen.

Maar niet uitbundig. Een inwendig zacht geluid om anderen niet te storen.

Heel zijn wezen was dan blij en straalde. Is dit wat een religieuze mij ooit :

“een innerlijke beschaving” noemde ?

Ik geloof van wel. Met welk een onnoemlijke tederheid kon hij spreken over zijn

vrouw “zij die zijn zorgen deelde, en zijn geluk groter maakte”.

Grote woorden behoefden zij niet, want zij verstonden elkaar door elk gebaar.

Zijn gezin en gemeenschap. Met daarnaast aandacht voor geluksmomenten.

Hij ervaarde echter dat het geluk grillig werd uitgestrooid.

Maar Jan, sterk naar lichaam in zijn jeugd en vroeg geteisterd door de pijn,

bleef onkreukbaar in zijn merg. Jan de echtgenoot, de vader, de integere mens.

Hij was rechtvaardigheid, en zijn woord was liefde. Zo is hij van ons heengegaan.

“Wij zijn de doden thans !”

(G. Hellemans in De Band van juni 1984)

“Het was een leven getekend door een pijnlijke kwaal en pijn was er tot zijn laatste dagen. Toch heeft hij er iets mooi’s van gemaakt door hard werken.
Wij zullen ze missen : de altijd open deur, dat vertrouwde praatje, die groenten uit zijn tuin, de liefde en inzet voor de kleinkinderen, zijn aanwezigheid.

En toch; er zal nog veel blijven omdat hij het meegegeven heeft aan zijn vier kinderen : de zorg om moeder; dat weke hart van hem; de liefde voor wat groeit en leeft; zijn zin voor mooi werk, zijn afkeer voor schijn en onrecht, zijn geloof, zijn gevoeligheid voor wat in het leven van belang is, zijn vertrouwen in de goedheid van de mensen.
Dankbaar zijn wij de Heer, voor zijn langzaam afscheid en zijn rustig heengaan.

Vandaag is de vreugde om de pijn die niet meer is en het leven dat nog is, hier en daarboven.” (Uit zijn gedachtenisprentje)

Jan Lauwers was te Boom geboren op 11 oktober 1914. Hij was gehuwd met José De Wit (°Leest 17 maart 1916, +1 maart 1993) die hem vier kinderen schonk : Frans, Willy, Theo en Luc. Het echtpaar woonde in de Kouter.

1984 – Zondag 22 april : 2^de Grote Chiro Kaartnamiddag

Prijs : 1 kip per tafel. Inleg : 50 frank. (Folder)

-De folder van Nicole Huysmans die de Leestenaars in hun bus kregen.

-Carl De Kunst werd met een humoristisch nummer winnaar van ‘Ontdek de Ster’.

Geschreven door Marcel Van Hoof om 11:42 Reageer op dit bericht

Maandag 29 juli 2013

1984 – 12 april : Brief van zuster Juanita De Boeck (‘De Band’ mei ’84)

“Liefste familie, liefste medezusters, liefste vrienden,

Laatste brief alvorens ik afreis naar België voor een weldoende vakantie. Waarschijnlijk half mei –wat later dan anders- ter wille van de nieuwe bouw die ik in goede vordering en vooral zekerheid van betaling wil achterlaten.

Ik wil U ook een zalig paasfeest wensen en de vreugde van een nieuw begin op alle gebied. Wat zal ik blij zijn U allen weer te zien.

Ik hoop ook op uw steun te mogen rekenen. Meer dan ooit zal ik het nodig hebben daar de nieuwe bouw vele miljoenen vraagt en het is een grote noodzaak. Al mijn pogingen om iets van Broederlijk Delen te krijgen is weeral mislukt. Waarom ? De redenen zal ik U wel mondeling meedelen.

De bouw gaat goed vooruit. Over drie maand zal de ruwbouw af zijn. Dan moet alles verder afgewerkt worden – licht – water – afvoer van vuil water – gas – lift – vensters – deuren – vloer – muren – kasten en dan de volledige installatie – ook de centrale verwarming. U ziet nog vele miljoentjes.

Vijf en zeventig stervenden wachten op een bed in ons nieuw gebouw en het zal voorlopig maar 25 bedden hebben. U ziet dat er nog een zwaar werk voor ons ligt. Ik zeg ‘ons’ want het gaat ook uw aller werk zijn. Wat een prachtig getuigenis zal dit zijn van de naastenliefde die verder reikt dan de familie of het land. Het is nodig in deze revolutionaire wereld nog eens te voelen hoe Jezus weldoende rondgaat onder ons.

Enkele suggesties : papierslag – bijeenhalen van vele medicamenten – geld – een deeltje van Broederlijk Delen – een dansavond – toneelavond – filmavond… Kan de fanfare soms iets doen ? En de Leestse Feesten ? En Hombeek ? En de scholen ? Ik laat alles aan U over en reken op U allen. Dank bij voorbaat.

Ik spreek nog eens over het peterschap over één van onze kinderen – 10.000 fr. per jaar om te helpen een kindje op te voeden en nu denk ik ook aan een ‘bed voor een stervende’, kan een zelfde som zijn. We zoeken daar nog een beter idee voor. Denk er ook eens over na.

Tot binnenkort. Dit is de Paasvreugde brengen aan een mens uit een ver land.

Juanita. Zr. De Boeck.”

(Zie ook in deze Kronieken : ‘Zuster J. De Boeck opnieuw naar Chili’, 16 juli 1984)

Alvast de Chiro ging in op haar verzoek :

“…vermits het oud-papier weer een ‘centje’ waard is, heeft Chiro-Leest haar vorige papier-omhaling, als ‘Broederlijk Delen’ voor dit werk verricht.

Als resultaat : twee containers werden gevuld, dank zij de omhaling in Leest en een vracht papier van ‘De Naeyer-Willebroek’. Er werd een gewicht bereikt van 12.350 kgr. en dit aan de prijs van 1,.. fr./kgr. Aldus kan de som van 18.525 fr. aan Zuster Jeanne De Boeck bij haar komst overhandigd worden…” (‘DB’, juni ’84)

1984 – 12 april – De Mechelse Week :

Coördinatievergadering der Mechelse P.V.V.-Wijkafdelingen

“Dat het PVV-voorzitter Herman Empsen ernst is rekening te houden met de wensen en de grieven van de Mechelaar, bewees hij zopas door de voorzitters en afgevaardigden van de 7 Mechelse wijkcomités (Brusselsesteenweg, Antwerpsesteenweg, Tervuursesteenweg, Leuvensesteenweg, Muizen, Leest-Hombeek-Heffen en Walem) bijeen te roepen voor een contactvergadering.

In zijn welkomstwoord beklemtoonde de voorzitter en gespreksleider Empsen nogmaals dat zijn politiek bureau gespreid is over elke wijk, over elke straat van gans Mechelen, dicht bij de burgers zelf. Vandaar dat hij zo’n groot belang hecht aan de rol van de wijkafdelingen voor basiscontact en personenopvang.

Het werd een erg vruchtbare vergadering, waarop –onder leiding van de voorzitter- interessante ideeën en informatie werden uitgewisseld. De verschillende activiteiten van de comités werden gecoördineerd ten einde tot een beter globaal rendement te komen.

Er werd afgesproken het niet bij deze eerste vergadering alleen te laten, maar veelvudliger zulke ontmoetingen te organiseren.

Om nog meer naar ‘de man in de straat’ te gaan, zal men er ook naar streven het aantal wijkafdelingen uit te breiden.

Zeer tevreden over het verloop van de vergadering, dankte Herman Empsen de aanwezigen voor hun medewerking en positieve inbreng. Dat de partij dagelijks nieuwe leden wint is te danken aan het feit dat de PVV-wijkafdelingen flink werk verrichten.
En deze vergadering was nogmaals het bewijs dat de verantwoordelijken er zich met hart en ziel voor inzetten.”

1984 – 13 april – Het Laatste Nieuws : Sportcentrum Leest groeit. (foto onderaan)

“Het geraamte van wat binnenkort het ‘Sportcentrum van Leest’ gaat worden, staat op zijn grondvesten, op de parking van het voetbalveld in deze gemeente, aan de Dorpstraat.

Als de weersomstandigheden wat meezitten, dan staat dit project tegen het einde van deze maand ‘onder dak’.

…” L.D.N.

1984 – 14 april – Het Laatste Nieuws :

Leestste “gevarenbocht” blijft schrik voor autobestuurders. (foto onderaan)

De negentiggradenbocht aan de tunnel “Steinenmolen”, aan de Kapellebaan, op de grensscheiding Leest-Kapelle-op-den-Bos, blijft voor ongevallen zorgen.
Maandelijks lopen er een aantal auto’s zware averij op of maken zelfs een duik in de privé visvijver, die in deze bocht is gelegen.
De politie van Mechelen is van oordeel dat de huidige wegsignalisatie volstaat om deze ongevallen te voorkomen. Op papier kan dit allemaal wel waar zijn, maar de ongevallen zijn toch wel een bewijs dat het er in de praktijk wel anders aan toe gaat.

Firmain Verlinden, gemeenteraadslid uit Hombeek, pleitte, net als de buurtbewoners, voor het aanbrengen van vangrails. Al jaren. Maar dat is voor de politie een overbodige, zelfs nog gevaarlijker maatregel. Voorlopig blijft het bij veel geklets op papier.
Moeten er dan toch eerst doden vallen ?

Foto’s :

-Het ‘geraamte’ van het ‘Sportcentrum Leest’…

-Onderstaande foto dateert van enkele dagen geleden. Dhr. Crabbé (55), uit Meise :

“Ik reed hoogstend 40 km/u. Mijn voertuig ging op de kasseien aan het dansen. Ik had er geen controle meer over.” De h. Crabbé had geluk. Zijn auto ramde wel enkele verkeerspaaltjes in de prak, maar bleef gelukkig in de sloot steken.“Ik had geluk, want ik kan niet zwemmen”, zei de man, nadat hij van zijn “glijpartij” even bekomen was.
Bewoners zeggen ons dat er maandelijks enkele ongevallen gebeuren. Iedereen vindt het onbegrijpelijk dat er niets aan wordt gedaan.(...) Leo De Nijn.”

Geschreven door Marcel Van Hoof om 11:12 Reageer op dit bericht

Zondag 28 juli 2013

1984 – Donderdag 12 april : Open schoolvergadering in lagere school te Leest.

De Sted.Lagere school organiseerde in eigen huis (Ten Moortele) een algemene

oudervergadering voor iedereen die intresse had in wat op dat ogenblik aan het

gebeuren was in het onderwijs.

In het eerste deel van de avond, om 20 uur, sprak schoolhoofd Gobien over

“Waarheen kan of moet het met de Stedelijke Lagere school Leest”.

Volgens hem moest de school mee evolueren met de maatschappij. Het onderwijs

moest kunnen inpikken op nieuwe maatschappelijke ontwikkelingen. De school

diende als het ware een verlengstuk te zijn van het gezin, de centrale cel in de

samenleving. Om dit te bewerkstelligen was een goed contact met de ouders van

leerlingen noodzakelijk.

Wat het onderwijs zelf betrof, elke vernieuwing op pedagogisch vlak diende

kritisch onderzocht te worden en indien de vernieuwing zin had, toegepast.

Zo liep er dat jaar in de Leestse lagere school een experiment inzake

“niveaulezen” met als bedoeling leerlingen volgens hun lees-capaciteit bij

elkaar te brengen en niet zoals klassiek volgens hun leeftijd.

Tot slot van zijn toespraak zegde Constant Gobien te zullen blijven ijveren voor

pluralisme in zijn school. Respect voor andermans ideeën, diende immers

van jongsaf aangeleerd te worden, opdat het de volwassen mens zou sieren.

Daarna kon men in de klassen de tentoonstelling “Esthetica” bezichtigen, een

tentoonstelling van zowel de vroegere “typisch vrouwelijke handwerkjes”, als

van knutselwerk uit de lessen handenarbeid.

In de eetzaal kon men terecht voor een gratis glas bier of een kop koffie.

Om 21 uur sprak schepen van onderwijs en zelf ere-hoofdinspecteur G. Joris

over “De plaats van de Lagere School Leest in het Mechels Sted.Onderwijs”.

Ook over de vernieuwingen, mogelijkheden en problemen van het onderwijs

in de toekomst maar hij stelde tot zijn spijt vast dat hij haast niets aan de zo

volledige uiteenzetting van Constant Gobien kon toevoegen.

Niettegenstaande de felle concurrentie van de televisie, simultaan stonden

de populaire reeksen ‘Dallas’ en de ‘Doornvogels’ geprogrammeerd, waren er

toch nog ruim 70 aanwezigen.

(Samenvatting van artikels uit de Gva, het HLN en de Schoolkrant)

1984 – 12 april – De Mechelse Week :. Ons jeugdig Voetbaltalent

Jeugd op VV Leest : doorstroming komt op gang.

In onze reeks over het jeugdbeleid sluit 2^de provincialer VV Leest het rijtje af.
Wij babbelden met dhr. Emiel Spruyt, voorzitter van de club en tevens afgevaardigde van miniemen en preminiemen.
VV Leest komt in competitie uit sinds 1974 en is dus een relatief jonge club. Wel kon er 10 jaar geleden al onmiddellijk gestart worden met scholieren en kadetten als gevolg van een intensieve mond aan mond reclame in de Leestse scholen.

Een jeugdbestuur is er op VV nooit geweest, dhr. Spruyt is trouwens geen voorstander van 2 beleidsorganen binnen één en dezelfde club.

Momenteel telt VV 5 jeugdploegen, maar slechts zo’n 75 actieve jeugdspelers. Dit toch vrij klein aantal is volgens onze zegsman vooral te wijten aan het geringe bevolkingscijfer van een plattelandsgemeente als Leest. Wel is het gros van de spelers in Leest zelf woonachtig. Bovendien is het een principe van de clubleiding dat er nooit mag overgegaan worden tot het ronselen van jeugdspelers, maar dat de jongens steeds spontaan en uit eigen beweging naar de Leestse terreinen moeten komen afzakken.

De huidige stand van zaken op VV toont aan dat dit principe aardig in ere gehouden wordt.
Miniemen en preminiemen trainen 1 x per week én apart, maar wel onder dezelfde trainer. De scholieren en kadetten komen wekelijks 2 x bijeen, eveneens onder leiding van éénzelfde oefenmeester. Bovendien trainen zij ook gezamelijk, en dit vanwege de relatief kleine kernen.
De juniors tenslotte trainen apart, onder leiding van William Selleslagh, de ex-KV Mechelen speler die zoals bekend nu de kleuren van VV Leest verdedigt.

Misschien, zegt dhr. Spruyt, zou het beter zijn, moesten we voor elke ploeg een andere trainer hebben, maar anderzijds mag toch ook niet over het hoofd gezien worden dat alle trainers op VV Leest betaald worden en dat, als men nieuwe mensen aantrekt, in de zin dan van buitenstaanders, men nooit vooraf weet welk vlees men in de kuip heeft. Nee, dan werken we liever zoals dat nu gaat, met een paar zeer degelijke trainers, die door de jeugd gekend, vertrouwd en gerespecteerd worden, besluit onze gesprekspartner. Het is een redenering die steek houdt. Bovendien heeft men niet te klagen van resultaten in de jeugdreeksen. Zo wonnen de miniemen drie jaar geleden nog de beker Van Looy, meteen een aanleiding voor deze knaapjes om het in die beker, vanwege alles bereikt, voor bekeken te houden en zich op de competitie te storten.

In tegenstelling tot veel andere clubs, organiseert VV Leest geen jeugdtornooien. Mechelen is al verzadigd van dergelijke tornooien, zeft dhr. Spruyt. Wel is er o.a. het jaarlijks tornooi voor eerste elftallen, of de Volksfeesten, die dit jaar hopelijk van windhozen gespaard zullen blijven. Eveneens een verschil met veel andere clubs, is dat VV geen problemen kent op het vlak van terreinen en/of accomodaties. Het 2^de veld is ondertussen zelfs al eigendom van de club geworden !

Het bestuur omvat 12 leden, waaronder de jeugdafgevaardigden, die op de maandelijkse vergaderingen de eventuele problemen van hun ploeg op tafel kunnen werpen. Via deze afgevaardigden hebben ook de trainers hun zegje in het bestuur. Met betrekking tot de coördinatie tussen de trainingen van de verschillende ploegen, beleggen de trainers onderling soms ook vergaderingen, waarvan het bestuur dan verslagjes krijgt.

Vanaf de leeftijd van kadet tenslotte houden de trainers van elke speler een fiche bij, waarop gegevens genoteerd staan m.b.t. prestaties, mentaliteit op en rond het veld, enz.

Drie juniors zijn momenteel vaste keus in het eerste elftal. Nu pas valt er dus een begin van doorstroming waar te nemen, logisch als we weten dat de club nog maar vanaf 1974 met jeugd bezig is, en als we de normale doorstromingscyclus in acht nemen. Bovendien is, vanwege het hogere spelpeil, de stap van juniors naar eerste ploeg veel groter in 2^de provinciale dan dat bv. In 4^de het geval is. Toch hoopt VV Leest de doorstroming geleidelijk aan te verbeteren en op punt te stellen. Verder verkiest VV de huidige gang van zaken, te weten het behoorlijk meedraaien in 2^de, boven een staartpositie in 1^ste provinciale. Het is een wens die blijkt geeft van realiteitszin, niet in het minst met het oog op de publieke belangstelling.

Tot slot doet dhr. Spruyt langs deze weg een oproep tot de ouders om méér naar de wedstrijden van hun kinderen te komen kijken en vraagt hij ons ook nog om de damesploegen van VV die eigenlijk ook jeugd zijn, ééns in de schijnwerper te zetten. Dat doen we natuurlijk graag ! VV Leest is inderdaad, naast gemeentegenoot SK, de enige club in het Mechelse, die met een damesploeg in competitie uitkomt in de al evenzeer enige provinciale reeks, die Antwerpen rijk is. Ofschoon eigenlijke jeugdcompetitie bij de dames niet bestaat, kunnen we de meisjes van VV toch als jeugd beschouwen, vermits zij in leeftijd variëren van 15 tot 18 jaar. De voetbalbond bepaalt trouwens dat er pas vanaf 15 jaar in competitie mag gestart worden. VV Leest heeft in totaal zo’n 25 dames, die verdeeld zijn over 2 ploegen, één voor de competitie en één die nog te jong is en zich dus dient te beperken tot vriendschappelijke wedstrijden. Op aanvraag van de dames zelf, is de club er mee begonnen in 1982 maar dit is slechts het 1^e jaar competitie. Nu nog komen er geregeld meisjes bij, die voor 95% uit Leest zelf afkomstig zijn. Er wordt 1 x per week getraind en naar verluidt zou het niveau van de trainingen overeenstemmen met dat wat de scholieren te verwerken krijgen.

Ons jeugdig voetbaltalent, waarom zou die titel ook niet voor meisjes kunnen opgaan ?”

(Sven Hendrickx)

Foto’s :

-Emiel Spruyt (°Hombeek 22/9/1938, +Leest 29/9/1999) was een schoonbroer van Gust Emmeregs.

-De juniorsploeg van V.V. Leest.

Geschreven door Marcel Van Hoof om 07:15 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Kronieken van Leest