Wijzigingen - Aanvullingen

1963 – 20 op 21 juli : Vreselijk ongeval
In de nacht van 20 op 21 juli 1963 werden Willy Lauwers en Alb. Nuytkens het slachtoffer van een vreselijk ongeval. “Het deed zich voor te O.L.Vrouw Waver op de wijk “Stalen Muur”. Alles was in een handomdraai voorbij, auto over kop geslagen, via een beek tegen een boom geslingerd. De inzittenden werden door het autodak geslingerd en bleven als dood ten gronde liggen. De gevolgen waren verschrikkelijk, beiden werden in zorgwekkende toestand naar klinieken overgebracht. Ook de auto werd zeer zwaar beschadigd.” (De Band, augustus 1963)

1963 – 29 juli : Verzet tegen de schoolbus van Kapelle-op-den-Bos
Afschrift van een brief tot de inwoners, gepubliceerd in De Band, augustus 1963 : Beste Dorpsgenoten, De Heer Burgemeester en Schepenen van de gemeente Leest verbieden ten strengste de halten die voorzien zijn, alsmede al de andere halten die zouden kunnen gemaakt worden op ons grondgebied, met de schoolbus van Kapelle-o-d-Bos. Wij zelf hebben onze schoolbus die regelmatig zal blijven fungeren, we zouden niet graag zien dat er een schoolstrijd zou ontstaan. De geestelijke en wereldlijke overheid verzetten zich met kracht tegen de schoolbus van Kapelle op het grondgebied van Leest. Mocht het bestuur van de school van Kapelle toch handelen, moeten wij verdere maatregelen treffen.
          De Burgemeester (get.) E. Verschueren.”

1963 – 30 juli – G.v.M. : Kind gewond
 “Op de Kleine Nieuwendijk gebeurde een aanrijding tussen een tractor met opligger bestuurd door J. Teck uit Willebroek en een landbouwtractor met aanhangwagen gevoerd door Verbruggen uit Leest en een gestationeerde personenwagen van Ser. Schelfaut uit Peutie. Het kind Prischard uit Prentbeach dat in de auto had plaats genomen werd gewond.”

1963 – 6 augustus – G.v.M. : Fietser tegen auto
Op de Mechelsesteenweg te Blaasveld deed er zich een aanrijding voor tussen de wielrijder Leo Van Dam uit Blaasveld en de vrachtwagen bestuurd door Alfons Van Linden uit Leest. Eerstgenoemde werd gewond en diende geneeskundige zorgen te krijgen.

1963 – 9 augustus – G.v.M. : Advertentie
“Volle gast broodbakker gevraagd. Hoog loon, vijfdagenweek, dinsdag en zaterdagnacht vrij. Zich wenden : bakkerij Hellemans, Dorpstraat 42, Leest.”
In 1960 hadden Fons Hellemans en Amelie Portael de bakkerij van Albert Piessens overgenomen. (Meer hierover in deze Kronieken : 13/9/1966)

1963 – 9 augustus – G.v.M. : Het grote probleem voor Leest : woningbouw om krotten te vervangen
“Leest is nog een typische buitengemeente. Een zeer groot procent landbouwbedrijven, veelal nog geschoeid op de oude leest. Groentenkweek vervangt veel te langzaam de landbouw. Van expansie en moderne woningbouw nog niet veel te merken. Kortom, een dorp waar het misschien rustig is om te wonen maar waar men eerder aarzelend schijnt mee te gaan met de tijd.

                                             Meer dan 50% ongezonde woningen
Leest telt 1862 inwoners, getal dat de laatste jaren omzeggens niet wijzigde tenzij met een paar eenheden. Er is wel jaarlijks een geboorteoverschot maar de uitwijkelingen slorpen dit ruimschoots op. Er zijn 447 woningen in Leest, maar hiervan zijn er heel wat die als krotten mogen worden bestempeld. Volgens ons onderzoek moeten de woningen als volgt worden ingedeeld : gezonde : 153; weinig comfortabele : 37; ongezonde maar verbeterbare : 153, waarvan 59 zeer slecht. Op een totaal van 447 een indrukwekkend getal ongezonde woningen dus. Nu moet volledigheidshalve onderstreept dat het gemeentebestuur ter zake niet onverschillig is, en naar verluidt plannen heeft om een hele serie huizen te bouwen langsheen de Kouter, waar grond ter beschikking ligt. Plans werden opgemaakt, maar werden afgekeurd. Men kreeg dan plans opgemaakt door officiële instanties maar daar zijn dan weer de liefhebbers niet voor te vinden. En zo blijft de toestand al te lang voortduren. Ook op stuk van hygiëne zijn er aan de bestaande woningen heel wat tekorten of geven de bewoners blijk van verregaande onverschilligheid tegenover de moderne opvattingen inzake hygiëne. Om dit te bewijzen citeren we dat slechts weinig woningen een Engelse wc met spoeling hebben en dat er slechts 9 woningen zijn met goed water. Zelfs nieuwgebouwde woningen worden in sommige gevallen niet voldoende hygiënisch uitgerust. Hopelijk komt hierin verbetering wanneer de waterleiding zal zijn aangelegd.

                                                    Landbouw nog hoofdzaak
Leest heeft nog 141 landbouwexploitaties waaronder slechts een paar tientallen die ook aan groentenkweek doen. Enkelen passen reeds serrencultuur toe. Voornamelijk kweken de hoveniers : bloemkolen, spruiten, spinazie, asperges, witloof. De mentaliteit is er evenwel nog niet bij de landbouwers om over te schakelen naar specifieke groentenkweek, naar het voorbeeld van St-Katelijne-Waver. Daar ligt nochtans de toekomst voor de landbouwerszonen, die toch open oog hebben voor de huidige evolutie. Tal van studies en publicaties hebben toch reeds voldoende onderstreept dat de landbouwers in onze gewesten in hun eigen belang moeten overschakelen naar tuinbouw en groentenkweek. Het grootste gedeelte van de actieve mannelijke bevolking is, zoals in de andere randgemeenten in het Mechelse, loontrekkende. Hiervan zijn een aanzienlijk aantal tewerk gesteld in de Eternitfabrieken te Kapelle-op-den-Bos en in het Arsenaal te Mechelen. De verbindingen met Mechelen laten echter -en dit reeds zeer vele jaren- te wensen over. Er zijn nochtans drie uitwegen naar Mechelen, de Kouter over Hombeek, de steenweg op Heffen en de baan langs de Battelse bergen. Geen van deze drie banen is ooit in goede staat geweest. Gelukkig voor de weggebruikers komt er schot in de zaak van de verbindingswegen. De Kouterbaan is in herstelling en zal, eens afgewerkt, een goede verbinding vormen met het industriepark van Schonenberg. De baan naar Heffen wordt kortelings in aanbesteding gesteld, zodat over Battel een goede verbinding met de grote baan zal tot stand komen. Naar verluidt zou een Mechelse constructiefirma wachten op deze nieuwe baan om er zich met een nieuwe fabriek te komen vestigen.

                                                     De Battelse Bergen   
De slechtse baan maar ook de kortste naar Mechelen is de steenweg die langs de zogenaamde Battelse Bergen loopt en steeds archieslecht is geweest. Maar dat kan de gemeente Leest niet worden ten laste gelegd, daar deze baan Mechels grondgebied is. Er werd door Leest en door de organisaties van deze gemeente al heel wat geschreven en geprotesteerd op de slechte en gevaarlijke toestand van die Battelse Bergen. Als resultaat werd het smalle fietspad met een laag cutback belegd. Er zijn ter zake ook al heel wat beloften gedaan tijdens verkiezingsmeetings en kortelings zal dat weeral gebeuren, maar intussen blijven de Battelse Bergen een kruis voor de vele weggebruikers per fiets, bromfiets of auto.”

Foto’s :

-Burgemeester Miel Verschueren verzette zich tegen de schoolbus uit Kapelle-op-den-Bos.

-Fons en Amelie Hellemans-Portael zochten een vaste broodbakker via een advertentie in Gazet van Mechelen.

-De bedevaarders van Scherpenheuvel in de jaren ’60 passeren het fabriekse te Battel via de erbarmelijke Battelse Bergen.

Wijzigingen - Aanvullingen

1963 – Zondag 14 juli : Liefhebberskoers te Leest
34 vertrekkers. De uitslag : 1. Battle Eddy (Willebroek) 117 km in 3 uur 2 min. 2. Staldeur Emiel. 3. Verbruggen Willy. 4. Cartuyvels Louis. 5. Van Huynder Hugo. 6. Van Epperzeel Frans. 7. Kerremans Frans. 8. Van Buggenhout Emiel. 9. Badts August. 10. Blommaert Petrus. 11. Baetens Louis. 12. Selleslagh Frans. (Foto onderaan) 13. Adriaenssens Gustaaf. 14. Schaerlaecken Karel. 15. Van Dijck André. (GvM, 15/7)

1963 – Van 15 op 16 juli : Auto tegen omheining
In de nacht van 15 op 16 juli kwam de auto bestuurd door Doms van Leest tegen de omheining terecht van het huis van Lemmens in de Scheerstraat. (DB)

1963 – Dinsdag 16 juli : Noodlanding te Leest
“Op maandag 15 juli stelden inwoners vast dat een zweefvliegtuig in moeilijkheden was geraakt en een noodlanding maakte in het bloemkolenveld van A. Emmerechts. De bestuurder was een 18-jarige Franse piloot uit Parijs die aldaar was opgestegen om een vlucht van 300 km te volbrengen met als doel Holland. Noch piloot, noch toestel liep schade op. Er was een enorme belangstelling vanwege het publiek. Lang duurde het echter niet, want met de hulp van bereidwillige dorpsbewoners werd het toestel gedemonteerd en kon het weggebracht worden.”(DB,1963)

G.v.m. van 17 juli daarover : Zweefvliegtuig maakt noodlanding te Leest. Jonge Franse piloot ongedeerd. “Rond 03u30 is een zweefvliegtuig van de Rijselse Avialsa, kenletters A. GO nr. 8, te Leest op het bloemkoolveld van landbouwer August Emmerechts op de Leestse Kouter geland. Het zweefvliegtuig was bestuurd door de 18-jarige Franse piloot René Laflechelle uit Rijsel. Dezelfde dag opgestegen te Rijsel rond 1 uur, had de jonge piloot een vlucht voor de boeg van 300 km naar Holland. Boven Mechelen moest de piloot evenwel een noodlanding maken bij gebrek aan geschikte en voordelige luchtlagen. De jonge piloot liep niet het minste letsel op bij deze noodlanding, die in de beste voorwaarden geschiedde. Ook aan het zweefvliegtuig was geen averij aangebracht en zelfs de landbouwgewassen waren niet beschadigd. Vanzelfsprekend was er veel belangstelling en bereidwillige dorpelingen hielpen de jonge piloot zijn machine demonteren en wegbrengen.” (Foto onderaan)

1963 – Van 20 tot 30 juli : Bivak Chiro-Jongens Veertig jongens brachten hun bivak door te Wezemaal
“Al wie de gelegenheid had de voorbereiding tot het Bivak gade te slaan, moet er wel van overtuigd worden wat moet gedaan om alles in orde te brengen. Van te voren, omzendbrieven met inlichtingen en oproepen rondhalen van alles wat dienen kan, alles ingepakt tot wanneer de dag van het vertrek dan toch eindelijk was aangebroken. En dan ? Kamion laden, al het gepak, potten en allerhande gerief, iedereen in ’t harnas, een handje toegestoken en dan, ja dan kwam er beslist schot in, want de kamion ging aan ’t rollen, de Kouter uit, richting Mechelen en dan naar de bivakplaats. De kerels waren reeds weg, de knapen waren verzameld aan de kerk, en wanneer leider Karel aangereden kwam, sprong meteen iedereen op zijn fiets om dezelfde richting te nemen, einddoel Wezemaal ! De burchtknapen in groepjes (de wagens stonden klaar) en samen met de bivakmoeders op hun beurt naar betere oorden. Reeds een paar dagen nadien werd er bezoek gebracht te Wezemaal; (Noot : bezoek van ouders en familie) de knapen werden bedacht met een appelsien en een appel, de bivakmoeders werden zeker niet vergeten. Van de jongens waren er velen weg, knapen per fiets, de burchtknapen met een autobus naar Aarschot om te…zwemmen. Iedere dagindeling werd stipt gevolgd en er werd ons gezegd dat die schare jongens, bij bedtijd, o zo rap in de armen van Morpheus lagen…hoe kon het anders ?? Andere bezoekers hadden meer geluk ! Zij vonden iedereen op de kampplaats en konden zien hoe die rakkers eruit zagen en zich vermaakten. Hoe prachtig die bivakplaats, boven op een berg, een mooi zicht op het omliggende, schoon onder een stralende zon ! Niet te verwonderen dat er goed gegeten werd, en welke spijzen op wat een puike wijze klaar gemaakt werden door de bivakmoeders ! Ook zij zijn gelukkig het zware labeur te kunnen doen ter wille van de jeugd. Wie kan zich het werk voorstellen dat er moet gedaan worden ? Van de vroege morgen tot de late avond steeds in de bres, onafgebroken zorgen voor die jongens die hun werden toevertrouwd ! Het spreekt voor zichzelf dat de dagen slonken, dagen gevuld door allerhande variërende dingen zoals spelen, wandelingen, berg op en berg af, zwemmen, enz. Omzeggens was er regelmatig bezoek, wat weer eens onderlijnd dat de Chiro zeer sympathiek aangeschreven staat, nog meer onderschreven door de talrijke giften die zijn rondgehaald. Ja, en zo was het dan toch dinsdag 30 juli 1963, de dag dat moest afscheid genomen worden van Wezemaal en wederom het klaarmaken van valies en rugzak, wederom het laden en tassen van alles wat terug mee moest en dan een laatste groet aan de bivakplaats waar zovele aangename uren zijn doorgebracht in een geest van echte kameraadschap. En daar rolde de vrachtwagen met het ganse bezit, de anderen volgden dezelfde richting, naar het stille Leest waar iedereen zich weer graag zal thuisvoelen, want al was het bivak een welgekomen gelegenheid om van de vrije natuur te genieten en los te zijn van alles, toch bleef in ieders hart het Oost-West, thuis best, kloppen. En nu weer tot volgend jaar ! Thans met 40 jongens, volgende maal met 50 verzekert ons Karel, en we wensen het toe, hoe meer zielen, hoe meer vreugde, hoe meer Chirojongens onder hetzelfde banier. Maar waar naartoe…? Dat zijn zorgen voor later !!” (DB)

De Jongenschiro 1963-1964
Proost : onderpastoor Jan Verbist. Hoofdleider : Karel De Borger. Leiders : Hendrik Verbeeck, Roger Silverans, Wilfried Hellemans.
In 1963 telde de Chiro 4 leiders, 22 Burchtknapen, 20 Knapen, 11 Kerels en 1 Aspirant en betaalden de Chirojongens 330 Belgische frank lidgeld aan Chiro Nationaal.
De Chiro had een muziekkapel met 5 trompetten, 5 trommen en 3 landsknechten. In 1964 gingen de jongens 8 dagen op bivak naar Lichtaart, Heideheem, Regina Pacis. (“Het ontstaan van de Chiro van Leest.” Hugo Lauwens)

Foto’s :

-Leestenaar Frans Selleslagh eindigde 12de in de liefhebberskoers van 14 juli.

-Foto G.v.M. 18/7/63 : “Op onze foto van 18 juli in GvA ziet men hoe het zweeftoestel, nadat de vleugels waren gedemonteerd, door bereidwillige handen werd weggedragen. Vooraan herkennen we Jan Spoelders en als derde drager vermoedelijk Jan Casteels, Leestenaars die een handje kwamen toesteken.

-Chirofoto’s uit die periode. Herman Van de Poel met bal, onder Theo Huysmans en Karel De Borger.

-Op de volgende foto vooraan van links naar rechts : Roger Silverans, Sylvain Van den Avond en Herman Van de Poel. (Chirofoto’s van Hugo Lauwens)

Wijzigingen - Aanvullingen

1963 – Woensdag 10 juli : De Parochiale Vrouwengilde bezocht Nederland
 “Wij reizen om te leren ! Dat is de titel en het aanvangsvers van een reeds tamelijk oud lied, dat zeker nog nooit zo echt beleefd is geweest als op onze dagen. Het reizen en het trekken zit de moderne mens in het bloed. Hoe kan dat ook anders als zelfs de moeders zo af en toe door de reiskoorts aangetast worden ! Wij, vrouwen van Leest, maken daarop geen uitzondering, Goddank en zo schudden wij ieder jaar eens al het werk en de zorgen van onze schouders en we gaan “op reis”. Om te leren ? Ja zeker, want reizen is inderdaad zeer leerrijk. Maar wij knopen aan dat reizen nog wat anders vast, wij gaan ook om te genieten, om er eens uit te zijn, om er deugd aan te beleven. Dit jaar was Nederland ons doel en Amsterdam ons einddoel. We zouden eens heerlijk gaan kennis maken met onze noorderburen en…ook wat smokkelen. Ho, niet te veel, enkel maar een onnozel sigaartje, kwestie van “liefde voor de halve trouwboek…” Woensdag 10 juli ll., zag men ons dan te 6 uur pront en kersvers klaar staan voor de grote trip. Met een half uur vertraging schudden we ’t Leestse stof van onze voeten en onze bus en wij maar bollen recht naar ’t Noorden toe en aan een serieus tempo, zodanig dat we op de gestelde tijd in Wuustwezel waren, waar we stopten voor het ontbijt en het aanschaffen van guldens en kwartjes en centen. Te 08u30 werden we met open armen en een brede glimlach begroet door de Hollandse douanen die reeds dachten aan de leuke centjes die wij in hun vaderland zouden achterlaten. Wij keken met open ogen naar de huizen en hoeven die er uitzagen zoals bij ons maar veel dichter behangen met kraakheldere gordijnen. Vooral viel ons op het onnoemlijk aantal T.V.-antennes. BREDA kreeg even het tipje van onze neus te zien, zo vlug waren we er doorheen. Toch merkten we er, met een tikje verbazing, dat de jeugd er nog volop school liep. Dus nog geen groot verlof voor de “meissies en de knechtejongens” van onze noorderburen. Onze bus gleed zacht en snel verder over de extra goede wegen. Het was een weelde en een genot zo breeduit te kunnen kijken over het wijde Hollandse landschap met zijn malse weiden en stevig vee en vooral met het vele, vele water dat vloeit langs stromen en rivieren, langs kanalen en beken, langs grachten en greppels : “Hollands waterland” zo leerden we op de schoolbanken, maar we begrepen niet hoezeer dit waar was. Nu hebben we het met eigen ogen geconstateerd en we vergeten het nooit meer. Jammer was de lucht maar grijs ! We misten de zon die de lichtende toets moet leggen over mensen, dier en landschap. Zo bereikten we het Hollands diep met de twee machtige Moerdijkbruggen, technische wonderen van menselijk vernuft, gebouwd met het doel zuid en noord in Nederland gemakkelijk te verbinden. Eens de Moerdijk over krijgt het land weer een heel ander gelaat. De grote steden breiden zich uit aan de buitenkanten evenals bij ons. Kerktorens tekenen zich overal donker af tegen de blauwe horizon. Zij vormen de machtige kruinen van Roomse of Hervormde kerken. Monumentale wolkenkrabbers rijzen op. Van verre schijnen zij opgetrokken louter uit glas. Fabrieken en industriecomplexen in overgroot aantal doen er ons ernstig aan twijfelen of we hier nog wel in een hoofdzakelijk landbouwland zijn. In de oude stadsgedeelten daar is het echter heel anders dan bij ons. In al die straten met éénzelfde huizentype, zelfde gevelstijl, zelfde schildering, zelfde vensterbekleding, in een woord alles éénvormig en toch niet mis, daar bekennen wij ons niet. Dat is voor ons het vreemd aantrekkelijke van de Hollandse steden die aangepast zijn aan de kleurrijke natuur daar omheen. Iets wat ons, vrouwen, in die steden opviel en bepaald niet meeviel was het gebrek aan mooie, luxueuze etalages voor kleding in ’t algemeen en voor dameskleding in ’t bijzonder. Neen, Nederlandse zusters, in uw winkelstraten vinden wij onze gading niet. Het is er allemaal te streng en te donker omlijst, diepe uitstalramen vol licht en kleur en met een beetje romantiek. Een andere verrassing wachtte ons boven de Moerdijk ! Daar begroette ons zuster zon, met haar gouden glimlach. Ze zou onze geliefde begeleidster blijven heel de dag, om ons dan weer adieu te zeggen aan die zelfde Moerdijk op de terugtocht. Toen hulde zij zich weer onverbiddelijk in een grijs wolkendek en liet ons achter, met de blijde herinnering aan een zonovergoten Nederland. Eén na één gleden nu dorpen en steden aan onze ogen voorbij, allen getekend met het eigen Hollandse karakter en daarenboven met het, voor een Belg, nooit te vergeten beeld van fietsend Nederland dat in de steden en centra het hele brede wegendek voor zich opeist en onbetwistbaar, overal voorrang heeft. Wat een paradijs voor de cyclist, maar wat een vagevuur voor de chauffeur !!! DORDRECHT was het eerste belangrijk centrum op onze verdere tocht. Het gaf ons een beeld van een wazige, luchtige stad met veel binnenwatertjes en bruggetjes en niet al te brede straten en pleinen. De havenstad ROTTERDAM deed zich zwieriger en moderner voor. Dat heeft zij te danken aan de verwoesting in 1940 aangericht door een zwaar luchtbombardement, dat een groot deel van de stad platlegde. Zij herrijst nu gedeeltelijk, groots en nieuw aan haar buitenkanten. Naast een zeer moderne haveninstallatie en zeer veel ander schoon bezit Rotterdam nog een lange machtige tunnel onder de Maas door. Een tochtje langs die onder-water-corridor is een niet te versmaden toemaatje. Over DELFT, het aantrekkelijk stadje, bakermat van het alom gekende “Delfts blauw” ging het nu naar de residentiestad DEN HAAG, zetel van de Nederlandse regering. De statige parlementsgebouwen en het machtige Vredespaleis geven aan deze stad een eigen cachet van ernst en waardigheid. MADURODAM, de kleinste stad ter wereld -1/25ste van de natuurlijke grootte- was het volgende programmapunt. Zeer interessant, had men ons gezegd. Maar na een veel te kort bezoek van 1u30 zeggen wij unaniem en volmondig : “Super-extra-interessant !” Minstens een halve dag is er nodig om dit “Lilliput-stedeke” te doorkruisen en vooral om de fijne mechaniek te bewonderen die er alles automatisch in beweging houdt, zowel het orgelspel in de kerken, als de vliegtuigen op Schiphol, de schepen in de haven en de boormachines die de aardolie ophalen. Overgoten met het licht van 44.000 lampjes moet Madurodam bij avond een miniatuur-sprookje uit “Duizend en één nacht” zijn. Daar hebben we echter niet kunnen van genieten, want niemand van ons had nachtpermissie gekregen, dus dan maar vooruit naar het strand te : SCHEVENINGEN. Die naam ligt ons nog een beetje zuur op de maag ! Het strand viel de meesten niet mee. “Leve onze eigen kust!” was de mening van velen. Was dat chauvinisme ? Ik denk het niet. Onze kuststrook is maar kort, maar ze is zeer gecultiveerd en wij zijn daaraan gewend. Daarbij heeft Scheveningen ons ontgoocheld voor wat het eten betreft. We hebben er te lang moeten wachten op inwendige versterking. Niets abnormaals natuurlijk, wanneer men met een groep van 50 eters onverwacht binnenvalt. De fout ligt bij ons. Een volgende maal nemen we onze knapzak mee en “klaar is Kees !” Nu maar full-speed naar AMSTERDAM want we wilden mordicus op zijn grachten spelevaren! Rond 16 uur reden we plechtstadig Hollands hoofdstad binnen in de zoete hoop spoedig op en in het water te kunnen spelemeien. Maar met een bus aan het been geraakt men zo maar niet overal door en heen. Dat zeer lastig meubel konden we maar heel lastig kwijt spelen. Eindelijk lukte het en na wat palaberen en wisselen en bijpassen geraakten we te water in een zeer mooie comfortabele boot. Toen ging het gedurende anderhalf uur over de Amsterdamse grachten langs de mooie gevels van de oude heren- en koopmanshuizen van de oude, rijke stad. Een werkstudent was onze knappe gids bij deze rondvaart. We dachten heel even aan Venetië en zijn kanalen. De gelijkenis is er, maar de Italiaanse zuiderzon ontbreekt en de Amsterdamse gevels missen de Venetiaanse kleuren. Een tocht door de haven liet ons kennismaken met een roezemoezende bedrijvigheid en met enkele oceaanreuzen die in het droogdok geduldig lagen te wachten op een min of meer ernstige herstellings-operatie. Wat niet veel toeristen in Amsterdam zullen mogen ervaren, daarvan hebben wij gelukkig genoten. Wij zijn daar met heel ons hebben en houden gedurende ettelijke minuten toevertrouwd geweest aan de stuurmanszin van een 13-jarige Leestse matroos in de dop. Fons zal zeker nog dikwijls met fierheid terugdenken aan die memorabele namiddag toen hij met ons zo aandachtig over die brede plas stevende. Met de zanger van het gekende wijsje zingen wij na die rondvaart, “Geef mij maar Amsterdam !” Te 18u30, eigenlijk tamelijk laat, keerden wij onze wagen opnieuw naar huis toe. Weer ging het over prima wegen langs dorpen en steden naar het zuiden, naar TILBURG, waar we een laatste oponthoud zouden hebben.’t Was 20u10 toen we daar aankwamen. De meeste winkels waren gesloten en onze eigen mondvoorraad was uitgeput. Met een lege maag maar met nog heel wat guldens en kwartjes en centjes in onze zak, stonden we daar toch maar sip te kijken. Met een beetje zoeken, een dosis goeie wil en een portie geduld, geraakte ieder van ons toch van een gewisse hongerdood gered. Het overblijvend Hollands geld werd ingeruild tegen geurig rookgerief en voort ging het dan naar de heimat. Onze eigen douanen waren al half ingedut toen we de grenspost passeerden. Ze hadden volle vertrouwen in de Leestse moeders, die ze niet eens wilden of durfden verontrusten. Geen vervelend oponthoud dus ! Maar goed ook ! De klok wees 22u45 toen we de Dorpplaats opreden. Een behouden aankomst dus na een rijkgevulde dag ! We zegden een gemeend “Deo Gratias” aan O.L. Heer om deze deugddoende ontspanning en om Zijn Vaderlijke bescherming langs de drukke wegen. Wij zeggen ook hartgrondig dank aan onze chauffeur die een zware tocht gehad heeft ! Nog heel dikwijls zullen onze gedachten teruggaan naar Holland !! Het mooie landje aan de Zuiderzee !” (“DB”, nr. 7, juli 1963)

Foto’s :

-Madurodam was het vierde programmapunt van de Vrouwengilde.
-Het bestuur van de Leestse Vrouwengilde anno 1960.

Vervolg : de Levenslijn en geschiedenis van Eduard Coeckelbergh in 40-45

Onderstaande achtergrondinformatie verduidelijkt de context van de verplichte tewerkstelling waar onze vader mee te maken kreeg.

Verplichte tewerkstelling Bron: Mysteries van Vlaanderen: 310.000 Belgen verplicht tewerkgesteld in WO II | VRT NWS Nieuws
De verplichte tewerkstelling tijdens de Tweede Wereldoorlog blijft vaak onderbelicht en toch gaat het over heel wat mensen. Uit België alleen al zijn er 310.000 mensen door de Duitsers naar Duitsland gestuurd om daar te werken. Dat was het hoogste aantal en deed zich voor in 1943, schrijft Dirk Luyten, onderzoeker bij het Rijksarchief Cegesoma . Ze werden tewerkgesteld in de Duitse oorlogsindustrie. Het gaat vooral om mannen tussen 18 en 50 jaar en ongehuwde vrouwen tussen 21 en 35 jaar. Natuurlijk waren er uitzonderingen : wie in sectoren werkte in België, die voor de Duitse oorlogseconomie van groot belang waren, zoals steenkoolmijnen, ontsnapte aan de deportatie. Ook vrouwen werden in principe vanaf 1943 niet meer naar Duitsland gestuurd. Dit kwam omdat er veel protest was vanuit de katholieke kringen omwille van de bedreiging van de morele integriteit.

Wat is verplichte tewerkstelling? De eerste verplichte tewerkstelling kwam er in maart 1942. Eerst werden de mensen verplicht tewerkgesteld in België en Noord-Frankrijk. Vanaf oktober 1942 kwam Duitsland erbij. "Ze hadden meer soldaten nodig om op de verschillende fronten te gaan vechten waardoor er een tekort aan arbeidskrachten kwam" zegt Dirk Luyten van het Rijksarchief Cegesoma." Je werd gekozen door een soort jaarklassenactie. Wie in een bepaald jaar was geboren, werd opgeroepen. Dit werd gedaan om grote groepen te kunnen bereiken. Het valt te vergelijken met de vroegere verplichte legerdienst."

Soorten tewerkstelling  : Er waren twee situaties, zegt Luyten. "Je had tewerkgestelden die in een wapenfabriek werkten en in barakken woonden. Je kon dit vergelijken met een soort kazerneregime." Aan de andere kant kon je werken in een landbouwbedrijf en dan logeerde je bij een familie. Die mensen hadden geluk, zegt Luyten. Volgens Luyten was het bij de wapenfabriek in de barakken een half vrij regime. Men kon op stap gaan, maar het was niet zonder risico, want de geallieerden wilden vooral de wapenfabriek bombarderen. De barakken lagen niet ver van de fabriek waardoor er een groot risico was om gewond te raken of om te komen. Jo Peeters van het Huis van het Belgisch-Franse verzet voegt eraan toe dat in 1944 de fabrieken de opdracht kregen hun arbeiders als levend schild te gebruiken tegen de bombardementen.

Mishandelingen? Luyten gaat er niet van uit dat de arbeiders mishandeld werden. Verplichte tewerkgestelden werden normaal betaald en ze waren onderworpen aan de toenmalige Duitse sociale zekerheid. Maar toch was het oppassen geblazen: “We mogen niet vergeten dat je in nazi-Duitsland zit. Men probeerde zoveel mogelijk te produceren. Wie zich niet aan de regels hield, werd gesanctioneerd en naar een strafcompagnie gestuurd. Daar werd je zeker niet goed behandeld.”

Soms ook vrijwillig : Verplicht tewerkgestelden mochten aanspraak maken op een statuut en een tegemoetkoming van de Belgische Staat. Maar er waren ook mensen die vrijwillig voor de Duitsers gingen werken. "De mensen die vrijwillig zijn gaan werken in Duitsland voor de invoering van de verplichte tewerkstelling waren dus theoretisch strafbaar. Deze mensen kunnen dan ook geen aanspraak maken op een tegemoetkoming. Verplichte tewerkstelling wordt niet gezien als collaboratie", zegt Luyten.

Maschinenfabrik Buckau R. Wolf (Wikipedia) In de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog werden er wapens geproduceerd in de fabriek. Al in 1937 steeg de verkoop van wapenbestellingen aanzienlijk. Aanvankelijk lag de focus op de Otto Gruson-fabriek in Buckau. Voor de Kriegsmarine werden hier ankers, tandwielkoppelingen, tandwielen en wielstellen geproduceerd. Tussen 1936 en 1944 werd het 7,5 cm Mountain Gun 36 (foto) geproduceerd. Veldkeukens, onderdelen voor torpedo's en onderzeeërs werden gebouwd. Na het begin van de oorlog werden veldhouwitsers en het 8,8 cm kanon gebouwd voor de Tiger-tank. (foto) Van 1944 tot 1945 werd de 8 cm antitanklanceerder 600 geproduceerd voor de Wehrmacht, maar slechts in kleine aantallen vanwege het naderende einde van de oorlog. De behoefte aan mankracht was sterk toegenomen door de bewapeningsorders, maar tegelijkertijd werden veel werknemers opgeroepen voor militaire dienst. Daartoe behoorde Eugen Keidel, die in 1944 werd opgeroepen en later burgemeester van Freiburg im Breisgau werd, die sinds 1938 in de fabriek werkte en destijds een leidende positie bekleedde. In de beginjaren was het nog mogelijk om gekwalificeerde vakbekwame arbeiders uit andere delen van Duitsland en het gedwongen geannexeerde Oostenrijk te werven. Daarna werden vakbekwame arbeiders uit de door Duitsland tijdens de oorlog bezette landen in West- en Zuidoost-Europa gedwongen dienstplichtig te worden. Zij werden primitief ondergebracht in accommodaties aan de Fermersleber Mertensstraße 16, in de zaal van het Gesellschaftshaus Stiller in Alt Fermersleben 32, Blumenstraße in Salbke en Feldstraße in Buckau. Het kamp aan de Mertensstraße 16 was bedoeld voor 400 mensen. Bouwmaterialen voor dit kamp werden geleverd op 20 december 1943. Sommige kampen werden gerund door kampleiders. De nationaalsocialistische Blei is benoemd tot kampinspecteur voor Buckau . In 1940 en 1941 kwamen de meeste van deze arbeiders uit Frankrijk en de zogenaamde protectoraten. Later moesten krijgsgevangenen en dwangarbeiders werken in Buckau-Wolf, waaronder mensen uit het dwangarbeiderskamp Diana in Westerhüsen. Op het adres Am Hopfengarten 8, het huidige Friedrich-List-Straße, was er een werkkamp voor Russische krijgsgevangenen. Veel van de dwangarbeiders stierven door de slechte arbeids- en leefomstandigheden. Het United Nations Field Memorial in Westerhüsen herdenkt hun lot. De werktijd van de buitenlandse, maar ook van de Duitse arbeiders bedroeg 60 werkuren per week. Er werd een catalogus van straffen uitgegeven voor de zogenaamde volgelingen, waarin straffen voor overtredingen van de arbeidsdiscipline werden vastgelegd. In juli 1944 werkten er 5827 mensen bij de moederbedrijven van het bedrijf. Hiervan waren er 1442 krijgsgevangenen en 967 buitenlandse dwangarbeiders. De daadwerkelijke vaste beroepsbevolking bestond uit slechts 2329 mannen. 597 Duitse vrouwen, 295 Duitse dienstplichtigen en 197 leerlingen werden in dienst genomen. Het bedrijf gaf aanklachten uit waarin vermeende of daadwerkelijke overtredingen van de nazi-staatsregels werden veroordeeld. Zo werden van januari tot april 1943 14 arbeiders gemeld. In 1944 werden zij veroordeeld tot enkele jaren gevangenisstraf, Acht van hen zouden in de gevangenis overlijden. Na het einde van de nationaalsocialistische tirannie werden twee mannen beschuldigd door informanten. Tussen 1947 en 1949 werd een van de verdachten veroordeeld tot twee jaar gevangenisstraf in rechtszaken bij de Magdeburg Landrechtbank en de Hogere Landrechtbank Halle. De andere verdachte werd vrijgesproken. Er waren speciale luchtafweermaatregelen voor de fabriek. Zo stond ten westen van de Alt-Fermersleben-weg, ongeveer tegenover de kruising met de Sophienstraße, op het bedrijfsterrein, minstens vanaf 1941 en waarschijnlijk alleen tot 1943, het IV lichte luchtafweerpeloton 5/124. Desondanks liep de fabriek zware schade op door luchtaanvallen. In 1944/1945 werd er een grote overkapping gebouwd. Het bedrijf kon de schade veroorzaakt door de luchtaanvallen laten compenseren door het War Property Damage Office . Een laatste betaling van 3 miljoen Reichsmark werd gedaan op 21 februari 1945. In totaal had Buckau-Wolf betalingen van 8 miljoen Reichsmark ontvangen. Er ontstond uitgebreide schade tijdens de zware luchtaanval op Magdeburg op 16 januari 1945. De grote draai-afdeling in Buckau moest haar werk staken. Ter voorbereiding op de opmars van Amerikaanse troepen op Magdeburg werd er een antitankbarrière geplaatst voor de fabriek in Buckau van omgevallen trams en prikkeldraad . Voor de toenmalige Salzstraße en het tramdepot had de Reichsarbeidsdienst twee stuks 8,8 mm luchtafweergeschut opgesteld . Op 12 april 1945 bereikten Amerikaanse troepen uit het westen Salbke en bezetten de fabriek aldaar. De krijgsgevangenen werden bevrijd, hun bewakers, als ze nog niet waren ontsnapt, werden gevangen genomen. De medewerkers die nog in de fabriek waren, werden naar huis gestuurd. Tijdens de gevechten veroorzaakte Amerikaans artillerievuur grote schade aan de faciliteiten van de fabrieken. In de vroege ochtend van 14 april vond een bombardementsaanval door de Duitse Luftwaffe plaats. De aanval trof de Otto Gruson-fabriek in Buckau en vooral de Salbker-fabriek en veroorzaakte ernstige schade. Op de avond van diezelfde dag bliezen Duitse troepen een munitietrein op met 17 wagens die bij het rangeerterrein stonden. Er waren hevige explosies, die ook schade veroorzaakten. Ongeveer 70% van de fabriek in Salbke werd vernietigd. Het gevecht ging door. Aan Duitse zijde werden ook tanks ingezet. De Amerikaanse tanks moesten Salbke op 17 april evacueren en trokken zich terug naar station Magdeburg Südost in Westerhüsen. Van 10:30 tot 17:00 uur werden zware luchtaanvallen op Magdeburg uitgevoerd en artillerievuur uitgevoerd. Een bom trof de ingang van de luchtschuilkelder van de fabriek in Buckau, waarbij drie medewerkers van de fabriek omkwamen. Op de avond van 17 april rukten de Amerikaanse troepen opnieuw op en bereikten de fabriek in Buckau. De mensen die nog in de bunker van de fabriek in Buckau waren, mochten deze vervolgens op 18 april verlaten.

Na zijn thuiskomst in mei 1945 heeft onze vader over de oorlogsjaren vrijwel nooit gesproken. Pas veel later begreep ik dat dit zwijgen geen vergetelheid was, maar een manier om verder te kunnen leven. De oorlog had diepe sporen nagelaten, die zich soms alleen ’s nachts toonden, in nachtmerries die hem tot op hoge leeftijd zijn blijven achtervolgen. Wat hij zelf niet heeft verteld, heb ik zoveel mogelijk proberen te reconstrueren aan de hand van archiefstukken en officiële documenten. Niet om het verleden te herbeleven, maar om het vast te leggen zolang het nog kan. Deze tekst is dan ook geen volledig verhaal, maar een tijdslijn van feiten, aangevuld met wat binnen de familie is overgeleverd. Voor ons is dit een manier om zijn ervaringen een plaats te geven en ze niet verloren te laten gaan. Voor volgende generaties hoop ik dat dit document helpt om te begrijpen hoe ingrijpend deze jaren zijn geweest voor wie ze heeft moeten meemaken, vaak in stilte en zonder erkenning.
                  Opgesteld door mij en mijn zus, ter herinnering, Maria en Jos.

Foto’s :

-Indrukwekkend de terugkeer van Amerikaanse Martin B-26 Marauders bommenwerpers, op 1 mei 1944, naar Engeland nadat ze een missie beëindigd hadden. Voor andere missies boven Duitsland werden nog zwaardere RAF-Lancasters en Amerikaanse B-17 en B-24 gebruikt. Rechts onderaan een blik op Leest en de Zenne.
-In Buckau werd o.a. de 7,5 Mountain Gun 36 geproduceerd.
-Een Tiger tank met een 8,8 cm kanon.
-Eduard en Melanie met hun kinderen Jos en Maria.

Aanvulling

1940 – Aanvulling na Boonen Juul, de oorlogservaringen van Eduard Coeckelbergh genoteerd door zijn zoon Jos Coeckelbergh

Leestenaars en de Tweede Wereldoorlog

Enkele Leestenaars hebben hun oorlogservaringen, soms uitvoerig, soms beknopt, neergeschreven of doorverteld. Van anderen hebben we enkele noemenswaardige, niet exact gedateerde, weetjes opgevangen. Vooraleer de chronologie van 1940 aan te vatten komen hierna hun ervaringen tijdens de Tweede Wereldoorlog aan beurt.
Achtereenvolgens komen aan bod :

-Beullens Pieter Jozef “Jef”, de pachter van het Hof ten Broecke.
-Boonen Florent, melkhandelaar.
-Boonen Juul, diens broer, uit de Kouter.
-Coeckelbergh Eduard, zie hierna.
-De Bruyn “Bruinke” Frans.
-De Laet Georges uit de Scheerstraat.
-De Prins Ferdinand “Nante den beenhouwer”.
-Fierens Jan uit de Winkelstraat.
-Huysmans Jacob Albert “Bert” (“Anselms Jedrie”).
-Lauwens Hendrik “Rik” uit de Kouter.
-Polspoel Frans uit de Vinkstraat.
-Selleslagh Raphäelle “Raf” (°13/1/1933) uit de Dorpstraat.
-Strykowski Jacques uit de Larestraat.
-Teughels Frans “Susse”, van de gelijknamige schrijnwerkerij uit het dorp.
-Van den Broeck Constant, “Stanne” de eeuweling uit de Scheerstraat. (Hof ten Moortele)
-Van Hoof Victor, de laatste “garde” van het autonome Leest.
-Veiller Georges “Jos”, de waard van café “De Zwaan” (Later “Vivelamour”).
-Verbruggen Willy van de Warande.

Jos Coeckelbergh :

De Levenslijn en geschiedenis van Eduard Coeckelbergh in 40-45

Dankzij het Algemeen Rijksarchief, Dienst Archief Oorlogsslachtoffers en het Algemeen Rijksarchief 2 in Brussel, heb ik de tijdslijn grotendeels kunnen samenstellen van hoe en wanneer onze vader de oorlogsjaren heeft meegemaakt.
Hij heeft over die periode tegen mij of mijn zus nooit iets verteld, hoewel die traumatische gebeurtenissen hem regelmatig nachtmerries hebben bezorgd voor de rest van zijn leven.
Onze vader is geboren op 27 februari 1921 in de Winkelstraat te Leest, als tweede zoon van Frans Coeckelbergh en Sofia Solie. Mijn grootvader Frans was toen nog geen 3 jaar met onbepaald verlof teruggekeerd uit WOI.
(De ervaringen van Frans zijn terug te vinden in deze Kronieken van juli 1956)
Als 15-jarige is Eduard beginnen werken op 10 augustus 1936 in Vilvoorde bij de firma Les Fonderies J.B. Andriessens als ébarbeur (ontbramer).
Als jonge gast leerde hij ons moeder, Melanie Daelemans, beter kennen die ook in de Winkelstraat woonde.
Als 19-jarige werd hij in 1940, kort vóór de Duitse inval, als jongste van Leest opgeroepen bij het Belgische leger en als soldaat milicien met het stamboeknummer 149/1705 kwam hij terecht bij het 5de Linie-Regiment, 13de Compagnie.
Van 10 mei tot 28 mei 1940 heeft hij deelgenomen aan de Achttiendaagse Veldtocht.
Na de capitulatie van het Belgische leger is hij op 9 juni naar huis mogen gaan en is dan 2 weken later begonnen met werken in de Caoutchouc-Regupéré fabriek S.A., Geerdegemvaart te Mechelen tot juni 1941. Daarna is hij weer voor zijn eerste werkgever Fonderies Andriessens in Vilvoorde gaan werken.
Op 18 oktober 1942 is hij opgeroepen door de Werbestelle (wervingskantoor) om zich aan te melden om verplicht te gaan werken in Duitsland, op 29 oktober is hij per trein ‘weggevoerd’ vanuit het Noordstation in Brussel naar Maagdenburg om te werken bij de firma R. Wolf als Bohrer. Zijn adres was daar: Gemeinschaftslage, Feldstrasse 9-I3 Buckau-Maagdeburg B-Mittel. Dit waren barakken in de buurt van de fabriek.
Zijn loon was 0,75 RM (ReichsMark) per uur. Voor huisvesting en onderhoud werd er gemiddeld 16,10 RM per week van zijn loon afgetrokken. Hij heeft daar gewerkt in een 60-uren regime (6 dagen van 10 werkuren).
In 1943 is hij 2 weken op verlof kunnen komen naar de Winkelstraat in Leest.
De laatste oorlogsmaanden werd Maagdenburg omwille van de oorlogsindustrie heel zwaar gebombardeerd. Vooral het bombardement op 16 januari 1945 richtte grote verwoestingen aan en kostte veel inwoners van Maagdenburg het leven. De arbeiders moesten dan als een levend schild telkens blijven doorwerken.
Ik heb van mijn moeder gehoord dat hij zo tweemaal veel geluk heeft gehad, de laatste keer was tijdens de laatste weken voor de bevrijding en heeft hij zich tijdens zo’n bombardement kunnen redden door zichzelf onder een ijzeren trap, die gekneld zat tussen de vernielde muren, te werpen bij enkele voltreffers op en in de werkhal.

Maagdeburg kende meer dan 620 luchtalarmen tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Na de bevrijding van de fabrieksterreinen door de geallieerden op 18 april 1945, is hij op 4 mei 1945 voorgoed thuisgekomen in Leest, hij had toen 125 RM op zak (= duizend Belgische frank; ongeveer € 25 in huidige koopkracht).
Vele andere arbeiders keerden terug met veel schulden, gelukkig was hij een plantrekker, hij bespaarde onder andere op eten door dikwijls zelf soep te maken.
Hij heeft aanspraak kunnen maken op het statuut der weggevoerden en op een tegemoetkoming van de Belgische staat.
In 1949 zijn mijn ouders getrouwd, ingetrokken in de Molenstraat nr 2 bij nonkel Staan (Constantinus Diddens) en tant Wis (Aloïsia Vloeberghen).
Mijn zus Maria is geboren in 1951, ikzelf 10 jaar later in 1961.

Voor zover wij weten heeft onze vader na de oorlog in totaal een 10-tal werkgevers gekend, waaronder Mculloch, Inofer en Pauwels Trafo waar hij als 60-jarige in 1981 met brugpensioen is gegaan.
In 1997 zijn onze ouders op 10 weken tijd beiden overleden.
Eduard was te Leest geboren op 27 februari 1921 en hij overleed te Mechelen op 20 september 1997. Zijn echtgenote Melanie Daelemans was eveneens te Leest geboren op 3 december 1922 en ze overleed te Mechelen op 29 november 1997.

Vervolgt

Foto’s :

-Jos Coeckelbergh en zijn zus Maria.
-Hun vader Eduard Coeckelbergh.
-Hun moeder Melanie Daelemans.

Wijzigingen - Aanvullingen

1963 – Zaterdag 29 juni : Prijsuitreiking Sint Theresiacollege Kapelle-op-den-Bos
In aanwezigheid van verscheidene personaliteiten, onder wie burgemeester Frans Meuldermans, overste pater Joris en andere paters en leraren, had bij de paters Assumpionisten in het Sint-Theresiacollege te Kapelle-op-den-Bos de prijsuitdeling plaats.
In de lijst met laureaten de naam van één Leestenaar : Freddy Walschaers. Hij eindigde als eerste in de zesde moderne B met grootste onderscheiding.
(Foto’s van Freddy onderaan)

1963 – Juli : Ongevallen
-Te Blaasveld botste Alfons Van Linden met zijn vrachtwagen tegen een fietser. De fietser, de Blaasveldtenaar Leo Van Dam werd hierbij licht gewond.

-Op de Koning Albertplaats te Mechelen deed zich een aanrijding voor tussen de auto bestuurd door Elza De Rooster uit Leest en een lichte vrachtauto. Enkel stoffelijke schade”. (DB,juli 1963)

1963 – Juli – De Band : Huizenbouw te Leest
“Het is niet de eerste maal dat kritiek werd uitgebracht op het lang uitblijven van het bouwen van woningen te Leest. Kritiek is vanzelfsprekend gemakkelijk ; wie echter weet wat al administratieve en andere moeilijkheden kunnen te voorschijn komen, zullen zich wel onthouden van kritiek. Het mag gezegd : de huizen komen er. Wie belang stelt in een huis kan zich wenden tot de heer schepene F. De Prins, Dorpplaats te Leest, die bereidwillig alle gewenste inlichtingen zal geven. Men wendt zich dus niet tot om het even wie buiten bovenvermelde schepene die daartoe gemachtigd is.”
(Foto van schepene Ferdinand “Nante” De Prins onderaan)

1963 – 1 juli : Eerste reis van de Leestse Gepensioneerden
Bestemming : de Belgische kust met een bezoek aan Oostakker op de terugweg. (DB)

1963 – 4 op 5 juli : Vrachtwagen in gracht
“Tussen 4 en 5 juli 1963 kwam een Diesel met aanhangwagen, waarop een grote vergaarbak, gevuld met een gevaarlijk goedje, aan het kuispunt van Vink- en Scheerstraat, door de aldaar te nemen bocht in de gracht terecht. Het was slechts in de namiddag dat men erin gelukte alles kant en klaar te brengen.” (DB)

1963 – 5 juli : Aanrijding
Een aanrijding deed zich voor op de Brusselsesteenweg te Mechelen tussen de personenauto bestuurd door Jacques Lahar uit Mechelen en de bromfietser uit Leest Jan Geerts met op de duozitting Jeannine Maes uit Mechelen. De laatste twee raakten gewond. (GvM, 5/7)

1963 – 9 juli – G.v.M. : Aanrijding tussen twee bromfietsers te Leest
Op de Juniorslaan kwam het tot een aanrijding tussen twee bromfietsers. Het betrof hier Pieter Beuckelaers uit Ramsdonk en Jan Neutjens uit Leest. Beide bromfietsers werden licht gekwetst.

Foto's:

-Drie foto’s van Freddy Walschaers tijdens verschillende stadia van zijn leven.

-Schepen Ferdinand “Nante” De Prins.

Wijzigingen - Aanvullingen

1963 – 28 juni – G.v.M. : Eduard Rottiers viel in de prijzen
Het St.-Romboutscollege publiceerde enkele “eervolle resultaten in algemene wedstrijden”. ‘In de algemene wedstrijden die in de loop van het schooljaar 1962-1963 onder de verschillende collega’s van het aartsbisdom Mechelen-Brussel en het bisdom Antwerpen werden uitgeschreven, behaalden de leerlingen van het St-Romboutscollege schitterende resultaten.
Behalve vier eervolle vermeldingen werden drie (op de veertien) prijzen door leerlingen van het college behaald, namelijk door Eduard Rottiers van Leest (tweede prijs natuurkunde) en Alfons Verbeeck van Heindonk (vijfde prijs natuurkunde), beiden leerlingen van de eerste wetenschappelijke, en Wilfried Herterijck van Muizen (tweede prijs Latijnse tema) leerling van de tweede Latijn-Grieks.
In de drie klassen die aan de wedstrijden deelnamen, bekwamen 81% van de deelnemers van het Sint-Romboutscollege de vereiste 3/5 van de punten, waar dat percent voor al de colleges samen slechts 62 bedraagt.”

 Eduard studeerde in de Melaan af als technisch ingenieur elektromechanica. Hij startte zijn carrière bij Ford Genk om later over te stappen naar Baltimore Heist op den Berg. Nog later begon hij een eigen bedrijf : BAC (Baltimore Air Conditioning) met nog een aantal onderbedrijven. In deze Kronieken vind je ook zijn soldatenbrieven terug in november 1967.

Eduard, geboren te Leest op 11 december 1943 overleed op 6 april 2022. De begrafenis vond plaats op 13 april 2022 in de Sint-Martinuskerk te Hombeek.

“Kopman en meesterknecht
Uitblinken alleen met oog voor alle schakels
Tegen de wind fietsend zonder opgeven
Hard werken loont, doe wel en kijk niet om
Billijke onderhandelaar met respect voor iedereen
Ver weg van uiterlijk vertoon en wars van achterklap
Cultuur ademend en oprecht geïnteresseerd in anderen
Door de ogen van Robbe en Roos een nieuwe wereld ontdekt
Zijn bewegingsradius verkleinde, zijn horizon bleef breed
Onvoorwaardelijk vertrouwen in zijn geliefden en open geest
voor hun nieuwe initiatieven
Trouwe vriend”

Fraaie en veelzeggende woorden uit zijn gedachtenisprentje.

Bijgevoegd :

-Eduard Rottiers met zijn zusje Viviane.

-Tijdens een bezoek aan de Sint.

-Eduard gedurende zijn legertijd.

-Zijn gedachtenisprentje en rouwbrief.

(Met dank aan Viviane Rottiers voor de foto’s)

Wijzigingen - Aanvullingen

1963 – Juni – De Band : Ongevallen
-Op de steenweg op Battel deed zich een aanrijding voor tussen Jan De Borger met zijn bestelwagen en de fietser Francis Claes uit Mechelen, waarbij deze laatste licht gewond werd. Of hier van een aanrijding mag gesproken worden ? Naar bekomen inlichtingen zou de fietser door te remmen over zijn stuur gestuikt zijn, wat begrijpelijk de lichte verwonding uitlegt, zonder in aanraking te zijn geweest met de bestelwagen. Het lijkt wel een louter toeval te zijn.

-Geets Jan met op de duozitting van zijn bromfiets de genaamde Jeanne Maes uit Mechelen, kwam op de steenweg naar Brussel in botsing met de personenwagen bestuurd door de Mechelaar Jacques Labar. De twee eersten werden gewond.

-De wagen bestuurd door mevrouw Cauwenbergh uit Leest, werd bij het indraaien van een aardeweg op de Dorpstraat door een andere wagen aangereden. De eerste werd tot tegen een hoekhuis verplaatst, zonder evenwel schade te berokkenen. Beide autobestuursters kwamen er ongedeerd van af en de stoffelijke schade schijnt zeer gering te zijn. (DB,juni 1963)

1963 – Juninummer “De Band” : Soldaat Herman VAN DE POEL vanuit Westhoven :-Westhoven, 1963 : “Hier krijgt u dan een briefje van een Leestenaar die over ongeveer 3 maanden opgeroepen werd om het vaderland te dienen en verplaatst werd naar Westhoven om daar mijn brevet te halen om het zwaar vervoer te kunnen doen voor de Genie. Ik ben opgeroepen in Turnhout om daar mijn opleiding te krijgen voor chauffeur van 3,5 ton. Het was daar niet slecht maar ge moet u af en toe aanpassen naar de goesting van de oversten. We zijn met 11 man naar Westhoven gekomen van Turnhout en met de autobus, en we hebben daar ongeveer 5 uren op gereden, spijtigste ervan was dat er nog al veel mist hing en we niets van de streek konden zien. Nu moet ik Milac nog hartelijk bedanken voor al hetgeen ze naar mij al verstuurd hebben. Hartelijke dank daarvoor. Verder doe ik nog de groeten aan alle vrienden en kennissen en vooral alle Leestenaren. Tot wederziens.”

-Westhoven, 1963 : “Hier is dan eindelijk nog wat nieuws van een Leestenaar die het vaderland verdedigd bij de “Belgische strijdkrachten in Duitsland” en daar al ongeveer vijf maanden verblijft. Eerst en vooral moet ik Milac bedanken voor al hetgeen ik ontvangen heb, nogmaals hartelijk dank daarvoor. Nu nog wat nieuws van ons leven hier in de kazerne en tussen de vier eenzame muren. Onze opleiding is nu al een hele tijd achter de rug en zijn we nu volop aan ’t werk met onze camions en van de ene dag op de andere wacht ons werk hier in de bossen en moerassen droog leggen om er daarna een weg door te trekken, in geen beton maar wel in zand en keien en als het ene werk voleind is dan staat er een ander te wachten : u ziet dus dat we niet veel tijd hebben om de leegganger uit te hangen. Over een goede maand moet ik met een kameraad met onze kipwagen vervoer doen voor de maneuvers van het 4de Genie en dit was niet zo plezierig dan ons ander werk want we moesten ’s avonds hier vertrekken met het 4de Genie naar Kassel en zo hebben we de ganse nacht moeten bollen zonder slapen en eten langs die smalle en steile wegen dat men moet oppassen dat ge niet naar beneden reed en eindelijk na die lange reis kwamen we dan toch op onze eindbestemming aan. Ik mag wel niet klagen want ik hield mij altijd droogjes in de cabien. Wel moest ik dikwijls aan lange maneuvers doen, amaai mijn camion, want bergjes en slijkerige putten waren ginder in overvloed. Die drie weken gingen voor mij toch snel voorbij. Ondertussen is het in de kazerne toch een heel stukje beter, de chauffeurs moeten niet te veel doen, zijn doorgaans vrij van wacht, piket en karweien. We slagen hier zowat een apart rustig leventje. Voor mij is het hier altijd hetzelfde, de fuseliers naar hun oefeningen brengen. Maandag vertrek ik weer naar België met de camion voor een week waar de schutters de “Schaal A (onleesbaar)” zullen betwisten in Leopoldsburg. Daarmee ga ik sluiten. Nog de groeten aan alle Leestenaren, soldaten en De Band.”

Herman Van de Poel was te Leest geboren op 2 april 1944. Hij was gehuwd met Maria Diddens en het echtpaar vestigde zich na hun huwelijk in de Larockstraat te Kapelle-op-den-Bos. Ze kregen twee zonen : Stefan en Koen. Herman was een populaire figuur in Leest : in de chiro en bij Vevoc waar hij meestal instond voor de elektriciteitsinstallaties bij evenementen zoals de cross, TD’s e.a. Hij overleed in het U.Z. Gasthuisberg te Leuven op 17 december 2015. Zijn uitvaartviering, rond zijn asurne, vond plaats in de parochiekerk Sint-Niklaas te Kapelle-op-den-Bos op zaterdag 26 december 2015 om 10.30 uur. Aansluitend volgde de begraving in de urnentuin op het kerkhof aldaar.

“Bescheiden en van weinig woorden
Herkenbaar voor diegene die bij je hoorde
Als mens kon je op je bouwen
Jouw woord was er één van vertrouwen.”
(Uit zijn gedachtenisprentje) (Foto’s van Herman onderaan)

1963 – 8 juni – G.v.M. : Ongeval met fietsster uit Leest
“Op de Battelbrug te Mechelen gebeurde een ongeval tussen de fietsster uit Leest Maria De Wit en de motorrijder Raphaël Van de Kerkhof uit Duffel. Beiden werden hierbij licht gewond.”

1963 – 13 juni – G.v.M. : Vlaamse burgemeesters achter actiecomité
Het Vlaams Actiecomité deelde mee dat er reeds 134 Vlaamse burgemeesters zich achter de oproep tegen de aanhechting van zes Vlaamse gemeenten bij de hoofdstad en voor Brussel Rijksgebied. Voor de provincie Antwerpen waren dat : Borsbeek, Broechem, Bonheiden, Booischot, Bornem, Leest, Mariekerke, O.L.Vrouw Waver, Putte, Puurs, Weert, Baarle-Hertog, Beerse, Geel, Hulshout, Lille, Meerhout, Rijkevorsel, Tongerlo, Turnhout, Veerle en Wortel.

1963 – Dinsdag 19 juni : Buitengewone vergadering NCMV Tisselt-Leest
In zaal Molensteen te Tisselt. (G.v.M., 24/6)

1963 – Zondag 23 juni : Tentoonstelling in de “Zusterkensschool “
...iedereen zal kunnen zien wat er zoal gedaan wordt in de zusterkensschool. Waarmee hun kleintjes zich zoal bezighouden. Tussen 8 en 12 uur en tussen 14 en 21 uur. Drank hoef je niet mee te nemen, er wordt voor gezorgd ,ook voor ijsjes en frisco’s...”
(DB, mei 1963) (Foto van de leerkrachten van de “Zusterkensschool” onderaan)

Foto’s :

-Herman Van de Poel met vaandel tijdens een voetbedevaart naar Scherpenheuvel en Herman op oudere leeftijd.

-De leerkrachten van de meisjessschool in 1962.
Bovenaan v.l.n.r : Anny Kinnart, Paula Bradt, een interimaris, Francine Miroux.
Onder : zuster Annonciata, Maria De Boeck, schoolhoofd zuster Michelina.

Wijzigingen - Aanvullingen

1963 – Mei : Ongevallen
-Aan de brug te Battel kwam het tot een aanrijding tussen de bromfietser Raphael Van de Kerkhof uit Duffel en onze dorpsgenote Maria De Wit. Allebei werden ze licht gewond.

-Op de steenweg naar Hombeek kwam Jan Van den Heuvel al fietsende in aanrijding met de personenwagen van Albert Aerts uit Kapelle-o-d-bos. De fietser werd licht gewond. (Zijn foto onderaan)

-In de Adegemstraat te Mechelen botste Leestenaar Eduard D’Hondt met zijn bestelwagen tegen de personenwagen van Anderlechtenaar Albert Mus.

-Toen mevrouw Lauwers-Geerts van op een ladder een werkje aan ’t opknappen was, deed zij tengevolge van een verkeerdelijke beweging een val, met het gevolg dat zij een breuk aan de voorarm opliep.” (Foto’s van Jeanne Geerts onderaan) (DB,juni 1963)

1963 – 1 mei – G.v.M. : Gauwdief aan het werk
“Tijdens de drukte van de markt werd een vrouw met name Solie Josephine uit Leest, van haar geldbeugel die ruim 1200 frank inhield, beroofd.”

1963 – 7 mei – G.V.M. : LEEST – Autobus in gracht
“Op de baan Tisselt-Leest moest een autobus, bestuurd door Karel Hoofd uit Hingene, uitwijken voor een tegenligger. Door dit maneuver kwam de autobus op de graskant van de baan terecht en zakte in de gracht. Van de 45 passagiers werden 3 personen licht gekwetst. Het betreft hier Rosa Aerts en Armand De Cré uit Puurs en Jeanine De Decker uit Oppuurs.”

1963 – Zondag 12 mei : De Chiro bezocht de Meivaart in Rijmenam
“Zondag 12 mei zijn we met gans de groep naar de Meivaart gereden : knapen en kerels per fiets, burchtknapen met de bus. De Mariahulde had plaats in Rijmenam. Ongeveer een 900 jongens waren er aanwezig. In de voormiddag waren er activiteiten per afdeling; zo hadden de knapen een groot sluipspel per vendel; het werd gewonnen door een vendel van ons, nl. de zwaardwacht voor een 40-tal knapenvendels. In de namiddag was er een groot groepsspel “Verovering van de ruimte”. Deze schone dag werd besloten met een plechtige slotformatie te 17 uur. L.K.”

1963 – Woensdag 15 mei : Bejaarde vrouw door auto gevat te Mechelen
“Bij het oversteken van de Hombeeksesteenweg te Mechelen, ter hoogte van de Pareipoelstraat, omstreeks 8 uur woensdagmorgen, werd de 74-jarige Clotildis Heyvaerts, echtgenote Lauwers, woonachtig genoemde steenweg nr 128 gevat door een auto bestuurd door Frans Van Beneden uit Leest. De vrouw werd ten gronde gesmakt en zwaar gewond. Zij werd in allerijl ter verpleging naar het O.L. Vrouwgasthuis overgebracht waar zij nadien overleed.” (GvM, 16/5)

1963 – 17 mei : Aanhouding van landloper
De garde van Leest werd er van verwittigd dat er al verscheidene dagen een persoon doelloos rondzwierf in de omgeving van de Alemstraat. Hij bracht al verscheidene nachten door in een schuur aldaar buiten het medeweten van de eigenaar. Het betrof Emiel Schaerlaecken, geboren te Zemst 18/6/1903, een hoeveknecht en wonende te Wolvertem. De man vertelde dat hij sinds 22 april ontslagen was uit de Rijksweldadigheidskolonie van Wortel en vandaar naar de gevangenis van Mechelen was overgebracht. Na vier dagen had hij zich tot de Zusterkens der Armen gericht en werk gevonden bij een hovenier uit St. Katelijne Waver waar hij in een serre had moeten slapen. De nacht voordien had hij doorgebracht in een konijnenhok te Kapellen-op-den-Bos. (DVV) (Foto van de garde onderaan)

1963 – 22 en 26 mei : Inentingen tegen Kinderverlamming
Door de zorgen van het gemeentebestuur en onder bescherming van het Ministerie van Volksgezondheid en Gezin werd ook aan de Leestenaars de gelegenheid geboden zich te laten inenten tegen de “Polio”. Deze oproep werd zeer gunstig onthaald en opgevolgd. Ondertussen hadden er al twee inentingen plaatsgehad. De laatsten gingen door op woensdag 22 en zondag 26 mei in de gemeentelijke jongensschool. (DB)

1963 – 26 mei : Lichte grondverzakking op de Juniorslaan
Die dag sukkelde een autobus van de lijn Londerzeel-Mechelen op de Juniorslaan met haar wielen even over de buitenkant van de rijbaan wat resulteerde in een lichte grondverzakking. Nadat alle reizigers waren uitgestapt kon de bus zich vrijmaken. (DB)

1963 – Zondag 26 mei : De Auto- en Fietsenrally St.-Gommarus passeerde in Leest
41 auto’s en 42 fietsers waren die zondag aan de start gekomen van deze Mechelse rally. Voor de wagens ging de tocht over Vilvoorde naar Grimbergen over Cherlesroy naar de Poddegemhoeve… De rally voor de fietsers startte in de richting van de Dendermondsesteenweg tot aan de sluizen van Battel en verder over Heffen, Leest en Hombeek, naar het Vrijbroekpark. Het werd een gezellig zondag vooral omdat de weermaker van de partij was. (GvM, 28/5)

Foto’s :

-Jan Van den Heuvel in Chiro-outfit.
-Twee maal Jeanne Geerts met haar echtgenoot burgemeester Gust Lauwers.
-Veldwachter Victor Van Hoof onderschepte een landloper in Leest.

Wijzigingen - Aanvullingen

1963 – 28 april : Jubelfeest van de Kon. Fanf. St.-Cecilia
Louis Alewaters werd gevierd voor zijn 50-jarige trouwe dienst als muzikant en Rik De Bruyn voor zijn 25-jarig muziekbestuurschap. Verder werden volgende personen vereremerkt:
-45 jaar muzikant : G. Potums en E. Vloeberghen.
-35 jaar muzikant : G. De Bruyn, L. Van den Heuvel, L.Verschuren en R. De Bruyn.
-25 jaar muzikant : A. Robijns, H. Van den Heuvel, J. De Borger, A. Mollemans, J. Van der Auwera, J. Baeten en A. De Schouwer.

Volgende zusterverenigingen verleenden hun medewerking : de fanfare “Willen is Kunnen” uit Zemst-Laar, de harmonie “Concardia” uit Kalfort, de K.F. “De Vrolijke Vrienden”uit Hombeek-Heike en de fanfare “Ons Genoegen” uit Battel.
De autobus met de leden van “Concordia” uit Kalfort kwam op de Juniorslaan in een gracht terecht. Twee personen werden licht gewond maar konden toch deelnemen aan de opluistering van de jubelviering. (GvM,12/10/79 en DB mei 1963) (Foto van de jubilarissen onderaan)

In de Gazet van Mechelen van 2 mei werd er een artikeltje gewijd aan de vereremerking : “Zondagnamiddag was er in het Leestse dorp en nog meer bij de koninklijke fanfare “St.-Cecilia” beter bekend als de “Blekken” een echte feeststemming, dit naar aanleiding en viering van een 14-tal muzikanten. Deze echte muziekliefhebbers hebben samen met hun andere vrienden altijd hun maatschappij met hart en ziel weten te dienen. Sinds het ontstaan in 1898 heeft hun fanfare met hun jaren toewijding een voortdurende bloei gekend en is thans uitgegroeid tot een 100-tal aangesloten leden, waaronder 45 spelende. Daarbij staat een flink bestuur aan het hoofd zoals erevoorzitter Emiel Verschueren (burgemeester), voorzitter Leopold Piessens, ondervoorzitter Viktor Verschueren, secretaris August Lauwers de man die paardenwerk verricht, verslaggever Frans Verwerft, Ferdinand De Prins, Juul Geens, G. Briat, Albert Robijns. Al deze mensen hadden dan ook niets aan het toeval overgelaten om de gevierden een passende hulde te brengen. In de zaal “St.-Cecilia” bij Frans Huybrechts werd ter hunner ere een groot jubelfeest ingericht. Het was de Koninklijke Fanfare “De Vrienden van het Recht” uit Blaasveld onder de leiding van dirigent Karel Doms die het feest opende met de uitvoering van een 6-tal muziekstukken. Hierna waren het de mannen van Leest die onder de leiding van Rik De Bruyn vervolgden, met ‘Telefunken” een mars van Jow-Evert.
Hierna wou secretaris August Lauwers de gevierden niet langer op de proef stellen en hij heette de aanwezigen onder wie we bemerkten dhr. Couvents, algemeen secretaris van het muziekverbond van België en de heer August Soli, ondervoorzitter van “Fedekam” hartelijk welkom. De heer Couvents was zeer verheugd in naam van de Belgische muziekverbond de tolk op deze viering te mogen zijn. Hij bracht hulde aan de heer Louis Alewaters, de gouden muziekjubilaris. In dezelfde hulde betrok hij dirigent Rik De Bruyn. Ook vergat spreker de 12 anderen in zijn hulde niet en hij besloot met de woorden, ik wens deze bloeiende fanfare nog vele jaren en een schone toekomst. Hierna ging hij zelf over tot de uitreiking van de 14 eretekens. Het was Louis Alewaters die de eer had eerst op het podium te verschijnen, vervolgens Rik De Bruyn, de heren Gustaaf Potoms en Eugene Vloeberghen 45 jaar, Guillaume De Bruyn, Louis Van den Heuvel, Louis Verschueren en Rik De Bruyn 35 jaar, Albert Robijns, Henri Van den Heuvel, Jan De Borger, August Mollemans, Francois Van der Auwera, Jan Baetens en Alfons De Schouwer 25 jaar.
Na de uitreiking van de verschillende eretekens en het overhandigen van bloemenruikers werd het feest verder gezet met het optreden van de fanfare “Willen is Kunnen” uit Zemst-Laar, de Harmonie “Concordia” uit Kalfort, de Kon. Fanfare “De Vrolijke Vrienden” uit Hombeek en de fanfare “Ons Genoegen” uit Battel. Alles verliep er in de beste stemming en het werd een overgetelijke dag voor de mannen van “St.-Cecilia”.”

1963 – Mei : Wegeniswerken Kouter

“Met voldoening kan vastgesteld worden dat sedert een drietal weken de wegeniswerken in de Kouter aangevangen zijn. Iedereen weet natuurlijk dat de gure winter oorzaak is van de opgelopen vertraging. Zo komt Leest binnen onafzienbare tijd gans met macadamwegen, behalve de fameuze Battelse Bergen, die beslist aan verkeer zullen inboeten. Anderzijds mag het wel gezegd dat ook de Kouter een nieuwe verlichting zal krijgen, net zoals voorzien voor andere straten.” (De Band, juni 1963)

Foto’s :

-In 1963 werd dirigent Rik De Bruyn gehuldigd voor zijn dirigentenjubileum samen met de muzikanten met de meeste dienstanciënniteit.
V.l.n.r.: Rik De Bruyn, Bert Robijns, Henri Van den Heuvel, Guillaume “Jomme” De Bruyn, Eugene Vloeberghen, Louis Van den Heuvel, Gustaaf Potoms en Louis Alewaters.
Onder : Jan Baetens, Fons De Schouwer (“Schavak”), Gust Mollemans, Francois Van der Auwera, Jan De Borger en Louis Verschuren (“de Witte van den Do”). (Foto :Leest in Feest)

-Enkelen van de gevierden die op het podium werden geroepen : gouden jubilaris Louis Alewaters, Rik De Bruyn, Gustaaf Potums, Eugeen Vloeberghen, Albert Robijns en Henri Van den Heuvel.

Wijzigingen - Aanvullingen

1963 – Zondag 7 april : Start van het officieel duivensportseizoen 1963
De weersomstandigheden waren niet schitterend maar er was toch nog een redelijke opkomst. Op het programma :

-In de B.O.D. : Openingsprijskamp uit Quievrain, omtrek 5 km. De leden van St.Katelijne Waver, O.L.Vrouw Waver en Peulis tot afstand. Afzonderlijke dubbeling in 3,5 km. Lossen te 9 uur. Inkorven zaterdagavond van 7 tot 9 u.

-In de Zuiderbond : Openingsprijskamp uit Quievrain. Aangeboden aan alle liefhebbers in regel met de reglementen van de B.D.B. en wonende geheel grondgebied Mechelen, Zandstraat in zijn geheel, Zemst, Hombeek, Hofstade, Zemst-Bos, Battel, Leest en Heffen. Inkorven zaterdagavond van 7 tot 9 uur.

-In de Noorderbond : Openingsprijskamp uit Quievrain. Gewone voorwaarden. Inkorven in de Noorderbond. De Oude Liefhebbers en De Nieuwe Duivenbond beiden te St-Katelijne-Waver.

-In de Witte Duivin, Hombeek : Hier wordt Quievrain geschrapt en vervangen door Halle. Inkorven zondagmorgen tot 11u30 bij Louis Feyaerts-Reydams. Lossen te 13 uur. Er is 500 f. vooruit. (GvM, 6/4)

1963 – 13 april : Gemeenteraad Hombeek
Onder voorzitterschap van burgemeester De Meester de Ravenstein werden verschillende punten aangepakt. Ook Leest kwam aan bod, althans voor een tussenkomst in de bouw van de watertoren :“het aandeel der gemeente Hombeek zal 3.317.000 f. zijn, voor het plaatsen van de watertoren te Leest zal Hombeek 57.458 f. betalen. Dit bedrag is in het eerste begrepen.”

1963 – Zondag 14 april : Chiroknapen legden beloften af
“Zondag 14 april PASEN : speciale dagen voor onze knapen. Op deze dag hebben onze kwikbeentjes hun belofte afgelegd of hernieuwd, hun jongenstrouw aan de Heer beloofd. Het waren : Jean De Croes, Hendrik Verschuren, Paul Bradt, Freddy Walschaers, Fonny De Laet, Dirk Leemans, Walter Feremans, Alf. Janssens en W. Van Praet. De acht weken lange voorbereiding was zeer goed en kende dan ook zijn bekroning met Pasen zelf.” (DB juni 1963)

Onderaan foto’s van enkele betrokkenen.

1963 – Paasmaandag 15 april : Begankenis ter ere van de H. Cornelius
“Traditioneel op tweede paasdag grote begankenis voor de paus en martelaar, de heilige Cornelius. Biezonder aanroepen tegen de stuipen, de vallende ziekte, geraaktheden, verlammingen. Orde van de goddelijke diensten. Missen ter ere van deze heilige te 7, 8, 9, plechtige hoogmis te 10 uur. Lof te 15 uur. Na elke dienst zegening met de relikwie van de Heilige Cornelius.” (G.v.M., 12/4)

Foto’s :

-Naaste buren tijdens hun plechtige communie Jean De Croes en Freddy Walschaers.

-Paul Bradt anno 2018.

-Walter Feremans, als voetballer bij FC Telstar.

-Fonny De Laet in 62 met zijn moeder Victoire Van Dam in het café van zijn ouders. (Foto : Gerda De Laet)

Wijzigingen – Aanvullingen

1963 – Donderdag 7 maart – G.v.M. : Godelieve Lambrechts uit Leest werd nieuwe gewestleidster
“De feesttafel van het Instituut van de zusters Loretten stond gedekt toen de B.J.B.-meisjes er afscheid namen van hun gewestleidster Angéle Van Itterbeeck, die benoemd werd tot provinciale leidster van de B.J.B. voor Brabant. Een mooi geschenk, een passend dankwoord, gelegenheidsliederen en een feestmaal werden haar aangeboden. Meteen werd ook de nieuwe gewestleidster voorgesteld, juffr. Godelieve Lambrechts uit Leest. Met een uitbundig applaus werd deze nieuwe gewestleidster door alle B.J.B.-sters van harte verwelkomd.”

1963 – 11 maart : Aanrijding te Hombeek
“Te Hombeek op de markt greep een aanrijding plaats tussen een auto bestuur door Pieter Van Asch, uit de Tiendeschuurstraat te Leest en de bromfietser bestuurd door Boey Frans, wonende Kriekerijveld te Hombeek. Stoffelijke schade aan de bromfiets.” (GvM, 11/3)

1963 – 13 maart - G.v.M. : Inschrijvingslijst Hanswijk-Jubelfeesten 1963
Op deze 11de lijst ontdekten we de naam van een Leestenaar : Mej. De Boeck, Dorp 4 Leest was goed voor een storting van 3.000 frank.
Juf. Maria “Mit” De Boeck werd onderwijzeres aan de gemeentelijke meisjesschool in 1927. Zij gaf les aan het derde en vierde studiejaar tot aan haar pensioen in 1964.
Ze was te Leest geboren in de Winkelstraat op 24 september 1905 en gehuwd met drukker Robert Lafosse. Maria De Boeck overleed in het Woon- en Zorgcentrum “Akapella” te Kapelle-op-den-Bos op 17 november 2002. (Haar foto onderaan)

1963 – 22 maart – G.v.M. : Eerbied voor de man van de wet
“De veldwachter te Leest zag zich onlangs genoodzaakt een opmerking te maken aan het adres van B. Maria. Deze nogal rad van tong zijnde, liet zich een paar woorden ontvallen die een beledigend karakter hadden in hoofde van de garde. Waarop proces-verbaal en terechtzitting. De vrouw hoorde zich een geldboete opleggen van 200 frank.” (Foto van de garde onderaan)

1963 – 30 maart – G.v.M. : Advertentie. “AUTO’S en VOERTUIGEN :
Bromfiets F/N Rocket t.k. ½ jaar oud. 4.000 km, 6.500 frank, Mechelbaan 6 Leest.”

1963 – 31 maart : Eerste communicanten
Hierna enkele herinneringen aan de eerste communie van de Leestse meisjes Lucia Leemans, Marleen Piscador, Godelieve Verschueren en Clementine Vloeberghen.

1963 – Zondag 31 maart : Jaarlijks Kunstconcert K. Fanfare Ste Cecilia
“Traditiegetrouw verzorgde deze maatschappij haar jaarlijkse kunstconcert op zondag 31 maart in het gewoon lokaal. De opkomst was zeer bevredigend, waaronder menig muziekliefhebber van buiten de gemeente tegenwoordig was. Het voorgeschotelde programma was weer van de bovenste plank. Tijdens het eerste gedeelte kreeg men o.m. te beluisteren “Terug naar het Vaderland” een fantasie van Paul Gilson, de Grote Ouverture van Suppé “Dichter en Boer” en de niet te vergeten Historische Ouverture van Tschaikowsky, naar het arrangement van Harvengt, 1812. Na de pauze werd nog opgevoerd en smaakvol genoten : “De Drie Genaden”, Ouverture van Gustave Cornez en van Wagner, de mooie fantasie Tannhauser, arrangement van Gadenne. Deze hoogstaande avond, die nog meer belangstelling van jongeren had mogen genieten, had de beste leerschool geweest om eens nauwer in contact te komen met de rijke muziektaal en eens los te zijn van de jankende klanken van allerlei slag. Tussenin zorgde de Radio- en TV-ster Maurits Callaerts voor de gewenste humoristische noot wat ten zeerste op prijs gesteld werd. Wij wensen deze culturele vereniging nog vele avonden ten goede van het volk.” (“DB”, nr.4)

Foto’s :

-Juf Maria “Mit” De Boeck.

-De garde van Leest Victor Van Hoof.

-Enkele herinneringen aan de eerste communie van Lucia Leemans, Marleen Piscador, Godelieve Verschueren en Clementine Vloeberghen.

Wijzigingen – Aanvullingen

1963 – 27 februari : Overlijden van Frans Hendrik BOONEN
Advertentie in G.v.M. van 28/2/1963 : “Men verzoekt ons het overlijden te melden van de heer Frans Hendrik Boonen, echtgenoot van Mevrouw Louisa Siebens. Geboren te Leest op 24 mei 1891 en aldaar godsvruchtig overleden op 27 februari 1963, voorzien van de H.H. Sacramenten der Stervenden en van de Pauselijke Zegen ”In Articule Mortis”. De plechtige koorlijkdienst, gevolgd van de begrafenis op het gemeentelijk kerkhof zal opgedragen worden in de kerk van de H. Niklaas te Leest, zaterdag 2 maart te 10 uur. Vereniging ter sterfhuis, Kouter 22 Leest te 09u15.”

Frans Hendrik Boonen (°Leest 24/5/1891, +Leest 27/2/1963) was gehuwd met Louise Siebens (°Nieuwenrode 23/2/1894, +Leest 10/4/1969) die hem drie kinderen schonk :

-Jules Boonen, °Leest 24/11/1920, +Leest 21/9/1990, gehuwd met Nieke Beullens.

-Victorine Boonen, °Leest 9/11/1922, +Hasselt 12/4/1991, geh. met Herman Rheinhard.

-Florent Boonen, °Leest 9/4/1925, +Mechelen 3/10/2018, geh. met Josephine Van Asch.

-Een vierde kind werd in het gezin opgevoed : Miel Jacobs (°1931) maar iedereen noemde hem Miel Boonen en voor zijn gezinsleden was hij ‘onze Miel’. Deze jongen was een zoon van buur August “Gust” Jacobs bijgenaamd “den Ossenboer” (°Leest 8/9/1886), een man met een dubieuze reputatie. Bij Virginie Diddens had “den Ossenboer” 6 kinderen gemaakt en 3 bij Marie Van Loo. Vader Boonen ontmoette het verwaarloosde kind in een café en overmand door medelijden nam hij het mee en op in zijn gezin. Later wilde den Ossenboer zijn zoon terug maar die weigerde kordaat en bleef voor altijd onvermurwbaar.

Frans Hendrik Boonen woonde in de Kouter van waaruit hij een lucratieve melkhandel uitbaatte met een ruime klantenkring in Mechelen en de periferie. Daarbij kreeg hij hulp van zijn jongste zoon Florent “Florang” en zijn schoondochter Josephine die bij hun ouders waren ingetrokken. Dat eerste jaar werkten ze nog pro deo, voor kost en inwoon. Het tweede jaar kregen ze de helft van de verdiensten maar het derde jaar liep het scheef. Vader Frans kon het werk niet meer aan maar weigerde zijn zaak, die al een hele tijd volledig gerund werd door Florent en Josephine, door te geven. De ruzie escaleerde en het jonge paar vestigde zich bij haar ouders in Zemst-Laar en bouwde van daar de zaak verder uit. Later zou er gelukkig een verzoening komen tussen de beide partijen.
Toen hij zijn vader begon bij te staan was Florent amper 14 jaar. In het begin leverden ze nog een tijdlang met de hondenkar. Later met paard en kar en uiteindelijk met verschillende wagens. Respectievelijk een FN, een Ford, nog een Ford, drie Volkswagens en twee Citroëns. In het begin was de melk afkomstig van eigen koeien en van de koeien van de buren. Ze werd fris gehouden door de kruiken onder te dompelen in een welput (bornput). De concurrentie was hard, alleen al in Leest-Dorp waren er 5 melkventers actief, maar de Boonens hadden het geluk het centrum van Mechelen te bevoorraden en vooral de horeca aldaar. Toen het “gasthuis” van Mechelen een aanbesteding uitschreef voor een zuivelleverancier werd dit contract totaal onverwacht in de wacht gesleept door Florent en Josephine. Meer dan 15 jaar lang zouden ze het ziekenhuis in de Keizerstraat voorzien van melk, boter en eieren. Na een tijd kon moeder Josephine de melktoer van de Heffenaar Tooten overnemen en een hele periode lang was het zeven op de zeven dagen hard werken van zes uur ’s morgens tot acht uur ’s avonds. Josephine werkte simultaan met een “triporteur”, een driewielige bakfiets die ze voortduwde. Dagelijks zetten ze meer dan 20 kg boter, 200 liter melk en 400 eieren af. Daarbovenop nog vele kilo’s aardappelen..

In 1990, na 51 jaar deur-aan-deur verkoop, zette Florent een punt achter zijn broodwinning en kon zich opnieuw toeleggen op zijn tuin en akkers, terwijl Josephine zich opnieuw kon bezighouden met haar oude liefde het naaien.
De meeste info werd ons verstrekt door Florang, Josephine en Rik Lauwens in mei 2018 bij een bezoek met Hugo Lauwens aan de ouderlijke woonst te Zemst-Laar. De oorlogsherinneringen van de oudste zoon, Juul Boonen zijn terug te vinden in deze kronieken : december 1986. Ook de perikelen van August Jacobs (“den Ossenboer”) met secretaris Bradt zijn hierin terug te vinden : 23/4/1955.

Foto’s :

-Frans Hendrik Boonen.

-Florent Boonen en zijn echtgenote Josephine Van Asch in 2018.

-In de schuur bewaarden Florang en Josephine hun oude bakfiets.

-Juul Boonen met zijn echtgenote Nieke Beullens in 1986. 

-August "den Ossenboer" Jacobs.

Wijzigingen – Aanvullingen

1963 – Maandag 11 februari : Milac Lachfestival
Ter gelegenheid van de week van de soldaat organiseerde Milac-Leest In het parochiehuis een “Cabaret-Revue” van en met Johnny Steggerda.
Een drie uur durend spektakel met medewerking van de “sensationele teenager vedette” Lina Carina, de fantaisiste Sylvia Van Loo, Frank Pola, The Barleys – fantaisie in technicolor, Glissando & Co muzikale sketchen, De Framatellis en Bob Poortmans en zijn Ensemble.
Verder met de medewerking van sigaretten St. Michel en Het Nieuwsblad – Sportwereld.
Een verslag van L.B. verscheen in “De Band” van februari 1963, hierna een samenvatting :

“De Milac-avond welke plaats had op 11 februari l.l. was een echt succes. Het was eenvoudig geweldig, eenvoudig en uit de massale opkomst kan niets anders dan afgeleid dat Milac vanwege de Leestenaars een warme sympathie geniet.
De Milac-avond bracht ons samen ter gelegenheid van “De Week van de Soldaat” en of iedereen tevreden was, zo’n “knalavond” hoorden we zeggen. Ja, beste mensen, het was een lachsucces ons bezorgd door het volledig gezelschap “Johnny Steggerda”, met een rijk gevuld en afwisselend programma. Er was maar één soort mensen in de zaal. Wel ja. Het was één jeugd ! Die zong en klapte en stampte op de vrolijke tonen van orkest BOB POORTMANS, jong en oud was één jeugd ! Handen en armen de hoogte in, de zingende massa, fluitend allen tegelijk. Als uitgelezen variatie, de kwis, twee mededingers en elk een mooie prijs geschonken door het Nieuwsblad. Die jeugd zong en klapte en genoot van een prijs geschonken door het Nieuwsblad, en dan, ja en dan, echte vedetten waaronder een sterdanseres, een Cubaanse danser, en een Twister, mannen van het vak die een daverend applaus in ontvangst mochten nemen van het publiek voor hun sublieme prestatie. Aan deze gelegenheidsartiesten een hartelijk proficiat voor hun spontane medewerking. Wie zou die avond niet bekoord hebben : daar waren de mooie liedjes gezongen door Lina Carina ; lied en spel door Frank Pola, gitarist, en alles kwam nog meer door zijn waarde door de afwisselende lichteffecten…en steeds ging het maar Crescendo ! Wat keken die kinderoogjes blij bij het vervaardigen van allerlei dieren, welke hun dan geschonken werden door de Frantellis. Een spijtig incident deed zich voor, en dan nog juist op de huwelijksverjaardag van Johnny en Sylvia ; ja..ja..ze waren juist die avond 12-1/2 jaar getrouwd en ’t viel dus samen met onze Milac-avond. Het werd een hoogoplopende ruzie en dat maar alleen omdat Johnny te openhartig geweest was met te zeggen, dat “de schoonste dag van zijn leven deze was geweest, wanneer hij in de armen van een andersman’s vrouw had gelegen”. Natuurlijk kabaal ! Zijt dan maar eens eerlijk ?? Het is ook niet overdreven wanneer wij zeggen, dat Milac weer eens iets van de bovenste plank gebracht heeft, een avond waarvan onze mensen iets van meegedragen hebben, en..waarover nog lang werd nagepraat…”

1963 – 11 februari – G.v.M. : Gemeenteraad Heffen – De verbouwingswerken te Leest
De verbouwingswerken aan de steenweg op Leest werden toegewezen aan een firma uit Wilrijk voor de totale prijs van 7.700.497 frank (Heffen Leest samen). Voor de financiering werd een lening aangegaan bij het Gemeentekrediet.

1963 – Zondag 17 februari : Jaarlijks bal van K.F. Sint-Cecilia
Niettegenstaande barre weersomstandigheden nog een meevaller dankzij het orkest. (DB)

1963 – 20 februari : Lessenreeks van de B.J.B.
Het gewest van de BJB-meisjes en jongens van Mechelen richtte een zeer interessante lessenreeks in voor alle jongeren boven de 17 jaar. Voor de dekenij Mechelen-Zuid en de dorpen Leest, Hombeek, Zemst, Zemst-Laar, Tisselt en Blaasveld gingen deze lessen door te Leest in de parochiale lokalen en dit iedere woensdag vanaf 20 februari om 17u30.
De Nationale Leider van de BJB Michel Huveneers opende de reeks met een bespreking over de kinderzegen. (G.V.M., 18/2)

Foto’s :
-De animator van het Lachfestival van Milac Johnny Steggerda.
-De affiche van de “Cabaret-Revue”.

Wijzigingen – Aanvullingen

1963 –1 februari : Soldaat Milicien Vic Diddens vanuit Turnhout
“Hier dan een briefje van S.M. Diddens V. Ik ben in dienst sedert 1 februari 1963 en krijg hier in Turnhout mijn opleiding voor chauffeur om op 28 april 1963 naar Westhoven, een dorpje in Duitsland, te vertrekken.
Ik heb nu een maand Infanterie opleiding gekregen, gelukkig was het koud en vroor het nog een beetje door, want anders hadden wij het ongeluk gehad ons te moeten camoufleren zoals de jongens die op 1 maart zijn binnengekomen en op 5 maart al met bundels gras en slijk liepen om het er 5 minuten later terug te moeten af doen.
Nu ik in de maanden maart en april mijn opleiding krijg voor chauffeur is het leven ons toch wat lichter geworden dan de eerste maand. De maand maart is voor ons als volgt ingedeeld: 50% chauffeurs-opleiding en 50% infanterie-opleiding, die bestaat uit dril met wapen, voor ons een Fall. Tactiek dat bestaat uit theoretische uitleg over het benaderen van de vijand, de wacht en het schieten, om het daarna praktisch toe te passen. De scholing bestaat uit het onderhoud van de wagen, de onderdelen, wegcode, op rollen rijden en op de baan.
De maand april bestaat uit 80% scholing en 20% infanterie-opleiding. Het is te hopen dat de maanden maart en april zo rap voorbij gaan als de maand februari. Ik dank de redactie van De Band voor wat ze voor mij doen. Ik groet tevens alle dorpsgenoten en soldaten van Leest.” (Foto van Vic Diddens onderaan)

1963 – 8 februari – G.v.M. : Taksplaten voor 1963
De gemeente Leest opteerde voor de duurste tarieven van de regio :
Fiets Bromfiets Hond Handelskar Handkar
100      135       200       420          105 

1963 -Zaterdag 9 februari : Gouden Huwelijk te Blaasveld
 Te Blaasveld vierden de echtelingen Frans Stevens – Maria Eeckhout, uit de Kasteelstraat hun gouden bruiloft.
Frans was te Leest geboren op 2 mei 1889 en Maria te Malderen op 1 juli 1887. Ze traden in het huwelijk te Breendonk op 10 februari 1913.
In 1963 telde hun gezin 4 kinderen, 4 kleinkinderen en 1 achterkleinkind.
Toen ze amper één jaar getrouwd waren brak de eerste wereldoorlog uit en tijdens de tweede wereldoorlog verloren zij hun schoonzoon in de scheepsramp welke in 1940 voor de Hollandse kust gebeurde en waarin veel krijgsgevangenen omkwamen.
Frans “Sus” was een verwoed duivenliefhebber en kaartspeler. De avond van de viering werd voor hun woning een serenade gebracht. (Foto van de jubilarissen onderaan)

1963 – Zondag 10 februari : Jaarlijks Teerfeest Boerenfront
“Op zondag 10 februari hield het Boerenfront Leest zijn jaarlijks teerfeest bij Van den Eede. Talrijk waren zij die plaats genomen hadden aan de tafel en die zich de uiterst goed bereide schotels lieten smaken. Na het inwendige van de mens versterkt te hebben werd er aan gezelligheid gedacht en die ontbrak er niet, wat nog tot zijn recht kwam door het optreden van een goochelaar van formaat. Daags nadien ging de viering verder en zo verliep alles in de beste stemming.”(“DB”, februari 1962) (Foto van het café en zaal Boerenhandel van Pirreke Van den Eede onderaan)

1963 – Zondag 10 februari : Oud-onderpastoor De Schutter pastoor benoemd
De oud-onderpastoor van Leest De Schutter werd door Monseigneur Daem, bisschop van Antwerpen, aangesteld als pastoor van O.L.Vrouw Geboorte te Hoevenen. (DB,februari 1963) (Foto van Leo De Schutter onderaan)

Leo De Schutter was te Ekeren geboren op 24/9/1923. Hij werd in 1948 priester gewijd te Mechelen en Leest was zijn eerste benoeming. Hij werd er onderpastoor op 31 juli. Te Leest was hij de eerste proost van de jongenschiro en van de KWB. In 1950 zou hij onderpastoor worden in Zaventem. Na zijn pastoorscarrière in Hoevenen werkte hij in Kapellen en werd aalmoezenier te Ekeren in het OCMW-ziekenhuis.
Hij overleed in het Sint-Vincentiusziekenhuis te Antwerpen op 8 november 1996. (“De St-Niklaasparochie in Leest”, W. Hellemans)

Foto’s :

-Vic Diddens schreef vanuit zijn opleiding in Turnhout naar "De Band".
-De jubilarissen Frans Stevens en Maria Eeckhout. (Foto : G.v.M.)
-Café Boerenhandel bij Pierreke Van den Eede op de Juniorslaan waar het teerfeest van het Boerenfront plaatsvond.
-Leo De Schutter in 1950 naast Chiroleider Hugo Verlinden.

Wijzigingen - Aanvullingen

1963 – Februari “De Band” : Ongevallen
-Aan de Adeghempoort te Mechelen had een aanrijding plaats tussen de personenwagen van Jozef De Boeck uit Londerzeel en de vrachtwagen bestuurd door Leo Verbruggen uit Leest. (Foto onderaan) Gelukkig beperkt tot slechts materiële schade.

-In de Generaal De Ceuninckstraat te Mechelen kwam het tot een botsing tussen een vrachtwagen toebehorende aan Jozef Vermeylen uit Schriek en het gespan van Jan Verbergt uit Leest. (Foto onderaan) Enkel stoffelijke schade.

-Diefstal : Ten nadele van de Antwerpse maatschappij belast met het leveren van de waterleiding werd een aantal asbestbuizen, gelegen op de Mechelbaan te Leest, ontvreemd. De daders waren onbekend.

1963 – Februarinummer “De Band” : Soldaat Milicien Leo LAUWENS vanuit Heverlee
“Nu werd het stilaan tijd dat ik vanuit mijn kazerne iets laat horen. Ik ben nu al veertien dagen in Heverlee en heb al een klein beetje kunnen meespreken van den troep en dat is niet slecht meegevallen, zij die er soldaat geweest zijn kunnen er misschien wel van meespreken, want ik ben bij de chauffeurs en ‘k heb deze week nl een jeep en een auto mogen besturen, dat viel goed mee omdat ik het een beetje kon en terwijl nog iets kan bijleren. Schone liedjes duren echter niet lang want we zijn juist terug en hebben moeten gaan schieten met AFM. Het viel anders wel mee, bij het terugkomen moesten we zingen, we hadden kou en natuurlijk geen zin in zingen; wat ze dan kunnen doen is met onze voeten spelen : opeens lawaai voor tien en ’t begon : vallen, kruipen, recht, terug lopen enz., daarmee was het weeral gedaan voor vandaag. Ik zou nog vergeten, nu konden we beginnen met ons dingen te drogen en ons wassen, ge weet, zoals overal lag er sneeuw. We zullen het nu maar vergeten en binnen drie maand zijn we in Mechelen. Langs deze weg doe ik groeten aan alle Leestenaren, kameraden en alle miliciens.” (Foto’s van Leo onderaan)

1963 – Februarinummer “De Band” : Soldaat Frans VLOEBERGHEN uit Kassel
“Hier nog een briefje vanuit het stilaan ontdooiende Kassel. Met mij is alles nog goed en hoop voor de mensen van dat goede stille dorp hetzelfde. Morgen vertrekken we weeral eens op oefening voor drie dagen en nachten, dit met heel het eskadron. Het weder is hier evenmin goed als in België, want sneeuw hebben ze hier in overvloed, dit ondervinden we maar eerst wanneer we in dekking gaan, zoals ze dat zo schoon noemen, dan zitten we wel eens tot aan onze schouders in die witte pluimpjes. Warm is het hier evenmin, want de vogels geven de pijp hier ook aan Maarten, dit zagen we wanneer we op wacht stonden, dan vroren de merels vast in de sneeuw, wanneer we ze eten gaven. Zo kunt ge denken dat wij het ook al niet te goed hadden, maar ja, aan de schoonste tijd van uw leven zijn ook slechte kanten, doch ik hoop van eens een schonere tijd te ontmoeten, want anders is een mensenleven toch maar iets triestig vind ik ! Binnen twee weken kom ik ook in verlof, dus de 5de maart voor tien dagen plus twee reisdagen, wanneer we dan terug zijn moeten w’er toch maar 4-1/2 maand meer kloppen. Zo krijgt ieder zijn beurt om van dat schone soldatenleven te genieten. Ik hoop hier ook eens een dorpsgenoot te ontmoeten, want tot hiertoe zit ik nog altijd alleen van onze kant. Verder dank ik de Milac-actie nog voor hun geschenk, en ook voor hun blaadjes die ze me toegestuurd hebben. Hiermede ga ik sluiten, want het koper moet nog blinken. Het beste aan alle Leestenaren en tot 5 maart.”

-Frans Vloeberghen vanuit Kassel, (niet gedateerd, gepubliceerd in De Band nr. 7) : “Eindelijk dan een laatste briefje van een super-ancien uit het verre Kassel, die nog 6 daagjes te kloppen heeft. Vooreerst wil ik de Milac danken voor hun medeleven in de soms droeve tijden die een soldaat doormaakt, wanneer er dan een blaadje of De Band toekomt is het toch plezierig om nog het een en het ander te vernemen van uit een ver goed dorpje, ook al krijgt hij dan regelmatig een briefje van huis of vrienden. Maar een jaar is kort, bijzonder als het voorbij is, het gaat soms traag maar de tijd komt. Nu vrijdag vertrekken we hier met de trein om drie uur in de namiddag zodat we zaterdag morgen in Brussel zijn. Tegenwoordig hebben we niet veel meer te doen dan af te schuren en stilaan en met veel plezier binnen leveren, terwijl we de blijde ogenblikken die we beleefd hebben nog eens opfrissen, die soms de ergste waren. Hiermede ga ik sluiten want het is vandaag, morgen en overmorgen hier zondag met de nationale feestdag, en voor de laatste zondagen mogen w’er toch niet te veel van missen. Dus nog de beste dank aan Milac, én soldaten de blijde dag komt, langzaam maar zeker.”

Frans Vloeberghen is een zoon van gemeentewerkman Eugeen en van Rosalie Kerremans uit de Scheerstraat. (Foto’s van Frans onderaan)

Foto’s :
-Leo Verbruggen.
-Jan Verbergt met zijn gespan.
-Leo Lauwens op jonge en op oudere leeftijd.
-Twee maal Frans Vloeberghen.

Wijzigingen - Aanvullingen

1963  – 26 januari : Rust Roest in de Mechelse Stadsschouwburg
In het kader van de toneelwedstrijd “Dienen-Mechelen” bracht Rust Roest “Leontientje” van Felix Timmermans. Het Volk bracht daar in de editie van 31/1/1963 het volgende over : “De toneelgroep Rust-Roest bracht een heel goede uitbeelding van dit ontroerende volkse thema. Agnes Polfliet in de titelrol was onbetwistbaar een geknipt Leontientje. Haar lieftallige verschijning veroverde onmiddellijk de sympathie en het meevoelen der aanwezigen. Goede mimiek doch op sommige ogenblikken een te lichte stem om tot achter in de zaal verstaanbaar te zijn. Alfons Hellemans, regisseur van het werk, vertolkte de pastoor. Hij deed het eenvoudig, doch knap. Zijn voorkomen was helemaal zoals wij ons de pastoor uit de bloeiende wijngaard hadden voorgesteld. Gommaar, knorrige broer van de pastoor en hardvochtige vader van Leontientje, kende in de persoon van Frans Van Neck een waardige uitbeelding. Bijwijlen liet zijn rolkennis hem even in de steek en zijn armengezwaai was nogal hevig maar desondanks heeft hij er aan toe bijgedragen het geheel een pittig verloop te geven. De beste speelster was o.i. Bertha Willems als de eeuwige zeurende babbelzieke pastoorsmeid met het gouden hart. Een veelbelovende Leo Hellemans tekende op een goede manier de ongelovige dichter Isidoor. Hubert Selleslagh zagen wij slechts kort als de wijnhandelaar Van Mol, niettemin bewaren wij een beste indruk van zijn baardige figuur. Hetzelfde kunnen wij zeggen van Eddy Beterams als dokter Bos. De eigenschappen van Frans Teughels zijn voldoende gekend en hij leverde een uitstekende creatie van de speelman. Een speciaal woordje nog voor de uitmuntend geslaagde grime evenals voor de wondermooie toneelschikking en de kunstig aangepaste belichting...”

Op 30/1/1963 was Gazet van Mechelen iets strenger : “...het is een repertorium-stuk geweest, genietbaar mits een sterke regie, ervaren spelers en een fijn decor. Een beetje strategie is ook wel nodig om aan een wedstrijd deel te nemen. Kwestie van keuze. De eeuwige Bertha Willems (Mechelen) heeft het evenmin kunnen verhelpen. Dat de schouwburg een rooskleurige voorkeur heeft voor bepaalde kamerdecors stoort ons niet meer, maar dat men niet eens in staat is een wijngaard en een straat aan te leggen...dat is de dood van alle liefhebberij. En er werd geliefhebberd. Alfons Hellemans, de pastoor-regisseur, koos een reuzerol, vol gemoedelijkheid. Hij slaagde erin, in hem te doen geloven, maar sprak soms zo stil dat de getrouwe opgeefster het moest opgeven. Leontientje, (A. Polfliet –met-de-pruik, speelde vlak als een makadam met heel veel zakken van de vorst. De poging blijft echter lovenswaardig. Stierf tijdig in het negende tafereel. Isidoor de Hongaar (Leo Hellemans) kan wel wat. Wij hadden hem graag wat romantischer gezien, minder op zijn Conscience. Vader Gommaar (Frans Van Neck) was een rots in de branding, maar de zeewind bracht ons toch enkele storende dialectfouten. Alles bij mekaar, een troepje mensen die het goed menen en die geven wat ze kunnen. Enkele regie-knepen brachten afwisseling in het stuk, doch echter niet voldoende om er de roestvlekken mee uit te vagen. Geen kwestie van op te geven, want al doende leert men. De moeite en de inspanning worden niet altijd beloond, maar moeten altijd aangemoedigd worden.”

Rust Roest behaalde de 6de prijs en regisseur Alfons Hellemans mocht een eervolle vermelding in ontvangst nemen. Weken later werd “Leontientje” opgevoerd door de Leuvense toneelkring “Exelcior” waarvan een speler die de rol van de pastoor zou vertolken, ernstig ziek werd. De Leuvenaars riepen de hulp in van hun Leestse collegas en Alfons Hellemans is toen ingesprongen om de zieke te vervangen. Volgens zijn zoon Guido (“Rust Roest Ontmaskerd”) was dit als acteur zijn grootste troef : “pastoorsrollen, samen met rustige stijlvolle personages zonder veel uiterlijk geweld. Deze wist hij steeds met een genuanceerd raffinement te vertolken. Sober, gestilleerd, fijn met innerlijke gloed..”

Op zondag 27 januari gaf de Leestse toneelkring een voorstelling in zaal Grettry te Heffen, dit ten voordele van de K. Fanfare St.-Cecilia Heffen.

Foto’s :
-Alfons Hellemans mocht later zijn pastoorsrol nog eens opnemen in een Leuvens toneelgezelschap.
-Alfons Hellemans solo.
-Frans Teughels, anno 1954.
-Leo Hellemans in voetbaloutfit.

Wijzigingen - Aanvullingen

1963 – Januarinummer “De Band” : Soldaat milicien VAN DE VONDEL vanuit Antwerpen (Luchtbal)
“Ik ben mijn legerdienst begonnen op 3 december te Turnhout en dan na 8 dagen verhuisd naar de Luchtbal te Antwerpen.
Met mij gaat hier alles goed. Het leven is hier niet al te streng, voorlopig toch niet, want de 2de Cie is voorlopig op oefening naar Vogelsang en wij zijn hier maar met 120 man meer. Als die terug zijn zal dat wel veranderen. Wij hebben hier een goede kamer, er liggen hier verschillende Chiroleiders op de kamer. Resultaat is : ’s zondags gaan ze allemaal naar de H. Mis. Hier in de 6de Linie hebben we al een goede Milac-ploeg gevormd. Er kan hier wel wat gedaan worden. Nu we het toch over Milac hebben. Ik wil Milac reeds op voorhand bedanken voor alles. Nogmaals een groet aan Milac en de soldaten en aan alle Chiroleiders.” (De voornaam van deze soldaat werd niet vermeld)

1963 – 4 januari – G.v.M. : Boetstraffelijke rechtbank van Mechelen. Vluchtmisdrijf
“De wielrijder Frans H. uit Leest had te Heffen een vrouw aangereden die van de autobus stapte. In plaats van zich om zijn slachtoffer te bekommeren, reed Frans H. verder. Voor het ongeval werd hij veroordeeld tot 520 frank of 15 dagen gevangenisstraf voorwaardelijk voor drie jaar en voor het vluchtmisdrijf kreeg hij 2.000 frank boete of 2 maanden gevangenisstraf niet voorwaardelijk.”

1963 – 8 januari : Overlijden van Jan Pieter Teughels
Deze Ere-Voorzitter en stichter van de fanfare “Ons Genoegen” en Ere-Voorzitter van het Syndicaat der Verenigde Smedersbazen afdeling Mechelen werd te Battel geboren op 26 januari 1876 en hij overleed daar op 8 januari 1963. Hij was weduwnaar van Louisa De Ruysscher. De plechtige koorlijkdienst, gevolgd van de bijzetting in de familiekelder op het gemeentekerkhof van Leest vond plaats op 12 januari te 11 uur in de parochiekerk van St.-Jozef te Battel. Vereniging was er in het sterfhuis Stuivenbergvaart 245, Battelbrug te 10u15. (Advertentie in G.v.M. van 10/1)

Lieve Huysmans : “Het betreft de smid/herbergier van de Stuivenbergvaart in Battel, zoals zijn vader en zoon. Ook zijn schoonvader, Augustinus De Ruysscher, was smid en wagenmaker in de Tisseltbaan of Koeistraat of Wagenmakersstraat te Leest.”

1963 – Dinsdag 15 januari : Dodelijk werkongeval met Leestenaar te Willebroek
In de werkhuizen De Nayer te Willebroek had er een erg werkongeval plaats waarbij de aldaar aan het werk zijnde metselaar Jan Spruyt (°Leest 13/12/1925, +Willebroek 15/1/1963) uit Leest, het leven verloor. Het slachtoffer was 37 jaar en vader van twee kinderen.
Hij was woonachtig in de Scheerstraat. (GvM van 16 januari)
In dezelfde krant van de dag nadien schreef men dat het ongeval gebeurd was in de werkhuizen van de firma A.S.E.D. in de Appeldonkstraat te Willebroek en dat er nog een tweede slachtoffer te betreuren viel : Jozef Borghijs uit Ruisbroek. Deze laatste liep zware verwondingen op en werd naar het ziekenhuis overgebracht.
Volgens de krant deed het ongeval zich voor in volgende omstandigheden : een loopbrug waarop beide slachtoffers hadden plaats genomen stortte op een gegeven ogenblik naar beneden, doordat een haak waaraan de brug was bevestigd afbrak.
Jan Jozef Spruyt was de echtgenoot van Margaretha Van Bremt (°Tisselt 3/6/1929, +Duffel 20/1/2004)

1963 – 19 en 22 januari – G.v.M. : Advertentie – Notarissen
“Studie van notaris Maurits Schotte, Van Benedenlei Mechelen. Bij onroerend goed, openbare verkoop van een WERKMANSWONING, KLEINE HEIDESTRAAT 42, en een HANDWERKERSTEDE KLEINE HEIDESTRAAT 40, te Leest. De notaris Maurits Schotte, te Mechelen, zal in uitvoering van een vonnis der Rechtbank van 1e aanleg te Mechelen d.d. 16 oktober 1962, openbaar verkopen ten overstaan van dhr vrederechter van het kanton Mechelen-Zuid, Keizerstraat te Mechelen :
GEMEENTE LEEST LOT 1 een werkmanswoning, gelegen aan de Kleine Heidestraat 42 gekadastreerd sectie A nr. 234/L en deel van nr. 334/m, groot 147 m2.
LOT 2 een handwerkerstede, gelegen aan de Kleine Heidestraat 40, gekadastreerd sectie A. deel van nr; 234/m groot 445 L2. Beide eigendommen zijn voorzien van elektriciteit. Te bezichtigen dinsdag en donderdag van 2 tot 4 uur namiddag. Enige zitdag : donderdag 24 januari te 11 uur voormiddag op het Vredegerecht Mechelen-Zuid, Keizerstraat te Mechelen. Recht van opbod : Artikel 92/bis der wet van 5 maart 1951, waarbij de wet van 15 augustus 1854 werd gewijzigd bepaald het volgende : ‘In geval van verkoop na beslag of bij dadelijke uitwinning, heet om het even wie, gedurende 15 dagen na de toewijzing, het recht om op te bieden. Het opbod mag niet lager zijn dan één tiende van de hoofdsom van de toewijzing. Het wordt gedaan bij een deurwaardersexploot dat aan de notaris betekend wordt en de koper toegezegd wordt. De toewijzing tengevolge van opbod moet door dezelfde openbare ambtenaar en op dezelfde wijze als de eerste toewijzing gedaan worden. Deze toewijzing, die voor allen openstaat, is definitief.’”

1963 – Zaterdag 26 januari : Advertentie - Uitslag der toewijzing
“Bij onroerend beslag van een WERKMANSWONING, KLEINE HEIDESTR. 42 en een HANDWERKERSSTEDE, KLEINE HEIDESTR. 40 TE LEEST. Samen groot 592 vierkante meter. In casa toegewezen voor de prijs van 190.000 f. op 24 januari 1963, aan dhr. David Hendrik Marcel De Prins, te Leest, Kleine Heidestraat 13. RECHT VAN OPBOD. Artikel 92/bis der wet van 5 maart 1951 waarbij de wet van 15 augustus 1954 wordt gewijzigd bepaalt het volgende : In het geval van verkoop na beslag of bij dadelijke uitwinning heeft om het even wie, gedurende 15 dagen na de toewijzing het recht om op te bieden. Het opbod mag niet lager zijn dan één/tiende van de hoofdsom van de toewijzing. Het wordt gedaan bij een deurwaardersexploot dat aan de notaris betekend en aan de koper aangezegd wordt. De toewijzing ten gevolge van opbod moet door dezelfde openbare ambtenaar en op dezelfde wijze als de eerste toewijzing gedaan worden. Deze toewijzing welke voor allen openstaat is definitief. Voor alle inlichtingen zich wenden ter studie van notaris Schotte, Van Benedenlei 52 te Mechelen. Tel. 121.68.”

Bijgevoegd :
-Doodsprentje en doodsbrief van Jan Jozef Spruyt.

Wijzigingen - Aanvullingen

1963 – Soldaat Hendrik DE SMET
Flawinne, 1963 (enkel jaartal bekend) : “Hier dan een brief van een Leestenaar, soldaat die eigenlijk van Heffen is maar die zich Leestenaar voelt. Er zijn nu bijna drie maand legerdienst voorbij. U zult zich misschien afvragen hoe het komt dat ik nu eerst iets van mij laat weten, maar ja wij hebben het hier zo druk. Van ’s morgens 6 u tot ’s avonds 10 u kuisen, oefeningen of piket en dan schiet er niet veel meer over om een briefje te schrijven en dat is nu juist ook niet mijn beste kant, ziet u. Maar er is nog niets verloren, want er zijn nog 12 maand te kloppen, iets dat hier wel gauw zal voorbij zijn, want de dagen vliegen hier gewoon voorbij, dat kan ook niet anders, we hebben praktisch geen ogenblik om te pauzeren, en we zijn dan ook blij dat we ’s avonds in ons bed kunnen kruipen. De oefeningen vallen nogal mee, de eerste drie weken hebben we veel zweet gelaten en dikwijls gevloekt, maar we hebben er ons min of meer aangepast alhoewel we nu nog zweten en vloeken hoor !!! Eén ding is vervelend en dat is piket; ik geloof dat ze ons peloton daarvoor speciaal uitkiezen want we hebben alle drie weken een week piket. ’s Zondag komen ze ons om de 3 à 4 uur verzamelen en als het niet rap genoeg gebeurt halen z’er ons ’s nachts nog eens uit. Als we van piket zijn moeten we ’s avonds tot na het appel van 10 u in volledige kledij blijven, dan is ne mens doodmoe en kan nog niet gaan slapen, maar al bij al is het hier nog niet zo slecht, het eten is hier uitstekend en de kameraadschap is hier zoals ge het bijna nergens zult vinden; op onze kamers is het hier bijna zo goed als thuis; het is hier zo aangenaam dat als het een kort-week-end is dan blijven er hier veel in de kazerne omdat het de moeite niet is om naar huis te gaan. Verlof hebben we hier ook genoeg, we zijn nog nooit langer dan 4 weken van huis geweest en normaal gaan we alle 2 weken naar huis, soms elke week. Nu ga ik sluiten. De groeten aan alle Leestenaren, soldaten en B.J.B.-ers.”

-Flawinne, 1963 (enkel jaartal bekend) : “Hier is dan nog een soldaat met wat nieuws uit de kazerne. Zaterdag 6 juli hebben we onze testen afgelegd voor onze muts. Het was zwaar maar het is toch redelijk goed gegaan. We hebben wel veel zweet gelaten maar dat was aan de zon te wijten. Zaterdag 13 juli was het dan plechtige uitreiking van de mutsen; daarna hadden we verlof tot dinsdag. Vervolgens hebben we 14 dagen op ons gemak kunnen leven maar nu is het commando-leven terug volop aan gang. Woensdag 28 juli zijn we op kamp vertrokken naar Loland (Stokkem) tegen Aarlen. Vrijdag 2 augustus zijn we teruggekomen. En maandag 5 augustus vertrekken we terug naar Santour, tegen Philipville tot zaterdag 10 augustus, daarna hebben we verlof tot dinsdag. Binnen veertien dagen gaan we dan nog voor een week naar Leopoldsburg. Ge ziet, we hebben hier altijd onze bezigheid. Maar goed ook, zo vliegt onze diensttijd voorbij. Van 18 tot 26 september gaan we dan naar Schaffen om onze wing (Para-brevet) te behalen.”

-H. De Smet van uit Flawinne, (niet gedateerd, gepubliceerd in De Band nr. 7 van 1963) : “Hier is dan nog een soldaat met wat nieuws uit de kazerne. Zaterdag 6 juli hebben we onze testen afgelegd voor onze muts. Het was zwaar maar het is toch redelijk goed gegaan. We hebben wel veel zweet gelaten maar dat was aan de zon te wijten. Zaterdag 13 juli was het dan plechtige uitreiking van de mutsen ; daarna hadden we verlof tot dinsdag. Vervolgens hebben we 14 dagen op ons gemak kunnen leven maar nu is het Commando-leven terug volop aan gang. Maandag 28 juli zijn we op kamp vertrokken naar Loland (Stokkem) tegen Aarlen. Vrijdag 2 augustus zijn we teruggekomen. En maandag 5 augustus vertrekken we terug naar Santour, tegen Philippville tot zaterdag 10 augustus, daarna hebben we verlof tot dinsdag. Binnen veertien dagen gaan we dan nog voor een week naar Leopoldsburg. Ge ziet we hebben hier altijd onze bezigheid. Maar goed ook, zo vliegt onze diensttijd voorbij. Van 18 tot 28 september gaan we dan naar Schaffen om onze wing (Parabrevet) te behalen. En zo vordert onze diensttijd met rasse schreden. Hartelijk dank voor de weekschriften en De Band. Hij doet ons deugd als we van tijd tot tijd nog eens wat van de buitenwereld horen. De groeten aan alle Leestenaren, soldaten en vooral aan De Band.”

-Flawinne (november 1963) : “Hier is dan een soldaat met een weinig nieuws uit het leger. Eindelijk is de kogel door de kerk en nu zijn we volwaardige Paracommando. Al hebben we ons brevet in ongunstige omstandigheden moeten halen, veel wind, toch zijn we er in gelukt. Er waren wel gekwetsten maar onze compagnie was alleen in het Bataljon waar er geen weigeraars waren, iets dat ons twee dagen verlof heeft opgeleverd. Zo ver zijn we dan en we gaan ons voorbereiden op ons Commandokamp dat doorgaat in de maanden november en december. Dan gaan we voor een paar dagen naar Corsica. En daarna beginnen we al af te tellen, want dan is het nog 5 maanden. Nu ga ik maar sluiten. De groeten aan alle Leestenaars, soldaten en B.J.B.-ers. Ik ontvang nog altijd regelmatig het weekblad en de zondagsvriend. Hartelijk dank.”

-Flawinne : (“De Band” januari 1964) “Hier is dan weer een soldaat met wat nieuws uit de kazerne. Veel nieuws van het commando-kamp is er niet, zoiets moet ge zelf eerst meemaken voor ge weet wat het is. Het was hard, maar als ge gedaan hebt, dan hebt ge tenminste getoond dat ge wilskracht had. Dan kunt ge later in het leven ook eens doorbijten als het nodig is. Verder zijn wij voor een week naar Corsica geweest. Door de schoonheid van de streek was de Raid maar half zo hard meer. En dan de tocht met het vliegtuig. Het zicht dat ge van bovenaf hebt. Soms zaten we midden in de wolken, echt wonderbaar. Sommigen beklagen het zich van bij de Commando’s gekomen te zijn maar ik niet, want nu komen we ergens waar ik anders misschien nooit zou komen. En verder krijgen we hier een vast karakter en een sterke wil. Er is hier ook sprake van naar Engeland en Frankrijk op maneuvers te gaan. Nu ga ik maar sluiten, want het is bijna bedtijd. Nog vele jaren voorspoed en geluk aan alle Leestenaren en B.J.B.-ers maar vooral aan alle soldaten.”

-Otterburn, 1964 (enkel jaartal bekend) : “Hier een soldaat met wat nieuws uit Engeland. De overtocht naar hier, per boot, is zonder zeeziekte afgelopen. Toen we hier aankwamen lag er sneeuw en ’s anderendaags kwam er nog een beetje bij. We vertrokken op oefening met camions, ze moesten ons op een punt afzetten, maar halfweg was de weg dichtgesneeuwd. Op de terugweg hebben we de camions op de helling moeten duwen. Op 12 km van het kamp zette men ons af, we konden te voet verder. Ons tong hing op de grond. We zijn dan maar direct in ons bed gekropen. ’s Morgens vertrokken we terug maar nu te voet, 25 km in de sneeuw tot aan uw enkels, prettig hoor. Dan hadden we ’s avonds een kampvuur met zang en dans (commando humor). Gisteren morgen zijn we dan na een mars van 12 km recht door sneeuw en moeras (kompasmars) in het kamp aangekomen. En vandaag hebben we mstdag (piket). Morgen vertrekken we dan terug voor een toeristentochtje van 3 dagen. De streek is hier prachtig, maar spijtig dat het weer zo tegenslaat. In de zomer moet het hier prettig zijn voor oefeningen. Wij zijn naar hier gekomen om te schieten en oefeningen te doen die in België niet mogelijk zijn, maar het is hier veel te slecht weder. Er is een vijfde ziek. Nochtans is het kamp hier comfortabel, bijna nieuwe houten barakken en in de waszaal ’s morgens zelfs warm water. Van zaterdag 4 tot zondag 7 april ben ik weer in verlof. Daarna zijn mijn dagen bij de troep geteld, want de 25ste mei zwaaien wij af. Dus verslijt ik hier met goede moed mijn lange broek. Nu nog mijn hartelijke dank voor de wekelijkse post en groeten aan alle Leestenaren. Van een dankbaar soldaat.”

1963 – Januarinummer “De Band” : Ongevallen
-Op Sylvesterdag , gladde baan, deed mevrouw Vloebergh-Van Dam, (Foto onderaan) Dorpstraat, bij het uitwijken van een autobus, een val, met het gevolg dat zij een enkelbreuk opliep. Na verzorging in de kliniek te Mechelen werd zij terug thuis gebracht.
-Anderzijds was hetzelfde lot beschoren aan mevrouw Lafosse, (Foto onderaan) onderwijzeres aan de zusterschool, die een polsbreuk opliep na een val bij gladde baan.
-Onze dorpsgenoot Pieter Publie kwam in aanrijding met een bestelauto toehorende aan een zekere Isidoor Buts uit Mechelen.
-Marcel Verschuren (Foto onderaan) kwam met zijn bromfiets in aanraking met een auto, gelukkig zonder persoonlijk letsel, zijn bromfiets werd wel beschadigd.
-Ingevolge de gladheid van de baan kwam Remi Emmerechts uit Leest tegen de brugleuning van de Zennebrug terecht. Zijn auto werd zwaar beschadigd.
-Hetzelfde gebeurde met L. Broothaers uit de Dorpstraat, die ook door een val, omwille van de gladheid, een enkelbreuk opliep.
-Ook tijdens het speeluur in de zusterschool ging het al niet beter met Rudy Van Hoof,(Foto onderaan) die door een val een armbreuk opliep.
-Misleid door de mist en anderzijds door baangladheid werd de straatomheining van J. Potoms uit de Dorpstraat door een vrachtauto stukgereden.

Foto’s :
-Melanie “Nieke” Van Dam met haar echtgenoot Staf Vloebergh.
-Nieke op haar tachtigste verjaardag.
-Juf De Boeck, echtgenote Robert Lafosse.
-Marcel Verschuren.
-Rudi Van Hoof.