Je weet de tijd uit je te baren en jong als een godin te zijn die zich tegen de tand der jaren beschermd weet voor de eeuwigheid. …
Je weet de tijd uit je te baren
en jong als een godin te zijn
die zich tegen de tand der jaren
beschermd weet voor de eeuwigheid.
Dus kom naar voor en stap blijmoedig
door de erosie van de tijd
waar velen voor hun jaren boeten
laat zien het beeld van eeuwig jeugdig zijn...
Mijn lief, ik ben je vaak in landen ver gaan zoeken,
weg van huis, mijn zinnen zat gelaafd,
als hier plots je blik weerglanst in alle hoeken,
en eindelijk mij toont je warm en lief gelaat.
Mijn lief, kon ik je maar aan mijn lichaam lijmen,
zodat de dag van morgen nooit meer eenzaam kon,
een fijn gevoel dat nooit meer zou verdwijnen,
als \'t eind der dag neigt naar de horizon...
Woensdag 16 augustus 2006
Ze staat voor mij... De benen hoog het kontje strak Zij is in afgewassen jeans gekomen... …
Ze staat voor mij...
De benen hoog
het kontje strak
Zij is in afgewassen jeans gekomen...
Haar fijne hand
leidt elegant
haar trolley
en mijn wildste dromen...
Woensdag 16 augustus 2006
Ik zeil en volg gedwee haar lokroep zo word ik straks met haar gelaat gevoed. Mijn hand doorklieft het zilte water en zoekt h…
Ik zeil
en volg gedwee haar lokroep
zo word ik straks
met haar gelaat gevoed.
Mijn hand
doorklieft het zilte water
en zoekt haar schim
mijn bloed klotst in mijn aders.
Tot weer
de waterspiegel breekt
en zij uitdagend
lonkend haar hand uitsteekt.
Ik neig
maar dan laat zij als list
het water beven
en wordt ze uitgewist...
De dag is echt fontein van licht die opspat zonder klateren mijn ziel bevrijdend van de angst der eenzaamheid. De nacht is echt mantel van z…
De dag is echt
fontein van licht die opspat zonder klateren
mijn ziel bevrijdend van de angst der eenzaamheid.
De nacht is echt
mantel van zwart die spookt door merg en aderen
mijn hart bespringend met dromen vol onzekerheid.
Het vuur is echt
vlam van pijn die schroeit aan al wie naderen
mijn pen verlichtend op de weg naar eeuwigheid.
Is liefde echt
als slechts één vrouw
verwoord in meer dan duizend woorden
steeds mijn gedachten vult
mijn hoofd neervleiend in haar schoot ?
Waar blijven ze,
de minnaars van de nacht ?
Mijn lichaam krijgen ze,
maar niet mijn hart.
De scherven zijn gesmeed
in kleurloos staal,
behoeders van
mijn diepste zieletaal.
Maar vuur en bloed
huist weer diep in mijn lenden...
Ik heb mezelf
van alle leed bevrijd.
Ik vraag niet meer :
te zijn of niet te zijn.
Ik neem...
Al zijn ze slechts een siddering
Een steentje in mijn schoen...
Een zoete wraak,
meer niet.
Striem je brute kracht mijn tere lenden in zet een klem op mijn tenger bovenlijf zodat de pijn geen uitweg vindt... Ik wil mezelf verli…
Striem je brute kracht mijn tere lenden in
zet een klem op mijn tenger bovenlijf
zodat de pijn geen uitweg vindt...
Ik wil mezelf verliezen een laatste keer.
Niet de pijn doet pijn
want ik bewaar een deel van jou
dat voorgoed van mij zal zijn...
In de stoet van grijs en zwarte dagen het eeuwig proberen of het vandaag misschien wel lukt... En plots het onverwachte voelen …
In de stoet
van grijs en zwarte dagen
het eeuwig proberen
of het vandaag misschien wel lukt...
En plots het onverwachte voelen
dat niemand anders je geven kan.
Een mooie vuurpijl
die je afschiet met een onbekende
en samen blij en voorbarig
"Aaah" roept...
Al weet je beiden
dat die pijl nergens aankomt...
Maar ook dat is goed !
Het wachten op de grote knal
kan bovenmenselijk zijn...
Zij sliep onrustig... Hij stootte haar wakker. "Schat, je wriemelt zo... En je voelt helemaal warm aan.. Wat scheelt er ?" "Ik droomde," ze…
Zij sliep onrustig... Hij stootte haar wakker.
"Schat, je wriemelt zo... En je voelt helemaal warm aan.. Wat scheelt er ?"
"Ik droomde," zei ze.
"Het leek eerder een nachtmerrie," antwoordde hij. "Vertel, het zal je opluchten."
"Jij was ridder, en ik je jonkvrouw."
"Romantisch, schat... ik wil alles horen."
"Ja," zei ze ;( "bijna alles,"dacht ze. )
"Het ging zo, schat..."
"Gij zijt naakt, vrouwe, zo midden op de dag, verklaar mij gauw waarom dat wezen mag !"
"Wees niet vergramd, o heer, mijn hoop was fel, voor je vertrok, op enig minnespel."
"Geen tijd, vrouwe, de vijand wacht, waar is mijn zwaard dat ik vergeten placht ?"
"Hier is het, heer, saâm met mijn eer, ik sterf tot aan uw wederkeer."
"Zo mooi, schat," zei hij. "Slaap nu maar rustig door..."
Ze glimlachte even, sloot haar ogen en deed het slot van haar droom nog even over...
"Hij vertrok, maakte de deuren vast. Zij liet gezwind, 2 naakte ridders uit de kast...
"Schat, je wordt wéér zo onrustig... Zal ik wat melk voor je halen ? Dromen zijn bedrog, dat weet je toch ?"
"Ja," kreunde ze. "Jammer genoeg, wel."
Komt het door het melkwit van de maan dat ik weemoedig word en zit te dromen...? Of zijn de sterren niet meer met mij begaan... ? Een vreemd…
Komt het door het melkwit van de maan
dat ik weemoedig word en zit te dromen...?
Of zijn de sterren niet meer met mij begaan... ?
Een vreemde man, die nergens nog kan wonen.
Komt het door het blauwzwart van de bomen
dat ik het schimmige zie van mijn bestaan... ?
Of ben ik verweesd van godinnen en van goden...?
Maakt liefde ooit van mij haar erfgenaam ... ?
Als "een vrouw" verjaart...