Intiem met kerst| in deze intieme tijd geven niet zo zeer sneeuw den boom of bal hert pool hond ar of slee glitter bel krib mis man herder stol beeb wijze ree hulst mistel stuk ster of stal sfeer drama romantiek nee juist veeleer de te vroege val van de traditionele kerstpiek men krijgt het land aan de middenstand |
|
geen spraakorgaan| bij het begin aller dingen stond de mens te zingen wel was waar onverstaanbaar het kwam uit de keel ja onder achter in - vandaar met gebrek aan articulatie niet voor communicatie elk woord was nog te veel schaarste werd nog niet geleden zonder amok in de tuin van eden ik zeg je mooi dat er toen nogal muziek in zat zo vóór de zondeval |
|
Naar Paris met de thalys| Wat stonden we eertijds niet op te snijden waren kind aan huis in paris aan de Seine Folies Bergère Quartier Latin oh la la Madeleine Foei dat lelijk bochtig belgië moet je afsnijden Een crime kortom voor de Crème de la Crème de grachtengordel nam pront het hoogste woord meneer Jan Blokker zei een tunnel is zo geboord overal werd geklonken op dat moment suprême Talers in twee in hun staminee zouden niks merken we zagen onze trillende tolboren al stil doorwerken maar mooi dat Vlamingen het ook in onze krant lazen Pompiers spraken donderse draken razen in glazen die kaaskoppen hebben het wel echt hoog in de bol door ons heen mag - met pin van hun prenten als tol |
|
duin en geest| wij groeiden op met kikker duinroos en konijn bunzing wezel hermelijn merel ekster kneu vlaamse gaai egelantier hondsroos roodborsttapuit tureluur wulp nachtegaal de kauwtjes stinkende gouwe met oranje sap zonnedauw strandduizenguldenkruid welriekende salomoszegel jacobskruiskruid atalanta zandzegge zuurbes zandtulpje braamsluiper de blauwe zeedistel oh zo veel familie ranonkel toen alreeds veel stads gezoek naar de zeldzaam schuwe koekoek ter nadere plaatsbepaling achter ruig duin met grassen her en der pannen en struweel valeien met zachte minnestreel groeiden de druiven in onze kassen als cultuur in de natuur temidden van de neanderpaling |
|
Grijpstaart in de rol| als u opstaat en ziet dat u van kleur en mens tot hagedis verschoot denkt nieuws onder de zon ik sta nu als kameleon op de wildedierenkaart grijp naar uw grijpstaart tast u jammerlijk mis voel dan aan uw achterwerk zit daar iets opgerold groen rood mijn part wit schubbig niet behaard staat alsnog sterk het lijkt zo romantisch u denkt ik camoufleer zonodig duizend keer ik ben kameleontisch verkleur nu elke keer mispoets fout gedacht aanpassing aan omgeving doet u alleen bij nacht overdag krijgt andere kleur door emotie zoals treur kameleontisch de blauwalg van nature al zo blauw blauw blauw in de blauwe zee mooi rood in de Rode Zee |
|
dwarsdoorsnede| het ene besluit volgt logisch op het andere dient ter overleving doel gesteld op lange termijn het ontslagrecht de vrije markt dicteert niks geen kapitalisme wil je soms de vrije demokratie afschaffen het tij is niet te keren wat aan werk verplaatst kan worden moet verplaatst ook al om een vaste afzetstek op de nieuwe consumptie markten veilig te stellen ja wat wil je - toch wij moeten ons wij moeten ons richten op onze core bizniz high quality informatie technologie daily invisible bewaken van onze doelstellingen door tijdige terugkoppeling niets ontziend op alle niveaus het regent alle pannen worden nat de polders lopen onder polen smelten polen komen bij lobith ons land binnen stofjes in de steden iedere achttienjarige heeft stemrecht op een eigen autobaan een warm ingericht huis om bij te komen van het werk de file voor de financiering van de bijstandsmoeder die haar handen wel eens uit mouwen mag gaan steken buitenshuis in de file in haar eigen auto oh sorry ik miste geloofik alle afslagen ziende blind nu draai ik geloof ik door maar zolang mijn bougies het doen overal shell en texaco is er geen enkele reden om te wanhopen vertrouwen op onszelf de liefde dan komt de rest vanzelf |
|
Vrouwen eigen lijst!| Vrouwen met een eigen lijst! |
|
| Gesproken met mien uit het toch laconieke arnemuiden ze houdt het voor gezien want wij vrouwelijke kleine luyden worden toch altijd exgediscrimmunnizeerd Ze heeft de hele dag gereisd bezeten aldoor bonbons verteerd nergens zag ze de lange lijst van moe depri zeurderig slapeloos onbestuurd humeurig vaak ook boos naar ze me veelzeggend zei zelfs de opvliegertjes ontbraken waar blijft de overgangspartij |
|
Geluk dwingt men af| als kampioen doet men vóóraf vooral heel maf zo raapte ik in de finalepartij het balletje op achter in de zaal liep terug naar de tafel tot bij het net liet het stuiteren vervolgens heel stil stuitend traag rollen naar mijn tegenpeler en ja het werkte het publiek joelde hij lachte korzelig zei oh ja krijgen we dat serveerde pardoes veel te hard over de rand van mijn kant zo won ik de vijfde beslissende set met veertien twaalf sprak dat was het it’s all in the game waarop hij zijn bat op de grond smeet |
|
hoe waar is waar| oh nee toch sprak zij het is toch niet waar en zij schreide bitt're tranen nou ja zei hij zoals alles wat echt gebeurt is het een beetje waar het waren mijn oom en tante niet zij stootte hem niet echt af na zestig jaar huwelijkse trouw voor haar eeuwige liefde de vlam van hare jeugd en het was niet gisteren hij had alle twee zijn benen nog hij viel niet om hij kon er nog op staan zij hielp hem overeind tegelijkertijd dacht hij ze zou eens moeten weten hoe het echt was nee dat zou ze echt niet willen weten |
|
SURPRISE| De dichter rijmelt thuis op 'n vreemde rijmmasjien met af en toe een interruptie voor een bakkie koffie buiten schijnt de zon ja graag melk en zoetje geef mij maar speculaas even geen marsepein pepernoot ja naai op taai taai prachtig dat sinterklaasgedoe alleen die stomme rijmdwang hoe raakt gemaakt ik word niet geraakt exploitatie breekt inspiratie ik moet er nog elf maken schaamrood op de kaken buiten schijnt nog steeds de zon de dichter denkt ik zit abuis ik ga zeggen tegen honnepon naar twee vrije vrouwen die zitten in het Glazen Huis |
|
grote liefde| mijn oude tante in Hobroken tachtig met vier kruisjes deed nog vier huisjes rechtop buigend ongebroken altijd onverflauwd in touw anders dan haar man die sufte zweeg gelaten met nog maar één been waarbij hij telkens vroeg waar zij dat andere had gelaten ging hij in opstandigheid languit op het tapijt zij sprak kijk ziet welaan gij kunt op één been niet staan neen met hem was het droef daarbij ook niet welgesteld bovendien moeilijk te bereiken hardhorend misschien zelfs doof zij sprak daarom met toeters Jan – dat was zijn naam - wij zijn nu zestig jaar saam we hebben veel lief en leed gedeeld ik heb echter nog meer leed dat ik immer alleen droeg gij had gelukkig geen weet van mijn ware lief in wachtstand het is uit met jou als remplacant bejaard kwam haar besef van eeuwigheid het was ajuus aan zijn tijdelijkheid beter ook voor hem omdat hij nu zeker weet dat zij nooit meer zijn been vergeet |
|
lust&leven in de brouwerij| lust en leven in de brouwerij | |
de aandacht voor het verschijnsel man neemt soms onrustbarend vorm aan zo zijn er dames die roepen er gewoon één binnen zetten hem rechtop boeien hem buiten zinnen om nooit meer te laten gaan een vrouw zag er geenéén zette zich toen teneergeslagen neder in de groene canapé om klagend te verkeren voor de teevee nu zit zij voor de kijkerskast aldoor ramen gordijnen wijd open voorbij gaande mannen te bekoren roepende laat je kans niet lopen mijn kontje is niet meer te keren neemt u dus met hart en lust van voren achter groeide ik al vast aan mijn eigen canapé wil je me tillen oh yes okee je tilt dan wel ons alle twee |
|
Zij zeilt uit| Zij zeilt uit |
|
| hoort hoe kraakt het spant dapper waait de vlag met alle winden mee ziet haar vanaf het land in volle glorie af stevenen op niet te doorgronden verten rest turen naar de horizon met de loupe nog te volgen tot wit stipje op zee bestemming als immer onbekend voort jagend onder de zon in stijl wij bidden zonder end dat zij veilig over moge komen zonder deuken in haar geteerde huid ongekrenkt door zeeschuim uit op buit oh vrouw gij eeuwig fregat klieft door golven van scheerzeep gestuwd door laken bollende winden de man heeft het nakijken daar zit de verdrietige kneep met alle respect voor haar tuigvorm |
|
Het sluisje en 't leven met jurken| Het sluisje en het leven met jurken |
|
| De schrijver van ’t Dichtertje zat er al aan het raamkozijn 's winters met gloeiende konen turend over de watergang naar de opwaai van jurken in blazingen langs het IJ op de Nieuwendammerdijk droomde daar wis en zeker zich warmend aan de wijn van onder grijspaarse kurken in met goud omrande regels: 'O God, als er nu eens een wonder gebeurde, als nu eens ineens van al die vrouwen al de kleeren afvielen?' niet dat-i dat per se wilde gewoon een schoone gedachte Nescio zocht en vond hier vaak zijn rust een praatje met versnapering zijn rekeningen zijn reeds betaald staan voldaan in het grote boek van Café 't Sluisje het bier is onverschraald vers van de tap zo ook de dichters vanmiddag om een uur of drie ik hoop dat ik u zie in deze arcadische omgeving voor den hoogeren sfeer beleving Zie http://www.hetsluisje.nl/oldbox.html of www.hetsluisje.nl zeven dichters treden op in 'Het Sluisje", spontane optredens uiteraard welkom Nieuwendammerdijk 297, 1025 LM Amsterdam De geciteerde, van aanhalingstekebns voorziene regels komen uit Nescio's 't Dichterje |
|
diner op straat| Op een zomerse avond kom ik aan geslenterd in de lome warmte bungelt er een visje zo maar aan een hengel midden op de straat Ik denk help ik word gek de wereld vergaat Beide stellingen leken gegeven mijn persoon en de stand van zaken vrij hard te maken maar nee hoor een echtpaar uit equador gaf hoog van het balkon in de ondergaande zon een reigerte eten uit een kistje van IJmuiden |
|
Hallo Lieve Mevrouw| Hallo lieve mevrouw | |
Wat zie ik hier zittend op de Hoekse pier voor vlezig stompje lekker klein teentje hangt hap snap over uw badslipper roze paars blauw van de waterkou kijk ik als steenloper van de snipachtigen zoek in basaltglooiingen kreeftjes kokkelrestjes andere losse visjes vleesjes begrijpt u wel en ik zat te twijfelen wat zal ik me nou aan zo’n blauw grijs blok gaan vertillen als er zo’n lekker vlezig benig lelletje langs komt lopen |
|
keuze| keuze |
|
| wat zou ik als mens voor dier willen zijn zeker als alles en de anderen zo vaak veranderen misschien wel een vogeltje stil op een hoed in een galerij een koolmees op de uitkijk die fluitend gedachten leest klinkt goed |
|
gevoelswaarde| vragen naar waarheid oprechtheid van gevoel blijft indringend veel huilpartijen komen voort uit de wanhopige queeste waar zit het het moet er nu zijn oh help voel helemaal niks terwijl het toch zo vreselijk is verlaten diep van binnen wordt geconstateerd het kan niet anders dan geheel alleen gedaan het binnenwerk valt helemaal uiteen ziet de traan niet langer meer gekeerd de kring is daarmee rond naar ik meen redelijk en ongestoord |
|
De Zanger van Den Piezeman| De Zanger van Den Piezeman |
|
| Daar kwam den bourgondiër aangetjokt vief en kwiek over de Merodelei Hij sprak wat ook van het grôten zij 't is het klein genot dat lokt Ik wil geen gezaonnik zonder ènd Mensen löstert naor m’n lied Van de piezeman gaoi ik vur ööj zinge midden op de lei daar zong die rare vent ‘Zeg manne löstert naor m’ne raod wanneer ge stao te piesse ge wit toch allemaol ève goed hoe slèècht dè ge h’m kant misse want ès g’ is onvurzichtig zijt hap zi d’n hond èn ge bent ‘m kwijt hupsasa hupsasa hap zi d’n hond èn ge bent ‘m kwijt dadegedoem dadegedoem dadegedoem dadegedoem dadegedoem dadegedoem dadegedoem dadegedoem’* Klaar met zingen keek hij in het rond Mensen klapten met hun open mond Hij sprak waar is hier toch de stammenee 't ritselt en 't kwinkt in mijn portemonnee Men wees hem de weg hij verordonneerde chateaubriand in de wijnkoopmansboter met friet en majonèse d'r bovenup gesméte als vooraf breekbrood geelse zwarte pensen twee tikkeneikes een teljoor droge hespen breng de glazen een fles rijnse wijn tegen het spleen en de chirurgijn hij zat uit de kunst en verteerde * vijfde couplet van ‘De Piezeman’, een middeleeuws kempisch lied uit Liedarchief Weebosch-Bergeijk, bewerking Hannie Franken |
|
minimaling| minimaling |
|
| er druppelen aromatisch sterk traag gestaag zwart gemalen koffieslurpjes naar mijn maag |
|