Archief

e 9 koren van de goddelijke wil

Wie zijn ze?

Deel 23 - 28/2/1928: Jezus: “Mijn dochter, net zoals Ik de hiërarchie van engelen heb, met negen verschillende koren, zo zal Ik ook de hiërarchie hebben van de kinderen van het Koninkrijk van Mijn Goddelijke Wil. Het zal zijn negen koren hebben, en zij zullen zich van elkaar onderscheiden naar de verscheidenheid schoonheden die zij hebben verworven door de kennis te kennen, de een meer, de ander minder, die betrekking heeft op Mijn Wil.

Daarom is elke aanvullende kennis over Mijn Goddelijke Wil een nieuwe schepping die Hij in schepselen vormt, van geluk en onbereikbare schoonheid, omdat het een goddelijk leven is dat erin stroomt, dat alle nuances van de schoonheden van Degene die ze openbaart, en alle sleutels en klanken van de vreugde en het geluk van Ons Goddelijk Wezen in zich draagt.

Als Onze vaderlijke goedheid Zijn leven, Zijn schoonheid en geluk openbaart, tot het punt dat Hij het te midden van de schepselen schept, en zij zich er niet in interesseren om het te leren kennen om het te aanvaarden door middel van de kennis die hun reeds gegeven is, dan is het niet juist dat zij de schoonheid of de klanken van Onze vreugde als hun eigen gaven ontvangen. Zij zullen nemen wat zij kennen. Daarom zullen er verschillende koren zijn in de hiërarchie van het Koninkrijk van Mijn Goddelijke Wil.

Als u wist welk verschil er zal zijn tussen hen die Mijn kennis van de aarde meebrengen en hen die deze in de hemel zullen verwerven… De eersten zullen deze als hun eigen gaven hebben en men zal in hen de aard van de goddelijke schoonheid zien en dezelfde klanken van vreugde en geluk horen die hun Schepper laat horen en vormt. Aan de andere kant zullen deze bij de tweeden noch hun eigen aard, noch hun eigen gaven zijn, maar zij zullen ze ontvangen als gevolg van de communicatie van anderen, bijna zoals de aarde de effecten van de zon ontvangt, maar niet de aard van de zon bezit.

Daarom zullen zij die alle kennis bezitten het hoogste koor vormen, en overeenkomstig hun kennis zullen de verschillende koren worden gevormd. Echter, allen die deze kennis hebben verworven, geheel of gedeeltelijk, zullen de edele titel van kinderen van mijn Koninkrijk dragen. Want voor iemand die het goede heeft deze kennis te kennen om deze tot zijn of haar levensdoel te maken, heeft deze kennis op mijn bevel de kracht om het schepsel te veredelen, de vitale levenssappen van het goddelijke leven in de ziel te laten stromen en haar tot haar oorspronkelijke oorsprong te verheffen.

Ze zijn als het penseel van het gebod ‘Laten Wij de mens maken naar Ons beeld en Onze gelijkenis’ en ze schilderen het beeld van de Schepper in het schepsel.

Wat betreft het feit dat sommigen meer weten en anderen minder, de edelmoedigheid van dezen zal niet tenietgedaan worden. Het zal bijvoorbeeld gebeuren met een adellijke familie met veel kinderen, van wie sommigen zich aan de studie wijden en anderen aan de schone kunsten. Zij verheffen zich meer, bekleden hoge en eervolle posities, zijn bekender, geliefder en meer gewaardeerd, omdat zij vanwege de wetenschappen die zij bezitten meer goed doen onder het volk, wat de andere broers niet doen.

Maar ondanks dit alles vernietigt het feit dat zij zich door hun offers zozeer verheffen, de edelmoedigheid van de andere broers niet, omdat zij allen het edele bloed van hun vader in zich dragen en daarom kleden zij zich op een edele manier, hebben zij edele manieren in handelen en spreken – in alles. Zo zullen de kinderen van mijn Fiat zijn – allen edelmoedig; Zij zullen de ruwheid van de menselijke wil verliezen, de ellendige vodden van hartstochten; de duisternis van twijfels, van angsten, zal worden verdreven door het licht van mijn kennis, en alles zal in een zee van vrede terechtkomen.

De 2de, 3de en 4de graad zullen elk drie koren bevatten, analoog met de 9 Engelenkoren.

Wanneer zullen ze gevormd worden?

Deel 35 - 9/8/1937: Jezus: “Onze liefde voor Haar is zo groot dat, net zoals Wij Onze Hiërarchie van Engelen in de Hemel hebben, evenals de verschillende ordes van Heiligen, de Grote Vrouwe – Hemelse Keizerin en Eigenares van de Grote Erfenis van Onze Wil – Haar eigen kinderen zal roepen om Haar Erfenis te bezitten wanneer Ons Koninkrijk op aarde gevestigd zal zijn. Wij zullen Haar de Grote Glorie schenken door haar de Nieuwe Hiërarchie te laten vormen, die vergelijkbaar zal zijn met de negen koren van Engelen.

Zo zal zij het koor van Serafijnen, van Cherubijnen enzovoort hebben, evenals de Nieuwe Orde van de Heiligen die in Haar Erfenis leefden. Nadat zij hen op aarde gevormd heeft, zal zij hen naar de Hemel brengen, zichzelf omringend met de Nieuwe Hiërarchie, de Eerstgeborenen in het Goddelijke Fiat, Hergeboren in Haar eigen Liefde – zij die in Haar Erfenis leefden.

Dit zal de Vervulling zijn van het Scheppingswerk – Ons ‘Consumatum est’. Wij zullen de Het Koninkrijk van Onze Wil onder de schepselen, dankzij de Hemelse Erfgenaam die Haar Leven voor ieder van hen wilde geven, om het te laten heersen. Hoe verheerlijkt en gelukkig zullen Wij zijn, omdat de Soevereine Koningin Haar eigen Hiërarchie zal hebben, net zoals Wij de Onze hebben; sterker nog, omdat Onze eigen Hiërarchie ook de Hare zal zijn, terwijl de Hare de Onze zal zijn, omdat alles wat in Onze Wil geschiedt onscheidbaar is.

Als jullie wisten hoeveel deze Hemelse Koningin van de zielen houdt. Zij, een trouwe kopie van Haar Schepper, kijkt in Zichzelf en vindt Haar Zeeën van Liefde, Genade, Heiligheid, Schoonheid en Licht; dan kijkt Zij naar de schepselen en wil Zichzelf volledig geven met al Haar Zeeën, zodat de schepselen hun Moeder met al Haar Rijkdommen mogen hebben.

Het is zo pijnlijk om Haar kinderen arm te zien, terwijl hun Moeder zo rijk is – en alleen omdat zij niet leven in de Erfenis van hun Moeder... Ze zou hen graag in Haar Zeeën van Liefde zien, liefhebbend hun Schepper zoals Zij dat doet, verborgen in Haar Heiligheid, verfraaid door Haar Schoonheid, vervuld met Haar Genade. Maar hen daar niet zien – als Zij niet in de staat van Glorie verkeerde, waarin pijn geen plaats heeft – zou Zij sterven van pure pijn voor elk schepsel dat niet leeft in de Goddelijke Wil. Daarom bidt Zij onophoudelijk. Zij legt al Haar Zeeën in gebed, om te smeken dat de goddelijke wil op aarde geschiedt zoals in de hemel.

Deel 20 - 10/11/1926: Jezus: “Mijn dochter, mijn Hemelse Moeder, was de eerste die de eerste plaats in de Hemel innam als dochter van de Allerhoogste Wil; en omdat Zij de eerste was, houdt Zij om Zich heen een plaats vrij voor alle kinderen van het Allerhoogste Fiat. Daarom zijn er rond de Koningin van de Hemel vele lege plaatsen te zien, die alleen door Haar evenbeelden kunnen worden ingenomen. En omdat Zij de eerste was uit de voortbrenging van Mijn Wil, zal het Koninkrijk van het Fiat ook ‘Koninkrijk van de Maagd’ worden genoemd.

O, hoe zal de Soevereiniteit over de gehele Schepping in deze kinderen van Ons worden erkend! Sterker nog, krachtens Mijn Wil zullen zij onverbreekbare banden genieten met alle geschapen dingen; zij zullen in voortdurende communicatie met hen staan. Zij zullen de ware kinderen zijn, in wie de Eeuwige Schepper zich vereerd en verheerlijkt zal voelen, omdat Hij in hen Zijn eigen werkzame Wil zal herkennen, die Zijn ware beelden heeft voortgebracht.”

Deel 23 - 28/2/1928: Jezus: En denkt u dat de herinnering aan Pr Di Francia, zijn vele offers en verlangens om mijn Wil bekend te maken, tot het punt dat hij de publicatie initieerde, zal worden uitgedoofd in dit grote werk van mijn Goddelijke Fiat, alleen omdat ik hem met Mij naar de Hemel heb meegenomen? Nee, nee; integendeel, hij zal de eerste plaats innemen, want door van ver te komen, ging hij alsof hij op zoek was naar het kostbaarste dat er in de Hemel en op aarde kan bestaan, naar de daad die Mij het meest verheerlijkt, of liever, die Mij volledige glorie zal schenken aan de kant van de schepselen, en zij zullen volledige zegeningen ontvangen.

Hij bereidde de grond voor zodat mijn Goddelijke Wil bekend zou worden; zozeer zelfs dat hij niets spaarde, noch kosten, noch offers; en hoewel de publicatie niet voltooid was, heeft hij door er alleen al mee te beginnen de weg bereid zodat op een dag het werk van mijn Wil te midden van de schepselen bekend kan worden en tot leven kan komen. Wie zal ooit kunnen ontkennen dat Pr Di Francia de eerste was die het Koninkrijk van mijn Wil bekendmaakte? – en dat de publicatie alleen niet voltooid kon worden omdat zijn leven geëindigd was? Dus, wanneer dit grote werk bekend wordt, zal zijn naam, zijn gedachtenis, vol glorie en pracht zijn, en zal hij zijn voornaamste rol spelen in een zo groots werk, zowel in de Hemel als op aarde.

 

De Innerlijke Burcht als Pelgrimstocht van de Ziel

Integraal overgenomen van www.dinekevankooten.nl 

Eerste Kamer – Het Ontwaken van de Ziel

In Teresa van Ávila’s mystieke beeld van de Innerlijke Burcht begint de reis van de ziel bij de ophaalbrug — de toegang tot de burcht, de eerste stap naar het innerlijke leven. De ziel staat hier nog aan de rand, aan de buitenmuur, en voelt een prikkelende nieuwsgierigheid naar wat er binnen ligt. Het is een moment van ontwaken, waarin de mens zich bewust wordt van een dieper verlangen naar betekenis en verbondenheid. Tegelijkertijd heerst er chaos en afleiding: het dagelijkse leven met zijn rumoer houdt de ziel gevangen, nog onwennig aan het idee van deze innerlijke pelgrimstocht.

Psychologisch gezien sluit dit moment aan bij het ontwaken van het zelfbewustzijn, zoals beschreven door Sigmund Freud en Carl Jung, twee van de meest invloedrijke denkers over de menselijke geest. Freud stelde dat het ‘ik’ zich langzaam losmaakt van impulsieve driften, waardoor de mens kan gaan reflecteren op zijn eigen gedachten en gevoelens. Jung, een leerling van Freud die zich meer richtte op het innerlijke zelf, beschreef hoe we een ‘persona’ ontwikkelen — een bewust zelfbeeld waarmee we ons verhouden tot de wereld. De ophaalbrug symboliseert hier de eerste stap van de ziel die zichzelf begint te onderscheiden van de innerlijke storm van emoties en gedachten.

Vanuit een ontwikkelingspsychologisch perspectief past deze fase bij wat James Fowler en Robert Kegan hebben beschreven.
Fowler, een theoloog en psycholoog, sprak over de ‘Mythic-Literal faith’, een stadium waarin mensen de wereld nog letterlijk en zwart-wit interpreteren, maar al openstaan voor grotere betekenissen en verhalen. 

Kegan, een ontwikkelingspsycholoog, beschreef in zijn model hoe het zelf zich ontwikkelt van puur egocentrisch denken naar het vermogen om relaties en regels te begrijpen. De ophaalbrug is dan ook het moment waarop de ziel begint te leren omgaan met deze nieuwe bewustzijnslaag. 

Neurologisch gezien zien we bij dit ontwaken een groeiende activiteit in de prefrontale cortex, het deel van de hersenen dat betrokken is bij plannen, reflecteren en het beheersen van impulsen. Het is de neurologische basis voor het vermogen om de storm van prikkels en emoties even op afstand te zetten en nieuwsgierig te worden naar het innerlijke leven.

Filosofen zoals Plato en Martin Heidegger hebben ons geleerd dat verwondering de geboorteplaats is van het denken. Plato zag de ziel als iets dat zich vreemd voelt in de wereld, hunkerend naar de wereld van ideeën en het Goede. Heidegger sprak over het ‘geworpen-zijn’ in het bestaan, dat we bewust kunnen maken om authentieker te leven. De ophaalbrug markeert dit begin van het zich bewust worden van het vreemde, het ongrijpbare, wat de ziel verder zal trekken.

Spiritueel is de eerste kamer het moment van genade, waarin God zachtjes aan de deur klopt en de ziel uitnodigt tot gebed en aandacht. Maar de ziel is nog druk, afgeleid door de vele geluiden buiten de burcht, en moet leren haar aandacht te richten op deze stille uitnodiging. God die zachtjes aan de deur klopt is een tedere en diepontroerende metafoor voor het begin van de spirituele roeping. In plaats van met luide kracht binnen te vallen, respecteert God de vrijheid van de ziel en wacht geduldig tot zij klaar is om te openen.

Dit zachte kloppen is als een fluistering in de drukte van het dagelijkse leven, een subtiele uitnodiging die gemakkelijk over het hoofd kan worden gezien. Het vindt plaats in het binnenste van het hart, een intieme aanraking die vraagt om aandacht en ontvankelijkheid. De deur staat nog gesloten; het is aan de ziel om te beslissen of ze open wil maken en die uitnodiging wil ontvangen. Dit beeld benadrukt dat geloof en spirituele groei geen dwang zijn, maar een vrij gekozen reis, die begint met het opmerken van die stille, liefdevolle aanwezigheid die altijd nabij is.

Tweede Kamer – Innerlijke Strijd en Onderscheidingsvermogen

Wanneer de ziel de eerste kamer is gepasseerd en de ophaalbrug is overgestoken, betreedt zij de tweede kamer van Teresa’s Innerlijke Burcht. Ze is nu binnen de muren, maar nog ver van het centrum verwijderd. Wat begint te dagen, is een dieper verlangen naar God — maar dit verlangen wordt afgewisseld met oude gewoonten, innerlijke onrust, en de trekken van het wereldse leven.

Het is een fase van innerlijke strijd, waarin de ziel heen en weer geslingerd wordt tussen het bekende en het onbekende, tussen verslaving en verlangen, tussen het lawaai van buiten en de stilte die haar roept. Teresa beschrijft hoe de ziel in deze fase het kloppen van God steeds helderder hoort, maar er nog niet vrij genoeg van is om werkelijk te antwoorden. Het geweten begint zich te roeren — er ontstaat een scherpere gevoeligheid voor innerlijke verdeeldheid.

Psychologisch is deze fase te begrijpen als een confrontatie tussen het ego en het innerlijk ideaal. In Freudiaanse termen is er een conflict tussen het ‘id’ (de impulsieve verlangens) en het ‘superego’ (het geweten, het innerlijke morele kompas). Deze botsing zet een proces van morele zelfvorming in gang: het ik leert om zijn impulsen te observeren én kritisch te wegen tegen een hoger ideaal. Waar in de eerste kamer bewustzijn ontstaat, wordt in de tweede kamer innerlijke spanning zichtbaar — een worsteling tussen wie men is, en wie men voelt dat men zou kunnen zijn.

Vanuit ontwikkelingspsychologisch perspectief spreekt Lawrence Kohlberg hier over het ‘conventionele stadium’ van morele ontwikkeling. De mens begint onderscheid te maken tussen goed en kwaad, niet enkel op basis van sociale regels of verwachtingen, maar vanuit een beginnend innerlijk kompas. Robert Kegan zou zeggen dat het zelf niet langer volledig gevormd wordt door de buitenwereld, maar een eerste stap zet naar interne oriëntatie: de stem van binnen begint zwaarder te wegen dan de stemmen van buiten.

In de hersenen is dit stadium terug te zien als een spanning tussen het limbisch systeem — waar emoties en impulsen huizen — en de prefrontale cortex, waar zelfregulatie en morele afwegingen plaatsvinden. De ziel leert hier, neurologisch én spiritueel, om te leven met innerlijk conflict, en om keuzes te maken die niet direct bevrediging geven, maar op lange termijn richting geven.

Filosofisch doet deze fase denken aan het socratische ‘ken uzelf’. De ziel wordt zich bewust van haar eigen verdeeldheid en raakt verwikkeld in een zoektocht naar innerlijke samenhang. Zelfkennis is hier geen intellectuele oefening, maar een existentieel proces: de pijn van verdeeldheid roept de vraag op wie men werkelijk is, en voor wie men leeft.

Spiritueel groeit hier het vermogen tot onderscheiding — wat Ignatius van Loyola ‘discernment’ noemt. Gebed wordt bewuster ingezet als oefening in luisteren, onderscheiden, afwegen. De ziel leert verschil maken tussen wat haar naar binnen voert, en wat haar terugvoert naar de buitenste randen van het bestaan. In deze kamer ontstaat de eerste bewuste samenwerking tussen menselijke wil en goddelijke uitnodiging.

Derde Kamer – Stabilisatie en Deugdontwikkeling

In de derde kamer van Teresa’s Innerlijke Burcht leeft de ziel ogenschijnlijk goed. Ze bidt trouw, oefent zich in deugden, leeft in overeenstemming met religieuze of ethische principes. Het leven is op orde gekomen, gewoontes zijn gevormd, er is regelmaat en discipline. Maar onder deze ogenschijnlijke rust sluimert een gevaar: dat van zelfgenoegzaamheid. Teresa is opvallend scherp in haar waarschuwing: hoewel deze ziel veel goeds doet, is haar hart nog niet vrij. De muren zijn schoon, maar het venster staat nog niet open naar het licht. Er is een zekere trots op het ‘goede leven’, maar het diepe, persoonlijke contact met God ontbreekt nog. De ziel verlangt naar meer, maar weet nog niet hoe ze de sprong moet maken naar overgave.

Psychologisch gezien bevindt het ego zich hier in een stabiele, functionele positie. De mens heeft zichzelf georganiseerd rond idealen en verantwoordelijkheden, en dat biedt houvast. Toch blijft het authentieke zelf — dat wat leeft voorbij het rollenpatroon en de zelfbeheersing — grotendeels op afstand. Wat Carl Jung zou noemen de schaduw, blijft nog ongezien. De ziel leeft vanuit wat werkt, niet vanuit wat diep waar is.

Robert Kegan noemt dit het stadium van de self-authoring mind: een fase waarin de mens zijn eigen waarden en levensrichting bepaalt, los van externe autoriteit. Dit is een grote prestatie — maar het ego is nog steeds de architect. De ziel leeft uit zichzelf, niet vanuit iets dat haar overstijgt. Ze is autonoom, maar nog niet overgegeven. Het risico op stagnatie groeit juist hier, waar alles op orde lijkt.

In neurologische zin zijn de circuits voor gewoontevorming, discipline en sociaal functioneren sterk actief. Er is stabiliteit, regelmaat, en zelfs een vorm van innerlijke rust. Maar de diepe neuroplasticiteit — die nodig is voor transformatie en vernieuwing — blijft nog grotendeels ongebruikt. De ziel leeft op een bekend pad, en voelt vaag dat er iets ontbreekt, maar weet niet hoe dat te vinden.

Filosofisch resoneert Teresa hier met Søren Kierkegaard, die het ‘ethische stadium’ beschrijft: het leven van deugd en verantwoordelijkheid zonder sprong naar het geloof. Er is correctheid zonder overgave, moraal zonder mysterie. Teresa’s kritiek op de ‘moreel nette’ ziel zonder ontvankelijkheid voor God is in wezen een pleidooi voor de existentiële sprong: voorbij de zelfbeheersing naar radicale openheid.

Spiritueel is dit de kamer waarin het gebed routine is geworden. De ziel is trouw, maar dorstig. Wat eens vervulling gaf, is nu niet meer genoeg. Er ontstaat een innerlijke honger naar iets directers, vurigers, echters. God is geen idee meer, maar een gemis. De ziel staat op het punt te ontdekken dat de weg naar binnen verder gaat dan plicht — en vraagt om overgave.

Vierde Kamer – Innerlijke Stilte en Mystieke Aanraking

In de vierde kamer van de Innerlijke Burcht vindt een subtiele maar radicale verschuiving plaats. Waar de ziel in de vorige kamers nog vooral haar best deed — door gebed, discipline en moreel leven — ervaart ze hier voor het eerst iets wat niet van haarzelf komt: een aanraking van God die van binnenuit verzacht. Teresa noemt dit een “innerlijke stilte” die geen resultaat is van eigen oefening, maar een gave. Alsof het rumoer van de ziel even tot rust wordt gebracht, niet door wilskracht, maar door liefde. Het gebed verandert van spreken tot luisteren; de ziel wordt ontvankelijker, stilgezet. Ze ervaart een liefde die haar overstijgt — niet als concept, maar als onmiddellijke, zachte aanwezigheid.

Psychologisch gezien is dit het begin van wat men ego-relaxatie noemt. De innerlijke controle verslapt — niet door onverschilligheid, maar door vertrouwen. De ziel begint te proeven aan wat psychologen als flow beschrijven: een toestand waarin het zelf minder centraal staat, en ervaring zelf dragend wordt. Carl Jung zou hier spreken van een eerste ervaring van het Zelf — het centrum van de psyche dat verder reikt dan het ego, verbonden met een groter geheel. Deze ervaring komt vaak plotseling, onaangekondigd, en ontregelt het idee dat de mens zelf de regie heeft.

In ontwikkelingspsychologisch opzicht bevinden we ons nu op het grensgebied van Kegan’s vierde en vijfde stadium — de transitie van de self-authoring mind naar de self-transforming mind. De identiteit, eerder nog stevig opgebouwd, begint fluïde te worden. De ziel ontdekt dat ze niet alleen haar eigen bouwwerk is, maar ook een ontvanger. Er ontstaat ruimte voor innerlijke autoriteit die geen ego-bevestiging zoekt, maar een diepere afstemming.

Neurologisch wordt in deze fase het zogeheten default mode network tijdelijk gedeactiveerd — hetzelfde netwerk dat actief is bij zelfreflectie, piekeren en het construeren van het ‘ik’. Dit zien we ook bij diepe meditatie of contemplatie. Wat overblijft is een gevoel van ‘er zijn’ zonder oordeel, zonder narratief — puur, ontvankelijk bewustzijn. De ziel is niet bezig met zichzelf, maar met het ervaren van een grotere tegenwoordigheid.

Filosofisch gezien raakt deze ervaring aan wat Plato omschrijft als anamnesis — de herinnering aan het Goede. Niet iets dat geleerd wordt, maar iets dat oplicht in het diepst van de ziel. Plotinus beschreef deze ervaring als het opstijgen van de ziel naar het Ene, voorbij vormen en begrippen, naar eenwording. In de vierde kamer proeft de ziel een flits van deze transcendente werkelijkheid — nog vluchtig, maar onmiskenbaar echt.

Spiritueel opent zich hier een nieuw gebedsleven: contemplatief gebed. Geen spreken tot een verre God, geen afdwingen of beargumenteren, maar verblijven bij een nabijheid die als liefde wordt ervaren. God verschijnt niet meer enkel als wetgever of leraar, maar als minnaar. Er ontstaat een intieme relatie die zich aan woorden onttrekt. Het is de zachte vooravond van mystiek vuur.

Vijfde Kamer – Vereniging en Ego-loslating

In de vijfde kamer van de Innerlijke Burcht begint de ziel zich werkelijk te verenigen met God. Teresa van Ávila beschrijft dit stadium als een moment van diepe overgave, waarin het onderscheid tussen wie bidt en tot wie gebeden wordt begint te vervagen. Er is een intens stille nabijheid, een soort liefdesintimiteit waarbij de ziel niet langer actief ‘doet’, maar zich laat doen.

De wil, die tot nu toe het gebed stuurde, lijkt zichzelf tijdelijk op te heffen. Er wordt niet langer gekozen of gezocht — de ziel wordt gekozen, wordt gevonden. In deze diepe innerlijke rust ligt een levende aanwezigheid besloten, die zonder woorden spreekt en alles doordringt. Teresa vergelijkt dit met een zijdeworm die een cocon spint: iets sterft, opdat iets nieuws kan ontstaan.

Psychologisch gezien nadert de ziel hier een transpersoonlijke ervaring: een bewustzijnsstaat waarin het ego haar centrale plaats loslaat. Abraham Maslow sprak over peak experiences — momenten van pure zin, vreugde en verbondenheid, die de grenzen van het gewone zelf overstijgen. In deze fase lost het gevoel van ‘ik als controleur’ op, en blijft een ontvankelijk, ademend innerlijk over. De ziel ervaart zichzelf niet langer als middelpunt, maar als opgenomen in een groter geheel.

In termen van ontwikkeling is er sprake van een fundamentele ont-identificatie met het zelfbeeld. De vaste overtuigingen over wie men is, worden doorzien als constructies — handig misschien, maar niet wezenlijk. Wat overblijft, is een stille innerlijke ruimte waarin men is, zonder dat men zichzelf hoeft te definiëren. Dit markeert een overgang naar post-egocentrisch bewustzijn, waarin niet het zelf, maar de relatie — met God, met de ander, met het Leven zelf — centraal komt te staan.

Neurologisch laat onderzoek van onder anderen Andrew Newberg zien dat tijdens mystieke ervaringen bepaalde hersennetwerken — zoals het default mode network, dat actief is bij zelfbesef en tijdsbeleving — zich tijdelijk uitschakelen. Wat overblijft is een intens gevoel van eenheid, tijdloosheid en ruimtelijke grensvervaging. De ervaring voelt werkelijker dan werkelijk, alsof men eindelijk thuiskomt in een werkelijkheid die altijd al aanwezig was, maar nu pas gezien wordt.

Filosofisch echoot deze ervaring de tradities van Plotinus en Meister Eckhart. Bij Plotinus stijgt de ziel op tot het Ene — een onuitsprekelijke bron waarin alle veelheid oplost. Bij Eckhart spreekt men van de Gottheit, het goddelijke voorbij God: een mystieke leegte die tegelijk een volheid is. In de vijfde kamer vervaagt de dualiteit tussen zelf en ander, tussen ik en Gij. Wat overblijft is pure zijnsliefde.

Spiritueel is dit het stadium van het diep mystiek gebed, waarin de mens niet langer tot God spreekt, maar in God rust. Er is geen techniek meer, geen woorden, geen intenties. Alles wordt ontvangen. God handelt in de ziel zoals zonlicht een bloem opent — vanzelf, moeiteloos, onvermijdelijk. Liefde is niet langer een gevoel of een opdracht, maar een allesdoordringend beginsel waarin de ziel zichzelf vergeet — om eindelijk zichzelf te worden.

Zesde Kamer – Loutering en Mystieke Pijn

In de zesde kamer betreedt de ziel het meest intense terrein van de innerlijke weg: het is een fase vol mystieke ervaring, extases en visioenen, maar ook een periode van diepe pijn, loutering en verwarring. Teresa beschrijft deze kamer als een zone van radicale onthechting. De ziel voelt zich dicht bij God, maar tegelijk dieper verscheurd dan ooit. Het licht is helder, maar werpt schaduwen die eerder verborgen bleven.

Wat eerder steun gaf — inzichten, gewoontes, zelfs spirituele oefeningen — verliest zijn houvast. Er is sprake van mystieke “wonden” en momenten van goddelijke nabijheid die zó intens zijn, dat ze bijna ondraaglijk worden. Tegelijk ervaren zielen in deze fase diepe verlatenheid: alsof God zich terugtrekt, juist nu ze dichterbij leek dan ooit.

Psychologisch wordt deze fase vaak geassocieerd met wat Johannes van het Kruis beschreef als de donkere nacht van de ziel — een periode van diepe innerlijke leegte en existentieel lijden waarin het ego definitief moet sterven aan zijn illusies. Carl Jung zou spreken van een confrontatie met de schaduw: alles wat we van onszelf hebben weggeduwd, komt aan het licht. Dit is geen pathologische breuk, maar een noodzakelijke identiteitscrisis waarin het oude zelf uiteenvalt zodat het werkelijke Zelf geboren kan worden. Alleen door deze donkere diepte kan de ziel integratie bereiken.

Vanuit ontwikkelingspsychologisch perspectief markeert deze fase de overgang naar Kegan’s vijfde stadium: de self-transforming mind. Hier desintegreren oude structuren en overtuigingen. De ziel begint te zien dat geen enkel systeem — zelfs het innerlijk opgebouwde geloofssysteem — de volle waarheid omvat. Er ontstaat een openheid voor complexiteit, paradox, en het niet-weten. Alles wat zekerheid bood, moet eerst sterven om ruimte te maken voor een nieuw soort vertrouwen — een vertrouwen zonder controle.

Neurologisch laat deze fase paradoxale hersentoestanden zien: intense activiteit in emotionele gebieden zoals de amygdala (geassocieerd met angst, lijden en existentieel gevaar), gecombineerd met diepe rusttoestanden in andere netwerken die verwant zijn aan transcendente ervaring. Het brein verwerkt hier oude pijn én maakt ruimte voor een nieuw bewustzijn. Er is letterlijk hersenplasticiteit nodig om het oude zelf los te laten en een nieuw innerlijk evenwicht te vinden.

Filosofisch herinnert deze fase aan het denken van Albert Camus: de ervaring van de absurditeit, waarin de mens ontdekt dat geen enkel antwoord volledig bevredigt. En aan Kierkegaard, die stelde dat de sprong naar geloof alleen mogelijk is wanneer alle uiterlijke en innerlijke zekerheden zijn weggevallen. In de zesde kamer leert de ziel dat geloof geen optelsom van overtuigingen is, maar een daad van radicale overgave in de leegte.

Spiritueel is dit het stadium waarin de ziel niets meer heeft, maar toch blijft liefhebben. Er is geloof zonder houvast, vertrouwen zonder uitleg. God zuivert de ziel, niet door woorden of inzicht, maar door het vuur van liefde dat alles verbrandt wat tussen Hem en de ziel instaat. Het is een schrijnend proces, maar Teresa benadrukt dat deze loutering noodzakelijk is: alleen een lege ziel kan volledig gevuld worden met God. In deze kamer leert de ziel niet om sterker te worden, maar om zich volkomen te laten dragen.

Zevende Kamer – Volkomen Vereniging met God

In de zevende en laatste kamer van de Innerlijke Burcht voltrekt zich het mystieke huwelijk: de ziel is volledig verenigd met God. Niet als ervaring die komt en gaat, maar als permanente, innerlijke gesteldheid. Alle afscheiding is verdwenen. Er is geen zoeken meer, geen angst, geen wil die zich afvraagt: “Wat moet ik doen?” De ziel rust in pure zijnstoestand, een intiem, niet-dualistisch samengaan waarin de mens niet wordt opgelost, maar vervuld.

Teresa beschrijft dit niet als een extatische toestand, maar als een natuurlijke, nederige eenwording — de ziel leeft in en uit God, als een druppel die voorgoed opgenomen is in de oceaan van de liefde. “God en ik zijn één,” zegt ze, “maar niet op een manier die mij groot maakt — alleen Hem.”

Psychologisch gezien spreekt men hier van zelftranscendentie: het ego is niet vernietigd, maar heeft zijn centrale rol opgegeven en is dienend geworden. De mens is niet langer gericht op zijn identiteit, prestaties of zelfbegrip, maar leeft vanuit verbinding met het geheel. In termen van bewustzijn is dit post-egoïsch bewustzijn: er is geen centrum meer dat alles controleert, alleen een levende doorstroming van liefde, wijsheid en aanwezigheid.

In ontwikkelingspsychologie vinden we echo’s van dit stadium bij James Fowler’s beschrijving van het universeel geloof — een geloof dat niet langer gebonden is aan dogma’s of culturele vormen, maar een diepe verbondenheid met alles wat is uitdrukt. Robert Kegan noemt dit de self-transforming mind, waarin het zelf geen vaste kern meer is, maar een relationeel veld: de mens leeft vanuit verbondenheid, niet vanuit identiteit.

Neurologisch worden in deze fase ervaringen beschreven die sterk overeenkomen met wat in de zen-traditie satori wordt genoemd: een plots en blijvend inzicht in de eenheid van alles. Hersenscans van langdurige contemplatieven tonen een afname van activiteit in hersengebieden die de grens tussen zelf en omgeving reguleren. Het gevoel van “ik ben hier, en jij bent daar” vervaagt. Wat overblijft is niet leegte, maar een intens levend gevoel van aanwezigheid, eenwording en openheid.

Filosofisch staat deze fase in het teken van non-dualiteit: de vervaging van de grens tussen subject en object, tussen ik en ander. Mystici uit alle tradities — van Plotinus tot Meister Eckhart, van Advaita Vedanta tot zen — beschrijven deze eenheidservaring als de hoogste vorm van weten: geen rationele kennis, maar existentieel doorleefd inzicht dat alles al één is. Niet in abstractie, maar in liefdevolle bewogenheid.

Spiritueel leeft de mens hier in wat Teresa noemt “een leven binnen God.” Niet meer met Hem als doel, maar als woonplaats. Alle gebed, alle oefening, alle loutering van eerdere kamers was voorbereiding op dit ene: een bestaan dat volledig in de liefde is ingebed. De mens leeft dan, maar niet meer uit zichzelf — zoals Paulus het al zei: “Niet ik leef, maar Christus leeft in mij.” Deze liefde is niet sentimenteel, maar radicaal: ze doordringt het dagelijks leven, bevrijdt van angst, en maakt van het leven zelf een vorm van gebed.

Kortom

De Innerlijke Burcht van Teresa van Ávila is geen stoffige plattegrond van vergeten mystiek, maar een levend kompas voor menselijke ontwikkeling. Haar zeven kamers tonen een weg van groei die tegelijk spiritueel én psychologisch is — een reis van het ego naar het Zelf, van controle naar overgave, van afgescheidenheid naar verbondenheid.

Wat Teresa beschrijft, is geen elitair pad voor religieuze enkelingen, maar een universele dynamiek van innerlijke rijping, herkenbaar voor wie werkelijk leeft, lijdt, zoekt en bemint. In een wereld vol versnelling, zelfverlies en hunkering naar zin, klinkt haar stem onverwacht actueel: als een uitnodiging tot vertraging, verdieping en de ontdekking dat het centrum van het bestaan niet buiten ons ligt, maar diep vanbinnen. Daar, in de stilte van de ziel, klopt nog altijd zacht de liefde aan de deur.

De Innerlijke Burcht van de H. Teresa van Avila en de 7 verblijven of graden - Vy Nguyen - Lumenscript

In haar boek 'De Innerlijke Burcht' vergelijkt de H. Teresa de ziel met een analogie van een grote burcht met zeven vertrekken. Deze vertegenwoordigen zeven verschillende stadia van het gebedsleven dat we doorlopen. 

De zielen in het eerste, tweede en derde verblijf bevinden zich in het stadium van loutering, waarin we nog steeds gehecht zijn aan de zonde en actief moeten werken aan onze zuivering. We vragen God en de Heiligen om ons te helpen in deze strijd. 

Het eerste verblijf: Deze zielen zijn erg werelds, maar ze bidden een paar keer per maand. Ze moeten begrijpen dat ze in gevaar zijn en dat God hen roept tot een grotere heiligheid. 

Het tweede verblijf: Deze zielen hebben dat inzicht verworven. Ze hebben volharding nodig in de strijd tegen de verleiding; ze moeten een vastberaden besluit nemen om voor God te kiezen en de dingen van de wereld en de gelegenheden tot zonde op te geven. 

Het derde verblijf: Deze zielen hebben die volharding verworven en leiden nu een heilig, geordend leven, begaan zelden lichte zonden en doen veel werken van naastenliefde, boetedoening en meditatie. Ze moeten nederig zijn om te beseffen dat ze verre van perfect zijn en dat ze geen recht hebben op genade of zoetheid in gebed van God. 

De zielen in het vierde en vijfde verblijf bevinden zich in de verlichtingsfase, waarin God in ons werkt, ons zuivert en verlicht. Hij zendt bovennatuurlijke genade die anders is dan alles wat we door onze eigen werken zouden kunnen verkrijgen. 

Niet iedereen zal bovennatuurlijke gaven ontvangen, en we moeten er ook niet naar zoeken. We vertrouwen erop dat onze liefdevolle God weet wat het beste voor ons is, of het nu beproevingen of troost zijn. 

Het vierde verblijf: Deze zielen hebben die nederigheid verworven die hen voorbereidt op de gave van het Gebed van Stilte, een bovennatuurlijke vreugde en mysterieuze verrukking die rechtstreeks van God komt. Hoewel deze goddelijke ervaring hun hart enorm verruimt, kunnen ze hierna niet stoppen met bidden; ze moeten doorgaan en alles vermijden wat God beledigt. 

Het vijfde verblijf: Deze zielen hebben die staat bereikt waarin ze alles wat ze zijn aan God geven. In het Gebed van Vereniging lijken ze hun gedachten, begrip en zintuigen achter te laten, terwijl God hun zielen in Zichzelf onderdompelt en ze volledig transformeert, zoals een zijdeworm in een zijdevlinder verandert. Daarna moeten de zielen hun wil volledig aan God blijven aanpassen door volmaakte naastenliefde te tonen, wat een bewijs is van hun liefde voor God; hun deugd moet altijd toenemen. 

De zielen in het Zesde en Zevende Verblijf bevinden zich in de Eenheidsfase, waarin onze wil volledig verenigd is met Gods wil, en de mystieke relatie tussen God en onze zielen kan worden vergeleken met de verloving en het huwelijk van een paar. 

In haar boek beschrijft de H. Teresa verschillende mystieke ervaringen en leert ze ons hoe we kunnen onderscheiden of ze werkelijk van God komen. Enkele algemene tekenen zijn de overtuiging van de ziel en het voortbrengen van goede vruchten. 

Het zesde verblijf: Deze zielen hebben die diepe liefde voor God verworven en zijn met Hem verloofd. Hij kan hen vele malen bezoeken in visioenen en mystieke ervaringen, zoals trance, extase en vluchten van de geest. Deze zielen lijden onder een immens en toenemend verlangen naar God. Maar ze moeten geduldig zijn, want voordat ze het centrum van de burcht betreden waar God woont, beproeft Hij hun liefde voor Hem met zware geestelijke beproevingen. 

Het zevende verblijf: Deze zielen hebben dat geduld verworven en hebben hun liefde en trouw aan de Bruidegom bewezen in goede en slechte tijden. Deze zielen betreden nu de binnenste kamer waar ze één worden met God in een geestelijk huwelijk. Hun enige verlangen is Hem te verheerlijken en anderen tot Hem te brengen. Dit verblijf wordt een 'tweede hemel' genoemd, omdat de zielen zo verenigd zijn met de Heilige Drie-eenheid dat ze een bijna constante, goddelijke aanwezigheid en een grote vrede voelen.

 

 

13/4/2020 De vier graden van de Goddelijke Wil - Elijahs Cloak

Overzicht:

* We richten ons op de 4 graden van de Goddelijke Wil

- De eerste drie graden zijn zowel stichtend als zuiverend

- Wat deze graden inhouden

- Hoe erin groeien

* De betekenis van de concentrische cirkels: de eerste cirkel is de buitenste cirkel en gaat zo verder tot de vierde cirkel in het centrum

De 1e graad: De Schepping

- Omvat alle schepselen

- Omvat de hele schepping

- De stralen van de goddelijke wil doordringen alle dingen

- En alle dingen zijn in de goddelijke wil

- De mens leeft in de eerste graad en staart naar zijn voeten

- Hij volgt zijn voeten waar ze gaan en is aandachtig vanwaar ze kwamen

- Zelden wordt God opgemerkt

Deel 31: De onscheidbaarheid van Onze Wil, zodanig dat het schepsel niet zonder Hem kan, noch kan leven, noch zich ervan kan afscheiden, zelfs niet in de hel.

De eerste graad: de goede Katholiek

De start:

1 Vraag om de goddelijke wil te ontvangen

2 Begrijp de goddelijke wil

3 Wees in de goede gesteldheid om het te ontvangen

Door:

* de sacramenten van de Kerk

* Vocaal gebed:

 Morgengebed, avondgebed, Rozenkrans, Kroontje van de Goddelijke Barmhartigheid

* Het naleven van de 10 Geboden, deugden, vragen om de gaven van de H. Geest

* Bid tot de goddelijke wil

* Lees het Boek van de Hemel

Deel 25: Zo zullen de zoete en krachtige kralen van Haar (OLVrouw) rozenkrans Haar opnieuw zegevierend en triomfantelijk maken voor de Godheid, het Koninkrijk van de Goddelijke Fiat veroveren en het te midden van de schepselen laten komen.

De tweede graad: Heiligheid

* De goede Katholiek is de basis

* Begin van contemplatief gebed

* God schenkt genade aan de ziel

* Het gebed wordt passief

* Het gebed is meer een staat van ’zijn‘

* De ogen worden naar God gericht

* Waar je werkelijk het Koninkrijk van de Goddelijke Wil binnentreedt

Hoe te groeien:

* Het overwegen van God in jezelf

* Voorbij beelden en ideeën over God kijken

* Passief gebed - openstaan ​​voor de instroom van Gods genade

* Loslaten van het vlees

* Kwetsbaar voor geestelijke stagnatie

* Barrières zijn trots en onwetendheid

* Bid de rondgangen van de goddelijke wil

* Eindtoestand = Heiligheid

De derde graad: Gevorderde

* God verruimt de ziel

- Armoede

- Nederigheid

* Onthechting van de geest

* Verleidingen zullen verdwijnen

* Zonde zal zeldzaam zijn

* Onvolkomenheden bestaan ​​nog steeds

Hoe te groeien:

* Groei in naastenliefde

* Groei in liefde

- Het allerbelangrijkste is om veel te beminnen

- Wees volmaakt zoals onze Vader volmaakt is

* De kracht van intentie

De vierde graad: Koninkrijk van God

* Aard van de ziel

- Wil

- Geheugen

- Intellect

* De wil wordt gedeeld, maar niet het geheugen en het intellect

* De ziel ervaart een gevoel van ’vliegen‘ in de Goddelijke Wil

* In de 4e graad is er alleen God

* De zonde is verdwenen

* Gods alomtegenwoordigheid

- Exponentiële veelvoud van Goddelijke Handelingen

De concentrische cirkels en de symboliek van de zon

* De binnenste cirkel, de 4e graad:

- Vertegenwoordigt de weinigen

- Grootte is contra-intuïtief

- Het Goddelijke Licht schijnt het helderst

* De weg van de 1e naar de 4e graad is een pad

* Externe cirkels zijn poreuzer omdat ze vatbaarder zijn voor zonde

* In de 4e graad is de zonde verdwenen

31/5 Maak je klaar voor de opname - Great Miracles Avenue

2 Petrus 3:14: Omdat u hiernaar uitziet, geliefde broeders en zusters, moet u zich inspannen om smetteloos, onberispelijk en in vrede door hem te worden aangetroffen.

Marcus 13:35-37: Wees dus waakzaam, want jullie weten niet wanneer de heer des huizes komt, ’s avonds, of midden in de nacht, of bij het eerste hanengekraai, of ’s morgens vroeg. Laat hij jullie niet slapend aantreffen wanneer hij plotseling komt. Wat ik tegen jullie zeg, zeg ik tegen iedereen: wees waakzaam!’

Vrouw: Ik geloofde dat ik kon blijven leven zoals ik wilde en het op een dag goed kon maken met God. Maar na wat ik vorige maand zag, werd ik doodsbang. Ik zeg dit niet om mensen zomaar bang te maken. Ik zeg het omdat de angst die ik in die droom voelde, me bleef achtervolgen nadat ik wakker werd. Het was zo echt dat toen ik mijn ogen opendeed, ik meteen uit bed sprong en begon te huilen. Ik keek niet op mijn telefoon. Ik ging niet meer slapen. Ik knielde neer en vroeg Jezus Christus om me te vergeven, omdat ik er echt van overtuigd ben dat als wat ik zag ooit zou gebeuren, ik het zonder Hem niet zou overleven.

De reden dat ik dit getuigenis deel, is omdat ik geloof dat veel mensen precies zo leven als ik deed. Ze weten wel van God, maar ze leven niet voor Hem. Ze weten dat ze verlossing nodig hebben, maar ze stellen het steeds uit. Ze blijven zichzelf vertellen dat ze zich ooit zullen bekeren. Zo was ik. Jarenlang was ik zo iemand. Ik leefde om mezelf tevreden te stellen. Ik volgde alles wat me gelukkig maakte. Ik volgde alles wat op dat moment goed voelde. Ik gaf meer om wat mensen van me dachten dan om wat God van me dacht.

Ik bracht zoveel uren door op sociale media. Ik vond het heerlijk om geaccepteerd te worden door mijn vrienden. Ik hield ervan om uit te gaan en plezier te hebben. En bijna alles waar ik van hield, leidde mijn gedachten af ​​van God. Telkens als ik berichten hoorde over heiligheid, bekering of de wederkomst van Jezus, luisterde ik een paar minuten en ging ik daarna verder met mijn dag. Soms voelde ik me zelfs schuldig, maar ik vond altijd een manier om dat gevoel te negeren. Terugkijkend besef ik nu dat ik gewend was geraakt aan zonde. Ik leefde niet zoals God wilde dat ik leefde. Ik leefde volgens mijn eigen verlangens.

Mijn relatie met God was bijna onbestaande. Ik bad zelden. Ik opende zelden mijn Bijbel. Ik dacht zelden aan de eeuwigheid. Ik was gefocust op het genieten van het huidige moment. Op 13 april waren mijn vrienden en ik de stad in gegaan om plezier te maken. We brachten uren door in de stad, hadden plezier en gingen van kroeg naar kroeg en deden de dingen die we normaal deden. Er was niets ongewoons aan die avond. Tegen de tijd dat ik thuis was, was het ongeveer 3:00 uur 's ochtends. Ik was moe en klaar om te slapen.

Bijna meteen nadat ik in slaap was gevallen, stond ik in wat leek op mijn stad. Alles leek eerst normaal, maar toen merkte ik plotseling dat er iets mis was. Mensen vluchtten, sommigen schreeuwden, anderen huilden. Er heerste overal verwarring. Ik hoorde claxons in de verte en ik zag dat er auto's waren gecrasht en winkels verlaten waren. Mensen keken wanhopig om zich heen alsof ze plotseling iemand kwijt waren. Ik herinner me dat ik daar stond en probeerde te begrijpen wat er gebeurde. Toen merkte ik dat er veel mensen vermist waren. Eerst dacht ik dat er misschien een soort noodevacuatie had plaatsgevonden.

Maar toen ik verder om me heen keek, zag ik de waarheid. Ik zag dat mensen verdwenen waren. Ik voelde angst in me opkomen. Ik pakte mijn telefoon en begon familieleden te bellen. Sommigen namen niet op en anderen waren onvindbaar. Toen haastte ik me om mijn moeder te zoeken. Mijn moeder had altijd van Jezus gehouden. Ze waarschuwde me voortdurend om me te bekeren en mijn relatie met God ernstig te nemen. Toen ik bij haar huis aankwam, was ze weg. Haar spullen stonden er nog. Alles leek normaal, behalve één ding. Ze was weg. Dat was het moment waarop ik precies wist wat er gebeurd was. De opname had plaatsgevonden. Jezus was gekomen voor zijn volk en ik was achtergebleven.

Ik kan het gevoel dat me overviel niet volledig beschrijven. Het was geen gewone angst. Het was het besef dat elke waarschuwing die ik had genegeerd waar was. Elke boodschap over bekering werd plotseling werkelijkheid. Elke kans die God me had gegeven, kwam weer in mijn geheugen terug. In de droom begon ik naar mijn vrienden te zoeken. Uiteindelijk vond ik er een aantal. Dezelfde vrienden met wie ik vroeger feestte. Dezelfde vrienden die Christenen bespotten. Dezelfde vrienden die geloofden dat we alle tijd van de wereld hadden. Ook zij waren achtergebleven. Niemand lachte nog. Niemand maakte nog grappen. Iedereen was doodsbang. Naarmate de droom vorderde, veranderde alles in een chaos. Ik zag overal mensen op zoek naar antwoorden. Sommige nieuwszenders waren leeg en andere tv-kanalen waren wazig.

Niemand kon uitleggen of de verzekering geven dat alles goed zou komen. De sfeer over de hele wereld voelde duister en hopeloos aan. Toen werd het nog erger. Ik kreeg honger in de droom, maar voedsel werd moeilijk te vinden. Dit leidde tot zoveel geweld. Mensen vertrouwden elkaar niet meer. Zelfs gezinnen werden gescheiden. Ik zag mensen wanhopig om hulp vragen. Ik zag menigten mensen op zoek naar voedsel en veiligheid. Wat me het meest schokte, was dat veel mensen de waarheid pas beseften toen het te laat was. Ik zag mensen zoeken naar bijbels. Ik zag mensen wanhopig bidden. Ik zag mensen huilen omdat ze zich de waarschuwingen herinnerden die ze hadden genegeerd. Overal was spijt.

Naarmate de droom vorderde, zag ik gebeurtenissen die me deden denken aan de waarschuwingen in het boek Openbaring. Ik zag lijden zich over de aarde verspreiden. Ik zag rampen toenemen. Ik zag mensen in constante angst leven, omdat ze niet wisten wat er zou gebeuren. De hele wereld leek anders. De dingen waar mensen ooit voor leefden, betekenden plotseling niets meer. Populariteit betekende niets meer. Geld betekende niets meer. Vermaak betekende niets meer. De dingen waar mensen jarenlang naar streefden, konden hen niet meer helpen. Wat me het meest opviel, was het gevoel van hopeloosheid. Ik herinner me dat ik steeds maar weer dacht: waarom heb ik niet geluisterd toen ik de kans had?

Die vraag bleef maar in mijn gedachten rondspoken. Waarom koos ik voor tijdelijk plezier in plaats van het eeuwige leven? Waarom bleef ik mijn bekering uitstellen? Waarom dacht ik dat ik onbeperkt tijd had? Toen begon ik me in de droom alle Christenen te herinneren die me ooit hadden proberen te waarschuwen. Ik herinnerde me boodschappen over verlossing. Ik herinnerde me preken over heiligheid. Ik herinnerde me Bijbelverzen die mensen met me hadden gedeeld. Ik herinnerde me uitnodigingen voor de kerk. Ik herinnerde me alles. En voor het eerst begreep ik hoe het werkelijk was. De droom duurde wat heel lang leek.

Ik voelde me gevangen. Ik voelde me hulpeloos. Ik voelde me totaal onvoorbereid op wat er was gebeurd. Toen werd ik plotseling wakker. Toen ik mijn ogen opendeed, bonkte mijn hart zo hard dat ik het kon horen. Mijn kussen was nat van de tranen. De droom duurde ongeveer 10 minuten. Mijn kamer was donker en stil. Maar de angst die ik in die droom voelde, bleef bij me. Ik wist dat ik niet zo verder kon leven. Daar, in mijn kamer, ging ik op mijn knieën en riep ik tot Jezus. Ik beleed mijn zonden. Ik vroeg hem om me te vergeven. Ik vroeg hem om me te redden.

Ik gaf mijn leven aan hem over, omdat ik me realiseerde dat ik de redding veel te lang achteloos had behandeld. Sinds die nacht is mijn leven veranderd. Ik ben niet perfect, maar ik leef niet meer zoals ik vroeger leefde. Ik besteed tijd aan gebed. Ik lees mijn Bijbel. Ik zoek God dagelijks. Het allerbelangrijkste is dat ik begrijp dat redding niet iets is om uit te stellen. Daarom deel ik deze getuigenis. Als je hiernaar luistert en je weet dat je niet in orde bent met God, negeer die overtuiging in je hart dan alsjeblieft niet. Als je in zonde hebt geleefd, bekeer je dan.

Als je je relatie met Jezus hebt uitgesteld, stop daar dan mee. Als je jezelf hebt voorgehouden dat je God ooit ernstig zult nemen, besef dan dat niemand weet hoeveel tijd hij of zij nog heeft. Zoek Jezus zolang het nog kan. Keer je af van de zonde. Geef je leven over aan God. Ik geloof oprecht dat wat ik zag een waarschuwing was. Of de Heer nu vandaag, volgende maand of over jaren terugkeert, de boodschap blijft hetzelfde. We moeten er klaar voor zijn. Wacht niet tot het te laat is. Ga er niet vanuit dat er altijd een andere kans komt. Stel je vertrouwen in Jezus Christus. Vraag Hem om je zonden te vergeven.

Volg Hem met heel je hart en leef een leven dat Hem eert. Ik smeek iedereen die dit getuigenis hoort zich geestelijk voor te bereiden. Lees je Bijbel. Bid dagelijks. Blijf weg van zonde. Leef een heilig leven voor God. De opname is iets waar je niet onvoorbereid op wilt zijn. Wat ik zag nadat het gebeurde, was genoeg om me meteen naar Jezus te laten lopen. En mijn gebed is dat niemand die naar deze boodschap luistert, die les op de harde manier hoeft te leren.

 

3 Profetieën en Openbaringen

* Einde van de wereld

Jezus: “Het einde van de zonde is nabij, maar niet het einde van de wereld. Spoedig zullen er geen zielen verloren gaan. Mijn woorden zullen vervuld worden, en er zal slechts één kudde en één Herder zijn.” 

Zr Natalia: Ik zag mensen van andere denominaties de Kerk binnenkomen, gereinigd en geheiligd, maar pas nadat de zonde overwonnen is en Satan geketend is. ...hoewel de Allerheiligste Maagd degene is die de vrede voor de wereld moet voorbereiden, zal zij, wanneer zij haar missie volbracht heeft, alles aan Jezus overgeven. Zo zal Jezus ook pas vrede aan de wereld schenken wanneer "het uur aanbreekt". Dit is het geheim van de laatste tijden, het geheim van het gelukkigste tijdperk dat nog komen moet. 

Toen ik de Zegevierende Koningin van de Wereld zag (dit is de titel waarmee Onze Lieve Vrouw zich aan Zuster Natalia voorstelt) en, onder haar voeten, de wereld ondergedompeld in zonde en omgeven door een doornenkroon, zag ik een lelie oprijzen tussen de doornen. Ik begreep dat deze lelie de ziel vertegenwoordigt zoals die nu is, zoals de ziel zal zijn wanneer zij in het paradijs leeft. 

De Heiligste Maagd zei tegen mij dat de iris de oorspronkelijke kracht van een ziel vertegenwoordigt, het deel van een ziel dat haar oorspronkelijke onschuld heeft behouden, het deel dat de zonde niet kan bezoedelen. Deze lelie symboliseert de zuiverheid die de zonde overwint, ondanks al het kwaad. Als gevolg van de zuivering zal de mensheid leven in de zuiverheid en schoonheid waarin de Vader de eerste mens schiep. 

Zoals de Heiligste Maagd de plaats voor de Verlosser bereidde bij zijn eerste komst met haar nederigheid, zuiverheid en wijsheid, zo zal het ook zijn bij zijn tweede komst. Bij de tweede komst, wanneer de hemelse Vader, om zo te zeggen, de wereld verheerlijkt, zal Christus zegevieren! Zijn overwinning is de overwinning van genade en barmhartigheid, de overwinning van de zonnestralen over de bevroren wereld. 

* Gesel van vuur

In deze periode (tijdens de oorlog) zag ik in een visioen de hemelse Vader. Zijn gezicht straalde woede uit, en in Zijn hand was een gesel van vuur, waarmee Hij klaarstond de wereld te treffen. Ik zag dat deze straf ook de dood van onschuldigen en zondaars zou veroorzaken. Maar tegelijkertijd zag ik dat de Heiligste Maagd, samen met de engelen en de heiligen, met tranen smeekte voor de wereld. De Verlosser stond tussen de Vader en de smekende menigte. Hij keek naar de wereld en wendde zich toen tot mij: 

Jezus: “Zeg tegen mijn Priesters dat zij overal moeten verkondigen: ‘Als de mensheid geen berouw heeft en zich niet bekeert, zal de toorn van mijn Vader niet langer te ontlopen zijn. Hij zal ook dit land (Hongarije) straffen. Mijn woord moet vooral in acht worden genomen door Priesters, omdat hun zonden zwaarder wegen dan die van de leken en de Toorn van de Vader opwekken. Ik wil de Kerk vertellen dat een vreselijke straf zal worden opgelegd aan driekwart van de wereld, vanwege de zonden van de zielen die aan Mij zijn toegewijd.” 

Zr Natalia: De Heer sprak niet over het aantal zonden, maar over hun ernst. Tegelijkertijd klaagde Hij over de vertraging in het beginnen van herstel op wereldniveau. 

Het Tijdperk van Vrede

Jezus liet mij in een visioen zien dat na de zuivering de mensheid een zuiver en engelachtig leven zal leiden. Er zal een einde komen aan de zonden tegen het zesde gebod, overspel, en een einde aan de leugens. De Verlosser liet mij zien dat onophoudelijke liefde, geluk en goddelijke vreugde deze toekomstige reine wereld zullen kenmerken. Ik zag de zegen van God overvloedig uitgestort worden over de aarde. Satan en de zonde waren volledig verslagen. Na de grote zuivering zal het leven van de religieuzen en de leken vol liefde en zuiverheid zijn. De gezuiverde wereld zal genieten van de vrede van de Heer door de Heiligste Maagd Maria. Maar de Heer heeft mij nooit verteld wanneer dit alles zou plaatsvinden. 

* De beproevingen van de Kerk

De Heer Jezus heeft mij bekendgemaakt dat er grote verwarring en angst zullen heersen in de Kerk vlak voor de overwinning die Hij aan de wereld zal brengen. De oorzaak van deze verwarring zal de indringing van goddeloosheid in de gesloten heiligdommen van de Kerk zijn. De traditie zal aangetast worden en er zal een wereldse geest overal heersen. Deze ramp zal gepaard gaan met haat onder de volken, die zal eindigen met het uitbreken van vele oorlogen. Velen zullen de Kerk aanvallen: de reden hiervoor is om gelovigen van de Kerk te vervreemden, zodat ze hun vertrouwen erin verliezen en een gemakkelijke prooi worden voor Satan.

Jezus: “De rechterhand van mijn Vader zal alle zondaars vernietigen die zich, ondanks de waarschuwingen, de genadetijd en de onvermoeibare inspanningen van de Kerk, niet bekeren.” Maar de Heiland heeft mij niet verteld hoe dat zou gebeuren. 

* De Vernieuwde Kerk

Zr Natalia: Jezus vertelde me ook dat de Kerk, gezuiverd en vernieuwd door zulk groot lijden, opnieuw bekleed zal worden met nederigheid en eenvoud, en arm zal zijn zoals in het begin. Er zullen geen titels meer zijn, gegeven of gekocht, of rangen om de ene van de andere te onderscheiden. In plaats daarvan zal de geest van heiligheid alle leden van de Kerk doordringen en zullen allen leven volgens de geest van de Bergrede.

Naarmate we dichter bij de vervulling van het einde der tijden komen, zal deze eenvoud en armoede steeds meer aanvaarding vinden. Na de tuchtiging zal het zinloos zijn om luxe huizen of extravagante kleding te hebben. Iedereen zal zijn plichten kennen en daarom zullen titels niet nodig zijn. De titel van de Priester zal zijn: broederpriester en zelfs de paus zal broederpaus genoemd worden. 

* De Koningin van de Vrede

Ik zag dat wanneer de glorierijke vrede aanbreekt en de liefde heerst, er slechts "één kudde en één herder" zal zijn. Maria, de Moeder van alle gelovigen, zal het geestelijke leven van zielen leiden en in verschillende gedaanten verschijnen. Zij zal de Koningin van het volgende tijdperk zijn. De Koningin zal wit zijn voor de blanken, zwart voor de zwarten en geel voor de mensen met een gelige teint. Zij zal Middelares zijn tussen God en de mensen. Door Jezus Christus zal zij alle genaden en krachten die zij heeft ontvangen, verdelen. Haar mantel zal de hele aarde bedekken en haar tiara zal haar versieren. Haar Hart zal de hele wereld leiden tot de komst van het laatste oordeel.

De satanische slang viel de Maagd Maria toen aan met verschrikkelijke haat; vlammen kwamen uit zijn bek. Ik vreesde dat Haar mantel door het vuur bereikt zou worden en zou verbranden, maar de vlammen konden haar niet eens aanraken. De Maagd Maria was kalm alsof ze niet in een gevecht verwikkeld was, en stapte rustig op de nek van de slang. De slang bleef vlammen spuwen, symbool van haat en wraak, maar kon niets doen, terwijl de doornenkroon, gemaakt van zonden, van de wereld verdween en er in het midden een lelie ontsproot die begon te bloeien. 

Ik zag ook dat de zegen van de Maagd Moeder over alle volken en naties was neergedaald. Haar stem was onbeschrijflijk kalm en majestueus toen zei ze:

H. Maagd Maria: Zie, hier ben ik! Ik zal helpen! Ik zal orde en vrede brengen!! 

Jezus legde het me toen uit:

Jezus: Mijn Onbevlekte Moeder zal de zonde overwinnen door middel van haar macht als Koningin. De lelie symboliseert de zuivering van de wereld, de komst van het paradijs, wanneer de mensheid zonder zonde zal leven. Er zal een nieuwe wereld en een nieuw tijdperk zijn. Het zal het tijdperk zijn waarin de mensheid terugkrijgt wat ze in het paradijs verloren heeft. Wanneer mijn Onbevlekte Moeder op de kop van de slang trapt, zullen de poorten van de hel gesloten worden. De legers van engelen zullen deelnemen aan de strijd. Ik heb de mijnen verzegeld met mijn zegel, zodat ze niet verloren gaan in deze strijd. 

H. Maagd Maria: Mijn kinderen, wanneer er een groot lichamelijk of geestelijk lijden komt, aanvaard het met een geest van offergave, die een bron van ontelbare genaden kan zijn. Je kunt er samen mee goedmaken wat je in je leven hebt gedaan, en wanneer zij je schuld hebben kwijtgescholden, kun je met het resterende lijden, dat je met geduld hebt ondergaan, de bekering van verharde zondaars bewerkstelligen en God verheerlijken. Dankzij het lijden dat je hebt aanvaard, kunnen de geredde zielen zelfs heiligheid bereiken. 

* Gebed tot de Zegevierende Koningin van de Wereld:

Onze Maagd Moeder, Zegevierende Koningin van de Wereld, toon ons uw macht! 

Zr Natalia: De Heer Jezus vraagt ​​ons dit gebed vaak te bidden, met groot geloof, en vooral nu we in Maria's tijd leven, wanneer de volheid van de tijd spoedig komt en zij ons haar Zoon weer kan schenken. Zoals God, de Verlosser, de wereld heeft verlost met de hulp van de Maagd, zo zal het ook nu zijn: door Maria zal Hij de wereld redden, die nu ondergedompeld is in het moeras van de zonde, van haar welverdiende ondergang.

Jezus: “Ik herhaal het nog eens: verheug je en heb geloof! De wereld zal zich buigen voor de orde van mijn Onbevlekte Moeder, misdaad en zonde zullen ophouden, de poorten van de hel zullen gesloten zijn en het bloed zal stoppen met stromen. De vreugde van het nagelaten nieuwe tijdperk zal hemel en aarde vullen, de mensheid zal Mij aanbidden en Mij zegenen, en zal leven in Mijn liefde. 

Zr Natalia: Wanneer zal dit alles gebeuren, mijn Jezus? 

Jezus: “De beloofde genade is heel nabij.” 

Zr Natalia: Hoe moet dat gebeuren, aangezien we geen verbetering zien bij de mensen? 

Jezus: “De genade die jullie verliezen door zonden van het land en de Kerk zal ruimschoots worden teruggewonnen door de rijke verdiensten van mijn Onbevlekte Moeder. Ondanks al deze vernietiging zal de kracht van Mijn Onbevlekte Moeder, haar Koningin, alle vijanden overwinnen. De Eeuwige Vader heeft deze kracht als een gave gegeven. De overwinning zal de hare zijn, zelfs als de hel en de wereld zich verenigen en hun macht bundelen. De overwinning van mijn Onbevlekte Moeder zal worden voltrokken zoals het op het moment van de Schepping is besloten door de H. Drie-eenheid. Ik heb Mijn Moeder uitgerust met Mijn Goddelijke Kracht, en de Drie Personen van de H. Drie-eenheid hebben Haar gezegend.

Mijn Onbevlekte Moeder, Zegevierende Koningin van de Wereld, toon Uw macht!

Nu zult U de redder van de mensheid zijn. Zoals u deel uitmaakte van Mijn verlossingswerk als Medeverlosseres volgens Mijn wil, zo wil Ik Mijn macht als Koning met u delen. Hiermee vertrouw Ik u de taak toe om de zondige mensheid te redden. U kunt dit doen met uw macht als Koningin. Het is noodzakelijk dat Ik alles met u deel. U bent de Medeverlosseres van de mensheid [...] Mijn Onbevlekte Moeder zal de Medeverlosseres zijn van dit tijdperk dat zal komen.”

4 Haar leven

Zuster Maria Natalia Magdolna, van de Zusters van de Heilige Maria Magdalena, werd geboren in 1901 nabij Pozsony, in het huidige Slowakije. Haar ouders waren ambachtslieden van Duitse afkomst. Als kind leerde ze Duits, Hongaars en later Frans. Ze ontving berichten in het Hongaars. 

Haar leven was rijk aan historische en politieke gebeurtenissen, aangezien ze het grootste deel van de 20e eeuw meemaakte. Ze stierf op 24 april 1992, in de geur van heiligheid. 

Al op jonge leeftijd voelde ze duidelijk haar religieuze roeping en op zeventienjarige leeftijd trad ze in het klooster van Pozsony. Op drieëndertigjarige leeftijd werd ze door haar oversten naar België gestuurd, waar ze kort daarna terugkeerde vanwege ziekte. Vervolgens keerde ze terug naar Hongarije, haar geboorteland, waar ze in de kloosters van Boedapest en Keeskemet woonde. In Hongarije begon ze innerlijke boodschappen en visioenen te hebben over het lot van Hongarije en de wereld, ook al had ze als meisje al sterke mystieke ervaringen ervaringen. Deze boodschappen zijn een oproep tot verzoening voor zonde, tot verbetering en de devotie tot het Onbevlekt Hart van Maria als de Zegevierende Koningin van de Wereld.

De meeste van deze boodschappen werden geschreven tussen 1939 en 1943. Tijdens de Tweede Wereldoorlog adviseerde zuster Natalia paus Pius XII om niet naar Castelgandolfo, zijn zomerverblijf, te gaan, omdat het gebombardeerd zou worden, wat ook daadwerkelijk gebeurde. Zuster Natalia moest enkele zeer strenge boodschappen overbrengen aan de katholieke hiërarchie van Hongarije: dat ze hun rijkdom aan de armen moesten uitdelen, hun paleizen moesten verlaten en boete moesten doen. Voor velen was deze oproep niet alleen waanzin, maar ook absurd. Slechts enkelen schonken aandacht aan de oproep tot het "Apostolaat van Verbetering". 

Pas na de oorlog, in 1945, toen kardinaal Mindszenty tot primaat van Hongarije werd gekozen, kwam de beweging van verbetering serieus op gang. Hij wilde een kapel bouwen in Boedapest en gaf toestemming voor de oprichting van een nieuwe orde van nonnen, waarvan het enige doel zou zijn het doen van boetedoening voor de zonden van de natie. 

Maar helaas was het te laat en werd de kapel nooit afgewerkt. De communistische autoriteiten verboden niet alleen de oprichting van de nieuwe orde, maar ontbonden ook de bestaande. De terreur tegen het Hongaarse volk was driemaal zo hevig als in de buurlanden. Het Rode Leger maakte duizenden martelaren, onder wie bisschop Apor de Györ, die probeerde zijn kudde te verdedigen, voornamelijk vrouwen die hun toevlucht zochten in de kerken om verkrachting te voorkomen. 

Desalniettemin was het Rode Leger mild in vergelijking met de verraderlijke Hongaarse communisten, met name hun leider Matías Rákosi. Deze wrede figuur liet duizenden intellectuelen ter dood veroordelen, en zijn woede was vooral gericht tegen de Katholieke Kerk. Hij confisqueerde alle Katholieke scholen, ontbond de religieuze orden en bezette de kloosters en het lot van de primaat van Hongarije, Kardinaal Joseph Mindszenty, die dapper vocht tegen de rode tirannie. 

Nadat hij tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Duitse nazi's gevangen was gezet voor het helpen van de Joden, arresteerden de communisten hem nu onder valse beschuldigingen en onderwierpen hem aan de meest vernederende martelingen. 

Toen zijn ijzeren wil gebroken werd door de medicijnen die hem werden toegediend, werd hij onderworpen aan een schijnproces. Zijn kudde was bang en verspreidde zich langzaam toen ze zagen hun herder overwonnen. Zuster Natalia deelde het lot van haar religieuze zusters en moest onderduiken, maar haar mystieke leven ging door, en onder leiding van haar nieuwe geestelijk leider begon ze in 1981 weer haar dagboek te schrijven.

31/5 Alles komt vlug dichtbij - Luz de Maria - Revelaciones Marianas

Als generatie raken we steeds verder verwijderd van de H. Drie-eenheid. Waarom? Omdat het menselijk hart zo hard is geworden, omdat het menselijk hart volledig in beslag is genomen door het menselijk ego. En het menselijk ego, wanneer het vervuld is van trots, brengt vernietiging teweeg in de schepping. Daarom moeten we meer van God zijn en minder van de wereld.

En onze moeder vertelt ons dat we liefde in ons moeten laten bloeien, maar dan wel liefde die geneest, liefde die vergeeft, liefde die standvastig, sterk en vastberaden is. En dat we voor de H. Drie-eenheid actieve liefde moeten tonen, geen passieve liefde, en ze verwijst naar mensen die kijken naar wat er gebeurt in de wereld, maar dat het hen niet tot gebed aanzet, hen niet aanzet tot het verlangen naar het goede. Ze worden helemaal niet geraakt door wat er gebeurt in andere delen van de wereld. Ze zeggen: Zolang er in mijn land niets gebeurt is alles prima, en dat zou niet zo moeten zijn.

We moeten daarom voor elkaar zorgen, we moeten elkaar dienen zodat deze eenheid, deze broederschap die ons kenmerkt als kinderen van God en van de Heilige Kerk. Dat deze broederschap mag bloeien en een grote muur van gebeden vormen tegen het kwaad, gebeden verenigd door het verlangen naar broederlijke liefde. Ze vertelt ons ook dat we ons ervan bewust moeten zijn dat de liefde die we in ons dragen een liefde is die geneest en een liefde die standvastig is. Daarom is wie bemint, alles.

En daarom wordt ons ook verteld om te vragen om de gave van liefde en al het andere zal ons ook gegeven worden, want wie liefheeft, geeft alles en bezit alles. Passieve liefde ziet en hoort wat er in andere landen gebeurt, maar komt niet in beweging. Actieve liefde daarentegen is liefde die bidt, die zorgt voor het welzijn van anderen en die er ook toe leidt dat zij niet alleen gebeden opdraagt, maar ook vast en alles doet wat nodig is voor haar broeders en zusters.

Onze Moeder zegt ons dat we niet moeten vergeten dat God ons als eerste liefhad, met een oneindige liefde. Dat betekent ook naar het sacrament van de verzoening gaan, zodat we voorbereid zijn en de Heilige Geest in ons kan wonen. Het is betreurenswaardig, wat er nu in het Midden-Oosten gebeurt. Het laat de hardheid van het menselijk hart zien. En we zien dat niet eerder bekende wapens opduiken. We moeten ook bidden voor de situatie in Rusland en deze in Oekraine. Het is een zeer delicate kwestie.

De Heilige Moeder roept ons op om de H. Drie-eenheid te danken voor alles wat ze ons geeft en ons heeft gegeven en ons zal geven, en roept ons op, als onze offergave aan de H. Drie-eenheid, onze innerlijke kamer binnen te gaan en onszelf te onderzoeken. We moeten onszelf zien zoals we werkelijk zijn. Want als je alleen maar vraagt en niets geeft, moet je inzien dat je in hoogmoed bent vervallen.

En laten we niet vergeten dat sinds de mensheid erin geslaagd is het atoom te splitsen, er op elk moment iets kan gebeuren met de mensheid. Maar dit werd door de handen van de mens geschapen. En in 1945 vernietigde de explosie niet alleen steden, maar luidde op dat moment ook een nieuw bewustzijn in. Het was de geboorte van een tijdperk waarin de mensheid ontdekte dat ze zichzelf kon vernietigen. En sindsdien, broeders, leven we in een voortdurende paradox. We hebben een buitengewoon niveau van kennis en vooruitgang bereikt, maar diezelfde kennis en diezelfde vooruitgang bevatten nu de mogelijkheid om in een oogwenk miljoenen levens te vernietigen.

We moeten niet bang zijn, maar we moeten voorzichtig zijn. Kernwapens vertegenwoordigen een extreme vorm van macht, niet alleen om een ​​vijand te verslaan, maar ook de macht om hele beschavingen uit te roeien en het evenwicht van de planeet te verstoren. Daarom roept de Hemel ons voortdurend op tot gebed, omdat we de immense reikwijdte van kernenergie niet beseffen. En het gevaar ligt in een moment van woede, een verkeerde beslissing, een impulsieve beslissing, een verkeerde interpretatie in een gesprek of bij een gebeurtenis of handeling, kan onomkeerbare gevolgen hebben.

Broeders, sommige wetenschappers hebben geprobeerd deze situatie te symboliseren, bijvoorbeeld met de Doomsday Clock en ze zeggen: "Ze zijn zo dichtbij een wereldwijde catastrofe veroorzaakt door de mens zelf. En misschien is het meest verontrustende niet alleen de vernietigende kracht, maar ook de normalisering van het risico, want landen die kernwapens bezitten, beschouwen het al als iets normaals en de macht om deze kernwapens te gebruiken wordt ook als iets normaals beschouwd.

Kernwapens bestaan ​​nog steeds, en er zijn andere wapens, waar we niets van weten, maar die deel uitmaken van zeer grote politieke strategieën, omdat wij als mensheid leven met de dreiging van kernenergie. Daarom hebben we verandering nodig, we moeten meer zijn spiritueel. We moeten ophouden zo veel aan onszelf te denken. Maar God zal de mens niet zal toestaan ​​te vernietigen wat Hij heeft geschapen. Hij zal het voorkomen, of het nu met een waarschuwing of met een straf is, Hij zal het voorkomen. Maar we moeten ons ervan bewust zijn dat de mens de nucleaire capaciteit heeft om iedereen uit te roeien. We weten dat vooruitgang geen garantie is voor wijsheid.

De mensheid boekt vooruitgang, en God heeft ons intelligentie en het vermogen gegeven om te redeneren, en er zijn grote zegeningen geschapen voor de mensheid, maar ook grote gevaren en de toekomst hangt af van collectieve beslissingen. Laten we besluiten om meer van God te zijn dan van de wereld. Laten we besluiten om altijd met een doel te bidden, we moeten ons verenigen als broeders, in gemeenschap, zodat we met dat gebed door God gehoord mogen worden als een smekende mensheid, als een biddende mensheid, als een toegewijde mensheid. Om herstel te bieden en om spiritueler te zijn.

Om ons voor te nemen ons verder van verleidingen te distantiëren zodat we werkelijk aan de Heilige Drie-eenheid het lot van onze generatie dat op dit moment verdeeld is door verschillende situaties, kunnen toevertrouwen. Iedereen denkt dat hij gelijk heeft. We kunnen nu niet onverschillig blijven: de ene dag een broederlijke en biddende mens en de andere dag een wereldse mens. Op dit moment moeten we ons ervan bewust zijn dat we een verantwoordelijkheid dragen om ons tot de Heilige Drie-eenheid te richten, want zij alleen kunnen een actie - met kernenergie - van deze omvang stoppen.

En we zijn verplicht om vurig te bidden in eenheid, om te offeren wat we kunnen offeren, afhankelijk van ieders gezondheid, omdat gebed alles verzacht, niet alleen omdat het gebed is, maar omdat het de vrucht is van onze liefde voor God, van onze spiritualiteit, van die vurige liefde voor de H. Drie-eenheid en voor onze Heilige Moeder. God zal de mensheid behoeden van vernietiging, maar dat betekent niet dat Hij de mens niet zal toestaan ​​te handelen. De mens kan handelen, en onmiddellijk, wanneer hij maar wil, maar dan zal God de Vader ingrijpen, en zullen we allen lijden vanwege de beslissingen van een paar machtige mensen in de wereld.

En we moeten leren om onze innerlijke ruimte binnen te treden bij God. En Hem hulp vragen bij onze bekering van ons menselijk ego. Bovendien moeten we biechten en de H. Eucharistie ontvangen. De kern is te vertrouwen op God.

Er komen zeer, zeer zware gebeurtenissen aan en we moeten ons voorbereiden om niet ontmoedigd te raken. Want God is alles, broeders en zusters. God is alles. Wij zijn niets. En wanneer we hoogmoedig zijn en denken dat we alles zijn, dan zegt God je: Jij bent niets. Ik ben alles. Ik ben de eigenaar van alles en jij bent mijn schepsel en Ik heb je lief, maar Ik ben ook een rechtvaardige Rechter.

1/6 De liefde van een moeder - Pillars of Faith - met dank aan Martine

Er zijn bepaalde geluiden die ons ons hele leven bijblijven. De zachte stem van een moeder die naast een bed zingt. Het gekraak van een schommelstoel in de stilte van de avond. Het gefluister van avondgebedjes. Het geluid van voetstappen die snel dichterbij komen wanneer een kind 's nachts huilt. Veel van ons herinneren zich kinderliedjes en wiegeliedjes lang nadat we zoveel andere dingen allang vergeten zijn. Er is iets met de stem van een moeder dat diep in de ziel doordringt.

Zelfs bejaarde mannen en vrouwen, na een lang leven en vele jaren, roepen soms hun moeder aan in momenten van ziekte of angst. Want ergens diep in ons zit de herinnering aan hoe het voelde om beschermd te worden – om bewaakt te worden – om volledig toe te behoren aan iemand die van ons hield voordat we er iets voor hadden gedaan om het te verdienen.

De liefde van een moeder vormt een kind lang voordat het kind het zelf begrijpt. Ze is er voor schaafwonden, koorts en nachtmerries. Ze is er om kleine handjes te leren hoe ze hun handen moeten vouwen tijdens het bidden. Ze is er om dingen te zeggen die kinderen zo vaak horen dat ze bijna onderdeel worden van de muren van het huis.

“Wees voorzichtig.”

“Kijk goed uit.”

“Vertel me de waarheid.”

“Bel me als je er bent.”

“Blijf uit de buurt van gevaar.”

“Trek je jas aan.”

“Kom thuis voordat het donker wordt.”

Eenvoudige woorden. Gewone woorden. Maar erachter schuilt iets buitengewoons. Achter die woorden schuilt waakzaamheid. Bescherming. OpoƯering. Liefde. Een moeder draagt lasten die niemand ziet. Ze blijft wakker als iedereen slaapt. Ze merkt veranderingen op die niemand anders ziet. Ze hoort pijn die verborgen ligt achter de stilte. Ze maakt zich stilletjes zorgen. Ze bidt stilletjes. Ze brengt stilletjes oƯers. En vaak beseft de wereld nooit volledig hoeveel van zichzelf bijeengehouden werd door de verborgen liefde van moeders.

En misschien is dat wel de reden waarom het verlies van een moeder zo'n diepe pijn in het menselijk hart achterlaat. Sommigen die vandaag luisteren, hadden het geluk moeders te hebben wier liefde iets moois, veiligs en standvastigs uitstraalde. Maar anderen niet. Sommigen verloren hun moeder op zeer jonge leeftijd. Sommigen groeiden op in gezinnen waar tederheid ontbrak. Sommigen voelden zich nooit echt beschermd. Sommigen hoorden nooit de woorden: 'Ik hou van je'. Sommigen werden gekwetst door juist die persoon die hen had moeten beschermen.

En deze wonden verdwijnen niet zomaar met het verstrijken van de jaren. Mensen dragen ze in stilte met zich mee tot in hun volwassenheid. Tot in hun huwelijk. Tot in hun vriendschappen. Tot op hoge leeftijd. Er zijn mensen die hun hele leven zoeken naar iets wat ze niet precies kunnen benoemen. Een plaats om tot rust te komen. Een plaats waar ze thuishoren. Een plaat waar ze zich veilig genoeg voelen om niet langer bang te zijn. En soms is wat ze werkelijk betreuren het gemis van moederliefde.

Er zijn zielen die geestelijk wees door het leven gaan. En misschien is dat wel de reden waarom de gave die Christus aan het kruis gaf zo vol genade was. Want in de laatste momenten van Zijn lijden keek onze Heer neer op de mensheid en gaf ons Zijn Moeder. "Vrouw, zie, daar is uw zoon." En vervolgens tegen Johannes: "Zie, uw moeder."

Ik denk dat veel bekeerlingen tot het Katholieke geloof, en ook veel mensen die Katholiek zijn opgevoed, iets diepgaands ontdekken wanneer ze Maria echt leren kennen. Er is een deel van de ziel dat eindelijk tot rust komt. Niet omdat Maria God vervangt. Niet omdat ze wordt aanbeden. Maar omdat Christus, in Zijn barmhartigheid, wist dat het menselijk hart een moeder nodig heeft. Een moeder die troost. Een moeder die luistert. Een moeder die voor je opkomt. Een moeder die blijft.

En voor veel gekwetste zielen wordt de devotie tot OLVrouw de eerste plek waar ze zich echt veilig genoeg voelen om te stoppen met vluchten. Misschien is dat wel de reden waarom zoveel mensen voor een Mariabeeld staan te huilen zonder volledig te begrijpen waarom. Omdat iets diep in het menselijk hart de liefde van een moeder herkent. En misschien is dat wel de reden waarom de Hemel OLVrouw door de geschiedenis heen steeds weer heeft gezonden.

Als Onze-Lieve-Vrouw van Guadalupe in Mexico …

Als Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes in Frankrijk …

Als Onze-Lieve-Vrouw van Fatima in Portugal …

Als Onze-Lieve-Vrouw van La Salette in Frankrijk …

Als Onze-Lieve-Vrouw van Akita in Japan …

Als Onze-Lieve-Vrouw van Goed Welslagen in Ecuador …

Als Onze-Lieve-Vrouw van Knock in Ierland …

Als Onze-Lieve-Vrouw van Pontmain in Frankrijk …

Als Onze-Lieve-Vrouw van de Wonderdadige Medaille in Frankrijk …

Als Onze-Lieve-Vrouw van de Berg Karmel in het Heilige Land …

Als Onze-Lieve-Vrouw van Smarten aan de voet van het Kruis …

En op talloze bekende en onbekende plaatsen, door eeuwen van menselijk verdriet en omzwervingen heen, heeft OLVrouw haar kinderen steeds weer naar huis geroepen. Steeds weer reikt de Hemel de gewonde mensheid uit door het hart van een moeder. En misschien is dat wel de grote tragedie van onze tijd. Niet alleen dat de wereld zondiger is geworden. De mensheid heeft altijd al met de zonde geworsteld. Maar dat zovelen de stem van hun Moeder niet meer herkennen. We leven in een tijd waarin mensen verdrinken in lawaai, maar snakken naar tederheid. Verbonden met iedereen en toch diep eenzaam. Overal loert gevaar. Overal verdeeldheid. Overal angst. Overal onrust. En onder veel van dat alles schuilt de eenzaamheid van zielen die niet meer weten waar hun thuis is.

Een kind dat van zijn moeder gescheiden wordt, raakt angstig en rusteloos. En misschien is dat wel wat er in de moderne wereld, in geestelijk opzicht, is gebeurd. Mensen zoeken overal naar een manier om de pijn in zichzelf te verzachten. Sommigen zoeken hun heil in genot, anderen in macht, sommigen in politiek, sommigen in geld, sommigen in eindeloze afleiding – omdat stilte te pijnlijk is. Maar niets geneest de wond volledig, want de ziel zoekt naar wat ze geschapen is om te kennen: de liefde van God – en de tederheid van een moeder die haar kinderen veilig naar Hem leidt.

Daarom heeft de devotie tot Maria door de geschiedenis heen zoveel genezing gebracht aan zoveel gekwelde zielen. Niet omdat katholieken Maria aanbidden. Dat doen we niet. Maar omdat Christus Zelf, in Zijn barmhartigheid, Zijn Moeder aan de mensheid heeft gegeven. Goede moeders houden niet op van hun kinderen te houden, ook al dwalen de kinderen ver weg. Een goede moeder blijft bidden. Blijft wachten. Blijft roepen. Blijft waarschuwen. Blijft hopen. En misschien zijn alle verschijningen van OLVrouw door de geschiedenis heen wel hetzelfde moment dat zich steeds herhaalt. Een Moeder die in de deuropening staat en haar kinderen naar huis roept voordat de duisternis valt.

“Luister alsjeblieft.”

“Keer terug naar mijn Zoon.”

“Keer je af van zonde.”

“Bid.”

“Verlies je ziel niet.”

“Kom naar huis.”

En de duisternis in onze wereld is niet langer moeilijk te zien. Gezinnen vallen uiteen. Kinderen worden gecorrumpeerd. Onschuld wordt openlijk en schaamteloos aangevallen. En binnen de Kerk heersen verwarring, compromissen, schandalen, stilte en verraad, waar zielen juist helderheid en waarheid zouden moeten vinden. Veel mensen weten niet meer wat waarheid en leugen is, goed en kwaad, licht en duisternis. En misschien is dat wel een deel van het grote verdriet van onze tijd. Juist de plaatsen waar gewonde zielen veiligheid hadden moeten vinden, zijn vaak plekken van verwarring en teleurstelling geworden.

En in tijden als deze zoeken angstige kinderen hun moeder op. Niet alleen voor troost, maar ook voor bescherming. Want een goede moeder waarschuwt haar kinderen niet alleen voor gevaar. Ze houdt hen dicht tegen zich aan als de storm losbreekt. En misschien is dat wel de reden waarom devotie tot OLVrouw nu belangrijker is dan ooit. Want onder haar mantel schuilt bescherming. Leiding. Toevluchtsoord. De vaste stem van een Moeder die haar kinderen veilig naar haar Zoon leidt, terwijl de wereld om hen heen beeft.

Van meet af aan heeft God voorspeld dat de slang niet voor eeuwig zou zegevieren. En door de geschiedenis heen is OLVrouw de grote vijand van Satan geweest, de vrouw bekleed met de zon, de Moeder wiens hiel de slang verplettert. Daarom haat de hel haar. Omdat zuiverheid corruptie angst inboezemt. Nederigheid angst inboezemt trots. En de liefde van een Heilige Moeder angst inboezemt zelfs de duisternis. In Fatima, na alle waarschuwingen, na alle visioenen, na alle smeekbeden om berouw en gebed, gaf OLVrouw de wereld een belofte: "Uiteindelijk zal mijn Onbevlekte Hart zegevieren."

Niet de duisternis, niet de verwarring, niet de cultuur van de dood, niet Satan. Haar Onbevlekte Hart zal zegevieren. En misschien is dat wel wat zielen zich nu moeten herinneren. De veiligste plaats in een wereld die steeds donkerder wordt, is dicht bij de Moeder die haar kinderen altijd naar Jezus Christus leidt. Mogen we naar haar stem luisteren. Mogen wij onder haar mantel blijven. Mogen wij trouw de rozenkrans bidden. Mogen wij dicht bij de sacramenten blijven. En mogen wij nooit ver afdwalen van de Moeder die Christus Zelf ons onder het kruis heeft gegeven. 

Moge de Almachtige God jullie zegenen, in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.

Bisschop Joseph E. Strickland, Bisschop Emeritus

ROZENKRANS TOT DE HEILIGE DRIE-EENHEID

(Door de Heilige Aartsengel Michaël aan Luz de Maria gegeven op 25/11/2019) 

Ik draag deze rozenkrans op aan de Heilige Drie-eenheid, in deze tijd waarin de beproevingen toenemen. Ze is bedoeld voor deze generatie. 

Kruisteken - Geloofsbelijdenis - Gewetensonderzoek. 

1e Mysterie: Laat de mensheid vervuld zijn met de deugd van standvastigheid.

Grote kraal: Onze Vader - Heilige Drie-eenheid, zend Uw hemelse koren om de hele mensheid te beschermen, help hen kwade bedoelingen af ​​te wijzen, en hun gedachten en geest op U gericht te houden.

10 Kleine kralen: 10 x Goddelijke Wijsheid, daal neer van Uw Goddelijke troon om ons te leiden op het pad van het goede.

2e Mysterie: Laat woede en wrok geen vat krijgen op het menselijk leven.

Grote kraal: Onze Vader - Heilige Drie-eenheid, schenk Uw volk geduld, zodat woede en wrok en de ontwrichtende gevolgen ervan geen vat krijgen op het menselijk hart en behoed ons voor moeilijkheden.

10 Kleine kralen: 10 x Goddelijke Wijsheid, behoed de hele mensheid voor de problemen en valstrikken van de duivel. Behoed ons voor trijd en lijden.

Wees mijn kracht en mijn vesting.

3e Mysterie: Laat gelijkmoedigheid over de mensheid komen, zodat rechtvaardigheid in werken en daden een getuigenis is van kinderen van God.

Grote kraal: Onze Vader - Heilige Drie-eenheid, zegen de mensheid, en laat ieder mens bereid zijn zijn broeders en zusters te dienen.

10 Kleine kralen: 10 x Goddelijke Wijsheid, laat ons als mensheid onze waarden en overtuigingen niet verliezen, en laat ons rechtvaardig zijn om God eer en glorie te geven.

Wees mijn kracht en mijn vesting.

4e Mysterie: Laat de opmars van het kwaad gestopt worden door het besluit van de hele mensheid om God te behagen.

Grote kraal: Onze Vader - Heilige Drie-eenheid, de geestelijk wijzen zijn zij die door hun werken en daden God behagen, Hem aanbidden en Hem prijzen in naam van de hele mensheid.

10 Kleine kralen: 10 x Goddelijke Wijsheid, laat de mensheid zich tot U wenden met de zekerheid dat U een barmhartige en genadige God bent, een rechtvaardige Rechter, die onmogelijk te behagen is zonder geloof.

Wees mijn kracht en mijn vesting.

5e Mysterie: Laat toorn geen vat krijgen op het menselijk leven.

Grote kraal: Onze Vader - Heilige Drie-eenheid, laat Uw liefde door de hele mensheid omarmd worden, zodat oprechtheid, respect en welwillendheid naar Uw beeld geopenbaard worden, en dat wij één zijn in Uw Hart.

10 Kleine kralen: 10 x Goddelijke Wijsheid, Goddelijke Liefde is de bron van al het goede. Laat deze Liefde in heel Gods Volk zijn, en laat menselijke belangen ophouden, onenigheid eindigen, en laat de spiritualiteit in ieder mens een weerspiegeling zijn van Uw Liefde.

Wees mijn kracht en mijn vesting.

Op de laatste drie kralen van de H. Rozenkrans:
Goddelijke Drie-eenheid, laat de Goddelijke Vrede de harten van alle mensen zonder onderscheid overspoelen.

Goddelijke Drie-eenheid, laat de Heilige Geest ons vervullen met Zijn Liefde.

Goddelijke Drie-eenheid, laat de Vrede van onze H. Moeder Maria, die alle begrip te boven gaat, tot ons komen.

Weesgegroet, ter ere van de Allerheiligste Koningin en Moeder.

Gebed: H. Drie-eenheid, laat goedheid ons leven leiden en laat de mensheid het berouw bereiken dat nodig is om het kwaad van de aarde uit te roeien. Leid ons tot berouw en tot U, Moeder, als trouwe discipelen en boodschappers van Uw Liefde. Amen. 

LITANIE VAN DE H. DRIE-EENHEID

Laat ons vervuld zijn met Goddelijke Liefde. Zo smeken wij U, H. Drie-eenheid.

Laat ieder mens een tempel van de Heilige Geest zijn. Zo smeken wij U, H. Drie-eenheid.

Laat ons één zijn in God. Zo smeken wij U, H. Drie-eenheid.

Laat ons, Uw volk trouw blijven tot het einde. Zo smeken wij U, H. Drie-eenheid.

Laat het kwaad in ieder mens worden overwonnen. Zo smeken wij U, H. Drie-eenheid.

Laat ons waardig zijn de gaven van de Heilige Geest te ontvangen. Zo smeken wij U, H. Drie-eenheid.

Laat ons worden opgenomen in Uw Eenheid. Zo smeken wij U, H. Drie-eenheid.

Laat ons hart worden veranderd in een bron van zegeningen. Zo smeken wij U, H. Drie-eenheid.

Laat ieder ieder hart, elke geest en elke gedachte worden getransformeerd door Uw goedheid. Zo smeken wij U, H. Drie-eenheid.

We verzoeken om begrip voor alle mensen. Heilige Drie-eenheid, hoor ons.

We verzoeken om hoop en liefde. Heilige Drie-eenheid, hoor ons.

We verzoeken om goedheid onder alle mensen. Heilige Drie-eenheid, hoor ons.

We verzoeken om een ​​onwankelbaar geloof. Heilige Drie-eenheid, hoor ons.

We verzoeken om een ​​standvastige geest. Heilige Drie-eenheid, hoor ons.

We verzoeken om eindeloze barmhartigheid. Heilige Drie-eenheid, hoor ons.

Om valstrikken van het kwaad te bestrijden. Zend Uw engelen om ons te beschermen.

Om degenen die ons geloof aanvallen te bestrijden. Zend Uw engelen om ons te beschermen.

Om laster en vervolging tegen te gaan. Zend Uw engelen om ons te beschermen.

Om onze zwakheden tegen te gaan. Zend Uw engelen om ons te beschermen.

Om onze lauwheid en die van onze broeders en zusters tegen te gaan. Zend Uw engelen om ons te beschermen.

Om geestelijke afgunst tegen te gaan. Zend Uw engelen om ons te beschermen.

Om onrecht en beschuldigingen tegen te gaan. Zend Uw engelen om ons te beschermen.

Om de ondrukking van de heerschappij van de machtigen te bestrijden. Zend Uw engelen om ons te beschermen.

Van de eeuwige dood in de hel. Heilige Drie-eenheid, bevrijd ons.

Van de nabijheid van de duivel. Heilige Drie-eenheid, bevrijd ons.

Van bezetenheid en besmetting door de duivel. Heilige Drie-eenheid, bevrijd ons.

Van arrogantie en hoogmoed. Heilige Drie-eenheid, bevrijd ons.

Heilige Drie-eenheid, wij aanbidden U tot in eeuwigheid. Amen.

Vóór Uw grote Majesteit smeken wij U de Hemelse legioenen gereed te houden om ons bij te staan, zodat U in Uw almacht alle duivelse krachten die ons leven bedreigen, kunt verdrijven.

Amen.

 

 

30/5 Maria: Geliefde kinderen van Mijn Onbevlekte Hart, Ik zegen al Mijn kinderen. 

Deze generatie, in het bijzonder, drijft snel weg van de Allerheiligste Drie-eenheid door hun harten te verharden, ondergedompeld in menselijk ego, wrok en onverschilligheid. 

Mijn Goddelijke Zoon is Liefde en het mededogen van God Zelf, vlees geworden! Naar het voorbeeld van Goddelijke Actie en Daden moet ieder van jullie die liefde cultiveren die verwelkomt, geneest en standvastig is. 

Jullie moeten voor de Troon van de Drie-eenheid een actieve liefde tonen, geen passieve liefde die slechts observeert wat er in de mensheid gebeurt. Jullie moeten de Allerheiligste Drie-eenheid toestaan ​​jullie te transformeren, zodat ieder van jullie, voor de Goddelijke Liefde, zich kan laten transformeren door Goddelijke Barmhartigheid en een eenheid kan worden die klopt op het Goddelijke ritme in de wereld, en niet gedomineerd en verpletterd wordt door de wereld. 

Mijn lieve kinderen, jullie vergeten het vermogen dat jullie bezitten om lief te hebben en te genezen wat jullie in jezelf moeten genezen. Jullie bezitten het vermogen om verdeeldheid binnen het Volk van God te herkennen, maar jullie zijn verre van "zachtmoedig en nederig van hart". Wie vergeeft, brengt liefde, is genezen van alles wat hem in zichzelf gevangen houdt, en is in staat om zijn broeders en zusters te helpen genezen. 

Mijn kinderen: 

Bedenk dat "God jullie eerst liefhad met een vrije en oneindige liefde" en dat Hij ieder van jullie tegemoetkomt om jullie te redden, te vergeven en jullie te inspireren Hem lief te hebben, zodat ook jullie Hem kunnen zoeken. 

Mijn kinderen, deze Moeder weet dat jullie diepe vragen in jezelf hebben, en ik, als jullie Moeder, moet jullie zeggen dat het enige ware antwoord is te geloven, geduldig te zijn en de Allerheiligste Drie-eenheid lief te hebben zonder iets achter te houden, maar juist alles te geven. 

Weet dat alles begint bij God, alles wordt gedragen door Zijn Liefde…

Weet dat alleen zij die zich door die Liefde laten transformeren, licht, mededogen, begrip en zelfopoffering voor de wereld zijn… 

Geliefde kinderen:

Volg het ritme van de grootsheid van de plechtigheid van het feest van de Heilige Drievuldigheid, dank God, bid, ga naar je innerlijke ruimte bij God en onderzoek jezelf zonder te blijven ontkennen wie je bent. 

Jullie leven in een tijd waarin ieder van jullie verantwoordelijk is, niet voor angst, maar voor het besef dat deze generatie afstevent naar een einde dat niet de Wil van God de Vader is, maar van de mensheid, die meewerkt aan de creatie van kernwapens en biologische wapens en de achteruitgang van de mensheid. 

Waar leidt deze generatie jullie heen, mijn kinderen? Waar leidt zij jullie heen? Daarom roep ik jullie op om met geloof te bidden vanuit de diepte van je hart. 

Bid, kinderen van Mijn Goddelijke Zoon, bid, de mensheid lijdt. 

Aanbid de Allerheilige Drievuldigheid van zonsopgang tot zonsondergang. 

Ik zegen jullie als Moeder van de mensheid. 

Aanbid de Vader, de Zoon en de Heilige Geest! 

Moeder Maria

3 X WEES GEGROET ONBEVLEKTE MARIA, ZONDER ZONDE ONTVANGEN

Luz de Maria

Broeders en zusters: 

Met Moederlijke liefde roept onze Heilige Maagd Maria ons op om onszelf te vernieuwen als kinderen van de Drie-ene God. Zij roept ons op om een ​​edelmoedige geest te behouden en de realiteit onder ogen te zien die ons leert dat vooruitgang geen garantie is voor wijsheid. Leven in het hier en nu is een immense verantwoordelijkheid, en de verandering, broeders en zusters, is niet technologisch, maar existentieel. 

We weten over de grote dreiging waarmee we geconfronteerd worden door de oproepen van de Hemel. We moeten ons eerst geestelijk en vervolgens materieel voorbereiden, ons geloof standvastig houden. We weten dat verschillende landen kernwapens bezitten, maar het is de mensheid zelf die beslist of ze die al dan niet gebruikt. Wij bidden en hopen dat deze wapens niet gebruikt zullen worden. 

Ik nodig jullie uit om je te verenigen als Volk van God, zodat ieder van ons zich individueel kan laten transformeren door de Goddelijke Liefde, en laten we samen met alle hemelse koren tot de Allerheiligste Drie-eenheid roepen, zoals de H. aartsengel Michaël ons leerde in de rozenkrans tot de Allerheiligste Drie-eenheid.