24/8 Zeer weinig mensen kunnen bidden voor je in het Vagevuur, maar je kunt dit doen - Uniquely Mary
Dokter Miriam Hassan had nooit kunnen bedenken dat haar zachte stem, die 's avonds een enkel tientje van de rozenkrans leidde, ooit 300 vreemden ertoe zou bewegen om 250 missen voor haar ziel op te dragen. In deze video onthullen drie indrukwekkende ontmoetingen in het vagevuur hoe God zielen toestaat om na de dood gebeden te ontvangen, van de verbrande handafdruk op een kloostertafel in Zamora tot de benedictijnse priester die de heilige Margaretha Maria Alacoque smeekte om 90 dagen van lijden en gebed. Je zult ontdekken waarom het belijden van een fout niet hetzelfde is als voldoende berouw tonen, hoe een nederige belofte tussen twee deugdzame vrienden of een enkele oprechte daad van naastenliefde je redding uit het vagevuur kan zijn, en waarom het behoren tot een geloofsgemeenschap het meest verstandige Plan B is voor leken in 2026. Dit zijn geen verre legendes, maar dringende waarschuwingen die onze oneindigheid aan kleine fouten en de verschrikkelijke prijs van het verkiezen van onze eigen belangen en reputatie boven die van God blootleggen.
Luister nu naar de wijsheid die deze drie verhalen delen. Ik zal de specifieke boodschap die ze overbrengen, samen met andere wijsheid die we zouden moeten leren, nader toelichten.
1 In dit verband kunnen we een soortgelijk voorval aanhalen dat zich in Spanje afspeelde en grote opschudding veroorzaakte. Ferdinand van Castilië beschrijft het als volgt in zijn geschiedenis van de H. Dominicus, een Dominicaan, die een heilig leven leidde in zijn klooster in Zamora, een stad in het koninkrijk Léon. Hij was in een vrome vriendschap verbonden met een Franciscaanse broeder, net als hijzelf een man van grote deugd. Op een dag, tijdens een gesprek over de eeuwigheid, beloofden ze elkaar dat, als het God behaagde, de eerst stervende aan de ander zou verschijnen om hem heilzame raad te geven. De minderbroeder stierf als eerste en op een dag, terwijl zijn vriend, de volgeling van de H. Dominicus, de gebeden voorbereidde, verscheen hij aan hem nadat hij hem met respect en genegenheid had begroet. Hij vertelde hem dat hij tot de uitverkorenen behoorde, maar dat er, voordat hij kon genieten van het eeuwige geluk, nog veel te lijden viel voor een oneindig aantal kleine fouten waar hij zich tijdens zijn leven niet voldoende van had bekeerd.
Niets op aarde, voegde hij eraan toe, kan een idee geven van de kwellingen die ik verdraag en waarvan God mij toestaat je een zichtbaar bewijs te leveren.Na deze woorden te hebben gesproken, legde hij zijn rechterhand op de tafel van de refter, en het merkteken bleef in het hout gegraveerd alsof het met een gloeiend heet ijzer was aangebracht. Zo'n les gaf de vrome overleden Franciscaan aan zijn levende vriend. Het was niet alleen nuttig voor hem, maar ook voor allen die het brandmerk kwamen bekijken. Deze tafel werd een voorwerp van vroomheid, waar mensen van heinde en verre naartoe kwamen om het te aanschouwen. Hoe kunnen wij het hebben dat God ons uit het vagevuur laat komen als we daarheen gaan om aan een vriend te verschijnen? Laten we een paar van de lessen hier eens nader bekijken. Ten eerste kunnen we ons in deze religieuze situatie herkennen, omdat we allemaal oneindig veel kleine fouten maken.
Maar wat deed hij niet? Hij bekeerde zich niet voldoende. Dus dit is het eerste advies dat we kunnen krijgen. We moeten onze tijd gebruiken om ons dieper te bekeren. Niet alleen: ja, we hebben ons bekeerd of we weten dat we ons bekeerd hebben. Maar heb je wel gemerkt dat we ons voldoende bekeerd hebben? We moeten beginnen met ons te bekeren en ons vervolgens voldoende bekeren voor elk van onze fouten. Dus, alleen omdat we een zonde hebben beleden, wat betekent dat we het bekeringsproces zijn begonnen, moeten we de genade van de Heilige Geest vragen om ons vollediger te bekeren. Stel je voor dat je voor al die fouten naar het vagevuur gaat. Zie het vuur voor je. Hoe zou je je bekeren als dat het geval was? Als God je een visioen gaf van het vagevuur waar je naartoe zou gaan, hoe zou je je dan bekeren? Zo moet je je nu bekeren, voordat het gebeurt.
Bekeer je volledig. Dus als je tijd neemt om te bidden, bid dan niet alleen voor de zielen in het vagevuur, niet alleen voor de mensen in je leven, enzovoort, doe niet alleen de andere dingen, de andere meditaties, maar je moet ook tijd vrijmaken om berouw te hebben over je zonden en je te bekeren. De heiligen deden dit vaak; ze besteedden veel tijd aan het berouw tonen over hun zonden en hun bekering. Laten we nu tot de kern van de zaak komen. Hoe verkreeg hij de genade om aan zijn vriend te verschijnen? Dit is een veelvoorkomend verhaal dat we zien bij andere verschijningen in het vagevuur, vooral in religieuze gemeenschappen. Dus als het in religieuze gemeenschappen gebeurde, vertelt het ons dat God het toestaat. Ze vonden een vriend met dezelfde deugd, iemand zoals zij die zich zorgen maakte over het hiernamaals. En ze beloofden elkaar dat als God het toestond, de eerste die stierf aan de ander zou verschijnen om hulp te vragen of om advies te geven. Je ziet dit vaak. Het is heel normaal. We zijn vergeten dit te doen en dat is niet aanmatigend. Zoek dus een vriend of familielid die je kunt vertrouwen. Doe elkaar die nederige belofte.
2 Nu verder met het tweede verhaal. We zullen slechts één voorbeeld aanhalen uit het leven van de heilige Margaretha Maria Alacoque. Ze zegt: "Toen ik op het feest van Corpus Christi voor het Heilig Sacrament bad, stond er plotseling een persoon, gehuld in vuur, voor me. Aan de beklagenswaardige toestand waarin de ziel verkeerde, wist ik dat ze in het vagevuur was, en ik huilde bitter. Deze ziel vertelde me dat het de ziel was van een Benedictijn die ooit mijn biecht had afgenomen en me had opgedragen om ter communie te gaan. Als beloning hiervoor stond God hem toe mij te vragen hem te helpen in zijn lijden. Hij vroeg me om alles wat ik moest doen of lijden gedurende een periode van 3 maanden aan hem voor te leggen. Nadat ik toestemming van mijn overste had gekregen, deed ik wat hij vroeg. Hij vertelde me dat de grootste oorzaak van zijn lijden was dat hij in zijn leven zijn eigenbelang boven dat van God had gesteld en dat hij te gehecht was geweest aan zijn goede naam. Zijn tweede gebrek was een gebrek aan naastenliefde jegens zijn medemens. Het derde was zijn al te natuurlijke gehechtheid aan schepselen.
Het zou moeilijk voor me zijn om te beschrijven wat ik gedurende die drie maanden heb moeten doorstaan. Hij ging nooit weg bij mij. En toen ik hem zag als het ware in brand staande en zo'n vreselijke pijn lijden, kon ik niets anders doen dan bijna onophoudelijk verzuchten en huilen. Mijn meerdere, bewogen door mededogen, droeg me op zware boetedoeningen te doen, met name de tuchtiging. Na 3 maanden zag ik de ziel stralen van geluk, vreugde en glorie. Hij stond op het punt het eeuwige geluk te genieten. En als dank zei hij dat hij me zou beschermen wanneer ik bij God was. Nu, dit verhaal, samen met hoe je iemand voor je kunt laten bidden na je dood, bevat ongelooflijk veel wijsheid. Ten eerste, wat ongelooflijk is, is dat het heel gebruikelijk is als je dagboeken en verhalen leest van heiligen dat wanneer ze hun geestelijk leidsman vragen om boetedoeningen te doen, de geestelijk leidsman altijd nee zegt. Ze weigeren het altijd. Stel je dus voor hoeveel ze huilde en hoe pijnlijk het voor haar was om de ziel in het vagevuur te zien waarvoor de geestelijk leidsman haar zware boetedoeningen had opgedragen. Dit is ongelooflijk ongebruikelijk.
Boetedoeningen en zware boetedoeningen en zelfs de tuchtiging had een stok kunnen zijn, of een soort zweep voor zelfkastijding. Het hoort bij de traditie. Alle heiligen deden het. Wees ten eerste niet bang om zware boetedoeningen te doen. Atleten doen zware oefeningen om Olympische medailles te winnen. Wij zouden zware boetedoeningen kunnen doen om de Hemel te bereiken of om onze zonden goed te maken. Dat is dus het eerste wat we moeten leren. Ten tweede sprak ik in een eerdere video over het wijden van al je gebeden aan de zielen in het vagevuur gedurende 30 dagen, en hen vervolgens te vragen om voor jouw intenties te bidden in plaats van dat jij voor je intenties bidt. Misschien dachten sommigen van jullie dat ik gek was, maar dat ben ik niet, want deze ziel in het vagevuur vroeg haar om 90 dagen lang alleen voor hem te bidden. Hij vroeg me om mijn gebeden alleen op hem te richten. Eén ziel in het vagevuur. Alles wat ik gedurende 3 maanden zou moeten doen of lijden.
Alles wat zij 90 dagen lang deed, richtte zij op één ziel in het vagevuur om hem te helpen. Dus je ziet, mijn idee is niet gek. Het is juist onderdeel van de traditie en de zielen in het vagevuur zouden je zeggen: luister alsjeblieft naar mij, want wat ik je vertel is vol wijsheid. Bedenk nu eens dat we niet bang moeten zijn om onze gebeden en lijden op te dragen voor een bepaalde groep of zelfs een bepaalde ziel, want dat kost veel tijd. Het kostte haar geen week, een maand, twee maanden, 90 volle dagen van een heilige die gebeden en boetedoeningen deed voor één ziel. Nu het derde punt: wat hij deed. Hoe verkreeg hij de genade om aan haar te verschijnen? Hij zegt het zelf als een beloning. Het moet dus zo zijn geweest dat de heilige Margaretha Maria Alacoque last had van scrupulositeit en weigerde de communie te ontvangen, en hij zag dat als haar biechtvader, had medelijden met haar en gaf haar goed advies om haar te helpen groeien in haar geestelijk leven en uiteindelijk weer de communie te ontvangen.
Dat is waarschijnlijk wat er gebeurde, want hij beval haar te gaan naar de heilige communie. Meestal, als dat in het verleden gezegd werd, was het vanwege gewetensbezwaren. Dat is het. Dus we moeten onze geestelijke naastenliefde die we aan anderen geven serieus nemen, want God kan je de beloning geven om dan te komen vragen om naastenliefde wanneer je in het vagevuur bent. Hoe kunnen we dat garanderen? We kunnen het niet per se garanderen, maar we kunnen als volgt bidden: Heer Jezus Christus, ik wil de genade en de beloning ontvangen om naar iemand toe te kunnen gaan om gebeden te vragen wanneer ik in het vagevuur ben. Wilt U mij alstublieft de gelegenheid geven om een daad van naastenliefde te verrichten die een ander ten goede komt, zodat ik deze beloning kan ontvangen? We leven vooral in een tijd van angst en vrees. We worden egoïstisch. We slaan alleen voorraden in voor onszelf. We geven niet om anderen. Dit is dus een uitdaging om aan andere mensen te denken, aan hun welzijn en hun gezondheid, en om het serieus te nemen, want het kan je uiteindelijk redden.
3 Nu het laatste verhaal, dit is een persoonlijk verhaal. Dit is wat er gebeurde. Zoals velen van jullie weten, bidden we elke avond om 21.00 uur de rozenkrans, en dat doen we al 6 jaar. Er doen elke avond 250 tot meer dan 300 mensen mee. Elke tientje wordt door een ander persoon geleid. Een van de mensen die de tientjes leidde, was Dr. Miriam Hassan. Ze is een arts uit Mexico en bood zich af en toe aan om een van de tientjes te leiden. Ze had een prachtige Spaans klinkende stem en bad het gebed meestal in het Latijn en soms in het Spaans. Daardoor was ze erg gedenkwaardig en stuurden we elkaar af en toe berichtjes. Tegen het einde van haar leven stuurde ze me berichtjes over verschillende gezondheidsproblemen. Ik geloof dat ze me op 21 maart een berichtje stuurde. Het was het laatste bericht dat ik van haar ontving en ze had een operatie voor de boeg waar ze bang voor was. Op dat moment dacht ik dat het wel goed met haar zou komen. Ik had geen idee hoe ernstig die operatie was. Ze onderging de operatie en kwam er daarna weer uit. De impact op haar lichaam was zo groot dat ze een paar dagen later overleed.
Ongeveer een dag of twee na haar overlijden stuurde haar dochter me een berichtje om me te laten weten wat er was gebeurd en dat ze was overleden. Ik was er kapot van en we hadden dit totaal niet verwacht. Die avond vertelde ik onze rozenkransgroep wat er was gebeurd, dat ze was overleden, en dat we geld moesten inzamelen om missen voor haar op te dragen, omdat mensen haar nog steeds herinnerden en omdat het zo'n verrassing was hoe ze was overleden en hoe plotseling het was gebeurd. Iedereen was ontzettend gul en liet missen voor haar opdragen. Dus stuurden ze me het geld en we konden genoeg geld inzamelen om 250 missen voor haar ziel te laten opdragen. Niet één reeks Gregoriaanse missen. Acht reeksen Gregoriaanse dertigsten plus nog 10 extra missen voor het geval dat dat niet genoeg was. Niemand krijgt 250 missen toegewezen.
Daarvoor zou je paus moeten zijn. Ik betwijfel of zelfs priesters er zoveel krijgen. Misschien een bisschop, laat staan een leek. Kun je je voorstellen dat ik wist dat er 250 missen voor me toegewezen zouden worden? Ik zou alles doen, want dat is een ongelooflijk aantal missen. Misschien krijg je er negen. Misschien krijg je er 20. Misschien krijg je een Gregoriaanse dertigste als je geluk hebt, maar geen acht plus nog 10 extra. Nu kun je misschien niet meedoen aan onze rozenkransgroep, waar we niet alleen voor je bidden, niet alleen praten over het vagevuur, maar je ook in de Hemel helpen. Zo geweldig is deze groep. En het is niet alleen mijn verdienste, want ik heb dat allemaal niet gedaan. Het zijn zij allemaal. Zij waren zo ongelooflijk gul. Dus, bij welke groep je je ook aansluit, zorg dat je je aansluit bij een groep die je kent en dat je er op een betekenisvolle manier aan bijdraagt, zodat mensen je herinneren. Bescheiden zijn is één ding. Je verstoppen is iets anders. Verstop je niet. Draag liefdevol bij aan de groep. Laat ze je leren kennen. Laat ze je stem horen. En als je weet dat er iets gaat gebeuren, vraag ze dan om voor je te bidden. Vroeger waren er zoveel verenigingen waar men bad voor hun overleden leden.
Dat is een deel daarvan kwijtgeraakt. Laten we het herwinnen. Dus, ik heb je drie prachtige verhalen verteld die drie prachtige manieren laten zien waarop je gegarandeerd kunt zorgen dat anderen voor je bidden na je dood. Want je weet niet of je familielid het zal doen. Velen kunnen het zich simpelweg niet veroorloven of zullen het vergeten. En anderen hebben misschien niet eens het geloof. Maar met deze verschillende methoden, zoals het doen van een plechtige belofte aan een deugdzaam persoon zoals jij, het verrichten van een oprechte daad van naastenliefde die God zal belonen door je na je dood aan die persoon te laten verschijnen, of je aansluiten bij een groep of vereniging die voor je zorgt na je dood, zodat er missen voor je worden opgedragen. We moeten hierover nadenken. We zullen blij zijn dat we dat gedaan hebben als we in het vagevuur zijn.
23/8 Jullie moeten gebedsgroepen vormen - Marcos Tadeu Teixeira