ALMORADI

Alguena

Alguena is een tamelijk recent dorp dat pas in 1934 de onafhankelijkheid verwierf.
Het grenst aan de Provincie Murcia en ligt in een laagvlakte in de omgeving van de Sierra del Reclot en de Sierra de Acayot.

 Het is een typisch landdorp dat zich toelegt op het verbouwen van wijndruiven, olie en amandels.
 Het behoort tot de wijnstreek met de Gecrontroleerde Herkomstbenoeming van de Provincie Alicante.
 In dit dorp wordt er tevens likeur gebrouwen, en wordt er marmer bewerkt.

Binidorm


De prachtige zandstranden en het meer dan ruime aanbod aan ontspanningsmogelijkheden verklaren ongetwijfeld waaraan Binidorm het toeristisch centrum bij uitstek is van de Costa Blanca.
Binidorm heeft één van de beste stranden ter wereld.
Het fijne zand dat dagelijks wordt schoongemaakt, het kristal helder zeewater en de voortrefelijke kwaliteit de aangeboden dienste zijn de hoofdredenen die de masale toeloop van de toeristen verklaart.

 De meeste badgasten zoeken het 2 km lange strand Playa de Levante op , dat zich uitstrekt van de oude stadskern tot aan het gebergte Sierra Gelada en de Rincón de Loix.
 De oude binnenstad  strekt zich uit rond één van de symbolen van Binidorm, het uitkijkpunt Punte Canfali, met zijn balustrade uit witte steen, te bereiken via een trap die naar beneden leidt.
 Een mooie wandelroute vertrekt aan het stadhuis en loopt evenwijdig aan het strand Playa de Levante via Avendia de Alcay of de Avenida de Madrid.
 Vooral s\'avonds is dat één van de geliefste trajecten voor wie van het bruisend nachtleven van Binidorm houdt.

Algorfa

Algorfa is een typisch landbouwdorp dat zich vooral toelegt op de citrusteelt en in het bijzonder op het verbouwen van citroenen en sinaasappelsop de vruchtbare akkers aan de delta van de Segura, op wiens rechteroever het ligt.
Degrenslijnen van het gemeentegebied brengen vreemd genoeg met zich mee dat de stadskern in twee wordt gedeeld.

 Het gedeelte links van de weg behoort immers tot Almoradi en het rechtergedeelte tot Algorfa.
 Richting Beneyuzas verrijst een uiterst merkwaardige en fraaie kerk die begin 20e eeuw in de neogotische stijl werd gebouwd , volledig naar de smaak van wat toen gaanbaar was.
 Deze kerk is slechts te bereiken na een ontspannen uitstapje doorheen het groene landschap.

 Alfas del Pi

 L\' Alfas del Pi was oorspronkelijk een versterkte dorpskern in het binnen land om de aanvallen van de Berberse zeerovers af te weren.
 De naam Alfas komt van het Arabischen betekent ( vruchtbaar land ).
 De economie is van oudsheer gestoeld op de productie van fruit- en amandelbomen en de ijzer- of gipsvorming.

Alfafara

Een dorpje dat hoofdzakelijk van de landbouw leeft en dat wijn, olie ( ajuintjes, augurken, enz..in azijn) en appels voortbrengt.
Het is een ruim dorp met oneffen en kronkelige straatjes en twee ovallende charmante pleintjes.

 Dankzij de nabijheid van de Sierra Mariola gaat er een speciale aantrekkingskracht vanuit , met o.a. de mogelijkheid avontuursport te beoefenen, of wandeltochten te maken.

ALCOY

Het stadsbeeld van Alcoy wordt bepaald door zijn vele bruggen en door het feit dat het één van de eerste industriesteden was in de Valenciaanse Gemeenschap.
In het Archologisch Museum wordt zelfs een beeldje van een spinster (Hilandera) bewaard uit de Iberische tijd.
Het is nochtans pas vanaf de tweede helft van de 18e eeuw dat de Industeriële Revolutie echt op gang komt.

 Deze Industriële Revolutie bezielt Alcoy in de 19e en 20e eeuw , want Alcoy , net als Barcelona maar dan in het klein , neemt deel aan de belangrijkste emancipatiebewegingen van de arbeidsklasse zoals het luddisme of de anarchistische oproer.
 Met de uitbreiding van de Middeleeuxse stadskern , dankzij de bloei van de industrie , worden bruggen aangelegd over de talloze rivieren die in Alcoy samenvloeien , waardoor zo nieuwe stadswijken ontstaan.
 Eén van die bruggen neemt ons o.a. mee naar de Middeleeuwse stadswijk , waar we het voormalig Stadhuis , waarin nu het Stedelijk Archelogisch Museum is ondergebracht , kunnen bezoeken.

ALICANTE

In de baai gevormd door de kapen Cabo de las Huertes en Cabo de Santa Palo en aan de uitlopers van de berg Monte Benacantil verees het huidige Alicante , een stad met uitzicht op zee en omgeven door vruchtbaar akkerland.
De 19e eeuw was doorsaggevend voor Alicante.
In1821 werden de middeleeuwse stadswallen gesloopt , wat leide tot de uitbreiding van de stad in oostelijk en in noordelijke richting.
In 1833 werd Alicante prvincie hoofdstad , en in 1851 was het de eerste kuststad met een spoorlijnverbinding naar Madrid , waardoor het voor de Spaanse hoofdstad meteen ook de belangrijkste havenstad werd.

 Eén van de voornaamste symbolen van Alicante sinds 1957 is ongetwijfeld de Escplanada , die bestaat uit maar liefst 6,5 miljoen rode , zwarte en beige mozaïksteentjes.
 Deze boulevard , die evenwijdig loopt aan de zeedijk en waar ijssalon bijna het hele jaar rond open zijn en het Gemeentelijk Fanfarekorps hun repertoire ten beste geeft , is het drukst bezochte deel van de stad.
 Voor wie een wandeling en van kunst houdt , raad ik een wandeling aan tot aan het Kasteel van Sant-Barbara een magnifieke uitkijktoren met een prachtig uitzicht over de hele stad- of door de straten van de oude binnenstad en over de pleintjes Plaza del Carmen of Plaza de Quyano.

 ALCOLEJA

 Een typisch bergdorpje dat op een steenworp van het hoogste geberchte van Alicante ligt , de Sierre Actana.
 Van hieruit vertrekken trouwens ook tal van wandeltochten doorheen het geberchte .
 Het dorpje ligt in een woeste omgeving waar vooral jagers aan hun trekken komen en waar s\'winters gretig paddestoelen worden geplukt.
 Oorspronkelijk werdt het bevolkt door moren , die later door Koning Filip ll werden verdreven , en juridisch gezien behoort het tot het naburige Penaginla.
 Voordal het bezichtigen waard is hier de Middeleeuwse dorpskern en meer bepaald de riunes van het paleis van de Markies van Malferit.
 Vandaag de dag legt het zich hoofdzakelijk toe op de landbouw en produceert het olijfolie en fruit.

 ALCALALI

 Denaam van het dorp Alcalali komt hoe kan het ook anders in het Vall de Pop- uit het Arabisch.
 Zijn met amandel- en sinaasappelbomen begroeide terassen, zijn \"riusrous\" ( typische huizen waar de druiven te drogen te hangen) en zijn geschiedenis bevestigen de oorsprong van de Arabische wijk , die naar aanleiding van de verdrijving van de moren in 1609 volledig leegliep.
 De 842 inwoners van dit dorp, gelegen in het Vall del Pop halfweg tussen Jolon en Parcent, leggen zich vooral toe op het kweken van druiven en sinaasappelen op het vruchtbaar akkerland dat door de rivier Girona wordt bevloeid.
 Het gemeentelijk grondgebied van Alcalali omvat voorts ook het gehucht Llosa de Camacho, hey kleine geberchte Sierra Seguili en de bergpas Coll de Rates, die La Marina Alta met La Marina Baixa verbindt.

 ALBATERA

 Albatera is een middelgroot dorp dat zich vrijwel in dezelfde mate toelegd op de landbouw alss de industrie.
 Dankzij een gecompliceerd kanaal-en greppelsysteem, dat in sommige gevallen zelfs uit het Romeinse tijdperp dateert, bestaat maar liefts 60% van de bebouwde grond uit irrigatieland.
 Citrusvruchten, groenten, pepers, en dadels zijn de typische produkten die op de markten in heel de provincie aan de man gebracht worden.
 Naast de landbouw heeft de plaatselijke industrie zich gespecialiseerd in het vervaardigen van henneproducten, zoals bezems en borstels.
 Albatera is een dorpje met witgekalkte huizen en ruime straten vol palmbomen.
 De dorpskerk staat op een pleintje en valt op door zijn elegante barokgevel.

 Aigues

 Aigues, wat water betekendt in het valenciaans, is de naam van het dorpje dat zijn ontstaan te danken heeft aan zijn kuuroord met warmwaterbronnen en geneeskrachtige zoutbaden.
 Dit kuuroord werd in 1816 gebouwd in opdracht van de Markiezin van Torrellano en werdt bezocht door de plaatselijke adel.
 In 1936 ging het over in de handen van de staat, en werdt het gebruikt voor het behandelen van met tuberculose besmette kinderen.
 Na het verdwijnen van de ziekte raakte het kuuroord in onbruik.
 Twee grote dennenbossen, bij het binnen komen van het dorp en aan het kuuroord, en een moorse toren bepalen het beeld van het dorp op de flanken van de Cabeqo D\'or,waar, zo wordt gezegd, een moorse schat begraven ligt.
 De gemeente is van plan Aigues om te toveren tot een kuuroord met warmwaterbronnen aan huis.

 AGRES

 Een typisch dorpje dat prima toegang verleent tot de nabijgelegen Sierra de Mariola.
 Het is een dorpje met steile straatjes en een goed bewaard dorpskern met her en der fonteinen waaruit fris helder water stromt.
 Agres werdt in 1248 door Jacobus 1 veroverd en behoorde oorspronkelijk tot het Graafschap van Cocentaine, dat aan de andere kant van de Sierra Mariola ligt.
 De belangrijkste bron van bestaan is de landbouw en met name de amandel- en appelteelt.
 Op één van de hoogste punten van het dorp, op de flanken van de Sierra de Mariola, staat een vervallen burcht en het Franciskaans klooster, waar men , zo vertelt de legende, een Mariabeeld heeft teruggevonden dat ooit bij een brand in Alicante verloren was gegaan.

 AGOST

 Aan de witachtige kleigrond van de Sierra del Ventos of de Sierra del Castellar heeft Agost zijn rijkdom te danken , de keramiek.
 Bakstenen, vaatwerk en vooral de typische ivoorwitte waterkruiken vormen van oudsheer de voornaamste nijverheid in het dorpje.
 Samen met de voornaamste bron van inkomsten nu ook uit het bakken van bakstenen in één van de negen steenfabrieken.
 De kleigrond leent zich daarnaast ook uitstekend van het aanplanten van wijnstokken.
 Dankzij zijn uitgestrekte wijngaarden behoort Agost tot het gebied met een Gecontroleerd Herkomstbenaming voor Voorverpakte Tafelwijnen.
 De wijnstokken van Agost brengen druiven voort voor twee tafelwijnen, met name de Aledoen de Itali.

 Adsubia

 Adsubia is het eerste dorp dat men aantreft als men van Pego naar Cocentia en Alcoy rijdt door het dal Vall de Gallinera.
 Hoewel men er ook Romeinse overblijfselen heeft aangetroffen, dateert het huidig dorp uit de tijd van de Arabieren.
 De economie in Adsubia is grotendeels gericht op de landbouw en met name op citrusteelten zoals de sinaas.
 In het dorp overheerst de witte kleur van de huizen met hun merkwaardig afgewerkte dakranden.
 Als we verder rijden langs de weg naar Cocentaina, treffen we rechts en op 3 km , van Adsubia het dorpje Forna en zijn kasteel aan , één van de grootste Middeleeuwse kastelen van Al-Azraq met een vierkant grondplan en vier rechthoekige torens.
 Forna was onafhankelijk tot 1915, toen werdt het ingelijfd bij Adsubia.
 Nu wonen er alleen buitenlanders en slechts enkele dorpelingen.

 ASPE

 Aan de oeversvan de El Tarafa,zijrivier van de Vinologo, verrijst Aspe el Neuvo.
  Het werdt in 1296 door Jaume 2 de Arago veroverd.
 Aangezien het na de verdwijning van de moren begin de 17 eeuw werdt herbevolkt door Aragonezen, spreekt men er Castiliaans.
 Nu is het vooral een belangerijke verkeerslagadder.
 Als men Aspe binnenrijdt via één van de vele toegangswegen, herkent men het meteen aan zijn wijngaarden, waar de druivensoort Aledo wordt verbouwd.
 Dit zijn de druiven die op Oudejaarsavond in alle spaanse huizen worden gegeten ( het is tradioneel dat men op elke klokslag van middernacht een druif op eet)
 Men heeft de oude stadskern opgeknapt en alleen voor voetgangers toegankelijk gemaakt.
 Vertrekpunt voor een wandeling is bv de merkwaardige Plaza del Ajuntamiento, waar we de kerk en het art Nouvea Casiona aantreffen.

 Boi Taull Vally

 De Boi Taull Vally is één van de beschermende gebieden van het Nationaal Park Systeem en allen gelokaliseerd in Catalunya.
 De totale opervlakte van het park is 40,852 ha groot,en gaat over 4 regios in de Pyreneeen.
 Er zijn over de honderd meren aanwezig in het park.
 Vanaf ongeveer 2300-2400 meter hoogte is er een ongelooflijk landschap om te langlaufen of skieen.
 

                  Motoskieen               Bikeskieen                

 Park van de Doñana

 Het Nationaal Park van da Doñana is gelegen in Andalucia , in de provincies Heba en Sevilla , in het ZO van Spanje.
 Het is een soort van safariepark , dat men gaan bezichtigen,er zijn verschillende wilde dieren aanwezig, zoals , everzwijnen,gieren,arenden,lynxen enz....

 Montserrat route

 De trein van Montserrat, is een lijn tussen Moristal en Montserrat, tot stand gekomen in de 19 eeuw.
 Het was origeneel gebouwd om voedsel en gereedschap over te brengen naar de pelgrimsabdy van Montserrat.
 De tradionele weg naar Montserrat werd vroeger te voet of per paard gedaan, langs het Collbato of Santa Cecilla Pad.
 Het is een 14 km lange route die gebouwd is tussen
 1858-1859.
 De oude Montserrat trein heeft zijn laatste rit gedaan in 1957, maar de droom om hem terug in actie te zien bleef bestaan.
 In de jaren 1980 kwamen er meer en meer toeristen om
 de abdy en omliggende te bezoeken.
 Dit resulteerde dat men in 2001 begonnen is om een vernieuwde route aan te leggen.
 Eindelijk op 11 juni 2003 werd de nieuwe route geopend.
 De Montserrat treinroute is de tweede bekende in Catalunya ( achter de Vall de Nurie) die is uitgegroeid tot de meest bezochte door de toeristen.

 Cuardat

 Cuardat is gesitueerd in het  natuurpark van Sant Maurici op 2100m hoogte, in de pyreneeen.
 Het is een hotel gebouwd tegen een berg.
 Het is in de winter een goede plaats om eventjes tot rust te komen, men kan er skieen enz..
 Het hatel beschikt ook een therme ( sauna,wirllpool,verwarmd zwembad enz... )