Een eerste luik van zijn onnavolgbaar historisch werk over de Tweede Wereldoorlog werd door hem reeds in 2009 geschonken aan het National Air Force Museum in Trenton, Canada.  Dat gedeelte omvat een collectie van buitenlands en overzees gearchiveerde stukken, verzamelde kentekens van diverse Canadese eenheden die actief waren tijdens de Tweede Wereldoorlog, duizenden foto’s van soldatengraven en monumenten over de hele wereld.  Het kan er worden bewonderd in een permanent tentoonstelling.  Een meer geschikt onderdak kon echt niet worden bedacht voor zijn Canadees hoofdstuk van zijn verzamelde collectie die hierdoor een juiste thuis kreeg.

Niettegenstaande blijft door de schenking van vandaag, zeg maar het Belgische hoofdstuk, nu ook een ontzettend grote collectie in zijn geliefde geboortestad.  Het stedelijk archief zal een hele kluif hebben om alles te inventariseren.  De niet uitleenbare archieven beslaan zo’n vijftien lopende meter aan archiefdozen.  Opgesplitst per thema kan het onder gecontroleerde omstandigheden geraadpleegd worden.

Een gedetailleerde opsomming geven van dit voor de stad en voor de volgende generaties belangrijke oorlogsarchief beslaat vele bladzijden, toch willen wij niet nalaten enkele markante thema’s aan te halen, zoals daar zijn :

zijn beeld- en klankwerk, evenals het studiewerk inzake soldatengraven over de hele wereld waarvoor hij internationale erkenning kreeg ;

een heel precieze bunkerstudie omtrent “de Hollandstellung” welke in onze regio werd aangelegd tijdens de Eerste Wereldoorlog ;

reisverslagen naar vele militaire begraafplaatsen in binnen- en buitenland;

briefwisseling gedurende diverse decennia over zijn opzoekingwerk in met verband oorlogsgraven ;

chronologisch gebundelde oorlogsgebeurtenissen, opzoekingwerk naar gesneuvelde Eeklonaars en oorlogsfotomateriaal uit Eeklo ;

documentatie over zijn twee met succes uitgegeven boeken, “Duel aan het Schipdonkkanaal” (de meedogenloze strijd langs het Schipdonkkanaal in 1940) en “Libera Me” (de bevrijding van ons landsgedeelte in 1944) ;

Naar aanleiding en als gevolg van de ontmoetingsdag voor Europese contactpersonen van the South Alberta Regiment, dat recent heeft plaatsgevonden in Bergen-op-Zoom, werden de officiële stukken op eerdere datum door Major Danny McLeod tijdelijk in bewaring gegeven bij een goede kennis van hem, namelijk schepen Ann Van den Driessche.

Mijnheer de Burgemeester,

achtbare genodigden,

Na een lange reis doorheen Canada en over de Atlantische oceaan is eindelijk het beloofde belangrijke pakket in de stede Eeklo aangekomen.

Wat had Major Danny McLeod nu precies naar de verre Meetjeslandse hoofdstad op te sturen ?  Het antwoord was vrij eenvoudig, maar bijzonder waardevol . . .

Men heeft in Canada heel recent en zeer uitzonderlijk beslist onze stadgenoot, de heer Walter Cami, te benoemen als Honorary Member van the South Alberta Regiment.  Dit was namelijk de beroemde pantsereenheid die onze stad mede heeft bevrijd op 15 september 1944.

Het is mij dan ook een hele eer de gelegenheid te krijgen hem zijn benoeming als Honorary Member van the South Alberta Regiment met de daarbij horende oorkonde te overhandigen.

Samen met onze Canadese kameraden heb je heel zeker ook mijn vertrouwen in het bestendigen en verder uitbouwen van onze overzeese vriendschapsbanden en te zorgen voor de continuïteit van mijn levenswerk.

Wij wensen u van harte veel geluk èn vaart wel èn leef het schone . . .

De overlevingskansen in het concentratiekamp van Flossenbürg werden op maximum zes maanden geschat.  Om te overleven was men gedwongen zich psychisch te isoleren, nooit mocht men uiting geven aan enige emotie ; het tonen van verdriet of woede was uit den boze.  Toen een vriend van hem om onbekende reden opgehangen werd, heeft hij er voor altijd zijn geloof verloren.  Wat later werd hij overgebracht naar het concentratiekamp van Sachsenhausen.  Flossenbürg echter, was het dieptepunt van het menselijke bestaan.

Na de oorlog heeft hij zijn getuigenissen vaak gebracht voor talrijke scholen en tijdens speciaal daartoe georganiseerde ontmoetingsavonden.  De confrontatie met het verleden hielp hem zijn pijnlijke ervaring gedeeltelijk te overwinnen.  Charles was een groot bezieler van de nagedachtenis en hield er in die zin nauwe en intensieve contacten op na, zodat ook wij als naoorlogse generatie ons een reëler beeld konden vormen tot welke brutaliteiten totalitaire regimes in staat zijn.  In 2010 werd een documentaire gemaakt over zijn lijdensweg tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Sinds vele jaren lag hij als drijvende kracht aan de basis, zodat talrijke Belgische delegaties het herdenkingstreffen in de voormalige concentratiekampen konden bijwonen.  Een werk die, als een waar eerbetoon, nu verder gezet zal worden door zowel zijn echtgenote Nelly, als zijn dochter Solange.
 

Toen aan hem gevraagd werd waarom hij nooit de confrontatie met z’n bijzonder pijnlijk en tekenend verleden uit de weg ging, antwoordde hij : “Ik weet het niet…  Ik doe waarschijnlijk wat mijn kameraden, die hier gestorven zijn, zouden hebben gedaan.  Wij, de overlevenden, hebben in een zekere zin de verantwoordelijkheid datgene te vertellen als getuige wat zij, die ginds zijn achtergebleven, zouden hebben verteld.”

Op onderstaande foto wordt Charles Dekeyser omringd door zijn meest dierbaren, zijn echtgenote Nelly, zijn dochter Solange en schoonzoon Claude.  Vriend Charles, nooit zullen wij jou vergeten in het werkelijk beleven van de onvergetelijke innige band die wij door de jaren heen hebben opgebouwd.

.I.   Eeklo - Canadaplein – “de Soldaat en het Meisje” :   de Eeklose soldaat die in mei 1940 sneuvelde aan het Schipdonkkanaal en het meisje dat in een bombardement stierf, staan symbool voor alle militaire en burgerlijke slachtoffers van de twee wereldoorlogen aan wie dit oorlogs- en vredesmonument opgedragen is.  Leo De Buysere gaf het ontwerp van schenkers George en Ria Spittael in 1980 vorm.  Op de marmeren platen staan de namen van de dertig Canadese soldaten die in september en oktober 1944 bij de bevrijding in Eeklo gestorven zijn.  In 1994 droeg de stad deze gedenkplaats met beeld en platen aan Canada over.
 

.II.   Eeklo - Kerkplein – Sint-Vincentiuskerk :   herdenkingsmonument voor Eeklonaars die hun leven hebben gegeven tijdens de Eerste Wereldoorlog.  Dit met veel zorg en kostbare materialen opgetrokken tweedelig gedenkteken is aangebracht op beide wanden naast de centrale hoofdingang en dit onder het hoogzaal van de dekanale Sint-Vincentiuskerk.

.IV.   Eeklo - Zuidmoerstraat – kapel Onze-Lieve-Vrouw Ten Doorn :   het oprichten en onthullen van dit herdenkingsmonument vond plaats op 7 mei 2010 (zie het volledige relaas hieromtrent verder op de blog).  Onder de vorm van een legerbrancard wordt herinnering gebracht aan het Militair Hospitaal in het Onze-Lieve-Vrouw Ten Doorn tijdens zowel Wereldoorlog I als Wereldoorlog II, en, ter nagedachtenis van de tijdelijke begraafplaats (1944-1945) die er was voor Canadese soldaten die er stierven ten gevolge van de opgelopen verwondingen.

Edgard Van De Woestijne werd door de vijand gefusilleerd op 7 april 1916.  Zijn oudere broer, Edmond Van De Woestijne, werd eveneens in Gent door de Duitsers gefusilleerd op 8 oktober 1918, amper één maand voor de Wapenstilstand.

Aan de gevel van huisnummer 14 (Koningin Astridplein) hangt een arduinen herdenkingssteen ter nagedachtenis van deze vreselijke oorlogsellende, waarop volgende tekst : “Aan Edmond Van De Woestijne door de Duitschers voor de kop geschoten den 8 oktober 1918”

.VI.   Eeklo - Molenstraat – stedelijke begraafplaats :   monument links naast de hoofdingang ; Ere-Perk voor de gesneuvelde Eeklose soldaten, of militairen aan hun verwondingen gestorven, oud-strijders en oorlogsinvaliden van 1914-1918 en 1940-1945.

.VII.   Eeklo - Molenstraat – stedelijke begraafplaats :   monument uiterst rechts naast de hoofdingang ; Ere-Perk voor Eeklose Politieke Gevangenen die de gruwelijkheden niet mochten overleven in de nazi-gevangenissen en –concentratiekampen tijdens 1940-1945.

.VIII.   Eeklo - Molenstraat – stedelijke begraafplaats :   recht tegenover het Ere-Perk van de Eeklose Politieke Gevangenen bevinden zich op twee afzonderlijke percelen vijftien (14+1) grafzerken van the Commonwealth War Graves Commission.  Allen zijn soldaten van de Britse Gemenebest die ver van hun vaderland zijn gesneuveld tijdens de Tweede Wereldoorlog voor onze vrijheid.

.IX.   Eeklo - Balgerhoeke – sasbrug :   op 15 september 1944 werd Balgerhoeke en vervolgens de stad Eeklo bervijd door troepen van de 4th Canadian Armoured Division waaronder The South Alberta Regiment, The Governor General's Foot Guards en The Lincoln and Welland Regiment.  Om precies te zijn waren het onder meer enkele Sherman tanks van The South Alberta Regiment die als eersten de Meetjeslandse hoofdstad binnen reden, dit als een voorbode van de nakende bevrijding van de hele regio.  Als blijk van erkentelijkheid heeft het Eeklose stadsbestuur deze Sherman Tank in Balgerhoeke als herdenkingsmonument plechtig ingehuldigd op 10 november 1990 en werd dit monument opgedragen aan alle betrokken Canadese eenheden . 

The Medal of Honor  is de hoogste Amerikaanse militaire onderscheiding uitgereikt aan individuen die, terwijl die zich in het leger
van de U.S.A. hebben onderscheiden door opvallende dapperheid en moed met het risico van het eigen leven,
zowel binnen en als buiten  the Call of Duty.

Elke aanbeveling voor deze hoogste onderscheiding moet ontegensprekelijk aantonen dat het een daad betreft
van moed of zelfopoffering met voor de hand liggende risico’s voor het eigen leven.

Deze onderscheiding wordt uitgereikt in naam van het Congres en wordt gepresenteerd door
de President van de Verenigde Staten van Amerika.

Oorspronkelijk goedgekeurd door het Congres in 1861, is het soms ook wel  “the Congressional Medal of Honor”  genoemd.

Brigadier-General Frederick Walker Castle (14 oktober 1908 – 24 december 1944) was een Amerikaans hoger officier in de US Army Air Forces tijdens de Tweede Wereldoorlog, die werd onderscheiden met het hoogste militaire ereteken in de Verenigde Staten –the Medal of Honor- en dit nadat hij werd gedood tijdens een bombardementsmissie onder zijn leiding.

Medal of Honor citation   :   op 24 december 1944 vloog Castle als co-piloot van het formatie leidend vliegtuig van de 487^th Bomb Group, Lavenham, Engeland, tijdens zijn 30^ste gevechtsopdracht.

Als gevolg van de enorme ontplooiing van deze luchtvloot liep de missie vijftien minuten achter op het vooropgestelde schema, waardoor het 487^ste zijn rendez-vous miste met de begeleidende P-51 jachtvliegtuigen, die op hun beurt werden opgehouden door slechte weersomstandigheden.

De lead bommenwerper had bij tussenpozen problemen met één van de vier motoren en werd tevens aangevallen door de Duitse Messerschmitt ME-109 jachtvliegtuigen terwijl zij zich nog boven Belgisch door geallieerden bevrijd gebied bevonden.

Castle’s bommenwerper viel vrijwel onmiddellijk uit de formatie en hij gaf via de radio het bevel over aan de plaatsvervangende commandant om als lead bommenwerper de verdere duur van de missie te leiden.

Met moeite was zijn B-17 nog te controleren en belandde zodoende op enige afstand van de bommenwerpervloot waar het tot voor kort enige bescherming genoot, in die netelige positie werden zij terug aangevallen als een sitting duck.

Tevergeefs probeerden de piloten terug te keren naar de formatie, maar een derde aanval zette beide motoren van de rechter vleugel in brand.

Castle gaf het bevel aan zijn bemanning om de bommenwerper te verlaten net voor het ogenblik dat het aan een spinnende duikvlucht begon.

Met grote moeite konden de piloten de duikvlucht van het toestel even onder controle houden zodat zeven van de negen bemanningsleden parachuteerden.

Terwijl de piloot zijn parachute aan het vasthaken was in de neus van het vliegtuig, poogde Castle nog steeds controle te krijgen over de B-17 ; toen plots de brandstoftank in de rechter vleugel explodeerde, waardoor zij een dodelijk spinnende beweging maakten en crashten in de buurt van Hods, België.

Van de negen bemanningsleden overleefden er vijf de crash…

Sergeant Truman C. Kimbro (27 mei 1919 – 19 december 1944) was een Amerikaanse soldaat die werd onderscheiden met het hoogste militaire ereteken in de Verenigde Staten –the Medal of Honor- en dit voor zijn daden in de Tweede Wereldoorlog.

Medal of Honor citation   :   Op 19 december 1944, in een vooruitgeschoven positie, leidde hij zijn toegewezen sectie voor een missie die eruit bestond mijnen te leggen op een belangrijk kruispunt in de buurt van Rocherath, België.

Bij een eerste poging om de vooropgestelde doelstelling te bereiken, ontdekte hij dat het objectief was bezet door een vijandelijke tank en door ten minste 20 infanteristen.

Teruggedreven door vernietigend vijandelijk vuur, ondernam Technician 4^th Grade Kimbro nog twee pogingen om zijn sectie naar het kruispunt te leiden, maar elke benadering werd voorzien door intensief vijandige beschietingen.

Hoewel hij werd gewaarschuwd door zijn eigen manschappen omtrent de betrokken ontzettend gevaarlijke situatie, bracht hij zijn sectie op een veilige positie en kroop hij alleen doch voorzien van de nodige mijnen in de richting van het bewuste kruispunt.

Bij de benadering van zijn doel werd hij zwaar gewond, niettegenstaande sleepte hij zichzelf vooruit en plaatste de mijnen op de geplande locatie.

Toen hij probeerde terug te kruipen vanuit het objectief naar zijn in veiligheid ondergebrachte sectie, werd zijn lichaam doorzeefd met geweer- en machinegeweer vuur.

De mijnen gelegd door zijn daad van ontembare moed, vertraagde de oprukkende vijandelijke pantser met ondersteunende infanterie en voorkwam zodoende dat de achterhoede tijdens de terugtrekkende beweging kon worden aangevallen door de vijand.

Private First Class Francis X. McGraw (29 april 1918 – 19 november 1944) was een Amerikaanse soldaat die werd onderscheiden met het hoogste militaire ereteken in de Verenigde Staten –the Medal of Honor- en dit voor zijn daden in de Tweede Wereldoorlog.

Medal of Honor citation   :   op 19 november 1944 bemande hij een zwaar machinegeweer opgesteld in een schuttersput in de buurt van Schevenhutte, Duitsland, toen de vijand een felle tegenaanval lanceerde.  Tijdens de één uur durende intensieve voorbereidende barrage trotseerde hij de oprukkende troepen en behield zijn positie waarbij hij met accuraat vuur de vijand deed vertwijfelen en tot stilstand bracht.

In een poging hem te neutraliseren vuurden de vijandelijke troepen met machinegeweren hevig op zijn positie, hun verbazing was groot toen hij zich blootgaf en met zijn pistool opgeheven moedig opstond uit zijn schuttersput waarbij hij één Duits machinegeweer uitschakelde.

Een mortier sloeg in op zijn positie, doch hij behield stand en bleef vuren.  Hij slaagde erin om een tweede machinegeweer uit te schakelen.  Meermaals doorkruiste hij het open terrein om zich van bijkomende munitie te voorzien.

Tijdens deze hoogst gevaarlijke interventie raakte hij pijnlijk gewond doch negeerde zijn blessure en behield zijn post ; zijn wapen werd onder de modder bedolven toen een mortiergranaat rakelings bij hem insloeg.

In het midden van deze strijd profiteerde de vijand van zijn hachelijke situatie en rukte naar hem op, beheerst maar snel reinigde hij ondertussen zijn wapen om het onmiddellijk terug in te zetten en de aanvallers terug te drijven.

Hij bleef de vijand onder vuur nemen tot zijn munitie op geraakte.  Met een ongekende wilskracht de vijand te stuiten pakt hij ten leste zijn karabijn, doodde één vijandelijke soldaat, verwonde een ander en tijdens het wanhopig laatste vuurgevecht trof hij nog een derde waarna hijzelf dodelijk werd getroffen door een machinepistool.

De buitengewoon onverschrokken heldenmoed betoont door Private First Class McGraw was een belangrijke factor om zijn kameraden te inspireren de tegenaanval aan te vatten.

Als secretaris van het Comité der Vaderlandse Bonden heeft Walter Cami niet alleen bij regelmaat educatieve daguitstappen voor grote groepen georganiseerd, hij heeft tevens verschillende interessante excursies uitgetekend op maat van een kleinere samenstelling aan geïnteresseerde deelnemers.  Deze dagreis met enkele geestesgenoten staat volledig in het teken van de Eerste Wereldoorlog en heeft onder meer als bestemming het slagveld van Pozières, het Thiepval Memorial en Beaumont-Hamel.  Tot op vandaag werd onder deze formule reeds meerdere malen kleine groepen door de secretaris begeleid naar dit en andere historische zeer waardevolle gebieden.

De Thiepval Memorial is tevens een Anglo-Frans oorlogsgedenkteken die de nadruk legt in de verbondenheid van hun troepen gedurende hun strijd tegen een gemeenschappelijke vijand tijdens het offensief van 1916.  Op deze militaire begraafplaats zijn driehonderd graven van de Britse Gemenebest en driehonderd graven van de Fransen ; zij liggen in twee ereperken aan de voet van het gedenkteken.  Veel van de soldaten die hier zijn begraven zijn onbekend.  De graven van de Britse Gemenebest zijn opgetrokken in witte grafzerken, terwijl de Franse graven grijze stenen kruisjes hebben.  Op de Britse grafstenen is het opschrift gebeiteld “A Soldier of the Great War / Known unto God”.  De Franse kruisjes zijn daarentegen voorzien van het opschrift “Inconnu”.  Het centraal geplaatste Cross of Sacrifice draagt een inscriptie die de gezamenlijke Britse en Franse bijdrage erkent.

“ dat de wereld zich het gemeenschappelijk offer mag herinneren van twee en een half miljoen doden, die hier zijn gelegd naast elkaar, Soldaten van Frankrijk en van het Britse Rijk in eeuwige kameraadschap “

De frontlijn lag aan de rand van Thiepval Wood, vandaag te situeren ten zuid-westen van de weg tussen het Thiepval Memoriaal en de Ulster Tower.  Troepen van de 109^de Brigade doorkruisten ongeveer 400 meter in niemandsland, en bleven doorgaan…  Ze namen de Schwaben Redoubt in en vorderden verder richting Stuff Redoubt, zodoende zowat één mijl terreinwinst te hebben en dit ten koste van zware verliezen.  Aan de linker zijde, in de buurt van Thiepval, waren de vorderingen van de 108^ste Brigade succesvol, alhoewel ze verder verwijderd waren van de rivier Ancre.

De 107^de Brigade steunde hen, maar toch hielden de mannen van de 36^ste Divisie stand tegen door de Duitser georganiseerde tegenaanvallen, en toen die hun voorraden van bommen en andere munitie zagen slinken vielen deze terug ; hier en daar bleven kleine afgezonderde groepjes van Duitsers nog in hun frontlinies.  De slachtoffers op 1 juli geleden door de 36^ste Divisie bedroegen meer dan vijfduizend manschappen in totaal, bijna de helft van hun effectief.

De Ulster Tower is een kopie van de Tower Helen’s in County Down, waar de mannen van de 36^ste Divisie werden opgeleid.  De toren alsook het kleine gezellige cafeetje in de onmiddellijke nabijheid, wordt bemand door leden van de Somme Association dat gevestigd is in Belfast, het is een aan te raden vriendelijke plek om even halt te houden tijdens de Battlefield Tour.

Het relatief goed bewaard gebleven slagveld (300.000 m²) is nu een park dat de gronden omvat waarover de Newfoundland Regiment hun mislukte aanval maakte op 1 juli 1916 tijdens de eerste dag van de Slag om de Somme.  De Slag om de Somme was voor het regiment als het ware de vuurdoop, tijdens een aanval die ongeveer een half uur duurde was het Regiment zo goed als uitgeroeid.

De inwoners van Newfoundland kochten de terreinen in 1921 om het als ongerepte herdenkingsplaats te vrijwaren voor het nageslacht.  Beaumont-Hamel is vandaag het grootste Memoriaal van het Bataljon op het Westelijke Front, het is tevens het grootste gedeelte dat bewaard is gebleven van het Slagveld om de Somme.  Samen met de oorspronkelijk loopgraaflijnen zijn er een aantal gedenktekens aangebracht alsook zijn er binnen de site enkele begraafplaatsen van de C.W.G.C.

De Britse Veldmaarschalk Earl Haig opende in 1925 officieel deze gedenkplaats, het is één van slechts twee Nationaal Historische Sites van Canada gelegen buiten haar grondgebied.  De monumentale site in Beaumont-Hamel is er gekomen door de deelname van de Newfoundland Regiment aan de Eerste Wereldoorlog.  Als direct gevolg hiervan is het inmiddels uitgegroeid tot een symbool van de gebrachte offers door Newfoundland en is het een bron identiteit.

Naar jaarlijkse traditie heeft de secretaris, Walter Cami, een beperkte delegatie vanuit Eeklo meegenomen om deel te nemen aan ANZAC-day in Zonnebeke.  Tijdens deze plechtigheid worden de Australische en Nieuw-Zeelandse gesneuvelden herdacht die zijn gevallen langsheen de Belgische frontlijn tijdens de Eerste Wereldoorlog.  Om zes uur ’s morgens werd met de herdenkingsplechtigheid aangevat onder de vorm van een Dawn-Service op de Buttes New Cemetery.  Een indrukwekkende ceremonie bij het ochtendgloren…