Vandaag is een goede vriend van ons heengegaan… Charles Dekeyser (23 mei 1921 – 1 juni 2011).
Charles Dekeyser was een voormalige Politieke Gevangene die de mensonterende gruwelijkheden van de nazi’s kon overleven. Tijdens een raid in het station van Roeselare werd hij, op 16 december 1942, door de Duitsers opgepakt die hem zijn papieren afnamen. Als onmiddellijk gevolg hiervan werd hij voor dwangarbeid naar het in Duitsland gelegen Wetter getransporteerd. Algauw diende hij weerloos de mishandelingen te ondergaan en werd hij er beschuldigd van sabotage. In januari 1943 werd hij opgesloten in de gevangenis van Dortmund en vervolgens overgebracht naar het concentratiekamp van Flossenbürg. Als Politiek Gevangene zag hij daar de pure willekeur in een op terreur gebaseerd beleid van de kampbewaking.
De overlevingskansen in het concentratiekamp van Flossenbürg werden op maximum zes maanden geschat. Om te overleven was men gedwongen zich psychisch te isoleren, nooit mocht men uiting geven aan enige emotie ; het tonen van verdriet of woede was uit den boze. Toen een vriend van hem om onbekende reden opgehangen werd, heeft hij er voor altijd zijn geloof verloren. Wat later werd hij overgebracht naar het concentratiekamp van Sachsenhausen. Flossenbürg echter, was het dieptepunt van het menselijke bestaan.
Na de oorlog heeft hij zijn getuigenissen vaak gebracht voor talrijke scholen en tijdens speciaal daartoe georganiseerde ontmoetingsavonden. De confrontatie met het verleden hielp hem zijn pijnlijke ervaring gedeeltelijk te overwinnen. Charles was een groot bezieler van de nagedachtenis en hield er in die zin nauwe en intensieve contacten op na, zodat ook wij als naoorlogse generatie ons een reëler beeld konden vormen tot welke brutaliteiten totalitaire regimes in staat zijn. In 2010 werd een documentaire gemaakt over zijn lijdensweg tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Sinds vele jaren lag hij
als drijvende kracht aan de basis, zodat talrijke Belgische delegaties het
herdenkingstreffen in de voormalige concentratiekampen konden bijwonen. Een werk die, als een waar eerbetoon, nu verder gezet zal worden door
zowel zijn echtgenote Nelly, als zijn dochter Solange.
Toen aan hem gevraagd werd waarom hij nooit de confrontatie met z’n bijzonder pijnlijk en tekenend verleden uit de weg ging, antwoordde hij : “Ik weet het niet… Ik doe waarschijnlijk wat mijn kameraden, die hier gestorven zijn, zouden hebben gedaan. Wij, de overlevenden, hebben in een zekere zin de verantwoordelijkheid datgene te vertellen als getuige wat zij, die ginds zijn achtergebleven, zouden hebben verteld.”
Op onderstaande foto wordt
Charles Dekeyser omringd door zijn meest dierbaren, zijn echtgenote Nelly, zijn
dochter Solange en schoonzoon Claude.
Vriend Charles, nooit zullen wij jou vergeten in het werkelijk beleven van de onvergetelijke
innige band die wij door de jaren heen hebben opgebouwd.
