Archief

 












Als ik ze zo alleen zie staan
op een koude gure dag.
Vang ik sombere tekens op
van pure eenzaamheid.
Zo rij aan rij, keurig in het gelid
en niemand, niemand die
in de buurt van 't strandhuisje zit.
Zelfs hun kleuren staan er
dof ,vaal en treurig bij.
Want 't zonlicht dat mankeert
dat alles mooi stralen doet .
dat zo de vreugde geeft.
Maar trouw blijven ze daar paraat
want niemand die het weet.
Wanneer de zon de regen verslaat
en ons weer warmte geeft.
Dan komt gewemel overal vandaan
gezelligheid is troef.
Je vraagt je af, waar zaten ze
hier is nu overvloed.
Ineens zien de strandhuisjes
er blijde stralend uit.
De deurtjes open ,een kleine guit 
stapt eruit  vol verwachting
met een blijde lach op zijn guitige snuit..

Met dank aan Mira voor de foto. 

Tere wilgenknopjes kondigen vrolijk aan
dat mooie lentedagen te wachten staan.
Ik neem ze zachtjes in mijn handen
streel heel gevoelig over hun vacht
Hier voel ik het prille leven branden
en dat doet zo ontzettend goed.

Zou ik ze plukken denk ik dan
meenemen naar mijn huis.
zodat ik ook daar genieten kan
van hun mooie zachte huid.

Neen zegt een luide stem opeens
laat ze hun eigen leven leiden.
Zo kunnen zij allen bijeen
nog anderen mensen verleiden.

Dus ga ik dan met lege handen
laat de wilgenknopjes achter.
Ze behoren ieder die passeerd
wat zou ik dat veranderen.

En elke dag als ik ze zie staan
ontdek ik hoe ze ontluiken.
Eerst heel klein en teder pril
totdat ze hun zaadjes uitsmijten.

Ooit waait er een zaadje in mijn tuin
en krijgt het geluk van groeien.
Ik kijk vol verwachtig naaruit
dat het in mijn tuin zal bloeien.

Met dank aan Rienke voor de mooie bewerking van de foto.

Des avonds trek ik graag naar buiten
met onze tweevoeter erop uit.
Terwijl de vogeltjes nog fluiten
ook zij weten dat het dagje sluit
Aan de einder rijst de maan omhoog
laat zonnetje daarginder weten
"Het is tijd dat jij je lichtje dooft
want ik wil de nacht welkom heten"
De stilte is dan vredeloos intens
ze omringt me o zo weldadig
Het kusje dat het maantje schenk
ontvang ik heel ontspannen vredig.
En dwalend op zanderige paadjes
straalt de natuur haar krachten uit.
Ik geniet en langzaam ademhalend
neem ik die pracht in me op voluit.

Met dank aan Viv voor de mooie foto.

De Maten bij valavond.

Vogelnatuurresservaat te Genk

Mooi duifje waar kom je vandaan
zit je hier even te rusten
of ben je verdwaalt?

Leid deze weg je terug naar thuis
Waar je meester je wacht
en je vrouwtjesduif?

Heeft het verre vliegen je vermoeid
ben je misschien
in het reizen niet geboeid?

Mogelijk ben je ziek en krachteloos
daarom zo stil hier
voor dit mooie plekje koos?

Kan het ook zijn dat je hier woont
en gewoon heel gewoon
in deze omgeving thuishoort?

Jij bent voor mij ,uit het verleden
een herinnering aan de man
die me het leven heeft gegeven.

Daarom lieve duif ben je me dierbaar
en als ik je zie
word het blij in mijn hart,echt waar.

Op een dag ,als ik niet weet wat doen
denk ik graag eventjes terug aan toen.
Toen ik zorgeloos door het leven gleed
Ver weg van zorg ,kommer en leed.

Het hoge gras in grote ,wuivende weide
op weg naar school nodigde ons blijde.
Sporen te trekken laag  sluipend.
het hoofd omlaag en over de buik.

Zo vlug als het kon, want \'t was verboden
de boer  zou het ons niet verschonen.
Hij kon er echt niet hard om lachen
als hij ons zag gingen we hard lopen.

Maar sporen trekken .daar hield ik van
en telkens opnieuw bezweek ik eraan.
Dus boer van toen ,ik vraag om erbarmen
t\'Was sterker dan mijzelf,schenk me genade.

Soms heb je niet echt keuze
geeft het leven je je aan
Welke weg je hier op aarde
voor jou uitgestippeld staat.

Had je wel andere gedachten
van wat je stond te doen.
Soms kan je beter volgen
gewoon.... stilletje afwachten.

Het grote in ons aards bestaan
zijn echt niet reuze dingen.
\'n Simpel ,lief klein gebaar
daar kan het soms om gaan.

Alleen je kijk op het leven
bepaald hoe rijk je bent
De liefde die je schenkt
en of mensen om je geven.