Een paar dagen geleden  vond ik in mijn schoenendoos de nieuwjaarswens van mijn broer Jan. Het wensje is getypt eind 1935. Tegenwoordig zijn onze wensen minder uitvoerig. Maar ik vond het leuk om deze wens nu aan u over te brengen.

Lieve Ouders,

Zalig Nieuwjaar, lieve Vader!
     Zalig Nieuwjaar, lieve Moe!
‘k Kom op deze mooie morgen
    ’t Eerst van allen naar U toe;
‘k Wensch U alle vreugd en zegen,
    Wat U harte maar begeert;
‘k Vraag dat O.L.Heertje
    Alle zorgen van U weert!

Ezeltje rijden; dat was het hoogtepunt van een bezoek aan Scheveningen. De laatste ezeltjes zijn al lang geleden vertrokken. Misschien waren er nog een paar in de vijftigerjaren van de vorige eeuw. Ik kan me de ezeltjes nog herinneren. Maar of ik zelf op zo een ezeltje gezeten heb, dat weet ik niet meer. Nu resten mij alleen nog maar de oude foto’s en/of prenten. De Belg Mars heeft zo een ezeltje in een tekening vastgelegd, maar dat is al meer dan honderd jaar geleden. Toch kan ik me daar iets van voorstellen. Seinpost ligt op de achtergrond. Dat fraaie gebouw is ook al verdwenen. Door slopershamers neergehaald. Ook verleden tijd.  

Op 1 januari, 12.00 uur, 2010, in Scheveningen zal het startsein gegeven worden voor de Nieuwjaarsduik in zee. Een traditie sinds 1960 in Scheveningen. Één ding kan dit evenement nog in de weg staan: de kou. De weervoorspellers zien het een beetje zwart in, maar zelfs als de temperatuur onder nul is(niet teveel natuurlijk) gaat de officiële duik door. In 2007 is de duik niet doorgegaan, maar dat was niet vanwege de temperatuur, maar vanwege verraderlijke stromingen en die zijn gevaarlijker dan kou. Tienduizenden mensen zullen zich op nieuwjaarsdag naar het strand spoeden; niet alleen stoere duikers(m/v), maar ook bezoekers: de zeeduik op deze dag is hét evenement in Scheveningen. Foto: niet in de badpakken van vroeger, zoals op de tekening van de Belgische illustrator Mars, maar wel in allerlei ludieke uitrustingen.

In 1897 verbleef de Belgische illustrator Maurice Charles Mathieu Bonvoisin enige tijd in Scheveningen. Hij maakte daar diverse schetsen van het strandleven. Omstreeks 1903 verscheen een boekwerk van hem onder de naam Scheveningen par Mars. Dit boek kreeg ik een paar dagen geleden van een bevriende relatie. De naam Mars is het pseudoniem van de heer Bonvoisin, die leefde van 1849-1912. Het boek werd uitgegeven door:  La Haye, Belinfante Frères, Libraires-Éditeurs en gedrukt bij: Imprimerie J.-E. Goossens, Bruxelles-Lille-Paris. Foto: titelpagina van Scheveningen par Mars.

Even een geruststellende mededeling: de verlichting op ons plein doet het weer. Gisteravond ging de verlichting weer aan. Oorzaak van de storing niet bekend. We blijven nog even in kerst- en ijsstemming. Vandaag begint de verkoop van vuurwerk. Zestig à vijfenzestig miljoen euro zal de komende dagen de lucht in gaan. Ik koop geen vuurwerk: dat vind ik weggegooid geld. Één lichtflits en weer een paar euro armer. Maar er zijn ook veel mensen, die aan vuurwerk plezier beleven. Het is hun gegund. Het is wel een fraai gezicht als je vanaf ons balkon naar de stad kijkt. Ik hoop wel op een heldere nacht; dan is het vuurwerk mooier. Foto: de voorbereidingen ter verbetering van de zeewering zijn al in volle gang. Op de achtergrond de Maasvlakte.

In de loop van de ochtend werd het weer wat beter. De wind viel weg en het weer gaf me een lentegevoel. Na de fitness ben ik naar buiten gegaan om van het weer te genieten. Het liep al tegen vieren, toen ik bijgevoegde foto maakte.

Vanmorgen waren de lichtjes op het plein voor ons appartement gedoofd. Gisteren manoeuvreerde een grote truck met een nog grotere oplegger over ons plein. Vol bewondering keek ik toe hoe die chauffeur  zijn wagen langs de verlichte bomen leidde. Hij heeft er maar een paar uur gestaan; om 21.00 uur was deze reclameauto(want dat was het) weer vertrokken. De bomen staan er nog, maar helaas zijn nu de lampjes uit. Domme pech, vandalisme of gewoon een technische storing?  In de loop van de dag zullen we het wel merken.

We zijn ijsvrij, maar hebben geen ijsvrij. En het ziet er ook niet naar uit, dat de kinderen morgen ijsvrij krijgen. Het begrip ijsvrij had vroeger voor de schoolkinderen een aparte betrekenis. Als het een paar dagen hard gevroren had, dan kregen de kinderen soms een paar uurtjes vrijaf van de schoolmeester om op het ijs te spelen of te schaatsen. Die paar uurtjes vrijaf, werd dan ijsvrij genoemd. Deze kinderen op het ijs genieten van een paar uurtjes rijden op het ijs. De foto is vandaag gemaakt.

We moeten weer even wennen aan de gewone dagen, hoewel wij nog een stukje kerststol bij het ontbijt weggewerkt hebben. Maar dat is ook het laatste restje. In Nederland zijn de kerstdagen officieel genoteerd als een witte kerst: in de Bilt heeft de sneeuw twee dagen als een vlekkeloos wit tapijt gelegen. Hier in Scheveningen niet. Op tweede kerstdag heb ik helemaal geen sneeuw gezien; nu lieg ik geloof ik want bij de haven heb ik gisteren nog een berg je sneeuw gefotografeerd(zie foto). Maar het leven gaat ook zonder sneeuw zijn gewone gang. Foto: 2e kerstdag 12.05 uur.

Vandaag even een korte wandeling samen met Annemiek gemaakt op de boulevard. Van binnenuit leek het best mooi wandelweer, maar eenmaal buiten viel het best tegen. Er staat hier op de kust een vrij straffen zuiden wind. Daarom maar weer snel omgekeerd en naar huis. Foto: deze maakt ik gister op de boulevard. Op de achtergrond Europoort.

In de meeste landen, waar kerstfeest gevierd wordt, is tweede kerstdag een gewone werkdag; net als de maandag na zondag. In Nederland is 2e Kerstdag een officiële feestdag; zo ook met Pasen en Pinksteren. Ik heb me wel eens afgevraagd hoe deze traditie is ontstaan is waarom deze traditie gehandhaafd wordt. Ik ben er nog steeds niet achter. In Nederland worden Kerstfeest, Pasen en Pinksteren door velen niet meer ervaren als  christelijke feestdagen. Kerstfeest lijkt steeds meer terug te gaan naar de oude Germaanse traditie van het midwinterfeest. Ook de moslims vieren in Nederland steeds vaker kerstfeest met kerstversiering en kerstboom. Dit jaar valt 2e Kerstdag toevallig op zaterdag, maar anders was in Nederland evenals in alle andere landen wel de beurs geopend. Vandaag zijn er in de winkelcentra hier en daar wel een paar winkels open, maar de grote warenhuizen blijven gesloten. In Scheveningen waren in de winkelpromenade gisteren alle winkels open en het was er druk. Voor mij loopt het  Kerstfeest door tot Driekoningen. Driekoningen was in ons gezin de dag, waarop de drie koningen vlak bij de kribbe geplaatst werden en ’s avond werd dan de kerststal weer opgeruimd tot het volgende jaar.

Ik was het plaatje niet vergeten: ik had het zelfs nog niet gemaakt. Maar ik wilde de dag beginnen met een wens. Daarom…

Een witte kerst zal het wel niet worden; daarom maar een molen in een winterlandschap. De molen heet "De Salamander" en staat in Leidschendam. Foto gemaakt op 22-12-2009

De dag vóór Kerstmis. Vandaag de laatste voorbereidingen voor het grote feest. Kerstmis: het feest van Licht, Vrede en Liefde. Er moet gewerkt worden, er moet nog gewinkeld worden: morgen moet een feestdag worden. Toen ik jong was vierden wij thuis geen kerstavond: we gingen vroeg naar bed: we moesten de volgende morgen vroeg opstaan: om 5.00 uur gingen de mannen – vader en zonen – en om 7.00 uur ging dan moeder met de kleintjes naar de nachtmis. Mijn herinnering gaat terug naar 1944. De kerk zat stampvol, zowel in de eerste als in de tweede nachtmis. Om 9.00 uur kerstontbijt – daar hadden de mannen dan voor gezorgd – en om 11.00 uur koffie met een stukje banketstaaf. De parochie had voor een groot kerstpakket gezorgd: voor een gezin met negen kinderen komt heel wat kijken. Ondanks de oorlog vierden we feest in gezelligheid. Mijn vader vertelde het verhaal van twee soldaten, een Fransman en een Duitser, die in de loopgraven lagen en toen de klok twaalf sloeg midden in de nacht uit hun schuilplaats tevoorschijn kwamen en samen Stille Nacht, Heilige Nacht zongen.  Daarna zong mijn vader zijn favoriete kerstlied “Minuit, Chrétiens”.

Ik was nog even in de ijstent. Het was daar wel koud, maar buiten was het ondanks de zon koud door de matige wind. Ik voelde mij als "midden in de winternacht".

Het is nog vroeg en donker. De klok wijst bijna 7.00 uur. Wat doe ik alzo vroeg in de morgen. Ik zit achter mijn computer en probeer wat interessants te schrijven. Maar mijn geest slaapt nog een beetje. Buiten hoor ik de trams rijden, maar dat is dan ook het enige levensteken uit mijn omgeving. Annemiek zit misschien te slapen achter haar computer: ik hoor haar niet; meestal roept ze wel even van : Loek , kan je even helpen. Maar ook dat geluid is er nu nog niet. Even om het hoekje kijken. Zij zit ook achter haar computer. Als je ’s avonds vroeg naar bed gaat, dan sta je vaak ook weer vroeg naast je bed. De krant zal er nog wel niet zijn. Met dit weer is de bezorging wat traag. Maar die bezorger kan je dat niet kwalijk nemen. Die moet er ook vroeg uit en met dit weer is dat geen pretje. Het is nog vroeg en donker; ik ga toch maar even kijken of er wat te eten en/of te drinken is. In ieder geval wens ik iedereen een prettige dag, en kijk uit: het kan glad zijn buiten. Foto: is dat geen mooi gezicht op het Scheveningse Kurhaus. Je zou bijna in de auto stappen en naar Scheveningen rijden.

Het dooit hier hard; met als gevolg goede rijbanen. Maar spekgladde trottoirs en pleinen. Vroeger maakten de mensen hun stoep vrij van sneeuw en ijs, tegenwoordig doet dat slechts een enkeling. Ik wilde een wandeling maken; ver ben ik niet gekomen; glibberend en glijdend ben ik al snel omgekeerd. Straks moet ik het eten klaar maken; een lekker wokmenu: dat is mij wel toevertrouwd. Foto: kinderen spelend op het strand.

Vandaag de eerste volle dag van de winter. Gisteravond heeft hij zijn intocht gedaan: Koning Winter. De oerbewoners van West-Europa vierden op deze dag het feest van het licht. Dat was in latere jaren een doorn in het oog van het opkomend christendom. Het Licht was in de ogen van de christenen het zinnebeeld voor God. Daarom werd de geboorte van Jezus gedateerd op 25 december. In de oosterse kerk geldt nog steeds de datum van 6 januari: “Drie Koningen” of beter “De verschijning van de heer”. Ik kan mijn broer in Nieuw Zeeland geen westerse kerstkaart sturen: daar genieten zij van de eerste zomerdagen. Zij hebben geen kerstboom, geen kerstman, geen sneeuw of ijs. IJsjes eten zij daar nu om af te koelen. En  I’m dreaming of a white Christmas daar begrijpen zij daar niets van. Ik denk dat zij zich daar ook wel aangepast hebben en zomerse kerstliederen zingen. Hoewel: de meeste Nieuw Zeelanders zijn toch van westerse afkomst. Foto: op de Pier staan deze lantaarns. Ze doen het wel goed in de sneeuw.

Als wij via de voordeur ons appartementencomplex verlaten, ligt dit landschap voor ons open. Als wij via de achteruitgang(we noemen dit ook wel eens de artiestenuitgang) dan moet je oppassen niet door een tram gegrepen te worden. 

Gisteren lag er nog ijs en sneeuw op de galerij.  Vanmorgen stapte ik om 07.00 uur uit de deur om de krant te halen; ijs en sneeuw waren verdwenen. Zo niet op het plein en de straten in de omgeving. Op de daken om ons heen ligt nog veel sneeuw. Aan de horizon gloort weer de nieuwe dag. Het weer is helder. Licht vorst of dooi vandaag? Afwachten maar. Vandaag is het de laatste dag van de herfst. Vanavond om 18.47 uur begint de winter. Morgen gaat de zon al weer één minuut later onder. De avond begint al weer te lengen. Op 5 januari gaan de dagen echt lengen, want dan komt de zon eerder op. Maar pas op, want als de dagen lengen, gaat de winter strengen. Ik hoop dat die spreuk dit jaar niet op gaat. Foto: Scheveningen in de sneeuw.

Het was vandaag een dag vol tegenstellingen. Opgewekt maakte ik mijn ochtendwandeling. Thuisgekomen werd het weer guur en onbestendig. Het openbaar vervoer kwam stil te liggen. Geen bussen, geen trams. Maar langzamerhand werd het weer wat aangenamer. Ik er voor de tweede keer uit. Lekker wandelend over de boulevard. Maar onderweg veranderde het weer opnieuw: Hagel en sneeuw. Inmiddels had ik heel wat fot's geschoten. En nu zit ik met het probleem van welke foto zal ik plaatsen op het blog. Ik doe gewoon een gok en plaats er een. Dit plaatje past wel in deze tijd van het jaar.

Het is een mooi gezicht daar buiten. Ik zit lekker achter het glas en geniet van een winterlandschap, zoals ik nog nooit eerder heb gezien. Nogal logisch, want sinds ik hier woon heb ik nog nooit zo een uitzicht gezien. Toch even de serre open gezet om een foto te maken: van binnenuit krijg ik reflecties van de kerstboomverlichting – het is maar een kleintje hoor en nog kunst ook - , de nieuwe computer van Annemiek – de laptop staat nu vergeten op de tafel - en de andere verlichtingsbronnen. Deze foto heb ik een paar minuten geleden genomen.

Ondanks de kou – de temperatuurmeter wees -4 graden, maar door de wind was de gevoelswaarde aanzienlijk hoger – toch maar een ommetje door Scheveningen gemaakt. Door de Keizerstraat, de Ankerstraat en de Zeilstraat. Onderweg wat winter/kerststemming vastgelegd op de gevoelige plaat zoals dat vroeger gezegd werd, maar nu eenvoudig en snel op een SD-schijfje. Thuisgekomen was het maar een kleine moeite om een paar foto’s te groeperen. En zie hier het resultaat

“Hagel en sneeuw,
onweer, wind en regen
deren mij niet
ik kan er echt wel tegen.”

Dat lijkt het liggende meisje, daar op het terras van het Kurhaus te zeggen. Ze kijkt naar de zee en het strand. Niemand doet haar wat. Waar zal zij zich zorgen over maken. Kou deert haar niet. Eens was ze heet, heel heet, toen zij in de vorm gegoten werd; nu ligt ze daar als een prachtig bronzen beeld en denkt niet aan “hagel en sneeuw etc.”.

Ik wens u allemaal een aangename dag.

Vanmiddag even een ommetje gemaakt. Het was wel uitkijken, want onder de sneeuw kan een  vervaarlijk laagje ijs liggen. Maar het werd nog gevaarlijker, voor die vrouw tenminste, die op het terras van het Scheveningse Kurhaus,  overdekt door sneeuw lag te rillen van de kou. Ze was helemaal stijf, maar ze was dan ook van brons.

Het daghet in den oosten
het lichtet overal.

Deze ridderromance uit de 14e eeuw  schoot mij deze morgen te binnen, toen ik naar buiten – naar het oosten – keek. Even daarvoor zei ik tegen Annemiek: de kerstweek is begonnen. In deze dagen voor kerstmis wordt het woord Licht in een overdrachtelijk zin gebruikt: het kerstkindje. De lichtende ster, die de wijzen uit het oosten leidde vaan de stal.

Hoe mooi beschrijft Vondel niet die kerstnacht:

O Kerstnacht schooner dan de daegen,
hoe kan Herodes ’t licht verdraegen,
dat in uw duisternisse blinckt.

Ik wens u allemaal een heel mooie kerstweek en een

Zalig kerstfeest.

Één van mijn kerstspeeltjes. Een carrousel. Jaren geleden aangeschaft. Twee paarden zijn nog actief, de twee anderen staan op stal en kunnen niet meer hollen. Als het carrousel draait worden er 21 kerstliedjes ten gehore gebracht.

Ons plein lijkt een beetje bepoedersuikerd; van een pak sneeuw kunnen we in ieder geval niet spreken. Ik hoor zo juist op de radio, dat Friesland grote problemen kent. Daar hadden ze op ijs gehoopt, maar sneeuw verprutst het ijs. Jammer, maar hoop doet leven. De winter begint pas en januari is een betere tijd voor natuurijs. Wie weet: na regen komt zonneschijn en na sneeuw komt ijs. Schaatsen doe ik niet meer, maar ik kijk er wel graag naar. Voor fotograferen is een ijs/sneeuwlandschap natuurlijk wel een uitdaging voor mij. Maar ook ik moet nog even wachten. Sneeuw in de kersttijd geeft wel sfeer, maar ik had het liever een weekje later gezien. Nu brengt het voor veel mensen ongemak. Foto: maar dan op echte sneeuw.

Op het plein voor ons appartement is op het ogenblik een workshop in ijsbeelden maken. Het heeft geen naam, maar toen ik het zag, dacht ik direct aan "kauwe klauwe" of in het Nederlands "koude handen". Ik heb er sne; een fotootje van gemaakt.

Gisteren heb ik een nieuw beeldscherm gekocht. Het oude was al ettelijke jaren oud en was aan vervanging toe. Toch was het even zoeken naar de beste instelling. Ik denk dat het nu naar mijn zin is. De kleuren zijn veel feller; daar moet ik nog iets aan doen, maar dat is eerst even wennen en dan pas aanpassen.
De zon is nog niet te zien en dat vind ik niet zo een goed teken. De straten zijn nat en de ijsbloemen zijn van de ramen in de serre. De matige wind zit in het zuidoosten. Boven de stad hangen wolken. Het zou best wel eens kunnen gaan regenen of sneeuwen. Foto: een ander aspect van kerstmis.

Een dag verloopt vaak anders dan je verwacht. Deze dag ook. De ochtend verliep volgens planning, maar de middag verliep geheel buiten orde. Eerst bezoek van een mevrouw voor wie ik een kleinigheid zou verzorgen, maar zij bracht een aantal oude ansichtkaarten van Scheveningen mee en dan verandert de hele wereld. Tussendoor een verzoek vanuit België en een gesprek met een medebewoner. Nu toch even tijd vrijgemaakt voor het blog. Foto: een versierde winkeletalage.

Gisteren was ik te optimistisch: ik verwachtte een stralende dag. Maar kort na de zonsopkomst verdween de zon weer en maakte van de dag een saaie dag. In België moet het een fraaie dag geweest zijn. Voor vandaag verwacht ik weer een fraaie dag: veel zon en een temperatuur zo rond het vriespunt. Lekker weer om beschut tegen de wind in het zonnetje te zitten of te wandelen. Zwemmen in het open water raad ik u ten sterkste af, al hoewel er hier in Scheveningen nog steeds mensen zijn, die dagelijks een duik in zee nemen. Dappere mensen, maar mij niet gezien. Langzaam beginnen de kerstkaarten binnen te stromen. Foto: Vandaag van mij deze winterse kerstkaart.

Een frisse ochtend, maar ik werd toen ik de krant ging halen deze morgen om 7 uur niet overvallen door een snijdende wind. Neen, het was rustig weer met een temperatuur net boven het vriespunt. Aan de grond zou het best gevroren kunnen hebben, maar wij zitten hoog en droog op - naar mijn schatting ca 16 meter boven de begane grond. De zon is nog niet op, maar de hemel lijkt wolkeloos; ik verwacht een fraaie zonnige winterdag. Ongetwijfeld mooi weer voor een ochtendwandeling na de eerste ochtendkoffie. Foto: ijsplezier op het plein vóór het Kurhaus.

Even wat anders. Geen misboek, maar ijsplezier. Van rechts naar links, van links naar rechts. Het is gezond fris buiten. Weinig wind en een licht zeebries. Een blauwe lucht en een winterwarme zon.

In mijn boekenkast staat op de onderste plank een lijvig boekwerk: het “Missale Romanum” uitgegeven in 1923, in lederen band, goud op snee en met een zilveren sluitwerk. Het misboek, dat ik als klein misdienaartje van de rechterkant van het altaar naar de linkerkant moest sjouwen. Na de mis plaatste de koster het zware boek weer aan de rechterkant. Waarom het missaal iedere keer weer van links naar rechts verplaatst moest worden is mij nooit duidelijk geworden.
Sinds het Vaticaans Concilie mag de mis ook in de volkstaal worden gedaan. Al spoedig verdween het Latijns uit de kerk en daarmee ook het Missale Romanum. Alleen op sommige hoogtijdagen mag het Latijns nog gebruikt worden. Een stuk geheimzinnigheid is uit de kerk verdwenen. Alleen de ‘geleerde’ mensen begrepen wat er in de kerk gebeurde. De pastoor gebruikte te pas en te onpas de geleerde Latijnse taal en strooide daarmee zand in de ogen van de ‘domme’ gelovigen. Bij het begin van de advent staat in het Misboek dit prentje.

We beginnen deze week met onze kerstzanggroep. Keurig opgesteld zitten de Hümmeltjes. Zij oefenen nog wat. Want na een jaar in vloeipapier verpakt gezeten te hebben, moeten zij eerst nog even de muziekinstrumenten stemmen en het schorre geluid van hun lang niet getrainde stemmetjes weer op peil brengen.

Morgen; zondag Gaudete. De naam Gaudete zult u niet vaak meer tegenkomen; het betekent: ‘Verheugt u’ en is de aanhef van de intredezang(de introïtus ) van de Latijnse mis op de derde zondag van de advent. Op die dag in de ‘kleine’ vasten wordt het vasten even onderbroken. In het klooster werd deze zondag ook wel genoemd: zondag ‘goedeten’.
Laten we er vandaag een mooie dag van maken. De zon heeft zich al vroeg aangediend. Het is wel fris buiten, maar een verademing na het matige weer van de afgelopen week. Gaudete; laten we ons verheugen en genieten van iedere dag. Over dertien dagen is het kerstfeest.

Toen ik vanmorgen de krant ging halen, dat was omstreeks 7.15 uur, zag de horizon er mooi uit. Vanachter de horizon bescheen de zon de wolken. De zon zal echter niet doorbreken. Het wordt een grijze dag. ‘De donkere dagen voor kerstmis’ zo noemen wij hier de dagen tussen Sinterklaas en het kerstfeest. Met kerstfeest komt het licht. De kerstversiering is bij veel families al te voorschijn gehaald en bij veel huizen zie je de verlichte kerstboom al staan. Wij hebben een klein kunstboompje gekocht met 100 kleine lichtjes. Maar bij ons brandt hij als voorbereiding op het kerstfeest. Vandaag worden de kerstbeeldjes te voorschijn gehaald of beter gezegd: ze krijgen een prominentere plaats.

Het regende en we waren toe aan een hete kop koffie en een broodje. In Woudsend vonden we een klein eenvoudig restaurant, dat nog open was ook. Wel verwonderlijk, als je bedenkt, dat Woudsend het moet hebben van de watersport en in een enkel jaar van de Elfstedentocht: Woudsend is ook bekend van deze tocht, waarvan de laatste keer al weer heel wat jaartjes geleden is: 4 januari 1997. Even naar de foto kijken en u ziet de schaatsers over dit prachtige water schaatsen.

Toen ik gisteravond naar buiten keek, zag ik dat veel bomen op ons plein versierd waren met led-verlichting. Het wordt steeds meer een feest van licht. Toch laat ik u vandaag een foto zien van ons vakantieplaatsje Bolsward. De foto nam ik vanuit het raam van onze kamer. Het was wel even moeilijk, want er waren geen openslaande ramen in die kamer, maar alleen een klapraampje, dat iets meer dan een decimeter open kon. Toch lukt het me deze foto te maken van het feeërieke grachtje met op de achtergrond het oude stadhuis.

Na twee dagen Friesland zijn we nu weer thuis. Voor de maand december hebben we goed weer gehad. Zelfs de zon heeft ons begeleid. Een beetje regen ook. Maar geen plensbuien. We hebben veel Friese stadjes bezocht. Vooral Sneek terugzien was voor mij een hele belevenis. Ik heb daar in Sneek ongeveer een half uur staan praten met een oudere Fries van 86 jaar. We hebben veel herinneringen opgehaald uit de periode dat ik daar verbleef in 1945. Ook het huis waar ik toen als evacuékind bij pleegouders was ondergebracht. Voor mij riep dat veel herinneringen op. Sneek is vooral bekend als het watersportcentrum van Friesland, misschien wel van heel Nederland. Maar in deze tijd van het jaar is Sneek zichzelf: mooi en vriendelijk. Foto: de Waterpoort van Sneek. Vroeger voor mij een bijna dagelijkse speelplaats.

Gisteren zijn we voor twee dagen elders gaan vertoeven. Vandaag bezoeken we Bolsward en Sneek en maken een rondrit door zuidwest Friesland. In WOll was ik gedurende de maanden februari - juli ondergebracht bij pleegouders in Sneek. In Den Haag was hongersnood. Daar hebben we in Sneek geen last van gehad. Ik zeg we, want ook mijn twee broers waren daar bij andere plaagouders ondergebracht. Op 15 april 1945 werden we bevrijd, maar moesten nog tot het eind van het schooljaar wachten voordat we naar huis mochten. Thuisgekomen spraken wij stadsfries en onze ouders verstonden er geen woord van. Het was wel even wennen.

Ik heb het zelf gezien: Sinterklaas heeft om 17.15 uur het land verlaten. Het was al donker en ik kon er geen foto van nemen. Ik ben er niet zeker van maar ik dacht Paolo en Lada  aan boord te zien. Ze zaten in een zak en alleen hun hoofd was te zien. Ik kan me vergissen. Op bijgevoegde foto was het moeilijk ze te herkennen. Maar voor een goede blogger is er geen twijfel aan. Paolo en Lana, goede reis en tot spoedig weerziens.

Even een pauze, waarin heel schuchter even een zonnestraalte door het wolkendek priemde. Even een pauze, waardoor ik toch even van buiten kon genieten. Foto: een kerstbloem, die nu overal te koop wordt aangeboden

6 december: vertrek van Sinterklaas, maar het kerstfeest komt steeds dichterbij: 2e zondag van de advent. Gisterochtend wilde ik een snipper papier, nog kleiner dan een kwart postzegel van de grond oprapen. Zeker een verkeerde beweging gemaakt: een pijnscheut in mijn heupen en strompelend als een oud mannetje zocht ik steun bij de tafel. Gelukkig trok de ergste pijn weer weg, maar het restantje plaagt me nog wel. Ik zal me vandaag maar rustig houden: wel bewegen, maar niet tijdens een lange ochtendwandeling. Misschien is het dan morgen over; dan moet ik een lange autotocht maken naar Friesland. Maar gisteren had ik er in de auto weinig last van, wel bij het lopen. Gaat wel weer over. Foto: zingen ze nu een sinterklaasliedje(dank je sinterklaasje) of een kerstlied(nu zijt wellekome)?

Vanavond zullen we hem niet zie zien. Misschien vanavond hier en daar een Piet, die de weg kwijt is. Of misschien een Sint in kennelijke staat. Morgen gaat hij weer terug naar Spanje en wordt hij uitgezwaaid door honderden, misschien wel duizenden dankbare kinderen. Dag Sinterklaasje.

Lieve Sint,

Ik heb het altijd al geweten:
als je ouder wordt
dan wordt je door de Sint vergeten.
Ik heb zoveel schoenen
en heb ze allemaal klaar gezet
de linker bij de linksen,
de rechter bij de rechtsen.
Deze nacht hoorde ik gelach,
ik dacht; de Sint heeft wat gebracht.
Ik heb rechtop in mijn bed gezeten
en gezongen heel de nacht.
Maar ik had het wel verwacht;
de Sint heeft niet aan mijn schoenen gezeten,
Maar is ook dit jaar mij opnieuw vergeten.

Lieve Sint, als u nog wat over hebt,
al is het maar een stukje speculaas…
haaaa, ik zie het al…
daar ligt wat bij de koffie.
Bedankt Sinterklaas:
u bent mij niet vergeten.