Berichten van 1 januari 2012 tot 31 december 2012

De laatste dag van het jaar en de eerste in de nieuwe week. Morgen de eerste dag van het nieuwe jaar. Wat zal het ons brengen? Verbeteringen of verslechteringen. Verbeteringen als het aan onszelf ligt. Als we de goede voornemens al niet naar één dag vergeten zijn. Verslechteringen als het aan de fiscus ligt: die heeft een paar maatregelen getroffen, die in ieder geval niet teruggedraaid gaan worden. Met de maatregelen, die nu gaan gelden, zal de portemonnee wat platter zijn, zullen de bestedingen teruglopen, zal de werkeloosheid oplopen, zullen er meer mensen naar de voedselbank moeten gaan, zullen er meer zwervers op straat gezien worden, zullen er…. Misschien zal de zon meer gaan schijnen, zodat we de warmte krijgen, die de cv ons niet geeft, want die hebben we, om geld te besparen, een paar graden lager gezet. Ik ben een echte optimist, maar ook een realist en die realist ziet niet veel goeds voor het nieuwe jaar. Maar misschien - wie weet – kleurt er toch wat licht aan de horizon. Als we onze eigen goede voornemens waar maken en iedere dag toch weer met een lach beginnen… wie weet. Ik wens iedereen een prettige en gezellige avond. Vandaag kan het wijntje nog volop vloeien, maar morgen gaat de accijns omhoog. Foto: hopelijk komt het scheepje weer als nieuw van de helling af.

Na een paar ontspannende dagen heb ik mij vanmorgen verslapen. De hemel kleurt al in het oosten. De eerste trams zijn al weer lang voorbij; ik heb er niets van gemerkt. Ik lag heerlijk in Morpheus armen te dromen. Dat gebeurt mij niet vaak, dat ik uitslaap. Maar een frisse kijk op de nieuwe morgen is geen slecht begin van de nieuwe dag.
We waren voor een paar dagen even weg van onze dagelijkse beslommeringen. Wij wilden even een andere plaats zien: Amersfoort. Een plaats waar we als een eerder langs waren gereden, maar waarvan we de binnenstad nog nooit goed bekeken hadden. Dat hebben we dit keer ook niet goed kunnen doen: door het minder goede weer was zo ongeveer de hele omgeving en de bewoners zelf uitgelopen om juist op deze dagen door hun eigen stad rond te wandelen. Een drukte van jewelste. Geen parkeerplaats te vinden, ook niet in de parkeergarages. We zijn dan ook maar de stad uitgevlucht en gingen op zoek naar het plaatsje Spakenburg. Daar was het lekker gezellig rustig. Annemiek naar de winkeltjes en ik even een wandeling langs de oude haven.
Boven de stad zie ik twee regenbuien. Het is een natte december dit jaar. Die buien hangen daar en nog niet hier. Misschien blijft het hier wel droog en kunnen we nog even van buiten genieten. Ik wens iedereen een fijne laatste zondag van het oude jaar. Vast wat proeven van de oliebollen. Foto: een kijkje op de haven van Spakenburg.

Ik lees net in de krant, dat het (bijna) afgelopen jaar warm was, maar ook nat. Er waren 1717 zonuren(78 meer dan normaal) en er viel 900 millimeter neerslag, ook iets meer dan normaal. De gemiddelde temperatuur van 10,4 tegen normaal 10,1. We zien nu uit naar het komende jaar. De portemonnee wat platter, de keel wat droger en met een extra trui op de koude dagen zal het heus wel weer lukken. Naar Brussel zullen we voorlopig niet meer met de trein kunnen: de verbinding Den Haag – Brussel is een probleem geworden voor de twee regeringssteden.
Maar wij trekken ons van al deze problemen niet veel aan. Laten beide regeringen eerst maar eens de zaken in eigen land goed op de rails zetten. De kerst is voorbij. De kerstbomen worden weer leeg gehaald en opgehaald door de jeugd om de vreugdevuren in de Nieuwjaarsnacht flink te laten branden. Een korte vakantieperiode is ingelast. Met een frisse duik op nieuwjaarsdag in de koude zilte zee zullen de gemoederen weer tot bedaren komen en gaan we aan een nieuw jaar beginnen.
Ik wens iedereen een prettige dag. Foto: vandaag sluiten we af met een bloemetje.

Vanmorgen weer zo een fraai natuurverschijnsel. De zon is nog niet op maar vanaf achter de horizon beschijnt de zo de wolken en dan krijg je dit bijzondere effect. Ik heb de foto om 7.38 uur gemaakt uit de hand met een ISO-waarde van 6400. Of de zon vandaag werkelijk zal komen?  Hij heeft zich in ieder geval wel al aangekondigd. Het is droog en de buitentemperatuur is 7.0 graden. Voor veel winkels is het vandaag een werkdag. Voor de welkome bezoekers is het nu nog uitslapen geblazen. Buiten is het nog rustig: de trams rijden al, maar slechts met een enkele passagier. Als de zon straks door komt, dan komen er veel mensen naar Scheveningen voor een strandwandeling langs het strand of door de duinen. Gisteren zijn wij bij de kinderen op de koffie of  diner geweest. Vandaag vieren we thuis kerstfeest. Als ik elders ben en moet rijden, dan drink ik uit principe niet al wordt het nog zo aanlokkelijk aangeboden. Maar vandaag hoef ik niet te rijden en dan drinken we thuis een  - misschien wel meer dan één – glaasje goede cognac. Annemiek drinkt dan één borreltje mee: bij de medicijnen, die ze moet gebruiken is één glaasje wijn of likeur toegestaan en daar houdt zij zich streng aan. Morgen gaan we weer even van de natuur genieten. Maar de computer reist met ons mee, zodat wij bij minder goed weer ook daar kunnen bloggen. Verder wens ik iedereen een aangename dag. Foto: die ik vanmorgen maakte.

We vieren opnieuw kerstfeest: misschien wat minder kerks, maar toch blijft iets van het oude bestaan: vrede en licht. En dat wens ik u toe op deze bijzondere dag.

Gisteren waren er ook droge momenten en dus ben ik aan de wandel gegaan. Een bezoekje aan het Kurhaus om de kerstversiering te bewonderen en daarna een wandeling naar de watertoren in de duinen. Het was stil buiten. No stil op de kunstijsbaan vóór het Kurhaus en later ook stil in de duinen. Een enkele fietser, een paar wandelaars en wat kinderen die er lol in hadden om in de plassen rond te stappen. Hier en daar een konijn. Niet te veel. Bang misschien voor de pan? Ten onrecht in het duin bij ons mag niet gejaagd worden. Misschien maakt een vos zich daaraan wel eens schuldig.
Door het natte weer van de laatste dagen was het duin wel erg mooi: mooi groen mos op de grond en ander kleurig mos op de bijna verdorde takken en bomen. Ik heb veel foto’s gemaakt van die verstilde natuur.
Vandaag wordt het ook weer zo een regenachtige dag. Misschien gaan we er wel even tussenuit: een paar uurtjes genieten van het buiten zijn: in de auto met de raampjes open. Misschien heeft Annemiek andere plannen. Foto: kerstversiering in het Kurhaus.

Vandaag, vierde zondag van de advent. “Rorate, caeli,  desuper,  et nubes pluant justum”;  zo begon op de vierde adventszondag vroeger de H. Mis in de katholieke kerken. Het was al bijna een feestzondag: spoedig zal het kerstfeest zijn. Dit jaar wel heel spoedig. Ons scheidt nog slechts één dag van het kerstfeest. Niet de ondergang van de wereld, maar juist opnieuw de nieuwe tijd van vrede en gerechtigheid… en ieder jaar opnieuw zingen wij “vrede op aarde”.
Dat was een kort preekje voor vandaag. Vandaag de laatste voorbereidingen in huis. Buiten is het nog niet zo lekker: de temperatuur hier is 9.5 graden. Als het een beetje meezit en de regen op afstand blijft, dan krijgen we een lenteachtige dag. Dan kunnen we toch nog naar buiten en genieten van een winterzonnetje of is het al een lentezonnetje.
Afgelopen week waren we weer even in de polder en daar stond hij weer: het echtpaar grote zilveren reiger. Samen wilden ze niet op de foto, maar met spiegelbeeld lijkt het toch een beetje op een dubbelportret. Ik wens iedereen een aangename zondag en vandaag beginnen we toch al een beetje aan vrede-op-aarde te denken.

…en de wereld draait weer (on)rustig door. Annemiek vertrouwde het gisteren niet helemaal. Maar toen de klok in de avond twaalf keer sloeg, toen wist ze zeker dat de wereld niet vergaan was. Fris en monter is ze weer opgestaan en zit nu achter haar computer, de wereld te vertellen, dat de wereld niet vergaan is en dat we er weer veel mooie jaren aan toe willen voegen. Misschien heeft die ene Maya zich wel vergist en moest hei gebeuren op de dertiende van de dertiende maand om 13.13 uur in het jaar 2013 volgens de Maya-kalender dan. Tegen die tijd zullen er meer plaatsen beschikbaar zijn om je in veiligheid te stellen of wordt er dan een reisje tussendoor naar Mars georganiseerd. Niet de ark van Noé (mag ook Noach zijn)maar het luchtschip van Mars. Wij zullen dat niet beleven of misschien vanaf omhoog toezien met een lodderoog.
Het is nog donker voor en achter, de straten zijn droog en de temperatuur is plus 6.5 graden. Daar zullen er in de loop van de dag nog een paar bijkomen en kunnen we genieten van een bijna lentedag op de tweede dag van de winter.
Ik wens iedereen een fijne werkdag en een mooie voorbereiding op Kerstmis. Morgen de laatste zondag van de advent; nog even nadenken wat we allemaal niet meer zullen doen of wat we zullen doen. Op 2 januari zijn onze voornemens al weer in de vergetelheid geraakt. Foto: niet deze Kerstman, die heeft alles in zijn boek genoteerd en ziet pas volgend jaar weer wat zijn voornemens waren.

Het gure weer van gisteren is voorbij. De wind is zwak vanuit het zuiden. De temperatuur vier graden boven nul. Een bewolkte hemel en wat mist op afstand. Vandaag begint in Nederland de winter om 12.12 uur MET. De zon gaat vandaag één minuut later onder. De dag blijft even lang, want de zon komt één minuut later op. Officieel dan ook de kortste dag. Voor morgen geldt ongeveer hetzelfde, zij het dat gemeten in seconden de dag iets langer wordt. Maar overmorgen gaan de dagen pas echt lengen en u weet “als de dagen lengen, gaat de winter strengen”. Dus toch nog maar niet in een optimistische bui de winterkleren in de koffer bergen.
Vandaag moet ik de deur wel uit: er ligt nog wat kerstpost, die vandaag gepost of bezorgd moet worden. Veel uitstel is niet meer mogelijk. Veel bedrijven sluiten vroeg in verband met de kerst en de kerstvakanties en eerst donderdag zal het gewone leven weer een beetje zijn gang krijgen. De jaarwisseling zit er nog even tussen in, maar dat is slechts één dag. Daarna merken we dat de dag sinds vandaag al weer bijna een kwartier langer is. De dagen gaan vanaf nu dagelijks lengen en het voorjaar komt weer steeds dichterbij.
Het kan natuurlijk zijn, dat deze dag de laatste dag is, maar ik geloof daar niet in: dan zou namelijk op dit moment Australië en Nieuw Zeeland niet meer bestaan en dat zouden ze zeker op het nieuws al gemeld hebben. We gaan dus vrolijk verder en genieten van iedere dag, die ons gegeven wordt. Foto: let maar niet op de draadjes, maar luister naar de klokjes, die door het luchtruim zweven.

Ik ben wat later dan op andere dagen. Het is al licht; zelfs de straatverlichting is al uit. Toch ben ik niet later opgestaan dan anders. Alleen de dagelijkse volgorde is wat anders. Vandaag kreeg na de douche de krant de voorrang en dat kost even tijd. Daarom ben ik nu meer dan een later dan gewoonlijk. Gistermorgen moest ik al vroeg op pad, kregen we al vroeg bezoek en moesten ’s avonds ook nog een bezoek afleggen. Bij elkaar dus een drukke dag. Vandaag geen drukke dag in het vooruitzicht, maar je kunt nooit weten. Ineens kan er een belletje overgaan of komt er een niet aangekondigd bezoek. De deur staat altijd open(figuurlijk dan).
De gemeente heeft geen geld om ons plein in de verlichting te zetten. Wat ze wel eens zeggen: het mooiste plein van Scheveningen, maar nu slechts een enkele lantaarnpaal. Geen kerstverlichting, volkomen sfeerloos. De enige versiering zijn de bloembakken, die door de Stichting Zicht op Scheveningen zijn geplaatst, maar die vallenniet op als er geen verlichting is. Niet de gebruikelijke kerstboom. In de appartement is wel veel kerstverlichting, maar dat accentueert alleen maar de troosteloosheid van het plein. In de krant wordt geschreven over de gezellige boulevard, maar met dit weer is er bijna geen mens te bekennen. De verlichting in de bomen op het plein is weggehaald of kapot. De sierverlichting van de gevel is verwijderd. Er prijkt alleen een bordje “gezellige feestdagen” bij de ingang van de Palacepromenade. We maken er toch een gezellige dag van. Foto: misschien zien we in de omgeving toch nog een paar kerstmannen.

Gistermorgen hadden we een kerstdiner in het zorgcentrum, waarbij wij als zorgabonnee zijn ingeschreven. Het was er gezellig en het eten was goed verzorgd, maar wel aangepast aan heel oude mensen. Zoutarm en pepervrij. Ik houd juist van kruiden. De wijn mooi rood maar zoet… Gelukkig kwam er mijn verzoek een droge wijn, die wel smaakte. Ik had een compilatie gemaakt van “En waar de ster bleef stille staan”, een kerstlegende geschreven door Felix Timmermans en voor het eerst ten tonele gebracht op donderdag 5 Febr. 1925, in de Koninklijke Schouwburg te ‘s-Gravenhage. Het was muisstil in de zaal terwijl ik het verhaal vertelde van Polien Pap, Suskewiet, Schrobberbeek en Pitje Vogel. Mijn verhaal betrof het eerst deel  “Eerste Kerstmis” van de legende. De hele legende zou te lang zijn geweest en te gecompliceerd met de vele personages. Als u deze legende van deze Vlaamse schrijver nog niet kent, dan raad ik u aan om even bij de bibliotheek langs te gaan en naar het boekje te vragen. Echt de moeite waard.
Foto: de tweede kerstsok, die Annemiek vele jaren geleden maakte. 

Gisteren belde onze buurvrouw aan – zij doet dit wel vaker – maar dit keer met een hotelvoucher in haar hand; voor twee personen, voor twee nachten en voor twee keer ontbijt in een Golden Tulip hotel. Er was één voorwaarde: op basis van beschikbaarheid t/m 31 december 2012. Dat was kort dag. Door omstandigheden kon zij er geen gebruik van maken. Misschien wij. Wij konden wel tijd vrijmaken voor zo een verrassing. Dus op zoek naar een Golden Tulip hotel. En ja hoor; we konden terecht bij het viersterren hotel Amersfoort. Dat uitstapje hebben we direct geboekt. Amersfoort, een middelgrote stad, waar we nooit langer vertoefd hebben dan één keer even uitstappen voor een korte rustpauze, toevallig omdat we verkeerd gereden waren. Nu gaan we die stad binnenkort eens rustig bekijken. Wel bedankt, buurtjes!!!
Een minder prettig bericht voor het personeel van een ziekenhuis in Zoetermeer. Dat kreeg te horen, dat het salaris voor december maar voor de helft wordt uitbetaald. De tweede helft zal dan volgen in januari 2013. Schandalig! In de duurste maand van het jaar. Zou dit ook gelden voor de bestuurder en de leiding? Die zouden het niet merken: die hebben waarschijnlijk de maanden daar voor al genoeg gekregen. Schaam je, bestuur. Fouten afwentelen op medewerkers!!!
Wij wensen die mensen in het overleg heel veel succes. 
Foto: kerstsok gemaakt door Annemiek. 

Goedemorgen, allemaal. Het is weer maandag. Een nieuwe week met nieuwe mogelijkheden. Blijft de wereld bestaan of gaan we kerstfeest vieren. Ik lees net in de krant, dat de Maya’s zich voorbereiden op een nieuw begin. De Maya’s vieren het einde van hun cyclus en de start van een nieuwe cyclus in Mexico, Guatamala, Belize, El Salvador en Honduras. Het zijn de landen van de oorspronkelijke Maya-cultuur. De huidige cyclus begon in 3114 voor Christus en loopt aanstaande vrijdag af; de datum, die wordt aangeduid als “4 ahau 3 kankin”, geldt als het einde van een cyclus, maar ook als, de datum,  waarop de god Bolon Yokte de tijd opnieuw opstart. Laten we die nieuwe tijd omarmen en hopen dat dat een tijd van vrede zal worden. Dus, beste mensen, geen einde van de wereld, maar een nieuw begin, zoals iedere dag een nieuw begin is van een nieuwe tijd. Geniet van de nieuwe dag. Morgen is die voorbij en beginnen we weer opnieuw aan een nieuwe dag. Foto: mijn kerstklokje

Zestien december; we naderen midwinter. 21 december 12.12 MEP. Dat is een zekerheid. Dat is de kortste dag en de langste nacht van dit jaar. Midwinter: een heidens feest. Later gekerstend tot Kerstmis en op een vaste datum geprikt. De astrologische winter is begonnen en die heeft één heel belangrijk iets in zich; hij eindigt namelijk met de lente. En in de lente staan de bloemen niet meer op de ramen, maar in het veld. Maar de mens verlangt zo erg naar de lente, zodat hij die op 1 maart laat beginnen. Dat hebben we dan weer van de winter afgesnoept. Na 21 december geldt het gezegde “als de dagen lengen, gaat de winter strengen”. Dus toch nog maar niet de winterkleding in de kast maar uit de kast. Muts op en sjaal om weggedoken in een in warme jas en de kraag op. Misschien sneeuw en sneeuwplezier, misschien een spiegelende ijsbaan. Niet meer voor mij, mijn ledematen zijn te stram, maar nog goed om te lopen en buiten te genieten van al het moois, dat de winter ons kan brengen. Vandaag en de komende dagen geen sneeuw; daar voor moet je naar de wintersportgebieden gaan en een botbreuk willen trotseren. Maar ik niet. Ik blijf thuis; eind februari heb ik een weekendje gepland, zelfs al besproken, in de hoop, dat de lente zich al heeft aangekondigd.
Ik wens iedereen een fijne dag. De kerstspullen uit de kelder of uit de kist; zij krijgen de kans om er wat stemming in te brengen. Voor de echte stemming moeten we zelf zorgen.
Foto: denk ook aan hen, zij zullen onze hulp nodig hebben. 

Het weer is weer omgeslagen. Gistermorgen nog vorst(een klein beetje) en nu een buitentemperatuur van 7.2 graden boven nul. Het is al weer 7.16 uur. Ik zit nog wat te gapen. Ik ben nog niet helemaal uitgeslapen. Maar als ik eenmaal wakker ben, dan kan ik de slaap niet meer vatten. Dan moet ik die in de loop van de dag, met een kort middagdutje weer even inhalen. Meestal gebeurt dat dan bij het kijken naar de voorbijflitsende beelden van de tv. Beelden, die niet boeien, omdat je ze al eerder hebt gezien. Domme herhalingen van nog dommere programma’s. Eigenlijk moet je je eigen programma kunnen samenstellen, maar dat gaat alleen via je eigen cd-speler. Dan kan je je eigen keuze maken. De muziek die je zelf mooi vindt. De dvd-speler hebben we weer weggedaan. Die gebruiken we toch niet. Stapels dvd, die nog in de niet opengemaakte verpakking zaten, heb ik neergelegd op de tafel in de gang. Daar wisselden ze binnen de kortste tijd van eigenaar. Ik weet niet of die eigenaar werkelijk al die dvd gaat bekijken. Misschien verzamelt hij ze wel voor verkoop op een vlooienmarkt. Zo heeft een ander nog wat plezier van de dingen waarop ik uitgekeken was. Ik wens iedereen een heel fijn en gezellig weekend. De weerman zegt, dat er veel zon zal zijn; daar gaan we dan van genieten. Foto: vandaag wordt de kerstversiering weer tevoorschijn gehaald. De tuincentra hadden dat al eerder gedaan.

De Maya-kalender eindigt op vrijdag 21 december 2012 en dat zou volgens Maya-kenners betekenen, dat op die dag de wereld vergaat. Ik ben daar niet zo bang voor: ik ben Nederlander. “Waarom hoeven Nederlanders dan niet bang te zijn?” zult u zich afvragen. Dat is nog al simpel. In Nederland lopen we vijftig jaar achter, wordt er wel eens gezegd. Ik heb dus na 21 december nog vijftig jaar voor de boeg. Is vijftig jaar niet een beetje te veel. Misschien wel. Maar als we naar de Fyra kijken – u weet wel die snelle trein tussen Amsterdam en Brussel – dan begint u toch te twijfelen. En wat dacht u van ons financieringstekort? Voordat die opgelost is duurt nog jaaaaaren. Je kunt je land toch niet met een schuld achterlaten? Wat dacht u van de uitverkoop: veel mensen wachten met de nieuwste snufjes tot die in de uitverkoop komen. Ik heb een vrouw gekend, die een prachtige robe zag hangen in een Haags modehuis. “Die wil ik hebben, precies mijn maat.” Maar het duurde meerdere jaren en toen was die in de uitverkoop voor een spotprijs. Trots trok die vrouw de robe aan maar was vergeten, dat haar maat van vroeger iets veranderd was. Toen ze eindelijk die robe aan had, slaagde ze een zucht van verlichting, haalde heel diep adem. De knopen vlogen door haar kamer. Ik heb nog nooit zo een laag decolleté gezien. Flauwe kul natuurlijk. Zorg er maar voor dat u in Scheveningen woont als de wereld vergaat, want wie weet…
Ik wens iedereen een fijne dag. Foto: zicht op Scheveningen vanaf Katwijk op Scheveningen. Bij die torens in het midden, daar wonen wij.

Het gebeurt wel vaker, dat uit parken, tuinen en bloembakken planten voor eigen gebruik worden meegenomen. Soms is het ook vandalisme. Het gebeurde ook onze stichting. In de nacht van dinsdag op woensdag werd uit een van de bloembakken op ons plein een conifeer gestolen. Op de grond waren duidelijke sporen te zien waarheen de plant versleept was. Bijna driehonderd meter verder eindigde het spoor aan een stoeprand. Onderweg was er veel aarde verloren en de wortels zullen wel ernstige schade hebben opgelopen. Einde van een plantenleven. Ik ben gisteren naar een plantencentrum gegaan en heb een nieuw plant gekocht. Kosten negen gulden. Maar nu ziet de bloembak er tenminste weer netjes uit. Ik hoop maar dat de bewoners van ons appartementencomplex hun waardering laten blijken: er is slechts één eigenaar, die een donatie aan de stichting gedaan heeft; dat is minder dan 0,3% van de eigenaars. Een beetje veel beschamend, maar misschien zal dat het komende jaar veranderen. Ik wens iedereen mooie dagen en een gezellige en vredige voorbereiding op het kerstfeest. We waren gisteren ook even in Katwijk; daar stonden deze twee oudjes met blote voeten in het zand.

In mijn eerder geschreven verhaaltje staan een paar storende fouten, die ik te laat merkte. Daarom eev corectie.
Ruim veertig jaar geleden kreeg ik van een bevriende kunstschilder een door hemzelf in elkaar geknutseld klokje. Het uurwerkje kwam uit een oude koekoeksklok en het kastje was het overblijfsel van een dag roken. Het slingertje werd omgetoverd tot een kleine brandende sigaar, de eikeltjes boven op het klokje veranderden in sigarenpeukjes, het gewicht in een ferme sigaar en de uren werden hoopjes sigarenas. Dat klokje hangt altijd ergens in huis, maar het wilde maar niet lopen, ondanks al mijn ervaringen met klokreparaties. Een paar dagen geleden hing ik het weer even recht en vanaf toen is het gaan lopen en blijven lopen. Het enige wat ik moet doen is regelmatig het gewicht weer omhoog halen. Verwonderlijk: zo oud en zo primitief in elkaar geknutseld en dan na jaren stijfkoppigheid toch weer aan het lopen. De schilder is H.J. Duiverman, geboren  in Leiden(1906) en overleden in Den Haag(1973). Ik heb meerdere werken van hem in mijn bezit. Bijna veertig jaren na zijn overlijden herinnerde hij mij weer aan zijn vriendschap. Zijn naam hoor je niet zo vaak, maar in zijn tijd was hij een gezien kunstenaar, met mooie vaak romantische landschappen en bloemstukken. Een enkele keer wordt hij wel eens op een veiling aangeboden.

Zo juist heb ik een foto van het klokje gemaakt en dat laat ik u vandaag zie. Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens. Het kastje meet 11 x 11 centimeter.

Daar lag hij dan: het door Godfried Bomans geschreven boek: De avonturen van Pa Pinkelman en Tante Pollewop. Op de leestafel bij ons de gang. Tussen een aantal andere boeken. Ik heb geen ogenblik geaarzeld en heb dat boek gepakt en meegenomen met dank aan de gever. Toen ik op het seminarie zat mocht er tijdens de hoofdmaaltijden niet gesproken worden aan tafel. Dan werd eerst een stukje uit de bijbel voorgelezen en daarna een profaan boek, zoals bij voorbeeld het boek dat ik zojuist heb meegenomen van de leestafel. We hebben wat afgelachen bij het horen van die verhalen. Nu is het boek wat vergeten en ligt het nog hier en daar in een boekenkast of op een leesplank in de bibliotheek. De eerst druk van dit boek verscheen in november 1952; de voorliggende druk de negende is van september 1976. Godfried Bomans zelf leefde van 2 maart 1913 – 22 december 1971. Ik ga er weer met plezier in zitten lezen. Ik wens u allen een fijne dag en een vrolijk zonnetje. Foto:wat groen en een web.

Vroeger leerden wij op school hoe je de maanstand eerste kartier en laatste kwartier het beste kon onthouden. Daarvoor moesten we wel een beetje Frans onthouden. Bij het laatste kwartier was het het makkelijkst: de c stand dus: plaats aan de rechterkant van de c een streep naar boven; daardoor ontstaat de letter d: de d betekent dan dernier(laatste):  de c-stand is dus het laatste kwartier. Bij de omgekeerde c krijg je met het streepje een p en de p staat voor premier(eerste): dus eerste kwartier. Ik dacht aan die les toen ik vanmorgen Venus met een c zag vrijen: het laatste kwartier dus. Ezelsbruggetjes noemden ze dat. Soms waren ezelsbruggetjes nog moeilijker dan de oplossing. Ik gebruik die ezelsbruggetjes nog van bij het rekenen. Een eenvoudig voorbeeld: 4 x 5 is gelijk aan 2 x 10(20 dus) het ezelsbruggetje is: deel 4 door 2(=2) en vermenigvuldig 5 met 2(=10). Het lijkt ingewikkeld, maar als je het kunstje kent, dan wordt rekenen heel wat makkelijker.
Ondanks het slechte weer gisteren maakte ik toch bijgevoegde foto. Ik heb een foto nodig voor een kerstkaart en was niet tevreden met een gekozen foto: dus moest ik een nieuwe foto maken. Op de boulevard bij windkracht zeven. Ik heb een serie gemaakt en dit is er één van.

Het is al licht als ik wakker word; ik kijk ongelovig om mee heen en zie dan dat de klok op 8.30 uur staat. Ik spring gelijk uit bed, om Annemiek haar kousen aan te doen, waarop ze al meer dan een uur op licht te wachten. Snel onder de douche, die maar niet warm lijkt te worden. Dat wordt een korte dag, vandaag.
Gisteren heb ik een aanvaring gehad met Muzee Scheveningen, die resulteerde in het inleveren van mijn donateurskaart bij de bestuursvoorzitter van het museum, die de kaart achteloos in zijn jaszak stopte. Ik heb veel, heel veel gedaan voor dat museum en nu ik een kleinigheid vraag voor de Stichting Zicht op Scheveningen krijg ik geen gehoor. Zelfs geen begrip. Het ging niet om een financiële bijdrage, maar om een tafeltje tijdens de kerstmarkt in het museum om de stichting te promoten. Één vierkante meter vroeg ik, aar het antwoord was neen, toen ja en daarna nog eens twee keer neen. En nu is het een definitief neen van mij voor het museum. Voor mij is het Muzee Scheveningen meer Schevenings. Ik zal er nu langs lopen met heimwee voor weer een stukje verlies van het oude Scheveningen. Ik moest dit even kwijt. Ik besefte weer eens dat je niet altijd loon naar werk krijgt.
Ik wens iedereen een fijne zondag. De buitentemperatuur is al weer ruim  zeven graden boven nul en de lucht is grijs. We naderen de donkere dagen vóór kerstmis, maar dan zal het licht weer schijnen. Foto: een bloemetje in deze donkere dagen.

Zaterdag, 8 december, Maria-feestdag. De temperatuur is hier 2 graden onder nul. De straten zijn schoon van sneeuw. Gisteren heeft het hier een beetje gesneeuwd; misschien één centimeter. Toch had het stedelijk vervoer problemen. Vlak voor onze deur stond een tram stil en daarachter een hele rij trams. Zo te zien waren er problemen met een wissel. Het duurde bijna twee uur voor het probleem verholpen was.
Vandaag is er een opening van een nieuwe tentoonstelling in Muzee Scheveningen: “ Prenters aan Boord”. Een prenter  is een jeugdige passagier op een vissersschip; hij(soms ook zij) was voor niets in de kost, maar hielp vaak wel een handje mee. Hij maakte geen deel uit van de bemanning. Over deze prenters verschijnt vandaag een boekje.
De hemel kleurt in het oosten en Venus houdt de wacht. Aanvankelijk zonnig, maar later op de dag toch weer winters buien.
Foto: tramproblemen.

Het is koud in mijn kamertje: de binnentemperatuur geeft 7.4 graden. Maar dat is niet eerlijk: dat is de temperatuur aan de binnenkant van het raam. Aan de andere kant van het raam is de temperatuur -0,4. Ik den dat de temperatuur in mijn kamertje ongeveer 14 graden zal zijn. Toch nog wel fris, maar daar heb ik geen moeite mee. Straks, als de woonkamerdeur open staat én het zonnetje binnen komt, zal de temperatuur wel wat oplopen. Maar ik denk niet, dat het zonnetje al zo vroeg zal komen. De wereld buiten is wit. Niet veel sneeuw, maar net een dun laagje, dat voldoende is om van de straat en het plein een sneeuwlandschap te maken; met hier en daar grote plekken regenwater van gisteren. Al met al geen wandelweer.
Gisteren hebben we de boodschappen voor het weekend al gehaald; ons kan niets gebeuren. Koffie overdag en een slokkie voor de avond. Wat wil een mens nog meer. De stad is niet te zien. Iets meer naar het binnenland sneeuwt het; hier zie ik op dit moment geen vlokken vallen. Misschien komt er later nog wat. Het is winter. Ik wens iedereen een gezellige dag met een bakkie en een kookje overdag en een slokkie in de avond. Foto: kerstsfeer in Scheveningen.

De radio en televisie waarschuwen voor sneeuw op de wegen. Hier ligt geen sneeuw en de zon verwelkomt mij deze morgen. De wind komt uit het noorden en aan de zeekant hangen grote wolken, maar aan de landkant slecht hier en daar. Gaat het weer dadelijk omslaan of wordt de kust gevrijwaard van al dat ongerief dat de weerprofeten ons opdissen? Geloof met os niet. Maar zojuist heb ik een foto genomen van de zonsopkomst en die laat ik u hierbij zien.
Sinterklaas vertrekt vandaag weer en de buurman-Sinterklaas heeft een chocoladeletter P achtergelaten. De voor 15 december geplande activiteit in Duindorp is verschoven naar een datum in januari 2013. Technische problemen. Jammer. Het boekje, waaraan ik aan mee mocht werken, moet nu aangepast worden. Geen Kerstplaatjes, maar waarschijnlijk winterplaatjes. Weer werk extra, maar het concept is klaar een aanpassen is makkelijker dan helemaal opnieuw beginnen. Jammer, maar hopelijk wordt het in januari nu een nog groter feest.
Voor iedereen een heel fijne dag en denk aan de weerberichten: morgen, vrijdag dus, wordt het pas echt menens volgens de weervoorspellers. 

We zijn er weer vroeg bij vandaag. Woensdag, 5 december. Even kijken of de Sint wat in mijn schoentje heeft gelegd. Nee, de wortel voor het paard steekt nog net zo in mijn schoen, zoals ik het gisteren gedaan heb. Oh, maar zie ik het pas. Ik heb mijn schoen bij de elektrische haard gezet en daar steekt geen schoorsteen achter. Dom, dom, dom. Ik moet toch weer teug naar mijn kindertijd. Terug naar december 1944. Hongerwinter. Misschien in mijn schoen een appeltje of een taaitaai poppetje. Maar ook dat zat toen niet in mijn schoen. Misschien een snoepje of een schuimpje. Misschien morgenochtend, 6 december; dan ligt onder het laken dat over de tafel is gelegd, heel misschien een cadeautje van de Sint. Afwachten maar, ik zal het morgen wel zien. Ik denk, dat er dat jaar geen beddenlaken over de tafel gespreid lag. Ik was al blij met een boterham met jam. Nu denken we niet meer aan cadeautjes. Vanavond een stukje bankette beuling - amandelkrans of –staaf -, en een glaasje cognac, die ik met mijn verjaardag kreeg.
Ik wens alle kinderen, groot en klein, vandaag en morgen een heel fijne en goedgeefse Sinterklaas. Foto: de goedheilig man, die maar niet ouder wordt.

Weg is de vorst. De buitentemperatuur is op dit moment(7.35)6,5 graden. Dat had ik niet verwacht. Toen ik vanmorgen via ons balkon naar de brievenbus wandelde voelde de temperatuur aangenaam aan. Ik dacht dat het zou gaan vriezen, maar aan de zuidoost kant van ons appartement was het windstil. Aan de zeekant staat een stevige wind uit het westen. De gevoelstemperatuur zal aan de zeekant ongetwijfeld lager zijn dan aan de stadkant.
Gisteren heb ik weer een paar pagina’s toegevoegd aan de website schoenendoos.eu . Ik had weer van een paar mensen mooie oude ansichtkaarten van Scheveningen ontvangen. Nadat ik de kaarten gefotografeerd heb, krijgen de mensen hun kaarten weer terug. Zo kunnen meer mensen genieten van het privébezit van anderen. Vandaag laat ik u een foto zien van een ansichtkaart die ik ter beschikking kreeg, gedateerd op 12 juli 1903.
Ik sluit met een vriendelijke groet en de beste wensen voor deze nieuwe dag. 

We beginnen weer aan een nieuwe week. Een week van winters weer. Glad op de wegen, sneeuw op de velden. Temperaturen in de nacht onder of net boven het vriespunt. Tijd voor een sjaal en een duffelse jas. Diep weggedoken in de kraag en dan met beslagen brillenglazen voorzichtig schuifelen over een besneeuwde en door de vorst gladde stoep. Maar dat winterse weer geeft ook weer veel vreugde aan de jeugd. Sneeuwballen gooien, sneeuwmannen maken. Waarom altijd sneeuwmannen, waarom geen sneeuwvrouwen: ze zien er als sneeuwfiguur toch precies hetzelfde uit? Of zal wortel, die als neus gebruikt worden het verschil maken? Op televisie de schaatswedstrijden. Voor Nederlanders altijd een plezier om naar te kijken. Eindelijk een sport, waar Nederland echt goed in is.
Vanmorgen vond ik op de leestafel in de gang een boekje over Antwerpen. Spiksplinternieuw dacht ik, maar toen ik ging zoeken naar het jaar van uitgifte, bleek het een boekje uit mijn tweede jeugd te zijn: 1980!! In die tijd zag ik er heel anders uit: iets jonger. Maar ik word ouder, maar een levende stad wordt niet ouder, die wordt jonger. Het wordt tijd, dat ik weer eens naar Antwerpen ga.
Ik wens iedereen een fijne dag, met een zicht op morgen. Foto: het water spiegelglad, nog even dan is het spiegelijsglad.

Gistermiddag was er een bijeenkomst waarbij vrijwilligersorganisaties zich presenteerden. Ik ben niet een vrijwilligersorganisatie, maar ben er toch even heen gegaan om de stichting Zicht op Scheveningen te presenteren. Ik heb daar met de verschillende organisaties gesproken. Er was veel belangstelling voor onze stichting. Aan het eind van de middag werd ik uitgenodigd om diezelfde avond nog om aanwezig te zijn bij de feestavond voor De Helden Van Den Haag. Dat zijn de 120.000 vrijwilligers, die zich inzetten voor de gemeenschap. Daar kwam ik weer veel vrienden tegen. Ik had de uitnodiging aangenomen onder voorwaarde dat Annemiek mee zou gaan. En Annemiek is meegegaan; niet de hele avond, maar toch tot kwart voor acht. Ze was wat moe van de vele drukte, maar vond het wel leuk en gezellig. Om acht uur waren weer thuis.
Vanmorgen was er een mooi natuurverschijnsel. Van achter de horizon bescheen de zon de wolken, een fascinerend gezicht. De zon moet nu, het is al kwart voor acht nog opkomen. Ik denk dat de zon de wolken zal verdrijven en we van een mooie eerste zondag( tevens eerste zondag van de advent) mogen gaan genieten. Pluk de dag met een vrolijke lach. Foto: mijn favoriete kerststalletje staat weer te pronken in de vitrinekast.

Vandaag, 1 december ook wel de wintermaand genoemd, maar ook de feestmaand. Vandaag bezoekt Sinterklaas onze wijk Belgisch Park. Ja, onze wijk heet echt “Belgisch Park”. Hoe deze wijk die naam gekregen heeft? Daar zal ik u op een andere keer over vertellen. Waar om wij december, wat eigenlijk de tiende maand betekent, als laatste maand van het jaar noemen, dat houdt u ook nog van mij tegoed. Zie, de maan schijnt door de bomen. Maar vandaag zal dat niet lukken, tenminste hier niet: hier wordt regen en misschien natte sneeuw verwacht. De buitentemperatuur, hier op mijn balkon, is zes graden. Gisteren hebben we de geraniums naar binnen gehaald: die verdragen geen vorst. Het is niet de echte geranium, maar wel familie daarvan: de geranium, zoals wij die jaarlijks op de geraniummarkt kopen, is meestal de pelargonium en mag eigenlijk de naam geranium niet dragen. Die naam is zo ingeburgerd, dat de mensen je vreemd aankijken als je om een pelargonium komt. De pelargonium is niet winterhard en verdraagt geen vorst: wilt u ze overhouden, wat heelgoed gaat, zet ze dan binnen waar geen vorst kan komen. Volgend jaar heeft u er dubbel plezier van en het is nog goedkoop ook. Zo dat is het voor vandaag. Ik wens u een heel aangename dag toe. Hoort wie klopt daar, kinderen Sint Nicolaas!!! Foto: een kijkje in mijn vitrinekast.

Aan de stadzijde piekt een hoge toren in veilig kerstgroen gezet; met in de nok het rode waarschuwingslicht. Morgen begint december; de winter, Sinterklaas, kerst en oudejaar. Veel feest kort na elkaar. Niet alleen feesten, maar ook bezinning: advent(het dichterbij komen van kerstfeest), oude jaar, de dag waarop het oude jaar afsluiten en nadenken over nieuwe voornemens in het nieuwe jaar. Sinterklaas(dag Sinterklaasje!!) zal hij wat gebracht hebben of toch nog even snel doen. De winter met “zie de maan schijnt door de bomen”, ijsplezier of koude voeten?, duisternis en Licht.
Foto: Ik ben even naar buiten gelopen om de horizon te fotograferen. Een tijdopname uit de hand. Geeft de sfeer aan van de vroege winternacht.

Na een paar rustige dagen is er werk aan de winkel. Op 15 december worden de senioren in de wijk Duindorp verblijd met “Ding a Dong”. Met kerstzang, een groep vrolijke kinderen en nog veel meer wordt Duindorp op stelten gezet. Extra aandacht voor de senioren. De Stichting Zicht op Scheveningen draagt daartoe een financieel steentje bij. Veiligheid en woonomgeving. De senioren moeten blijvend verbonden blijven met hun woonomgeving: niet vergeten achter de geraniums. De senioren zijn het voorbeeld voor de jeugd, maar ze moeten wel de kans en de waardering krijgen, die ze verdienen.
Op dit moment wordt er gewerkt aan een begeleidingsboekje. Niet dik: slechts zestien pagina’s met informatie, liedjes, puzzel en wensen voor een fijn kerstfeest en een gelukkig nieuw jaar.
Werk aan de winkel. Ik werk mee aan de totstandkoming van het boekje. Op bescheiden wijze via de bovengenoemde stichting. Werkend achter de schermen.
Ik wens alle medewerkers aan de bovengenoemde festiviteit veel succes, veel plezier en betrokkenheid. Feestvieren doen we samen. Foto: storm bij Hoek van Holland.

Ik weet niet waar ik vandaag over moet schrijven. Ik heb nog geen inspiratie. Ik ben nog suf van de slaap. Toch is het al acht uur. Als ik naar buiten kijk zie ik donkere wolken en in de verte de al verlichte stad met hier en daar een roze gloed aan de horizon. Geen beeld om te zeggen: “het wordt vandaag een mooie dag.” Wat het wel wordt is een nieuwe dag. Maandag zijn ze op het plein voor het Kurhaus -  dat ten onrechte in de volksmond Kurhausplein wordt genoemd: het plein heet namelijk Gevers Deynootplein - begonnen met de opbouw van een kunstijsbaan, zodat er binnenkort  - weer of geen weer - geschaatst kan worden.
De nieuwe Scheveningen Kalender wordt, als alles mee zit, vandaag gedrukt. Morgen kan dan begonnen worden met de verspreiding. Dat vraagt weer heel wat loopwerk. Goed voor de stramme benen. Maar ook weer drukke dagen. Gelukkig duurt de maand december eenendertig dagen, zodat niet alles op één dag hoeft te gebeuren. Foto: die heb ik genoeg om uit te zoeken. Ik zal wel zien wat het wordt; voor u geen verrassing, voor mij nog wel. Zal zo de dag sluiten vandaag?

Het is al licht. Alleen een klein bureaulampje verlicht mijn toetsenbord. Buiten is de straatverlichting al uit. Ik ben laat vandaag. Ik was niet laat uit bed. Niet later dan anders. Het was nog donker. Maar vandaag ben ik eerste de krant gaan lezen. Meestal snel ik eerst koppen en lees later pas de krant. Maar vandaag deed ik het anders.
Annemiek moet dadelijk voor controle naar de trombosedienst. Daarna gaat ze meestal even winkelen en omstreeks tien uur drinken we dan koffie. Gisteren heb ik de voorwerpen, die normaal liggen in de vitrinekast, maar voor de herinrichting tijdelijk elders waren opgeslagen, weer tevoorschijn gehaald en zo nodig schoongemaakt en gepoetst. Dadelijk ga ik die in de vitrine terugleggen.
De zon heb ik vanmorgen nog niet gezien; wel de Morgenster. Misschien komt de zon hier aan de kust ons toch nog even verwarmen. Maar zekerheid heb ik niet. Misschien kan altijd nog zeker worden. We zien het wel. In ieder geval wens ik iedereen een heel mooie dag. Foto: de bloemetjes buiten zijn uitgebloeid, daarom maar een bloemetje op tafel.

Op het ogenblik daalt de temperatuur. De zon moet nog komen. Het is nog stil buiten. Mensen gaan vroeg naar hun werk en andere blijven nog even warm onder de dekens. Wij gebruiken al lang geen dekens meer. Ja, er ligt er nog wel een in de auto voor gebruik in de open lucht. Niet meer om onder te slapen. Neen, daarvoor hebben we een dekbed. De oude gebruiken zijn weer naar de kelder verwezen. Ik kan me nog herinneren, dat wij vroeger woonden naast een familie, waarvan de vrouw een Oostenrijkse was. Soms moesten wij daar wel eens slapen, als mijn moeder die nacht een baby verwachtte. Dat laatste wisten wij toen niet, maar de volgende dag hadden we wel een zusje. Wij mochten dan in het bed van de familie Schraven slapen onder een heeeeel dik donzen dekbed. Typisch Oostenrijks, maar in Nederland nog niet of weinig bekend. Donzen dekbedden zijn tegenwoordig niet meer in, maar het dekbed is gebleven.
Ik wens iedereen een fijne dag en als je het koud hebt, dan kruip je maar even lekker onder je dekbed. Foto: zo ziet onze nieuwe kamer er nu uit.

Een stormachtige wind uit het zuiden(misschien zzw) brengt een buitentemperatuur met zich mee van ruim toen graden. De lucht is grijs. De stad is goed zichtbaar. Geen mist. De straten zijn stil. Zelfs de mensen, die normaal om deze tijd hun honden uitlaten, lijken zich te verschuilen. De huiselijke feestdagen zijn voor dit jaar achter de rug. Alle verjaardagen zijn gevierd en allemaal hebben we moeten ervaren, dat de schrijfwijze van onze leeftijd met één jaar is verhoogd. In mijn geval: niet meer zeven- maar achtenzeventig. Vandaag ben ik begonnen aan mijn negenenzeventigste jaar. Het is de laatste zondag van november. De volgende zondag is de eerste zondag van de advent: een advent van slechts vierentwintig dagen.
De kerstversiering in veel straten lokt al veel mensen naar de winkels. Nu nog voor Sinterklaas, maar ook de Kerstman staat al te trappelen en zijn waren aan te prijzen. Alleen de aangeklede kerstboom ontbreekt nog; die liggen wel al klaar in de opslag en zodra de Sint verdwenen is hollen de mensen naar de kerstboomverkooppunten om een boom te bemachtigen.
Ik wens iedereen een fijne dag en: Hoort, wie klopt daar kinderen; hoort, wie klopt daar zachtjes tegen het raam. Foto:Holland met je grijze luchten.

Ieder die dit leest wens ik een fijne zaterdag. De lucht is nog open, zojuist zag ik Venus nog. Maar die is nu samen met de zon onder de wol(ken) gekropen. De stad verdwijnt langzaam in de mist. Maar die trekt wel weer op in de loop van de dag en zal gevolgd gaan worden door regen. Maar onweer, mist en regen, daar kunnen we wel tegen. Lach er maar om, het weer houd je toch niet tegen. Voorlopig een rustige zaterdag en tegen de avond wat drukte. We bouwen een klein feestje.
De kamer is opgeruimd en het meeste staat al weer op zijn plaats. Sommige dingen missen we nog, maar die komen de komende dagen wel weer tevoorschijn. Op de foto de parketlegger nummer twee.

We beginnen de dag weer met een vrolijk gezicht. Misschien nog niet helemaaaal uitgeslapen, maar toch met het goede been uit bed gestapt. De kamer ziet er weer bewoonbaar uit, als je ten minste de rondslingerende voorwerpen, die nog ik de kasten geplaatst moeten worden, voor lief neemt. Vandaag gaan we alle dingen weer hun plaatsje geven. Buiten waait de wind door de bomen en de goede Sint zal niet aankloppen; we hebben dan ook volop tijd om aan de herinrichting alle aandacht te geven.
De parketleggers hebben zich goed van hun taak gekweten: alles ligt mooi strak en ook de richels zijn vakkundig geplaatst. Zo kan je het zelf niet doen.
Na de mooie dag van gisteren, krijgen we vandaag een wat minder fraai weerbeeld: harde wind, regen, maar misschien wat later op de dag toch weer het zonnetje. Geniet van deze dag, want die krijg je maar een keer. Foto: na (bijna) gedane taak is het goed rusten: één van de twee parketleggers. Morgen krijgt u misschien de andere ook nog te zien: hij was nog niet helemaal klaar met zijn werk.

We zitten nog in de rommel. Tussentijds door hebben we toch besloten om ook de hal en de gang van parket te voorzien. Gisteren is de woonkamer gelegd. Vandaag nog de plinten, de serre(ca 3m2) en het reststukje van de gang(ca 3m2). Daarna kan er weer worden ingeruimd. De kasten op zijn plaats, de zitmeubelen, de eettafel e.d. Annemiek zit nu in bed te werken op een improvisatorisch geplaatste computer. Ik zit achter mijn eigen computer omgeven met een aantal dozen, waarin de inhoud zit, die normaal gesproken in de kasten zit. Maar ook dat komt vandaag wel weer voor een groot gedeelte in orde. Het ziet er nu al mooi uit, als je even de opgestapelde meubelen niet wilt zien.
Venus staat bij mij binnen te gluren. De zon moet nog komen. Hopelijk verslaapt die zich niet en zal hij spoedig de wolkendeken van zich afschudden; maar dat zal nog wel een uurtje duren. Voor foto’s heb ik de afgelopen dagen niet veel tijd gehad, maar op de bijgevoegde foto zult u wel zien waarom. Voor iedereen een fijne donderdag.

Goedemorgen, we beginnen weer aan een nieuwe dag. Vroeg deze ochtend; want de parketleggers komen dadelijk. Hoe eerder hoe liever: dan is dat karwei ook weer vlug achter de rug. Ik wil wel weer eens in een mooie opgeruimde kamer zitten; lekker onderuit en genieten van een borrel of een lekker glas wijn. Mijn verweer tegeneen door de gemeente genomen besluit heeft wel de aandacht gekregen. Mijn verweer betrof in hoofdzaak de veiligheid van de bewoners. Op dit moment geen goede vluchtroute bij een eventuele calamiteit. Daar moet snel een einde aan komen. Dat onderdeel heeft nu de volle aandacht van de gemeente, de architect en de opdrachtgever. Als er geen genoegdoening komt, dan gaan we opnieuw in het verweer tegen de bouwvergunning. Bij mij gaat veiligheid voor alles. Veiligheid en leefomgeving zijn de doelstellingen van de stichting, waarvan ik voorzitter ben: de stichting Zicht op Scheveningen. Het is nog donker als ik dit schrijf. Dadelijk ga ik de ochtendkrant halen en kijken wat het nieuws vandaag brengt. Iedereen wens ik een prettige en vooral zonnige dag. Hopelijk dat de zon dit ook leest. Foto:de kortste weg om van Scheveningen naar Katwijk te gaan is het strand.

De lucht heeft weer een rode gloed. De buitentemperatuur is bijna negen graden. De weerprofeten voorspellen een droge dag. Misschien toch weer een zonnige dag. Ik moet vanmorgen naar het gemeentehuis. Ik heb een bezwaar ingediend tegen een omgevingsvergunning en mag dat nu nader toelichten. Twintig minuten zijn daarvoor uitgetrokken. Maar er is nog een ander, die bezwaar heeft ingediend. Ik moet het dus kort houden en heb daarom mijn toelichting op papier gezet. Zodoende krijgt ook de ander nog tijd om zijn bezwaar toe te lichten.
Ik ga lekker op de fiets. Het is ongeveer twintig minuten fietsen naar het stadhuis, dat is sneller dan met het openbaar vervoer of met de auto. Met het openbaar vervoer moet je eerst naar de halte lopen, dan wachten op bus of tram. Iedere halte wachten op mensen, die in of uit willen stappen. Met de auto is het al even moeilijk: verkeerslichten, verkeersopstoppingen, zoeken naar parkeerplaats en daarna weer een eind lopen. Met de fiets heb je al die trammelant niet en de fiets kan je bijna tegen de gevel van het stadhuis parkeren. Bovendien is fietsen gezond.
Na thuiskomst nog wat kleine werkzaamheden, zoals viltjes onder de stoelen en tafels plakken. Bescherming tegen krassen op het nieuwe parket, dat morgen gelegd gaat worden.
Iedereen wens ik een prettige en droge dag, met een vrolijk zonnetje en een aangename temperatuur voor de tijd van het jaar. Foto: af en toe kook ik en dan ziet het avond er iets anders uit dan gebruikelijk; maar wel smakelijk.

In mijn kamertje is het bijna vijftien graden. Buiten net één graad boven nul. Sommige daken zijn wit en het zicht is beperkt. Het zicht op Kurhaus en Pier is mij ontnomen door een dikke deken mist. De wereld is klein en stil. Af en toe komt er uit de mist een tram tevoorschijn. Door de mist wordt het geluid gedempt. Morgen moet ik een bezwaar tegen een verbouwing verdedigen bij de gemeente. Vandaag heb ik even de tijd om mij voor te bereiden. Woensdag komen de parketleggers. Na twee dagen komen we uit ons bivak weer in een nieuwe woonkamer. Eindelijk de rommel, die zoiets maakt, achter de rug. Dat gaan we op zaterdag vieren bij gelegenheid van de inschrijving van mijn geboorte achtenzeventig jaar geleden. Eigenlijk niet juist: mijn vader ging op maandag 26 november 1934 de geboorte van zijn zoontje, dat op zondag 25 november geboren was, aangeven ten stadhuize van onze mooie stad Den Haag: notre bonne ville de L’Haye, zoals Lodewijk Napoleon onze stad beschreef. Zondagskind, maar toch Maria-kind: in de registers sta ik vermeld als geboren op zaterdag 24 november volgens de wens van mijn ouders.
Ik wens iedereen een fijne dag en bedankt voor de leuke reacties op mijn verhaaltje van gisteren. Foto: zo zal de dag er vandaag niet uit zien. Het is mistig, stil en koud.

Bij de categorie herinneringen/ervaringen zie ik, dat na mij sinds gisterochtend slechts vier personen hun blog hebben bijgewerkt. Daarbij moet ik dan nog opmerken dat in ieder geval één daarvan zijn blog op vandaag heeft bijgewerkt. Hebben die bloggers dan geen herinneringen of ervaringen meer. Lijkt mij sterk: iedere dag is toch een nieuwe ervaring? Misschien moeten die bloggers eens wakker geschud worden. Ik zelf probeer iedere dag wat te schrijven. Vaak weet ik als ik mijn toetsenbord aanraak nog niet eens waar over ik ga praten. De ene dag is het het weer, de andere dag de advent, dan weer Sinterklaas of St. Maarten. Er gebeurt toch iedere dag wel wat. Misschien zijn er vandaag wat meer bloggers actief om iets over hun eigen ervaringen te praten. Ik ben benieuwd naar de belevenissen van anderen. Misschien zijn er maar weinig bloggers, die mijn blog lezen, maar die bloggers wens ik in ieder geval  een fijne zondag. Foto: ook in de naherfst kan de wereld er nog mooi uitzien.

Zaterdag, 17 november 2012, de belangrijkste dag voor de kinderen: Sinterklaas arriveert per boot in Scheveningen. Zie, ginds komt de stoomboot… zullen ze zingen. Ze kunnen hem echt zien aankomen met op de voorplecht de Pieten, buitelend over het dek. De Sint, zoals gebruikelijk, vriendelijk wuivend naar de kinderen. Dit jaar zoekend naar een bekend gezicht: waar staan Maxima en Willem met de kinderen. Willemen staan er genoeg. Maar Maxima kan niet komen: zij is in Brazilië voor internationaal overleg. Soms zijn verplichtingen belangrijker. Maar de prinsesjes? Zullen ze er wel staan? Vol verwachting klopt zijn hart.
Vandaag moeten we naar de huisarts: de antigriepprik. Dat kan geen kwaad. Beter voorkomen dan genezen. We gaan vroeg: dan is het nog niet zo druk. Maar hopen, dat de andere mensen niet zo denken: anders wordt het wel druk. Niet zo erg, als de zon maar schijnt. Vandaag willen we de zon door de bomen zien schijnen. Misschien zullen de kinderen vanavond zingen: zie de maan schijnt door de bomen en zetten dan hun schoentje klaar in de hoop dat de Sint of één van zijn Pieten daarin wat lekkers achter laat. Ik wens iedereen een vrolijke, gezellige en zonnige dag. Foto: zie de zon schijnt door de bomen.

"Kom aan" zei de kapitein tegen de laars 'we moeten verder". Geen gezeur over het weer. Het is de eerste dag van de tweede helft van de maand. Morgen komt Sinterklaas uit Spanje aan in Scheveningen. Juichende kinderen, die uitkijken naar de Sint en de Pieten, die met pakjes beladen het schip zullen verlaten. Pakjes zonder inhoud, want de minister-president houdt de hand op de knip. Ruimte voor grote cadeaus zal er niet zijn in veel gezinnen. "Betaal uit" zegt de burger tegen de staat "we moeten verder". Maar de staat heeft geen geld meer; die heeft in het verleden al teveel uitgegeven. "Kom op" zegt de fiscus "we moeten verder".
"Kom op" zegt de weerprofeet tegen de zon "we willen je warmte'want de cv staat op een laag pitje. "Kom op" zei de optimist, "gebruik goed wat je hebt, kijk waar je kunt bezuinigen en wacht op betere tijden". Ja, ja, makkelijk praten, denken veel mensen, maar de kinderen willen een Sinterklaascadeautje en een vrolijk kerstfeest. "Kom op' zegt de commercie "ook wij hebben geld nodig". "Kom op"zegt" de werkloze, "ik wil werk, dan krijg ik geld en levensvreugde. Maar de overheid houdt de hand op de knip. "Wij moeten bezuinigen" en dan denk ik "overheid begin bij jezelf".
Maar als de zon schijnt, ziet de wereld er weer wat vrolijker uit; dus wens ik iedereen een zonnige dag, zo niet letterlijk dan toch in ieder geval figuurlijk.Foto: deze foto wilde ik gisteren al plaatsen, maar dat lukte niet door een technisch foutje van mij.

De ochtend begint als een grote vlag. Donker aan de horizon, daarboven een baan en oranje naar geel overlopend, daar boven een lichter blauw met daarin Venus, de Morgenster. Een rood flikkerend licht vertelt mij, dat de hoogste toren van Den Haag nog overeind staat. Zo begint de ochtend van deze nieuwe dag.
Gisteravond stond ik op de boulevard met een fotograaf, zijn camera op mij gericht. Kort na kerst staat er een artikel van mij in een seniorenblad: daar moest een goede foto bij. De fotograaf heeft een half uur lang op mij geschoten. Hij had ongetwijfeld moeite om er wat moois van te maken. Er was wel veel belangstelling: mensen stonden te kijken naar de fotograaf en zijn model. Ik voelde me een beetje een beroemdheid op de vier vierkante meter.
Gisteren zijn we even de polder in geweest en hebben een grote zwabber gekocht voor het te leggen parket. Het parket is net zo iets als het verlangen naar een verre vakantie. Het komt steeds dichterbij en dan opeens ligt het voor je en dan begint de vakantie pas echt.
Ik wens iedereen een heel mooie dag, als het kan met veel zon, weinig wind en een voor deze tijd nog aangename temperatuur op een beschut plekje.

De zon kwam op maar verstopt zich nu even achter een gebouw aan de horizon. Zo dadelijk komt hij weer als een vuurvlammende bol te voor schijn. Ik zie hem nu even niet, maar ik weet dat hij er is. De lucht is helder. Er is weinig wind. Het ziet er naar uit dat het vandaag een mooie dag wordt.
De kamer is klaar, voor zo ver het onze werkzaamheden betreft. Gisteren hebben mijn zoon en ik de grote kast gedemonteerd, de vloer er onder van het ondertapijt verlost en het kabinet opnieuw teruggeplaatst. Ook hebben we een glazen vitrine naar een ander deel van de kamer getransporteerd. De herindeling, zoals wij ons die gedacht hadden, is in principe bepaald. Nu is het wachten op de parketlegger, die 21 november komt. Wat geeft een vernieuwing toch veel werk. Even de vloerbedekking vernieuwen lijkt wel een volkomen verhuizing.
Ik wens iedereen een fijne dag. Foto: het lijkt wel of de herfst niet voorbij gaat.

We hoopten op een mooie dag, maar de mist heeft ons ingepakt. Eerst tegen de avond konden we de stad weer zien. Toen was het te laat voor een wandeling langs strand en duin. Morgen, dacht ik; misschien morgen. Maar ook nu hangt er een mist boven stand, land en zee. De wereld is dan zo klein. Maar altijd als het mist is dan denk ik: hij trekt wel op tie mist. Dat zal vandaag ook wel lukken; maar hoe laat. We zullen het wel zien. Met dit weer worden het toch niet echt die dagen, die ik verwacht had: lekker rusten en niets doen. Het was wel weer aanpakken geblazen. Vanavond het laatste deel van de kamer. Daarna is het zwaarste werk gedaan. Dan kan de stofzuiger aan het werk. Die heb ik alleen maar in de hand. Op een gladde vloer is stofzuigen geen kunst: hij doet het zelf wel. Daarna de kamer een beetje inrichten. De spulletjes zitten in dozen; alleen het meubilair is gebleven. Volgende week vrijdag is alles achter de rug. Dat vieren we dan een beetje op de zaterdag daarop volgend. Voor iedereen: werk met plezier, werk met een lach, dan duurt de werkdag ook niet zo lang. Foto: zo op afstand lijkt hij zo mooi.

Die feestdagen zijn weer achter de rug. Op naar de volgende. Gisteren heb ik sinds lang geleden weer zo een heerlijke wandeling door duin en langs strand gemaakt. Het was een wandeling van ongeveer anderhalf uur. Er was veel levendigheid in de duinen: mooi weer, dus veel lopers en fietsers. Ze leken allemaal haast te hebben. Gelukkig ben ik wat ouder: hard lopen is voor mijn niet meer weggelegd, maar daardoor kon ik des te meer van de mooie natuur genieten. Ook op het strand was het druk: zwemmers in zee, wielrenners ploeterend door het zand en soms paarden langs de vloedlijn, en natuurlijk ook veel honden en wandelaars. De zee was kalm, de lucht helder, fris en zuiver. De komende dagen ziet het weer er veelbelovend uit. Hopelijk komen de storingen geen roet in het eten strooien. De foto; het kan haast niet anders: ik begon de wandeling door de duinen.