Berichten van 26 december 2005 tot 1 januari 2006

Een mens heeft een glimlach nodig,

ook al is het van een vreemde
Ik merkte dat
toen ik er onlangs krachten aan ontleende
Heel vaag is er dan toch een vriendschap,
iets zachts toch, dat beschutte.
En achteraf denk ik toch dat dít het was
waar ik die moed uit putte.

Een laantje met aan weerskanten hoog het fluitekruid

Als in een weelderige boogt wiegt en
wuift het heen en weer
en steeds zie ik er meer en meer,
Er straalt een wonderlijke rust vanuit,
het maakt ook bijna geen geluid.
Fluitekruid zo romig wit
met uitgestrekte kroon,
wat ben je wonderschoon.

***
De schelpen en de zee,
de wind en al wat leeft,
in alles is muziek
voor ieder die'r een oor voor heeft.

De "Tijd".

Er is iets in ons leven.

Soms is het er maar even.

Dan is het er weer wat langer,

of word je erdoor gevangen.

Het is iets wat je niet mijd,

we noemen't "De Tijd".

de ander vraag je het.

Ook moet je het soms geven.

Of is het om iets moois in te beleven.

Dan weer ben je niet bereid,

want je hébt niet "De Tijd".

Soms laten mensen je lijden

Andere hebben dan weer beiden

Sommigen doen je erin pijn

en dan weer denk je;Deze is fijn.

Of voel je je weer bevrijd,

Dit heeft alles"De Tijd".

Er is er één van komen,

dan zit je erin te bomen,

Zal ik dan nu maar gaan,

en jou alleen laten staan?

Heb ik er wel alles aan gewijd?

Ik zal dit lezen in "De Tijd".

Om dit te beleven,

Aks je mij kunt vergeven,

wil ik alles geven,

om verder te streven.

En te voeren onze strijd.

Ik heb je nodig

"De Tijd".

Méniere-Misére

Ziekte van méniere

af en toe

méér dan misére

Al 26 jaar lang

rijdt er een trein

eeuwig rondjes door mijn brein

Het is als razen van de wind

t'kwam samen met mijn tweede kind

toen ging er iets in m'n oren stuk

toch overbluft-door't grote geluk

Mijn kind-mijn álles

méér dan die méniere waard

bleef voor mij gezond en bewaard

Nog altijd raast die trein

eeuwige rondjes door mijn brein

Een geluid-zó hard

haast niet om aan te horen

raak ik ff wat verward

ben ik m'n hoofd op slag verloren

Dan duizelt alles om mij heen

en helpen kan mij er geenéén

doorgaan-steeds maar doorgaan

waar komt die herrie toch vandaan?

Hoor ik mijn eigen bloed langssuizen

als de wind door't bladeren ruisen?

Nooit meer -één minuutje stil

hoe ik ook doe-of wat ik ook wil.

Dag en nacht dat zelfde geluid

wie zet er eens wat knoppen uit?

***

Méniere-misére?

Geestelijke rust

is wat deze herrie sust

kon ik kiezen kind of beter horen

koos ik het ventje

wat bij mij werd geboren!