Dag 20: Berlin HBf - Hamm / Hamm - Werl

Extra foto's

Gisteravond kwam er nog een Zwitsers koppel bij ons "kliekske" en die van Wenen hadden Klösen gemaakt, een typisch Duits gerecht dat het meeste lijkt op balletjes rijst, maar haast puree. En dit met bruine suiker, heerlijk . Onze globetrotter uit Heidelberg is deze morgen met de trein terug naar huis.

Na het ontbijt vertrok ik met de S-Bahn richting Olympiastadion, nee, mee, niet dat van Brugge . Er is zelfs een laan aan het stadion die genoemd is naar Jesse Owens, de zwarte Amerikaanse atleet, die hier tijdens de Olympische Spelen de legendarische 100 m sprint won tot groot ongenoegen van Adolf Hitler .

Daarna weer naar het centrum, naar het Museum-eiland om er van een lekkere cappuccino te genieten in een van de zovele Starbucks coffeeshops. In september komt er eindelijk een vestiging aan de Korenmarkt in Gent, ik zal er een goede klant zijn .

Niet ver van het Museum-Insel staan de Hackische Höfe, een symetrisch gebouwd woonerf van ongveer 8 woonblokken van een 6-tal verdiepingen hoog met veel Joodse inwoners. De blokken waren grotendeels gespaard van de hevige bombardementen zodat het er nog echt als vroeger uit ziet. Het straalt hier rust en gemoedelijkheid uit .

Aan de Strasse der 17. Juni in het stadsdeel Tiergarten staat een prachtige Trödel- en Antikmarkt (Oude markt), haast 1 km lang en met 3 à 4 gangen. Daarna te voet langs de oevers van het Landkehrkanaal terug naar het centrum om de innerlijke mens te sterken.

Vandaag is het mijn laatste volledige dag in Berlijn . Morgen om 11.38u met de IC-trein Berlin - Schiphol tot in Minden (Westfalen) en vanuit Minden de trein tot Hamm (Westfalen). Dan nog een 20-tal km fietsen tot in Werl waar ik bij Duitse vrienden blijf overnachten.

Tot in den draai,

Luc

Met prachtige muziek ben ik in de open bistro van het Tentstation mijn ontbijt aan het eten. In deze stad voel ik me echt lekker, ze heeft een stempel op mij gelaten.

Met de U-Bahn naar de Brandenburger Tor en dan wandelen Unter den Linden, spijtig genoeg is de middenstrook open voor werken aan een nieuwe metrolijn. Rechts aan de Humbold-Universiteit kwam ik op de plaats waar in 1933 de Nazi's de beruchte boekenverbranding deden .

Rond 12u kwam er een wolkenbreuk, gauw de bus op naar het volgende U-Bahnhof en even schuilen.

Daarna een half uurtje met de S-Bahn gespoord tot Reinickendorf. Dit stadsdeel en Weissensee waren de 2 enige namen dit ik nog heb onthouden van mijn ouders. Spijtig genoeg vroeg ik, als jongeman van 17, niet meer uitleg uit de zwarte bladzijde uit hun leven, zoals straatnamen e.d. Nu, het kwaad is geschied en misschien heb ik onbewust ergens op een zelfde voetpad bewandeld als zij, toen...

In het gebouw met de open gaanderij (foto) werd in 1990 officieel de hereniging tussen de DDR en West-Duitsland ondertekend.

Tot in den draai,

Luc

Terwijls ik hier in het Hauptbahnhof een Burger King binnen speel toch nog een 2de verslag breien .

Van Check-Point Charlie was ik een beetje ontgoocheld. Ik dacht dat het volledige gebouw, inclusief slagboom, er nog zou staan, maar het is enkel een grenspaal van de vroegere DDR en een stuk Muur van 1,5 m breedte. Er is wel een soort museum bij, lees liever een shop. Dan liever de East Side Gallery.

Voor de building van het Axel Springerconcern (Mediamagnaat van o.a. Bild Zeitung) staan drie standbeelden van George Bush senior, Helmut Kohl en Michail Gorbatschov, de toenmalige kopstukken die in 1989 de hereniging mogelijk maakten. De Muur was ooit 155 km lang (!) en 3,6 m hoog.

In de0Lindenstrasse ben ik in het Joodse museum geweest. Een pracht van een gebouw met de hele geschiedenis van het Jodendom door de eeuwen heen met de nadruk op hun inwijking naar Duitsland. Prachtige video's en filmmateriaal, tekeningen, geschriften en stukken uit de oudheid.

Van daar naar het stadhuis, hier noemt men het Rotes Rathaus, omdat het volledig in rode baksteen is opgetrokken. Aan de overkant staat de televisietoren, bijna een copie van deze van Shanghai.

Nu stilletjes terug naar mijn tentje.

Tot in den draai,

Luc

Gisteravond, bij het terugkeren naar mijn tent, is het er nog leuk aan toegegaan. Een globetrotter uit Heidelberg had makreel, maïskolven en Frans brood met lookboter op de BBQ gereed gemaakt. Samen met een Weens koppel en een Française uit Senegal maar wonende in Berlijn hebben we nog een toffe babbel gehad over alles en nog wat. Spijtig genoeg geen foto's want smartphone lag in bureau voor opladen, maar eens thuis zet ik de foto's van mijn Canon ook op mijn blog. Zoals ik al eerder schreef, het had hier evengoed Dranouter kunnen zijn .

Het toffe aan het Tentstation is dat ik hier op amper 700 m van kanzelier Angela Merkel haar ambtswoning logeer. Dus midden in de stad en toch geen geroezemoes van het verkeer, het bos rond het Tentstation houd veel lawaai tegen. Stel je voor dat dit in het Warandepark in Brussel, voor de Wetstraat 16, zou bestaan ???

Het monument van de Holocaust is indrukwekkend. Honderden asgrijze gigantische betonblokken, de ene wat hoger of breder dan de andere, deden mij kippenvel krijgen. De inval van het zonlicht maakte het contrat nog schrilliger.

Vandaag ging ik naar het doel van deze fietsreis: mijn oudste broer is hier in 1943 gestorven, amper 2 jaar jong. Mijn ouders moesten van NS-regime als dwangarbeiders bij Siemens gaan werken. Franz, hun eerste kindje, is hier geboren. Ik had een lang gesprek met een vriendelijke vrouw van de betreffende dienst, deze nam alle gegevens op en een professor gaat contact opnemen met de stad en het land omdat zijzelf, gezien de privacy-wet, geen inzage hebben. De vrouw gaf me nog veel kans dat de kleine grafzerk nog bestaat omdat Berlijn zoveel groenzone heeft en er haast geen begraafplaatsen zijn omgewoeld.

Na dit gesprek weer met de S-Bahn naar de Warschauer Platz waar de East Side Gallery staat: een 1,3 km lange strook van de Muur met wondermooie "muurschilderijen". Nu ben ik aan de oever van de Spree een broodje aan het eten.

Tot in den draai,

Luc

Gisterenavond, na de tent te plaatsen, mijn gewoon gaan douchen en het laatste van mijn noodrantsoen gegeten: een doos corned-beef. Ik had geen moed meer om nu nog de stad in te trekken. Mijn pijp was ver uit...

Het tentstation is eigenlijk een afgedankt openlucht zwembad. In het lege bad zijn nu skaters bezig of kan men basketbal spelen. De omkleedkamers dienen nu als sanitaire ruimte en de kleine tribune aan het zwembad is de bistro .

In zijn geheel voel ik me hier wat zoals in Dranouter Folf festival: gemoedelijk, alternatief, God schiep de dag en titten kroop erdoor .

Deze voormiddag ook mijn treinkaart voor mezelf en de fiets gekocht. Maandag van hier naar Hamm. Het Hauptbahnhof is een mierennest van treinsporen op 5 niveau's! Zo'n groot station heb ik nog nooit gezien.

Nu met de regionale trein naar Potsdam met een dagticket (6,80 Euro). Ik mag er overal mee reizen: trein, tram, bus, U- en S-bahn. Berlijn heeft enorm veel bossen en is, zoals Münster, een voorbeeld voor fietskultuur .

Toen ik in Potsdam de pracht en praal zag van de paleizen is mijn bescheiden mening dat de Duitse en Franse koningen en keizers destijds hebben gewedijverd om het mooiste, grootste, imposantste te bouwen. Ik heb Versailles gezien, maar hier is het nog wat anders. Op een 2-tal km afstand staat het ene na het andere paleis...

En ja Sonia, Brigitta en Reginald, na meer dan 30 jaar staat hij hier voor mijn neus: de Berliner Weisse mit Schuss. Santé .

Tot in den draai,

Luc

Vertrek: 7.15 Aankomst: 18.30 Afstand: 150,33 km Gemiddelde: 16,54 km/u Tijd: 9u 04' Totaal: 1211,53 km

Gisterenavond op de camping nog een leuke babbel gehad met een koppel uit Rumst, die er met de caravan staan en fietslussen rond de Elbe deden.

Bij het verrek uit Wittenberge dacht ik om, indien mogelijk, door te rijden tot de camping in Berlijn. Ik zou dan naar de paleizen en kastelen in Potsdam met de S-Bahn gaan.

Na 20 km kwam ik het eerste geopend restaurantje tegen langs de weg tegen en er een lekker "Bauerfrühstück" gegeten: een omelet met blokjes hesp en spek, gebakken schijfjes aardappelen, tomaat, gemengde salade en zelf ingelegde augurken. Mjam, mjam , we konden er weer tegen.

Een bloem die in Vlaanderen haast is uitgestorven, de korenbloem (foto). Hier meet hopen langs de velden.

Onderweg kwam ik door Brück, ook door Vlaamse inwijkelingen gesticht en verwijst naar Brugge. De Gentenaars zijn wijselijk in Gent gebleven .

Doordat ik naar het Tentstation aan het hoofdstation moest zijn, heb ik al heel wat dingen voorbij gefietst zoals de Brandenburger Tor, de Rijksdag, de Siegesaüle. Maar doordat de tijd begon te dringen heb ik nog geen foto's van hier. Ik blijf hier nog tot zondag.

Straks 1 (?) Berliner Weise mit Schuss, en 't zal smaken. ICH BIN EIN BERLINER. YES, WE CAN .

Tot in den draai,

Luc

Extra foto's

Deze stad werd voor het eerst in 1174 in een oorkonde vermeld als "Witteburg" door het werk van VLAAMSE inwijkelingen. Ook het natuurgebied ten noorden, waar ik morgen zal door fietsen, is hier getuige van. Het heet "Hohen Fläming". Dit kwam trouwens al eens in een uitzending van "Vlaanderen vakantieland" (VRT).

De Altstadt ademt geschiedenis en religie uit, tevens eenvoud. Moest Luther dat bij ons hebben durven te verwoorden, was hij op de brandstapel geëindigd, denk ik. Er zit nu nog steeds veel logica in zijn theorie: nu nog stromen duizenden Euro's naar het Vaticaan. Waarom? De 3de of 4de wereld kennen (of willen ze niet) ze niet.

'k #en tijdens een regenbui in een kapperssalon gaan schuilen bij Heidelinde om mijn snor wat bij te laten knippen, kwestie om er in Berlijn "deftig" uit te zien en niet de spaghettisaus van de vorige dag te proeven .

In het midden van een stadspark was de groendienst bezig een ereplantsoen, waarschijnlijk van het vroegere Volksleger, aan het snoeien. Ik veronderstel dit omdat er in het midden een soort eeuwige vlam staat, weliswaar uitgedoofd, dus eigenlijk niet eeuwig . Toen ik aan de arbeiders vroeg om er een foto te mogen nemen (het plantsoen is afgesloten) was het antwoord : "Nein, nein !!!" Angst voor hun eigen geschiedenis...

Toch nog een foto kunnen nemen van hun vroegere glorie: een Trabant. De stinkende en dampende 2-Taktauto.

Morgen naar Potsdam, waar ik ook een dag blijf, alleen al voor het Schloss Sans Sousis . En daar ruikt men reeds Berlijn.

Tot in den draai,

Luc