073. stadswild 09/11

Een paar jaar geleden kon ik eens niet slapen
-toen was dat nog een zeldzaamheid- en ik vond
dat ik me beter nuttig kon bezig houden
tot ik moe werd of vaak & slaap kreeg.
Beter dat dan te liggen woelen in bed.

In mijn nachtelijke ijver ging ik in de keuken
de kastjes onder de spoelbakken uitkuisen.
Toen ik ze opentrok viel mijn cent
dat ik dat jobke beter bij daglicht zou doen.
Wat kon ik dan wel doen?
De koelkast eens opruimen! Ja!
Daar zouden we ‘s anderendaags dan weer blij mee zijn,
dat de frigo zijn beurt gehad had.

Toen hij uitgewassen en opgeruimd was
hield ik twee bosjes peterselie in de hand.
Die bosjes mochten eigenlijk fijngehakt worden en ingevroren.

Ik spoel-&-zwier de peterselie,
’k vries de steeltjes in
en ’k zou aan de blaadjes beginnen.

Toen ik de kruidenmixer uit de kast haalde
dacht ik er ineens aan dat het ding een hoog krijsend geluid maakt,
en dat kunnen we ’s nachts niet hebben, zo’n lawaai.

’k Was een beetje fier op mezelf dat ik daaraan gedacht had,
aan de nachtrust van de echtgenoot,
van de buren, van de medemens in het algemeen.
Daarop nam ik de grote plank en
begon de peterselie met het mes te hakken.

Iets later stond LM achter mij.

Dat moeten ze vooral doen zie, me laten schrikken 
wanneer ik een mes in de hand heb!
‘k Had hem bijna naar Spoed geholpen.

- Weet ge hoe laat het is, zottemie ? vroeg hij
en hij liet mijn pols los, het mes weg van zijn navel.
- Nee, waarom?
- Omdat ge hier staat te hakken in het putteke van de nacht,
  heel het gebouw is wakker.

Ook dat nog.
’s Anderendaags dierf ik me niet vertonen
in de gemeenschappelijke delen van het gebouw.
Hoe kon ik zo idioot-gek zijn om te denken dat
peterselie hakken met het mes,
minder lawaai maakt dan
peterselie malen met het machientje!

Eigenlijk was het niet echt gek,
het was gewoon dom.
Maar dat blijft onder ons.

m
EZW-03/2013 / HiH-10/2014

Eind Augustus 2012

Vandaag ben ik heel fier op hem. Hendrik Haan woont
in de perken van het plantsoen hier rechtover sinds 29 juli,
gisteren was dat een maand.
Hij is ondertussen duidelijk een haan:
zijn kam is volgroeid en zijn staartveren staan er.
Het kraaien klinkt nu helder,
het zijn niet meer de schorre pogingen van drie weken geleden.

Vandaag was de plantsoendienst er weer.
Wanneer die mensen het gras komen maaien,
houdt Hendrik zich eventjes schuil in het struikgewas.
Elk perk heeft vooraan een grasveldje met achterin struikgewas
en daar achterin gaat Hendrik het tijdelijk ongemak uitzitten.
De dame die het gras afrijdt doet dat snel & wel.
Op een groot machien rijdt zij in enkele manoeuvres elk grasveldje kort
en iedereen is alweer van het lawaai vanaf.
Iets later komt Hendrik dan uit de struiken gestapt, maakt iet of wat entree,
waarschijnlijk weet hij al niet meer dat er lawaai geweest is.

Maar vandaag waren het de mensen met de snoei- & trimmachines voor boom en struik.
Die dingen zien er uit als oorlogsmateriaal en het geluid dat ze maken is navenant.
Ze zijn met vier of vijf man en
zij bewerken de struiken en de bomen van de verschillende perkjes tegelijkertijd.
Mogelijk is dat om de geluidsoverlast voor de buurt zo kort mogelijk te houden.
Dat is dan zeer lovenswaardig, maar
waar moet Hendrik naartoe wanneer aan elk struikebosje
het verschuilen onmogelijk gemaakt wordt door het geloei van het gesnoei?

Af en toe stopte het lawaai bij een van de bosjes,
en dan hoopte ik maar dat daar Hendrik zat,
dan kon hij het lawaai efkes vergeten.
Kippen onthouden toch niet langer dan twee tellen, schijnt het.
Maar ik zag hem nergens uit de struiken tevoorschijn komen.
Deze voormiddag was ik voor het eerst een beetje ongerust voor Hendrik.
Hoeveel stress kan een kippenhartje hebben?

Na de middag verdwenen de mannen, met medeneming van alle snoeisel
en de perken liggen er voor een tijdje weer parkachtig bij.
Eigenlijk vind ik het wild uitzicht mooier,
maar om waarschijnlijk veiligheidsredenen laten ze het geen brousse worden.

Hendrik bleef zolang weg … 

Was deze invasie teveel geweest?
Was hij verder getrokken? Definitief naar de
plantsoenen van de Leo Baekelandstraat?
En toen kwam hij uit de coulissen gestapt,
hij hield eventjes halt om eventueel
gejuich en applaus in ontvangst te nemen
en ging dan zijn terreinen inspecteren.

Hendrik is er nog!
Hij heeft gelijk een echte de snoei-orkaan doorstaan.
Vandaag ben ik heel fier op hem.

m
morgen vervolg Hendrik Haan
EZW-08/2012

Nadenken, dat gaat zo : 

Tot 2008 stak ik een sigaret op, inhaleerde eens diep
en dan wist ik het meestal weer.
Dan ademde ik uit en typte verder.
De sigaret lag op te roken.

Wanneer ik wil nadenken dan loop ik liefst rond.
Nu zonder sigaret.
Eigenlijk moét ik rondlopen.
Het is niet iets waarover ik beslis.
Mijn hoofd dicteert mijn voeten : ‘stappen’
Ikzelf kom er eigenlijk niet aan te pas.

Mijn voeten doen hun werk en mijn hoofd wacht af.
Wat zich tussen hoofd en voeten bevindt
is efkes onbestaand of ballast,
helaas is het geen lucht.
Zo had ik eens aan het slot van een openstaande tussendeur
mijn linker voorarm geschramd en het bloed lekte er uit.
Niks gevoeld, 'k was 'bezig'.
Gelukkig is dat binnenshuis gebeurd. 'k Was aan het ijsberen.

In het terugkomen van de balkondeur vooraan zag ik
een lijn kleine ronde donkere plasjes liggen in de woonkamer.
Iets gemorst, dacht ik en 'k stapte erlangs.
"Seffes opkuisen. Straks, want ik  ben bezig".

Toen ik achteraan bij de terrasdeur keerde en
op mijn stappen terug kwam
zag ik in de slaapkamer óók van die ronde dingen liggen,
maar groter & duidelijker & blinkend rood. Bloed. 't Mijne.
En ik wist nergens van.

Al goed dat ik toen niet buiten het blokje rond aan het stappen was
of ik was zonder bloed weer thuisgekomen.

De ultieme luxe, qua nadenken, zou zijn dat ik in mijn eentje
40 dagen in de woestijn mocht rondsleffen.
In stilte.
Enkel het geschuifel van mijn sandalen zou te horen zijn.
En schorpioenen en slangen ook natuurlijk.
Ook schuifelgeluidjes.

Twee mensen hebben dat al eens gedaan.
Lang geleden.
En dat heeft toen geholpen.

Gelukkig kan ik niet tegen de zon,
dus moet ik dat niet proberen,
een woestijn met haar beesten.
Maar 't zou toch rustig zijn,
veertig dagen.
't Zou nog beter zijn dan een
oversteek op zee,
want stiller. Denk ik.

Maar 't hoeft niet telkens stappen te zijn.
Als men ergens niet aan uit kan
is het -naar ik las- soms voldoende dat men zich
enigszins verwijdert van het probleem.

Toen ik met andermans naaimachine
knoopsgaten aan het uittesten was
begon plots het ene na het andere te mislukken.

Om me enigszins te verwijderen van het probleem
had ik toen willen emigreren naar Canada.

Zonder de gebruiksaanwijzing en weg van de tafel
efkes op de sofa gaan zitten bleek voldoende.
Aan iets anders denken.
Na nóg een efkes wist ik wat ik verkeerd deed
en alles is in orde gekomen.
Zelfs de gezamelijke bloeddruk.

Het hoeft niet elke keer stappen of marcheren te zijn.
Zich verwijderen van het probleem kan vanalles zijn.
Efkes aan het raam gaan staan,
of eenvoudiger,
efkes van uit de stoel uit het raam kijken.
Bij gebrek aan raam is het plafond ook goed. Staren.

Efkes rechtstaan, of efkes gewoon de rug rechten.
Achteruit leunen, weg van het scherm.
Alles maar efkes.

Veelal volstaat dat,
maar niet elke keer.

Ooit, om het verschil neer te zetten tussen 'vastberaden' en 'vastbesloten'
heb ik toch tot aan de keukendeur moeten banjeren.
En dat was dan weer ver, voor een nuance.

m
EZW-10/2011 – HiH-10/2014

Augustus 2012

Nee, ik heb nog geen foto's van Hendrik.
Misschien zou ik daar eens werk moeten van maken.
Maar hij trekt niet verder hoor.
Hij heeft hier voldoende voedsel en ook geschikte slaapplaats.

'k Heb opgezocht wat een hoen eigenlijk eet.
Van nature, bedoel ik.
Het zijn alleseters.
Dus niet enkel granen en andere zaden, ook groen en pierekes en mierekes.
Gelijk wij dus:
granen & zaden = koolhydraten,
groen & gras = vezels, vitaminen en mineralen
pierekes & mierekes = proteïnen en vetten

Awel, de grasveldjes en de struikenbosjes hier rechtover voldoen aan de vereisten,
dat terrein kan leveren wat een hoen nodig heeft.
Er wordt op 't Net zelfs gewaarschuwd voor bijvoederen met granen.

Vocht krijgt hij waarschijnlijk via het groen en de ochtenddauw.

Hij zal niet verder trekken.
Er is rondom rond de plantsoenen niks aantrekkelijks,
noch qua beschutting, noch qua voeding.

Hij blijft ook weg van voetpad en rijweg.
Dus wat zou hij verder trekken.
Als ik hem zo behoedzaam bezig zie vind ik het al een mirakel
dat hij zonder ongelukken van de straat hierachter
helemaal tot in het plantsoen hier rechtover geraakt is.

Waarschijnlijk was hij dringend op zoek naar
terrein met meer beschutting en met nachtverblijf.
En dat heeft hij dus gevonden hé.

't Is een zeer rustige overbuur.
Hij is de hele dag bezig met zijn eigen zaakjes,
ik met de mijne.

m
morgen vervolg Hendrik Haan
EZW-08/2012

Vrij jong las ik al mee uit de boekenkasten van mijn ouders en
tijdens een acrobatie om bij de bovenste plank te geraken,
bij de B van Buddingh, trok ik een woordenboek naar beneden.

Dat viel pal met de punt op mijn hersenpan,
ik tuimelde achterover sloeg met mijn hoofd
tegen de rand van een houten voetbankje.

Mijn Ma was er niet over te spreken.
Door mijn klim naar Buddingh
had ik een hersenschudding kunnen oplopen, meende ze.

Laura, mijn jongste zus, ving iets op over schudding & Buddingh
en vertelde aan wie het wou horen dat ik een hersenpudding had.

Nu ik nogal verstrooid en ook vergeetachtig begin te worden,
heeft ze uiteindelijk misschien gelijk, over die pudding.

En misschien dateert van toen de neiging naar kolder,
sinds dat reiken naar Buddingh.

m - HiH-10/2014 - https://nl.wikipedia.org/wiki/C._Buddingh%27

Augustus 2012, na valavond 

‘k Ben zeer blij dat het halfronde plantsoen een vaste bewoner heeft.
Ik ben ondertussen fan van Hendrik, met verwondering over
hoe het hoen zich daar zo vlot weet te redden,
een en al instinct en reflexen. Grandioos.
In dat plantsoen met zijvelden is hij geen dakloze die beschutting zoekt,
hij stapt er rond met de slimme stappen van een pionier die weet
wat een rechtmatige claim is:
hij was eerst, dus hij zal  blijven.

Maar vanavond zag ik hem iets doms doen.
En is dom doen niet een beetje gevaarlijk voor een dier dat in vrijheid leeft?
Ik hou mijn hart vast.

Grondvogels vliegen bij valavond naar een stok, weg van de grond want
na valavond komen de roofdieren in actie.
Dat hier in de randstad weinig of geen roofdieren leven weet Hendrik niet.
Hij volgt gewoon zijn instinct en fladdert bij valavond naar zijn vaste stok.
Keuze genoeg in de houtkant hier rechtover.
Hij zit op ongeveer 2,5m van de grond, van hieruit gezien.
Morgen zal ik bij die struik eens gaan kijken of mijn schatting ongeveer klopt.

Hendrik is een witte kippehaan en wat doet die uil?
Op zijn tak kiest hij vandaag een plek aan de rand van het gebladerte.
Daar zit hij nu al uren zichtbaar wit te wezen tegen al dat groen.
Waarom hij vandaag niet IN het struikgewas een stok kiest,
zoals alle vorige dagen, ik weet het niet.

Een foute fladder-berekening misschien?
‘k Ben nog eens gaan kijken.
Ja, hij zit daar voor de rest van de nacht.
Een klad wit, duidelijk zichtbaar tegen het groen gebladerte.

Waarom vandaag ineens zo dom,
er lopen na valavond nog mensen rond Hendrik!

m
morgen vervolg Hendrik Haan
EZW-08/2012

Zelf hebben wij geen kinderen, noch LM, noch ik,
zo heeft geen van ons beiden ooit zelf
mogelijke kandidaten moeten taxeren of inschatten.

Maar mijn ouders wel.
Achteraf bekeken heb ik die mensen wat doen lijden.
Maar zij waren ook jaren en jaren te vroeg op hun hoede !
In een huis met drie dochters liepen de mogelijke toekomstigen al vroeg de deur plat.

Kameraden - Vriendjes - Lieven
Iedereen bracht ik mee naar huis als een vondst, en met het enthousiasme
van een jonge hond : kijk eens welke schat ik nu gevonden heb! 
Want ze hadden allemaal iets om speciaal te zijn.
De ene kon goed tekenen, de andere had een rode fiets, …
en die kregen allemaal een plaats in mijn hart (de lieven)
of op zijn minst in mijn achting (de kameraden).

Sommigen bleven langer dan anderen.
Die hadden dan alle promoties gemaakt, van Kameraad naar Vriendje naar Lief.
Er waren ook demoties natuurlijk, de omgekeerde volgorde.
En er was AF.
Dat was zo geen ramp want er was altijd ook AAN.

Zo kon het terug aan geraken met bvb iemand
die pas terug was van een vakantie in Griekenland.
Dan was het terug aan omdat ik alle verhalen wou horen,
want ik had weer iets om verliefd op te zijn.
Op de verhalen en op Griekenland.

Mijn hart had veel verdiepingen en vele kamers.
Mijn hart hield zeer precies bij, wie zich waar bevond in het klassement.
Voor mijn ouders was het een chaos, terwijl ik vond
dat het gewoon een plicht was zoveel mogelijk mensen graag te zien.

Toen het met een van de lieven menens werd
en de zoentjes kussen geworden waren,
verdween de rest van de hofhouding naar andere horizonten
en werd ik thuis veel minder mededeelzaam over mogelijke schoonzoons.

Voor mijn ouders was het een verademing
dat het betrekkelijk rustig werd op dat front.

Tot mijn zus Tina er aan begon, voor een jaar of zes.
En later Laura, ook voor een jaar of zes. 
De overlappingen meegerekend heeft die periode in het gezin ruim 13 jaar geduurd.

Drie pubers, drie liefdesleven met al wat er komt bij kijken. 
In die jaren is het begrip Vlaamse Soap ontstaan.
Bij ons thuis.

m
EZW-07/2014 – HiH-10/2014

Augustus 2012

Over dat eieren leggen moet ik me geen zorgen meer maken.

Vanmorgen zeer vroeg ging ik het keukenvuilbakje leegmaken in de grote bak achteraan en
toen ik buiten kwam hoorde ik uit de struiken rechtover gekraai komen.
Hennen kraaien niet hé. Hennen kakelen. En dit was gekraai.
Hendrika is dus een Hendrik, een haan.
‘k Had een jong haantje voor een hennetje aanzien. Gender-diffuus, dat beestje.

Hij heeft nog maar weinig kam en staartveren, mijn Hendrik Haan.
Hij ziet er nog helemaal uit als een hen.
Helemaal als een hen, maar hij zit 's ochtends wel luidkeels uit te kraaien waar hij woont!
En ik maar proberen zijn adres stil te houden.

Gelukkig liggen de slaapkamers van deze gebouwen aan de achterkant.
Behalve in één gelijkvloers, zij hebben de slaapkamer vooraan.
In deze straat slaapt maar 1 koppel aan de voorzijde en
tijdens de zomermaanden wonen die mensen op hunnen buiten.
Dus Hendrik mag kraaien, hij is ongeveer veilig voor de zomerperiode.
Hoe het moet wanneer de dagen korten en hij later kraait, dat zien we dan wel.

Op ’t Kiel is er eens gedoe geweest over overlast door hanengekraai.
Maar dat waren toen veel hanen. Een hele klad.
Hendrik kraait solo.

m

morgen vervolg Hendrik Haan
EZW- 08/2012

Langer werken, ‘k heb er al knappe economie-uitleg over gehoord en gelezen
en dat zal waarschijnlijk allemaal wel kloppen, dat gecijfer,
alleen, in de praktijk, zit de baas er echt op te wachten, op senioren?
Op de maturiteit en de ervaring …
En zo ja, als senioren dan écht zo gegeerd zijn,
waarom worden we dan niet massaal binnengehaald in bedrijven, fabrieken en firma’s?

‘k Denk dat er veel pep-praat verkocht wordt over
bedrijven die zitten te wachten op de 'expertise' van de senior.
Veel larie en ook veel apekool.

Er is sleet en er zijn mankementen bij senioren. Punt.
Zelf zou ik mezelf niet aanwerven.
‘k Zou mezelf niet aannemen wegens niet fit genoeg om 2 x 4 hrs continu te presteren.
Ook niet voor zittend werk.
Ik ben gewoon niet bedrijfszeker meer, zelfs niet deeltijds.
En daar zit geen enkele baas op te wachten, op iemand die
om de zoveel dagen naar huis moet omdat hij/zij moet gaan liggen
of die weer niet kan komen wegens problemen met de fysieke infrastructuur.

Als senior is men ivm met werken best niet optimist en niet pessimist.
De realiteit wordt gedicteerd door een lijf dat grillig doet.

Zo is dat.

m

EZW-10/2014

Augustus 2012

‘k Heb op het Net gezocht naar foto’s, kippenrassen gegoogeld.
Want als ik zelf foto’s ga maken ter plaatse krijg ik Hendrika niet goed in beeld én
ik ga in haar grasperkjes niet rondkruipen met de camera.
Dat vestigt maar aandacht op Hendrika en op het feit dat ze daar woont.
Dat trekt dan weer 'redders' aan.
En ze heeft echt geen mensen nodig hoor.

Voorlopig dus geen foto.

Ze is wit.
Ze heeft nog niet veel kam.

En of de kam felrood is, daar zal ik morgen speciaal op letten.
Met de verrekijker. Zo zie ik haar meestal.
Ik hoop dat ze geen eieren legt.
Uit de grond van mijn hart hoop ik dat.

Volgens het Net zou Hendrika een gewone witte huiskip zijn.
Jammer genoeg vinden mensen die lekker.

m
morgen vervolg Hendrika Hen
EZW-08/2012

Het nieuw liefje van de zoon van
Hanna-van-de-broodjeszaak-hier-op-de-hoek
vindt van zichzelf dat ze meertalig is en ze heeft BV-ambities.

- West-Vlaams, dat is die taal die geschreven is voor actrices, wist ze.
- Voor actrices?
- Voor de goéie actrices, stelde ze.

Ze had mogelijk iets opgevangen over 'op het lijf geschreven',
rollen worden soms geschreven voor bepaalde vertolkers.
Maar zij had het over een streektaal, die speciaal ontworpen zou zijn voor een aantal mensen?

Na een beetje aftasten en puzzelen begrepen we dat ze daarmee
Maaike Cafmeyer en Liesa Naert bedoelde.
En mensen als de Wimmen Willaert en Opbrouck.

- Stefaan Degand ook ? vroegen wij.
- Nee, die is van Gent.

Dat Degand van Gent wil zeggen wist ze,
maar dat de man desondanks West-Vlaming is
is in dit landsgedeelte niet duidelijk.
Alle hulp is welkom.

Dat West-Vlaams veel en véél ouder is dan al deze acteurs samen,
dat moet iemand haar nog aan het verstand brengen.
Maar ik niet.

m
HiH-10/2015

Augustus 2012

‘k Heb een naam gevonden voor het kippetje : Hendrika.
Omdat ze woonst gekozen heeft op de hoek met de Henri van de Veldestraat
en die man was wereldberoemd in zijn branche,
en ook omdat ze een hennetje is hé.

Henri (Hendrik) + hen (vr) = Hendrika.

Het adres had ze al sinds vorige week zondag.
Dat heeft ze zelf gekozen en zeer goed gekozen:
ze bewoont drie afzonderlijke grasvelden met elk aan de achterkant struikgewas als beschutting en
gescheiden door stoeptegels die opwarmen in de zon.

Die stroken voetpad zijn na een regenbui sneller droog dan
de grasveldjes en de grond onder de struiken.
Op zo’n droge tegel zit ze dan, als een bol pakje pluimen, de genoeglijkheid zelve.

Na een adres heeft ze nu ook een naam maar dat weet ze nog niet.
Morgen haal ik kippenvoer, want ik zou het erg vinden dat ze verder trekt omdat
haar grasveldjes en struikgewas na elf dagen niks meer te bieden hebben.
En misschien koop ik ook een drinkbakje.
Met daarop haar volledige naam. Hendrika Hen, Kip.

‘k Ben al elf dagen aan het opzoeken en lezen & studeren over kippen.
Ik spreek zelfs al wat kips.

In die elf dagen zijn nogal wat pogingen ondernomen om haar te 'redden'.
Hoe beter ik haar gedragingen leer kennen,
hoe beter ik kan inschatten na hoeveel tijd de redders het zullen opgeven.
Hendrika heeft haar instinct en haar struikgewas, de maquis.
De doe-goeders hebben enkel hun onhaalbare ideeën,
inadequaat materiaal en onhandige gebaren.

Vorige zondag was echt een topdag, drie.
‘k Heb over die drie verschillende ploegjes en hun pogingen een relaas in de steigers staan,
maar na een paar lijnen is het telkens alsof mijn pen met vitriool schrijft.
Niet geschikt voor publicatie. Dat moet herwerkt worden.
En ondertussen lach ik mij een kriek wanneer ik
de zoveelste poging zie stranden op het kippig gedrag van Hendrika.
Want ze heeft misschien niet veel hersens maar
heel haar nek en ruggegraat zitten vol met reflexen en overlevingsdrang.

Hendrika is de kip en de doe-goeders zijn de kiekens.
Vandaag is de stand der dagen 11-0 voor Hendrika.

m
morgen vervolg Hendrika Hen
EZW-08/2012
https://nl.wikipedia.org/wiki/Henry_Van_de_Velde

Dit jongetje had wat problemen met het begrip tweetaligheid.

Hij vernam dat zijn favoriete Nonkeltje
een stage ging doen in Engeland.
Er werd uitgelegd over 'stage' en over Engeland.
Een stage is zoals werken. En ginder blijven slapen ook.
Ginder wonen dus.
Voor een tijdje. In Engeland.

- Gaat gij dan Engels spreken? vroeg de Kleine.
- Ah ja, natuurlijk, zei het Nonkeltje.
- Altijd?
- Altijd.

Daar werd de kleine stil van.
Dat bekwam hem niet.
Er was iets.
De Mama boog zich over dat klein hoofdje
en fluisterde : "Zeg het maar."

- Als hij Engels spreekt, bibberde zijn lipje,
  dan zal ik hem niet meer verstaan.

m
HiH-10/2015

Juli 2012
 
Op vrijdag zag ik in de straat hier achter een kippetje los lopen.

Awel, twee dagen later, in alle zondagse vroegte,
zag ik haar hier rechtover rondstappen, in het plantsoen aan de overkant.
Ik geloofde mijn ogen niet.
In twee dagen was ze tot hier gekomen.
Op haar kippenmaniertje, al scharrelend.
Overdag, wanneer er gerij is. Ik moet er niet aan denken.
Nuja, ze kan ook rennen als het nodig is.

Daar was ze dan.
Op een zonnige zondag.
En ze is gebleven.

Ze heeft haar terrein goed gekozen.
Elk grasveldje is aan de achterkant afgezoomd met struikgewas.
Wanneer de kauwen of meeuwen of kraaien komen kijken wat ze zoal aan het doen is
stapt ze de bosjes in. Daar volgen ze haar niet want
ze kunnen er niet opvliegen wanneer nodig.
In het struikgewas heeft ze beschutting tegen gevaarlijke gevederde moeiallen.

Katten zijn hier niet dit jaar en honden blijven aan de leiband.
Maar hier leeft nog een ander gevaar: mensen.
En die lopen wél los.
Niet alleen hangjongeren, maar ook de doegoeders die haar willen 'redden'.
Die hebben tot hiertoe telkens het onderspit moeten delven.
Al negen dagen.
Vandaag is het dus 9-0.

Voor wie wil zien waar KippetjeKip woonst gekozen heeft,
op de hoek met de Henri van de Veldestraat
is een grasveldje waar in het midden hoge 1 boom staat.
In dat perk woont KippetjeKip nu. Daar en in de twee perken rechts ervan,
waar het struikgewas denser is.

Ze zal ergens een tak gevonden hebben om op stok te gaan
want na 11 dagen vrijheid, waarvan negen hier,
doet ze nog even monter en vinnig.
En stortregens heeft ze ook al overleefd.
9-0 dus.
Ik hou de stand bij. En ik hou u op de hoogte.

m
morgen vervolg Kippetje
EZW-08/2012

Juli 2012, een stille warme dag 

Toen ik bij de apotheker buiten kwam
nam ik de andere straat want ik moest nog langs de glasbak.
Dat had ik eigenlijk eerst moeten doen, môja …

Naar huis komen via die andere straat is oké hoor,  
die straat heeft ook haar charmes. Er zijn een paar mooie voortuinen.
En richting hoek zijn een paar volgroeide perken,
met boom en struik en klimplanten al. Een beetje wild,
maar sommige huizen kunnen dat hebben.

Ik was ter hoogte van nr 29 toen ik een paar tuintjes verder
op de stoep een kippetje zag lopen.
Ze stapte met die behoedzame elegantie waarvoor u en ik
naar de balletles moeten. Hadden gemoeten.

Ik vroeg me af van waar ze kon ontsnapt zijn.
Er geeft geen enkele achtertuin rechtstreeks op de straat uit.
Nuja, de bewoners houden haar wel in het oog, dacht ik.
Zoiets is wensdenken natuurlijk, het is een stille woonstraat en in juli
brengen de mensen hun tijd door aan de achterkant van het huis.
Niémand houdt dat kippetje in het oog.

Het kippetje deed een paar haastige pasjes,
ze had iets zien liggen dat van kippebelang was.
Ziezo, opgeruimd.
En ze keurde de tegels. En de voegen.
En dan repte ze zich weer.
En dan vergat ze naar waar en waarom en
bleef met een opgeheven poot twee tellen staan denken.
Langer denken kippen niet.

Ik kon daar niet blijven staan kamperen
- 'k had al een gordijn zien bewegen-
dus bracht ik mezelf traag terug op gang.
Na enkele meters haalde ik het kippetje in natuurlijk.
Dat vond ze niet erg, haar wereldje is groot genoeg om er
een voorbijganger bij te nemen.
Ze verdween ongehaast het stuikgewas in,
maakte zich daar nuttig en ik
bestond al niet meer in het kippekopje.

Wat een gemoedsrust moet dat zijn.
Bijna benijdde ik haar.

m

vervolg morgen
EZW-08/2012

Ergens in de jaren 60

Een mooie toupet is een flinke hap uit het gezinsbudget maar
als haar lieve man dat toupetje nodig heeft voor zijn zelfvertrouwen en zijn zelfbeeld
dan kómt die toupet er.

Hij is geen uitgaander en heeft geen dure hobby’s.
5.000 fr moet kunnen, zij zal daar haar schouders onder zetten:
'We zullen een efforke doen'.
Liefst zo dat de andere gezinsleden er niet onder lijden.

Dank zij haar vindingrijkheid
komt er 5.000fr vrij in de planning van het budget én
komt die toupet er!

En dan gaan ze naar het jaarlijks lente-bal, hij in zijn schoon kostuum.
Dit jaar ook met haar op zijn hoofd.

Hij is niet echt een danser, maar zijn vrouw amuseert zich daar zo
en zij mag toch ook iets hebben.
Vooral nu, sinds ze die 5.000fr voor hem
aan het verrekenen is in het huishoudbudget.

Na de obligate slows met zijn vrouw gaat hij zich verschuilen aan de toog,
daar komen haar vriendinnen hem niet halen om te dansen.
Hij geraakt in gesprek met vier vrolijke gasten van elders uit de streek.
Na drie glazen (lauw) bier wordt hij sentimenteel en
vertelt hoe 'n goed vrouwke hij wel heeft … zie mijn toupetje.

De vier bavianen ruiken prooi en drijven het drinktempo op.
Na het achtste glas hebben ze hem zover dat hij
een bijdrage wil leveren aan de financiële inspanningen
van zijn lieve schat en hij ontvangt een bankbriefje
in ruil voor zijn toupet.

Met in zijn ogen
tranen van dankbaarheid over zoveel goedheid in de wereld
brengt hij statig-scheef-kaarsrecht het bankbriefje naar zijn vrouw.

Zij schrikt van zijn onbedekt hoofd,
van het bankbriefje,
van zijn kleur,
snapt ongeveer de situatie,
springt recht om de snoodaards aan te pakken,
trekt daarbij haar orangeade over haar 'goed' kleed
-en wij weten allemaal dat orangeade lelijke vlekken maakt-
en ziet dat de boosdoeners verdwenen zijn.

Die zijn weg naar een ander bal in een andere gemeente.
En passant zwieren ze de toupet in de gemeentevijver.
Of was het de kasteelgracht.

-----

Maanden later staat hij in zijn moestuin, een pet op zijn hoofd tegen de herfstmisten.
Zuchtend legt hij een sigaret terug in zijn tabaksdoos.
Niet meer roken is ook besparen. 

Schaamte en schuldgevoel, telkens hij een sigaret
weer terug in zijn tabaksdoos duwt.

m
EZW-08/2011 – HiH-10/2014
naar een idee van AV, waarvoor dank

Nu is het duidelijk, nu staat het vast,
Vaderschap maakt Slim.
Of toch vindingrijk.
Of beide.

Kleine Marty wordt twee en moet kaarsje-blazen.
Dat lukt nog niet zo goed. Dat lukt helemaal niet.
- Ge bakt er niks van, constateert de papa voor zichzelf.

Daar & dan neemt het vaderschap over,
papa krijgt een ingeving om de kleine aan dat succesje te helpen.
Ondernemingszin moet gestimuleerd worden,
succes versterkt het gevoel van eigenwaarde …,
opvoedkundige principes die de papa misschien wel
ergens gelezen heeft maar op het moment zelf
neemt gewoon het slim vaderschap over. En dat komt uit het ruggemerg,
niet uit opvoedkundige artikels of boeken.

Op 01min05 in het filmpje:
- Wacht eventjes, zegt hij tegen Marty en hij haast zich van tafel.
- Slow down, daddy! (niet rennen, papa) antwoordt Marty.
‘Niet rennen’, dat hoort Marty per dag dikwijls zeggen.

De papa komt weer in beeld met iets nuttigs.
Marty blaast het vlammetje uit.
Helemaal alleen, want nú kan hij het.

klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=OULuqNgEWmU
01min33

m
HiH-09/2015, herwerkt

het Jachtinstinct van de Man
Er zit een vlieg in huis.
Soms is ze in de woonkamer, soms in de keuken.

LM heeft een vliegenmepper in de hand.
In dit appartement is er per vertrek een vliegenmepper beschikbaar.
Wij zijn de zwaarst bewapende woonst in het gebouw.

LM beweegt zich sluipdansgewijs en scandeert zachtjes : 
waar is da beesje
HIÉR is da beesje

Natuurvolkeren hebben ook zulke rituelen.

MEP

Na de mep gaat de uitvaart van het beesje
via het balkon vooraan of
via het terras achteraan
en dan klinkt de triomfantelijke brommelodie

waar gaat da beesje
DÁÁR gaat da beesje

Aan zijn onderlip zie ik dan dat de oermens in hem
tevreden is.
Oer-tevreden.

m
EZW-07/2014 – HiH10/2014

Waarover het ging
.
Jantje zag eens pruimen hangen,
O! als eieren zo groot.
't Scheen, dat Jantje wou gaan plukken,
Schoon zijn vader 't hem verbood.

Hier is, zei hij, noch mijn vader,
Noch de tuinman, die het ziet:
Aan een boom, zo vol geladen,
Mist men vijf, zes pruimen niet.

Maar ik wil gehoorzaam wezen,
En niet plukken; ik loop heen.
Zou ik om een hand vol pruimen
Ongehoorzaam wezen? Neen !

Voort ging Jantje, maar zijn vader,
Die hem stil beluisterd had,
Kwam hem in het lopen tegen
Vooraan op het middenpad.

Kom mijn Jantje, zei de vader,
Kom mijn kleine hartedief!
Nu zal ik u pruimen plukken,
Nu heeft vader Jantje lief. *

Daarop ging Papa aan 't schudden,
Jantje raapte schielijk op.
Jantje kreeg zijn hoed vol pruimen,
En liep heen op een galop.

Auteur: Hiëronymus van Alphen (1746 - 1803)

Hoe het verder ging

Jantje liep dus heen in een galop, hij rende zwaar beloond en beladen weg
met zijn hoedje vol pruimen. Dat is al een kilo of meer.
Hij heeft zich ergens in de graskant gezet en hij heeft al die pruimen opgegeten.
Allemaal. Ze waren zoet en sappig, hij kon niet ophouden, die hoed moest leeg. 
Die avond aan tafel wou hij niet eten natuurlijk.
Zijn vader dacht, van die paar pruimen kan dat toch niet zijn …

’s Nachts kreeg Jantje buikloop. Acute buikloop.
Zijn moeder werd wakker van het gestommel.
Ze kon al direct aan de slag met pyjama’s en beddengoed.
En er waren in die tijd nog geen wasmachines hé.

Van al dat gedoe werd de vader ook wakker
en toen hij zag hoe ziek zijn zoon was
zei hij nadenkend : tiens, van die paar pruimkes zo ziek zijn …

Tussen twee krampaanvallen kwam aan het licht
dat Jantje de pruimen niet had afgegeven in de keuken,
maar dat hij ze allemaal zelf opgegeten had. Heel de hoed leeg.

De moeder trok wit weg en de vader stond er wat bedremmeld bij.

Het duurde bijna drie dagen eer de aanvallen afnamen.
Ondertussen vreesde men voor Jantjes leven.
Vraag maar aan de Wereldgezondheidsorganisatie hoe gevaarlijk diarree kan zijn.

Jantje heeft het overleefd, maar in die drie dagen
stierf het huwelijk van zijn ouders. 
Zijn moeder heeft haar man nooit kunnen vergeven
dat hij hun kind in levensgevaar gebracht had, met zijn
pedagogische principes en praktijken, met zijn over-belonen!

Men heeft een kind niet lief omdat het braaf is. *
Men heeft een kind lief omdat het ís.

En men geeft het twee pruimkes,
de rest brengt men zelf naar de keuken,
het kind kennende.

Een jaar later waren ze uit elkaar.
Dat was een ramp, want zij waren eigenlijk allebei gezinsmensen.
In zijn eentje bakte hij er niks van, hij raakte aan de drank,
verloor zijn werk, werd dakloos en eindigde in anonimiteit.
In haar eentje bakte zij er niks van, ze verzeilde in de armoede
en is in eenzaamheid omgekomen van ontbering.

Jan onthield uit het pruimenvoorval dat hij van die boom zo volgeladen
beter vijf à zes pruimpjes gepikt had ipv het modelkind uit te hangen en
dat zijn braaf-zijn niets dan kommer en kwel had voortgebracht.

Kortom,
door de gevolgen van zijn bravigheid raakte zijn normbesef compleet verwrongen
en hij verzeilde in de criminaliteit.
Hij werd neergeschoten tijdens een afrekening in het Russisch fruitmilieu.

m
EZW-08/2012 / HiH-10/2014 / herwerkt
https://nl.wikipedia.org/wiki/Hieronymus_van_Alphen#.27Kleine_gedichten_voor_kinderen.27
https://nl.wikipedia.org/wiki/Wereldgezondheidsorganisatie