Berichten van 1 april 2018 tot 30 april 2018

alles onder controle

Opvoeden is meer dan een voltijdse job.
Het is een 24/7-taak, men is continu van wacht, dus ook op zon- en feestdagen.
Vooral ook op die dag dat de oudste, Tim-6j, zijn eerste communie deed.

De Mama heeft nog 2 zoontjes, Sam 5j & Tom 4j.
En zij heeft drie inwonende jongere broers, de Nonkeltjes.
En er is de echtgenoot/papa.

Die ochtend ging het over het nummer 100, een getal dat de twee jongsten ook kunnen lezen.
De Mama, categoriek :""Nummer 100 bellen mag énkel wanneer ge in nood zijt."
Waarop de jongste, tamelijk enthousiast: "Ja, gelijk als een draak u verbrand heeft!" 
Sam wou niet onderdoen: "Of als ge op een draak zit die nog leeft en ge kunt er niet af!"

Nonkeltje 20j : "Dat zijn twee zéér geldige redenen, ja."
Nonkeltje 18j : "Mij is het vorige week nog overkomen, op een draak zitten."
Nonkeltje 16j : "Eigenlijk telkens wanneer er draken mee gemoeid zijn …"

De twee jongsten vinden het nog gewoon dat ze door de Nonkeltjes serieus genomen worden. 
Maar Tim is een dromerig jongetje. Hij was verontrust door al dat draken-macho-gedoe.
Hij gleed van zijn stoel, ging naast zijn vader staan, legde zijn twee handjes
op het been van zijn zielsverwant & bondgenoot en vroeg stilletjes:
- Die gaan vandaag niet komen hé Papa, die draken?
- Nee jongen, vandaag niet. Vandaag is het uw feest.

Tim leek maar half gerustgesteld.

- En anders, besloot de Papa dapper, belt Mama de 100 wel.

m - voor AdB – EZW - 06/2013, herzien

... het buíkgevoel ?

In mijn directe omgeving ken ik niet ene mens die het woord buikgevoel gebruikt.
Wel ingeving, idee, inspiratie, inval …

Op radio en TV wordt het woord gebruikt alsof dat buikgevoel, wat het ook moge zijn,
een rechtvaardiging inhoudt voor een beslissing of een besluit
waar geen vlokje denkwerk aan vooraf gegaan is. 
En het woord wordt dan met zo'n groot-gelijk uitgesproken
alsof de dagelijkse portie genade gods neergedaald is, recht de buik van de spreker in.

Mij doet het woord eerder denken aan Immodium, en wel direct!
En bij hardnekkig 'buikgevoel' dringend de huisarts raadplegen, binnen de 24hrs!

Persoonlijk spreek en schrijf ik vanuit mijn hoofd en vanuit mijn hart.
En soms klets ik uit mijn nek. Maar nooit vanuit buikgevoel. Dat lijkt me, euh, tja … 

Wat is er mis met de woorden ingeving, idee, inspiratie, inval?
Of met intuïtie? Dat zegt toch al wat het moet zeggen, intuïtie. 
En daar is geen Immodium bij nodig.

m - EZW-08/2014, HiH-04/2015, buikgevoel is een aandoening!

het kind raakt ZOEK in al die beroering

Een hele tijd geleden las ik van iemand die het kan weten : een grootmoeder lijdt twee keer.
Een keer omdat ze meevoelt met haar kleinkind, een keer omdat ze meevoelt met haar kind. 
Daaraan dacht ik toen ik las dat de grootmoeder toekwam met nieuwe witte schoentjes, vervangschoentjes.
In de juiste kleur! Feest zou men denken. Een dag vol opluchting. 

Dit was lang voordat meisje-zijn in de greep was van Studio 100, van Disney, en van andere commerce. 

De grootmoeder wil goed doen voor haar kleinkind, dat hartje terug blij maken,
want de ontgoocheling van het kleintje, toen de schoentjes op de communie-dag verruïneerd waren, 
heeft zij zelf tot in haar merg gevoeld. 
En tegelijk was haar aankoop mogelijk ook een manier om het gezinsbudget een extra-uitgave te besparen.
Het in orde te brengen voor haar kleindochter, dat was haar drijfveer.
Maar in haar elan, die uit de goedheid van haar hart kwam, had de grootmoeder niet overlegd met de moeder. 
En daar botst het dan. 

Haar gedrevenheid om iets te herstellen, iets in orde te brengen voor haar kleindochter
botst met de aanpak van de moeder en misschien ook met het gezag van de moeder.
De moeder voert immers een bepaald beleid, zij heeft gezin en huishouding te bestieren.
En in die botsing raakt het kleintje zoek.
Want zij had die nieuwe witte schoentjes wél gewild.
Maar wat zij wou of wilde is bedolven geraakt onder de standpunten van de groten.

'k Ben het natuurlijk aan het uitvergroten, maar het is wel een speciale passage vind ik. 
Als het een fragment uit een film was, of een passage uit een boek
zou ik niet weten met wie ik moet meevoelen
met de grootmoeder, wier goed bedoeld gebaar niet paste in de situatie, en die daar nu teleurgesteld staat,
met de moeder, die een lijn te volgen heeft, of
met het kleintje, dat eigenlijk de witte schoentjes met twee handjes had willen aannemen.

Botsing en beroering, het is van alle tijden.

m – HiH-05/2015, herwerkt

Communicant zijn was toen ook een beetje prinsesje zijn.
Andere prinsesjesdagen waren er in die jaren niet. 
Voor de ene was het feest dat roze jasje met de zwarte lakschoentjes,
voor de andere waren witte schoentjes het toppunt van glans en glorie.

Voor het eerst zelf schoenen mogen kiezen,
feestschoenen dan nog wel, witte …
die schoentjes waren dagen en dagen op voorhand al de spil van het gebeuren.

Er werd in de catechese verteld over ons vroom zieltje en zo,
maar witte schoenen mogen kiezen, dat kriebelde aan het hartje.
En dié opwinding was duidelijk voelbaar.
Kleine momentjes van voorpret. Alhoewel, pret was het eigenlijk niet.
Kleine momentjes van anticipatie: nog drie keer slapen en we gaan schoentjes kopen.

Dan de aankoop zelf.
De schoenwinkel leek een paleis van overvloed omdat we zélf mochten kiezen.
En toen geurde een schoenwinkel nog naar leer. Een geur vol belofte.
Daar mogen kiezen gelijk een grote.
Passen.
Andere ook passen.
Op een stukje tapijt staan rond paraderen met die spiksplinternieuwe schoentjes aan de voet.
Er stonden spiegels.
Spiegels voor de voet en ook grote spiegels.
Die schoentjes spiegelen was een belevenis op zich.
Een beetje wiebelen en koket doen met het voetje, zoals we dat de moeders al hadden zien doen.

Schoentje en voetje, zeggen we nu, maar toen we zes waren
gebruikten we geen verkleinwoorden wanneer het onszelf betrof.

De dag zelf :
degene die ’s morgens de witte feestschoenen mag aantrekken
voelt zich onmiddellijk de feesteling voor de rest van de dag. You are what you wear.
En voor een keer moet ge niet zelf uw schoenen dicht doen.

En dan, na de verplichte geplogenheden, wanneer eindelijk!, eindelijk het feest begonnen is,
komt op al dat wit, op al dat contentement en al die glorie – plots zwarte modder. Smeur en klodder.

Wég feestgevoel.
Die zwarte smos zat niet alleen op de witte kousen en op de feestschoenen,
het hartje huppelde niet meer.
De voetjes dartelden niet meer.

Ook al was er in de namiddag nog taart of ijsroom te krijgen,
er was iets weg uit het droomscenario.

m – HiH-04/2015, herzien

het moment van besef

Er was eens een klein meisje dat in Brasil woonde.
Er was knuffel waarachter ze zich verborg.
En toen kwam er een ploeg rare mensen
met een rare camera waarmee ge uzelf kunt zien.

De dag erna
wordt het cameraschermpje opnieuw haar kant op gewenteld
en ziet ze zichzelf voor de eerste keer met haar nieuwe glimlach.

                

Haar blik geeft het moment aan wanneer ze beseft
dat haar leven een andere wending genomen heeft.
Met een voorzichtig gebaar raakt ze haar gelaat aan,
om te weten of ze op het schermpje wel zichzelf ziet.
Let op 02min12, en dan een seconde later het besef, die ogen vol wonder…

De klank heb ik afgezet, de muziek doet af aan de tover van dit moment :
https://www.youtube.com/watch?v=GGX0oZUx_Rs 
04min20

m – EZW-04/2013, herzien

nog over overleven (vervolg van tekst 452)

Een tuin hebben we niet, het eten zou dus
uit de voorraad in de berging en uit de diepvriezer van de keuken moeten komen.
Aardappelen hebben we maar voor een dag of twee in huis, daarna zou het pasta en rijst worden.

Op voorwaarde dat we vanaf dag één rantsoeneren volgens de voorschriften
-die op het Net wel zullen te vinden zijn- en het echt voorzichtig spelen,
denk ik dat we twee maanden doen met onze voorraden.

Voor groenten zou ik van zodra de verse groenten op zijn,
afwisselen tussen diepvries en conserven, om de andere dag.
We hebben nogal wat conserven staan,
die voorraad zou misschien langer meegaan dan de diepvriesgroenten. 

LM houdt aan dat voorraadje conserven in de berging.
Voor mij hoefde dat niet, we hadden toch De Diepvriezer!
Dat is zo’n keukenmodelleke met drie laden. Eigenlijk niks om een uitroepteken achter te zetten.

De berging hangt vol planken, in een schikking die ik toen zelf bedacht en berekend had.
Daar ben ik nu nog tamelijk fier op, op die berekeningen. Ze klopten.
Ze kloppen nog altijd want er is nog geen enkele plank bezweken.
De drie halve schabben die LM toen wou in de berging wilde ik voor iets anders in gebruik nemen.
Waarvoor weet ik niet meer, het is 20 jaar geleden.
LM heeft daar nog altijd zijn voorraadje, hij houdt dat bij.
En voor sommige dingen reken ik nu op het voorraadje natuurlijk.
Over de hele breedte van vier planken nu.
‘k Had niet gedacht dat ik ooit met die paar planken blij zou zijn.
Vandaag kunnen ze zelfs dienen voor een schrijfstukje.

Brood zou een probleem worden.
We hebben standaard twee pakken crackers in voorraad.
Dat wordt afwisselen met pannekoeken, desnoods zonder eieren.
En wanneer de melk op is en we geen pannekoeken meer kunnen bakken
eten we wat pasta of rijst voor onze portie koolhydraten bij het ontbijt.
En ik probeer iets met bloem en water en kruiden, zo’n Turks ding.
Vetstof zou zo geen probleem zijn, we hebben olie in voorraad, arachide- en olijfolie.
En tafelzuren zijn er ook, er zou geen lek ketchup of geen augurk te weinig zijn.

Verder zijn er de onvolprezen bouillonblokjes,
die heb ik in dozen van 60+12 stuks in voorraad (Col*ruyt).
Daarmee maak ik bouillon à 36 x 1L per doos, dat wordt 36 dagen per doos.
Maar hoe maak ik in tijden van schaarste van die bouillon dan soep?
Dat zal passen en meten worden, maar ’t zou gaan, mits wat vindingrijkheid.

Fruit, yoghurt, vlees  & verse vis, dat zou een probleem worden op termijn.
Misschien moeten we wat voedselsupplementen in huis halen, voor ’t geval.
Fruitconserven komen niet in aanmerking wegens teveel suiker.
Gedroogd fruit, idem van ’t zelfde, geen gedroogd fruit bij ons. Nog geen rozijn.

Misschien zou ik yoghurt en kefir een tijdje zelf kunnen maken.
‘k Zal eens zo’n zakje poeder in huis halen.
Vlees in conserven? Nee liever niet.
Wanneer de eieren op zijn zullen we iets anders moeten bedenken voor de proteïnen.
De visconserven mogen aangevuld worden, dat moet ik straks aan LM zeggen: tonijn, zalm, makreel.
En ook kefirpoeder. ‘k Ga dat allemaal direct op het boodschappenlijstje schrijven zie!

Maar eigenlijk, als het er op aan komt, is het waarschijnlijk allemaal futiel.

m – EZW-04/2013 - Wie maakt er nu weer regelmatig kefir, is dat Big Ietie?

Natúúrlijk is het totaal verkeerd om dieren te vermenselijken
en hen menselijke emoties toe te schrijven maar soms
is de uitdrukking in hun lichaamstaal of op hun snuit zo treffend dat
het moeilijk is om dit niét te doen.

Deze verzamelde dierenfoto's zijn een paar voorbeelden
uit de reeks 'dieren die ten zeerste teleurgesteld zijn in u'.
De bijschriften zijn geen vertalingen.
De uitdrukking van dieren dus, niets menselijks is hen vreemd.

Deze huisgenoot neemt het niet dat ge zonder iets te zeggen zomaar het gras gemaaid hebt.

# 01    

Deze jongeling is geschokt te horen dat ge nog geen Mobib-kaart hebt. Werkelijk geschokt.
 
# 04   

Deze man wou iets zeggen over die belastingaangifte van u maar hij doet er voorlopig het zwijgen toe.
Voorlopig.

# 06    

Deze jongedame schrikt dat ge gisteren niks naar haar verzonden hebt.
En het is al bijna vandaag!

# 09   

Deze  goede vriend vindt dat ge u aangesteld hebt op dat laatste feestje :

# 18    

En deze twee willen er zelfs niet over praten. Oké?

# 19    

Deze kameraad wou iets zeggen over uw drankgebruik, maar dat vermoedde ge al.

# 20   

Deze huisvrienden besluiten dat ge helemaal niet zo slim zijt als ge zelf wel denkt.

# 26      # 1

En deze lieverd vindt dat ge best oké zijt. Laat de anderen maar lullen hoor, ik ben héél blij met u!

# 33    

m – EZW-05/2012, herwerkt - http://www.buzzfeed.com/expresident/animals-who-are-extremely-disappointed-in-you

ondanks de generale repetitie …

“Een gemoedelijke burgervader speelt de hoofdrol tijdens
de voorbereidingen voor Koninginnedag, 2008.
De koningin komt op bezoek in zijn gemeente en dan moet alles perfect georganiseerd zijn.
Hij houdt toezicht en denkt tot slot opgelucht adem te kunnen halen.”

De opbouw van dit filmpje vind ik magnifiek, afwisselend van een gemeenteplein naar Het Paleis.
De burgemeester (alvast mét ambtsketting !) mag de startknop testen.
Het lichtpaneel geeft aan over wie het gaat. En de startknop is oranje. 
Volgende test : er landt een parachutist op de oranje startknop,
er mag dus wat spektakel mee gemoeid zijn. Ook die test is geslaagd. De burgervader glundert.  
Dit is allemaal zo gemoedelijk en zo écht! 

Op 00min22 begint het ander luik van het verhaal. 

                                  

Andere omgeving, statig. Met een gans ander soort muziek, plechtig & feestelijk.
Op 00min29 komen er twee meisjes in beeld (Amalia & Alexia?)

klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=Z2lr-8nibA8 
01min10

Misschien overdrijf ik maar ik vind dat dit filmpje toch zo
machtig-magnifiek-goed ineen steekt. 

m  – EZW/2014, herzien

'k Herinner me dat we als kind, einde jaren '50 was dat, ongeveer alle heren
in het Elisabethpark van Koekelberg mochten aanspreken over sigarenbandjes.
Zij wikkelden die gewillig los van de sigaar, gaven ons de bandjes
en oogstten dankbare glimlachjes van de jonge moeders. Toen had dat park nog charme.

de kinderen van BOB SCHOLTE

'Heeft u een sigarenbandje' - Een liedje dat heel populair was in de jaren '30.
Mede omdat het verzamelen van sigarenbandjes een rage was.
Dus als je iemand op straat zag met een sigaar vroeg je om het bandje.
Deze opnamen stamt uit januari 1936.
Werd gezongen door de kinderen van de bekende zanger Bob Scholte.
Ab en Greetje hebben de oorlog niet overleefd, zij stierven in een concentratiekamp. 

                           

HEEFT U EEN SIGARENBANDJE ?   

Bandjes zijn er bij de vleet
Soms wel van een vinger breed
Rood met goud en allerhande kleuren
Zie ik er één om een sigaar
Denk ik joh had ik die maar
Op de straat mag ik er niet om zeuren
Moeder zegt vaak opgepast
Doe de mens geen overlast
Maar wij hebben er zo op gevlast
Want die mooie bandjes hebben we zo graag
Daarom zingen wij maar onze vraag.

             refrein
Heeft U een sigarenbandje
Heeft U er één voor mij bewaard?
Heeft U een sigarenbandje
'k Heb er al heel wat opgespaard
Heeft U een sigarenbandje
Ik ben zo blij als U 't mij geeft
Al ben ik een bijdehandje
Vraag ik het U heel beleefd.

Vader rookt altijd een pijp
Iets wat ik maar niet begrijp
Waarom rookt hij niet voor mij sigaren
Koop sigaren, rook is rook
Andere heren doen het ook
Want dan kunt U bandjes voor me sparen
Moeder zegt als jij weer gaat
Bandjes bedelen op de straat
Zal je zien wat jou te wachten staat
Moeder ik beloof U, dat doe ik niet weer
'k Vraag op straat niet aan een meneer.

             refrein
Heeft U een sigarenbandje
Heeft U er één voor mij bewaard
Heeft U een sigarenbandje
'k Heb er al heel wat opgespaard
Heeft U een sigarenbandje
'k Ben zo blij als U 't mij geeft
Al ben ik een bijdehandje
Vraag ik het U heel beleefd.

klank voldoende luid zetten, het is een zeer oude opname, 1936 :
http://www.youtube.com/watch?v=HzA9oJDy5h0 
03min16 

m - EZW-04/2013, bijgewerkt - http://www.cubra.nl/sjep/feestvanvroeger/feestvanvroeger6/0620sigaren.htm

slapeloosheid? ‘t zit allemaal in ‘t koppeke …

Awel, daar ben ik het niet mee eens, met die bewering.
En de maker van onderstaand werk blijkbaar ook niet.

Insomnia -                        
Insomnia - Brian DeYoung, illustrator, http://www.thebriandeyoung.com/, http://thebriandeyoung.tumblr.com/

Hoe meer ik er over lees, over slapeloosheid, hoe meer ik me erger.
Doe zus, doe zo, mijd dit, mijd dat, adem in, adem uit (doe ik al heel mijn leven),
denk zus, denk zo en denk voorál positief!
Maar dat is het nu juist, dat positief gejodel heeft bij mij omgekeerd effect,
van die positief-doenerige heilsboodschappen word ik neerslachtig, en als het voorál-positief moet zijn dan
ga ik op de sofa liggen met het neerdrukkend vooruitzicht dat ik nooit ofte nimmer nog
zelfstandig zal mogen denken in dit leven. Nooit nog.
Weet ge wel hoe lang dat duurt, nóóit?

Het stopcontact in het hoofdkussen zegt hoe het moet,
de stekker in het hoofd zegt iets gans anders.
De realiteit van haar hoofd botst met de voorschriften van het hoofdkussen.
Maar wél positief blijven jodelen hoor!

♫ - EZW-04/2013, herwerkt

Misschien moet ik eens een rubriekje beginnen, maart antwoordt.
Als Ménie Grégoire dat kon, moet ik dat toch ook kunnen.

Vraag:
Volgens een Finse expert is een fles wijn per dag niet slecht voor de gezondheid.
Morgen wil ik dat testen. Dat moet kunnen. Maar zal ik zat zijn ? JdB

Eerst en vooral, volgens mij kan die Fin dat niet weten,
in Finland wil geen ene druif groeien, laat staan een ganse fles.
Hebt ge dat daar al eens goed bekeken? Zandgrond en dennenbomen zoals
bij ons aan de kust of in de Kempen, maar dan over zoveel breedtegraden dat het monotoon wordt.

Om nu te antwoorden op uw vraag, zal ik zat zijn? als antwoord
past hier enkel een bondig JA. Beter kan ik het niet samenvatten.
Vervolgens drinkt de vraag zich op : hoe erg vindt u dat zelf?
In alle geval succes gewenst met uw eerste dag. 
En voor morgen :
'Wat is er erg aan een kater? Er is toch altijd water!
Lafenis voor nadorst, voor perkamenten keel en borst.'  

uit : Lof der Zatheid
m – EZW-04/2014 - https://fr.wikipedia.org/wiki/M%C3%A9nie_Gr%C3%A9goire

Het communie seizoen is er weer.
Afgelopen weekend kwamen dat ter sprake en er werden herinneringen bovengehaald. 

Op de dag van mijn eerste communie dacht ik dat het míjn feest was.
We hadden er hard genoeg ons best voor gedaan.
We hadden catechismus geleerd, we hadden liedjes geleerd en
we hadden de rest van de pantomime geoefend in een koude kerk 
op biezen zittingen die pijn deden aan onze knieën.
Het feest was in mijn ogen gewoon een welverdiende beloning.  

Mijn Meter zou komen en mijn Peter en zo nog wat mensen,
om in persoon die biezen zittingen te komen voelen. 
Hoeveel mensen er kwamen weet ik niet meer, maar
de verlengstukken van de tafel kwamen er aan te pas, dus dat wou wat zeggen.
Van op mijn hoogte gezien werd heel de eethoek verbouwd. 

En er was feest-eten met erwtjes en kroketten en met ijskreem en zo.
Er was een Tante om te helpen in de keuken en mijn moeder droeg zondagse schoenen in huis.
Feest dus.  
Ik was in schooluniform, met een bloemenkroontje op mijn hoofd,
met al twee melktanden kwijt en ik voelde mij een groot meisje.

Na de ijsroom moet het wat saai geworden zijn zeker, of werden er teveel sigaren gerookt,
ik trok de tuin in en aan de draad stond de buurjongen, ook in communie-tenue. 
We zijn naar de steenweg getrokken om auto’s te tellen.
Normaal mocht ik de voortuin niet uit zonder het te zeggen aan mama,
maar omdat het die dag toch mijn feest was, en omdat ik nu een groot meisje was,
was ik er van overtuigd dat ik die dag niks moest en alles mocht. 
We trokken dus naar de steenweg, de buurjongen en ik.
Auto’s tellen.

Het was ’58 of ’59 en het was zondag. Zoveel viel er niet te tellen.
(Ge zoudt dat kruispunt vandaag moeten meemaken!) 
We zaten in de kant wat te frutselen met grassprietjes, paardebloemen en madeliefjes.

Daar heeft de ploeg familieleden ons gevonden.
Mijn moeder drukte mij met een krijsende kreet aan haar boezem,
stelde me met een ruk op armafstand, keek of ik niets had, of ik ongedeerd was,
en gaf me toen een volwassen draai om de oren. Toen had ik ineens wel iets.
Deerlijk iets. Een suizend oor, om te beginnen. En geschokt vertrouwen.

Thuis moest ik voor straf de kolenkelder in. Daar ben ik dan wat gaan liggen denken
-voor zover mijn oor niet suisde- over hoe vreemd een moeder in mekaar zit.
Toen ik de kolenkelder uit mocht was mijn schooluniform naar de bom.
Definitief, bleek dan. Mijn Ma had nooit gedacht dat ik op die vettige kolen zou gaan liggen.
Maar waarom zou ik niet gaan liggen, ‘k had zoveel te overdenken. 
Voor dat verruïneerd schooluniform kreeg ik dan nog wat rammel. 
Soms denk ik nu nóg dat die dag mijn geheugen los gerammeld werd,
want het werkt vaak anders dan de rest van mijn bovenkamer. 

m - EZW-01/2014, HiH-04/2015, herzien

hij praat Peecees en Laptopiaans

'k Heb een persoonlijke computerman. LM heeft de zijne.
De mijne heet Pascal en is gevestigd te Ekeren. Daar houdt de gelijkenis met- op.

Mijne computerman legt de dingen uit in mensentaal,
in verstaanbaar Nederlands voor gewone mensen,
op het niveau van de huis-, tuin- en keuken-gebruikster die ik ben.
Dat is hij verschuldigd aan de goede reputatie van zijn voornaam,
hier in Ekeren en andere werelddelen van België.

Natuurlijk vereenvoudigt hij en hij rondt de hoeken af
en hij gebruikt waarschijnlijk te simpele vergelijkingen,
maar ik stap er tenminste buiten met het gevoel
dat het allemaal nog wel meevalt in mijn bovenkamer,
dat ik nog iet-of-wat kan volgen. 

De computerman van LM heeft die didactische vaardigheid niet.
Wanneer men hem een woordeke uitleg vraagt, schakelt hij van Nederlands over
naar rad PeeCees en vloeiend Laptopiaans en begrijpen wij niks nog van wat hij vertelt. 
Tot wanneer er moet betaald worden.
Dat is dan weer Algemeen Verstaanbaar Nederlands. 

m – HiH-04/2015, herzien

Een 'artistieke' flashmob. Een happening heette dat vroeger.
Bestaat er geen Nederlands woord voor … straatevenement? Misschien. 

Klank voldoende luid zetten
https://www.youtube.com/watch?v=a6W2ZMpsxhg 
01min25 

Enkel jammer dat de muziek niet klopt,
De Nachtwacht : 1639-1642, de Negende v Beethoven: 1823/1824,
En niet alleen dat.
'Alle mensen worden broeders' terwijl de burgerwacht een schelm achterna zit?
Dat eindigt niet op een verbroedering, denk ik. 

Een kijkje achter de schermen. Van dit filmpje had ik meer verwacht.
'k Had graag wat meer over de repetities gezien & geweten, hoe vaak, hoe lang, wanneer …
En zijn de acteurs acrobaten of stuntlieden? Turners? Of komen zij uit nog andere beroepen?
http://www.youtube.com/watch?v=IxPhRsl57dM 
04min18

Er loopt een vent in rond die doet of hij de regisseur is, denkt dat hij de spil achter de schermen is.
Jeroen de Bovelaar, 'Nachtwacht-kenner'. Op 01min03 wordt hij voorgesteld.
Toen ik het filmpje een eerste keer bekeek vond ik hem een irritante moeial, een aandachtsparasiet.
De tweede keer vond ik hem een vervelende sukkel. Nu vind ik hem enkel nog een droevig creatuur,
een zielige man. Een case-study. Er was blijkbaar niemand in de buurt om hem
tegen zichzelf te beschermen in zijn 'moment de gloire'.
En de sponsor neemt daar genoegen mee … tenzij het een typetje is natuurlijk.
Dan is het personage heel overtuigend gebracht.

De muziek van het tweede filmpje past dan weer wel voor een achtervolging,
ondanks het anachronisme (1829):
http://www.youtube.com/watch?v=c7O91GDWGPU 
03min24 

m – EZW-04/2013, bijgewerkt

Als kind heb ik nog dames met voiles gezien, zussen en generatiegenoten van mijn grootmoeder.
Waarvoor dat moest dienen vroeg ik me niet af, ik vond dat zeer deftig, zo’n kippengaas voor de ogen.

foto's van ’t Net        

Die dames geurden naar poeder en andere lekkere dingen en ik zou later ook zo’n poederdame worden.
Dat was als kind mijn betrachting, die elegantie.
Vandaag ben ik al blij dat ik mijn knoken nog in mijn jeans krijg.
Later kwam Twiggy. Nog later patchouli. Met de voile is het nooit iets geworden.

Maar het heeft wel iets, vind ik, zo’n lapje tule waardoor de blik
zijn focus verliest en waarin de wimpers bijna blijven haken.
Voor een bruidstenue bvb, ipv een sluier draagt de bruid een tooi met voile.

foto van ‘t Net           

Volgens mij mag de neus vrij blijven. Vooral in het pollenseizoen.
Stel dat de bruid een paar keer moet niezen.
Dan liever het tweede model, een zinnig model, de neus blijft bereikbaar voor het zakdoekje.
Voor de moeder van de bruid daarentegen zou ik een hoofdtooi met voile afraden.

foto van ‘t Net          

De elegantie van een voile kan geen tranen en gesnotter hebben. Mevrouw de Moeder houdt best
neus én ogen bereikbaar voor het fijne depdoekje/neusdoekje. Dus weg met dat gaas.

m – EZW-04/2013, bijgewerkt - alle foto's van 't Net

een vissersverhaal in beeld

Mr. Isaac Brumaghim gaat vissen. In zijn kajak. Zo doet hij dat gewoonlijk.
En hij zet zijn camera aan. Voor 't geval het een spectaculaire vangst zou worden,
dan moeten er beelden van zijn of men noemt het weer een vissersverhaal van 't vissersclubke.

'k Heb het filmpje bekeken met de cursor op de stoptoets:

op seconde 10 heeft hij een tonijntje aan de haak
op seconde 11 hapt een HAAI naar de kleine tonijn, 

                    

op seconde 16 en 17 haalt Brumaghim de tonijn van de haak
en gooit hem terug, in een reflex. Want met een haai discussieert men niet.
Toch niet van uit een kajak.
En dan begint hem te dagen wat hij zojuist heeft meegemaakt,
dat hij aan iets ontsnapt is. 'Holy Sh*t!'

                   

Op seconde 52 wordt het fragment herhaald, vertraagd,
maar het had nog iets trager gemogen volgens mij.
Gelukkig is er de stoptoets, seconde 10, 11, 16 & 17 

klank aanzetten aub,
http://www.youtube.com/watch?v=puNhvXutVjQ 
01min45 

m – EZW-04/2013, bijgewerkt

We hebben een merel, LM en ik. ’t Is te zeggen, wij hebben hem niet,
hij heeft zijn stek gekozen bovenop het glazen windscherm van ons terras achteraan.
Daar komt hij elke ochtend en elke avond zitten fluiten
om te laten horen aan de andere vogels en aan ons
dat dit stukje luchtruim -met al wat er onder ligt en al wat het te bieden heeft- het zijne is.

Tussendoor fluit hij in de notelaar van de buren,
’s ochtends en ’s avonds verkiest hij ons windscherm.

LM en ik wonen 2hoog, maar de vogel is eigenlijk degene die hier recht van spreken heeft.
Wij hebben de trap of de lift nodig om bepaalde hoogten te bereiken.
Hij niet.
Daarom zijn deze luchtlagen de zijne, wegens vanzelf.
Daarom blijven wij op bepaalde tijdstippen beleefd weg van het terras,
we laten hem de ruimte. Zíjn ruimte.

Gisterenmorgen stapte LM na de douche, heel onnadenkend,
in zijn ondergoed de slaapkamer binnen. De Merel merkte beweging en vloog weg.

- Verdomme, fluisterde LM en hij stond stokstijf stil, ik heb hem doen schrikken.
- Tja, hoe staat ge daar ook ! … De vogel komt hier toch ook niet in zijn minimumpje.
  Die houdt het gekleed.

Ellen Cooper, Blackbird Aquarel 

Het zal hem niet meer overkomen, dat hij de Merel doet schrikken.
Nu leggen we ’s avonds onze kleren voor ’s anderendaags in de badkamer gereed.

Iets voor valavond verkondigt de Merel zijn rechten even kwiek en fanatiek
als in de vroege ochtend,
want ook in de vogelwereld moet men de duidelijkheid in stand houden
over het mijn-en-dijn. 
In de verte, een aantal tuinen verder, antwoordt dan een ander mannetje.
Die doet even stoer & struis en dit duet voor twee heren -een klankduel- is knap om horen. 

m – HiH-04/2015, herzien 

álles voor haar Grote Broer

Bij de oudste zoon (17j) was diabetes geconstateerd en in de week die daarop volgde
was er een gezinsvergadering om de drie jongere kinderen te betrekken bij de zaak. 
Er werd uitgelegd wat toegevoegde suiker was,
wat zetmeel was en wat koolhydraten waren. 
Van de drie anderen knikte de jongste het hardst dat ze het begrepen had.
De grote broer was ongeveer haar idool,
meer bereikbaar dan papa en minder streng dan mama. 

Een dag of drie later zat de oudste te werken op zijn laptop en
daar stond de kleinste met een schoteltje waarop drie koekjes. 
- Hier, voor u speciale koekjes, zei ze.
- Dank u Kleine, zei hij afwezig en hij typte verder.

De kleine bleef staan kijken alsof ze een schouderklopje verwachtte.
Bij het derde koekje zei de oudste :   
- Die dingen smaken zo eigenaardig …
- Ik heb voor u de suiker er af gelikt, glunderde ze zachtjes.

m - EZW-04/2014, herzien

triomfdans in blauw

Toen ik vanmorgen onderstaande afbeelding zag, met al dat blauw en ik las de titel   
Victorian Dance IV van Alex Powers (USA), -Triomfdans n°4 dus- 
dacht ik, dit is de overwinning van de blauwe aprilse lentelucht op het wintergrijs,
exact, precies en juist zoals de lucht hier vandaag is. Glorieus blauw,
echt het weer voor een triomfdans. Vanuit dit raam gezien.
Hoe het bij ulle gesteld is weet ik natuurlijk niet. 

Alex Powers    Victorian Dance IV

MPC meldde ook dat ze dit nu niet meer zou kunnen. Die pose.
Pfieuw, erg hoor! dacht ik. Ik heb het nóóit gekund, een ode dansen. Toch niet zo.
Welke muziek zou hierbij passen?

m – HiH-04/2015, http://www.bertc.com/subfour/g127/powers.htm

toeslaan & wegwezen, april 2014 

'k Heb ooit eens een documentaire gezien over hoe de artikelen van Wikipedia
ingediend en bijgewerkt worden. Er was een hele procedure mee gemoeid en ook een heel jargon.
Als ik goed onthouden heb kwam het er op neer dat de auteur van een stuk
zelf het artikel bewaakt tegen ongewenste wijzigingen én
zelf die wijzigingen ongedaan moet maken.

De auteurs van de teksten 'patrouilleren', zij doen regelmatig de ronde van hun artikelen,
sommigen doen dat zelfs meerdere keren per dag, naargelang de aard van het artikel. 
'k Vond die uitleg zeer interessant, amusant, en tegelijk ook geruststellend : ze zijn er mee bezig.

Vanmorgen was ik op zoek naar de lijst van boeken die Piet Huysentruyt al gepubliceerd heeft
en ik kom en passant bij Wikipedia. 'Par acquit de conscience' lees ik de tekst efkes.
Halverwege de derde paragraaf verandert plots de toon.

Van gewoon beschrijvende taal gaat het ineens naar pamflettair taalgebruik.
'k Zat daar een beetje op te koekeloeren, op die plotse ommezwaai,
en ik begreep ook niet waarom er opeens zoveel fouten stonden. 
Die lijnen waren duidelijk haastig neergepoot, alsof het een kladversie was.
En toen viel mijn cent : waarschijnlijk zijn die vier à vijf lijnen
niet van de oorspronkelijke auteur.

De lijnen waarover ik het heb, staan hieronder in het bruin-rood.
Los van de inhoud, die tekst loopt ineens zeer mank, kijk zelf :

Restaurant

In het begin had Huysentruyt een restaurant in België, waarmee hij uiteindelijk een Michelinster behaalde.
Omdat hij de drukte in Vlaanderen wilde ontvluchten, trok hij in 2003 naar Les Vans in de Ardeche ,
waar hij zijn nieuwe restaurant Le Lutin Gourmand opende. In 2006 werd het restaurant gesloten
omdat het naar verluidt eerder een bedevaartsoord van Vlamingen werd dan een klassezaak.
Het restaurant in Les Vans is in juni 2013 na een verbouwing heropend onder de naam Likoké.
Zopas demonstreerde hij hoezeer hij zich kan meten met de Chinese topchefs.
Ook al hebben die geen enkel respect of mededogen met hun "materiaal" dat vaak bestaat uit levende dieren.
Met een duivelse lach op zijn gezicht, recht in de camera,
draaide hij levende kreeften de poten uit en grilde ze daarna levend.
Een heel slecht voorbeeld ook nog eens zoals door GAYA werd opgemerkt.
-een mogelijk gevolg van-
Als ouders hun kinderen geen respect bijbrengen voor alle dieren kan het gebeuren dat ze echt niet begrijpen later
dat zoiets niet beschaafd is en zien ze later geen probleem in het uit elkaar trekken van een kreeft
omdat ze dat als kind al met langpootmuggen meenden te kunnen doen.

Ik vroeg me af wat daar gebeurd was, want het ging over een zeer recent gegeven.
En toen las ik in de kleine lettertjes : 

"Deze pagina is het laatst bewerkt op 29 apr 2014 om 00:21."

Woeps! Iemand had zich diezelfde nacht toegang verschaft tot het artikel
en heeft daar snel een toevoeging neergezet. Alleen was die actie niet zo goed voorbereid. 
Wat zitten typen, zenuwachtig worden en zo fouten maken die de boodschap afzwakken …
Toeslaan & wegwezen vraagt maar een paar seconden:
1/ zich toegang verschaffen tot het artikel (binnenbreken)
2/ de tekst plakken (een tekst die men én voorbereid, én nagelezen én verbeterd heeft)
3/ wegwezen

‘k Vertel dit hier allemaal omdat ik in Wikipedia nog nooit zo'n recente vermelding
'laatst bewerkt' ben tegen gekomen.
'k Vind het wel speciaal. Voor zolang het duurt.
Want straks wordt de auteur van het artikel wakker,
die gaat patrouilleren en verwijdert de ongewenste toevoeging/bewerking.

Wat ondertussen gebeurd is. De laatste negen lijnen in paragraaf drie
waren een paar uren later alweer verwijderd en verder laat men dat blauwblauw. Jammer.
Maar het patrouilleren gebeurt dus écht. Dat vind ik dan weer geruststellend.

m - EZW-04/2014, bijgewerkt - http://nl.wikipedia.org/wiki/Piet_Huysentruyt 

wat een berenmoeder lijden kan

Misschien gebeurt het er wel vaker in de lente en heeft daarom 
elke pick-uptruck daar een ladder aan boord?

Berejongen klimmen beregoed en langs de klemmen aan de buitenkant van een vuilniscontainer
tuimelen ze tot bij het voedselafval dat onderin ligt.  En dan, dan zitten ze vast.
Want de binnenzijden van de container bieden geen steunpunten voor klimwerk terug naar buiten. 
En daar staat ge dan als bere-goeie moeier, heel uw kroost zit in de fastfood-val.

‘k Heb het filmke een paar keer bekeken en toen viel mijn cent dat
bij de reddingsoperatie de dame van het gezelschap
eigenlijk het gevaarlijkste werk doet, daar achterop de truck.
De berenmoeder blijft duidelijk vlakbij en ze zou zo wel eens
een eigen interpretatie kunnen geven aan een reddingsmanoeuvre met een lawaaierige truck.

Tijdens de eerste helft van het filmpje hoort men enkel het draaien van de motor. 
Pas wanneer de motor stilgelegd wordt hoort men de mensen praten. 
‘k Moest de klank dus LUID zetten om iets te verstaan,
maar eigenlijk is dat niet nodig, de beelden spreken voor zich.
http://www.youtube.com/watch?v=wDZ60sEvX1Y 
01min10 

m  – HiH-04/2015 - met dank aan AV

liever niet

Contant geld heb ik lang niet op zak gehad. Liever niet. Of toch niet als het niet nodig was. 
Blijheid, vrijheid, Eva zonder zorgen.
Tot ik op een dag in 2008 een taxi nodig had en als baar geld had ik welgeteld 5 € bij.
Daar rijdt men niet ver mee. 
‘k Ben toen toch maar in een taxi gestapt en voor het contant geld
heb ik de chauffeur gevraagd tot aan de kerk van Ekeren te rijden.
Daar is een geldautomaat.

Onderweg kreeg ik halvelings de slappe lach, door een binnenpret.
Wie rijdt er nu per taxi naar de kerk.
Iemand die dringend moet gaan biechten. Dringend.
Dat moet dan wel een héél zware zonde geweest zijn, en misschien
moet een taxi dan wel de siréne opzetten.
Voor biecht-urgenties gaan andere wagens opzij, vanzelfs.
Maar ’t ging om pecunia naast de kerk, niet om peccata ín de kerk.

Bij de kerk heb ik geld afgehaald. Pas daarna kon ik me thuis laten afzetten.
De taxi-teller bleef lopen natuurlijk. Zonde van het geld dat ik niet meer cash op zak had.
En toch heb ik nog altijd niet graag contant geld.
‘k Heb het gevoel dat de pikkedieven dwars door mijn handtas kunnen kijken
en zien dat er wat in zit. Nochtans hou ik low profile aan, bewust.
Maar toch, ik heb niet graag geld op zak. 

Sinds 2009 moet het wel. Ik heb 50€ penariegeld voor het geval ik kladderadatsch
met een taxi nog eens naar Spoed moet. Sinds ik dat briefje in huis heb, heb ik geen Spoed meer nodig gehad.
Hout vasthouden. En dat geluksbriefje in ere houden.
Het hangt nu op het prikbord. Of is dat niet zo slim …, misschien niet.
Misschien beter op zak hebben hé. Dus toch weer geld op zak.
Hou dat stil hé. 

m – EZW-04/2014, bijgewerkt

Heikel punt hier, voetengedoe.
LM zit te knikken en is blij dat hij er niks meer mee te maken heeft. 
Dit is de kwestie : in de zomer draag ik graag teenslippers.

Wanneer het weer wat beter wordt, haal ik mijn collectie uit de berging en
stal ze uit op een van de rekken in de nachthal, zodat ik van bij het opstaan,
op weg naar de badkamer, al kan beginnen overwegen welke slippers ik zou aandoen.
De rest van het tenue wordt daaraan aangepast.
Of is van minder belang, afhankelijk van wat soort dag het is.
En als het een trieste zomer wordt dan staat mijn mini³-Marcos-collectie daar voor niks te blinken.

Teenslippers vragen nagellak natuurlijk. Zelfs de sportmodelletjes.
En liefst donkere hoogglanslak. Hoe donkerder, hoe liever.
Liefst in tinten van brons. Donker-bordeaux mag ook. 
Edoch, donkere tinten moeten zeer secuur aangebracht worden.
De minste onzorgvuldigheid valt op. Nu kan ik qua voetverzorging veel zelf,
maar niet de donkere tinten aanbrengen, daarvoor zie ik niet scherp genoeg meer en
mijn hand wordt minder vast naarmate ik me zenuwachtig maak.  

Ongeveer na lenssterkte 1,75 zou LM mij uit de nood helpen. (zomer 1998 was dat) 
Hij kan de teenkleuren eigenlijk letterlijk onder de loep nemen. 
Dat was  zeer galant  aangeboden maar er is een bijkomend probleem
dat we helemaal uit het oog verloren waren:
'k ben é-nórm kietelachtig aan mijn voeten. En dat waren we efkes vergeten. 
Resultaat : toen ik mijn voet wegtrok uit LM's zorgzame handen,
raakte ik met een knie zijn voorhoofd, ter hoogte van de neusbrug. 
Bril kapot. Hoofd pijn. Neus beschadigd & pijn. 
En zielepijn, want dat had hij nu echt niet verdiend.
Ego geschonden ook. "als ik nog eens iets kan doen voor u..." 

Naar een pedicure? Ik?
De zomermaanden aan boord was daar geen sprake van. Probleem van de baan. 
De zomermaanden in België : euh... 'k Durf niet naar de pedicure.
Als men nog maar naar een voet van mij wijst schicht mijn been al weg.
Eigenlijk zou men mij moeten vastbinden zoals een paard bij de hoefsmid. 
Dus doe ik het met kleurloze nagellak. De morsige foutjes vallen niet op. 
Maar bij sommige modellen van slippers zou het écht kleurrijker mogen. Tja.

m  – EZW-01/2011, herwerkt

de adem van een fee

De zon scheen alsof ze elders niks nuttigs te doen had.
De oudste van mijn zusje Laura deed zijn plechtige communie. 
Na de dienst stapten we in stoet het erf op. Dat was niet zo gepland, dat kwam vanzelf. 
Laura & D voorop om de deuren te openen.

Ruim daarachter de communicant met in zijn kielzog
een slenterende broer (10j) stampend in het grind
en achter hen twee treuzelende zusjes (6j & 4j).
Daarachter wij, tantes, nonkels, grootouders.
Niet gehaast, maar wel in gesloten gelid.
In de bocht van inrit naar erf, daar waar de Japanse Kerselaar staat,
blies een adempje wind een wolk van bloemblaadjes over de kinderen. 

                    

Dat was zó mooi. Enkel over de kinderen. En toen was dat zuchtje wind weg. 
Enkel over de kinderen. De zegen van een fee? 

m - EZW-05/2011 – HiH-04/2015, bijgewerkt,  illustratie = https://www.pinterest.com/pin/473159504577896726/

Als hier plots voor langere tijd -voor meerdere weken-
water, gas en elektriciteit zouden wegvallen, worden we misschien geëvacueerd
tot de situatie onder controle is.
En dan krijgen we kaarsen mee naar huis.
Warm eten wordt bedeeld op de straathoeken. Drinkwater krijgen we mee in zakjes.

Maar wat met het water voor andere doeleinden?
We moeten toch bord en bestek kunnen proper maken,
ons af en toe eens wassen en vooral
telkens de WC doorspoelen of er komen ziektes van.

‘k Denk dat LM & ik zouden uitwijken naar andere oorden.
Daarom niet op vakantie, maar toch gaan logeren bij de zussen,
gesteld dat zij buiten de gevarenzone wonen.

Als heel België gevarenzone is, of heel Europa, dan weet ik het niet meer.
Bang afwachten. Heel bang.
En een liedje fluiten.

m – EZW-04/2013, herzien

van een lovely idea naar een love idea
van lieflijk naar liefdevol

Het begon als een lovely idea, een plezant/vriendelijk idee.

Ongeveer 25 jaar geleden zouden Laura (mijn jongste zus) en haar man D
een houtkant aanplanten, bovenop een berm. Heel die structuur
moest het terrein van de straat afschermen maar vooral van het geluid van de spoorlijn.
Dat was wel een financiële onderneming, omdat de lange rij struiken
gekozen was op formaat en ook op afwisseling in bloeitijd en kleur en zo nog een aantal dingen
waar ik niks van ken. Hoogstam en zo. Of juist niet. Of afgewisseld.

Toen hebben we elk een struikje geschonken, Ma, Tina en ik.
Dat waren er nog maar drie. Struikjes.
En het moesten er veel en véél meer worden, om die zijde van het terrein af te boorden.
Dat bracht Laura en D op een idee.
Bij elke verjaardag en elke feestdag vroegen ze een struik als cadeau.
Hun vrienden en kennissen vonden dat toen een origineel idee en
de plantenman was er ook zeer blij mee. Die is uiteindelijk zelfs foto’s komen maken.
De struikjes zagen er pietluttig uit.
Iele twijgjes die elk opgesloten stonden in een harnas van plastic.
Dat kokertje moest dienen om hen te beschermen tegen de eetlust van de dieren des velds.
Maar de tuinlijst was wel een succes. 
Laura en D hadden geen huwelijkslijst gehad, omdat ze al negen jaar samen waren
toen ze trouwden en dan hadden ze de meubelen en het huisgerief al. 
Ze hebben ook geen geboortelijsten gehad, omdat alle kinderspullen van bij de zussen van D kwamen. 
En nu was er eindelijk eens een lijst! Een tuinlijst. 

Op de plastic kokers stond de naam van de schenker vermeld, de meter/peter van de struik. 
De eerste keren na de aanplant ging ik nog wel eens kijken naar de berm maar
men raakt daaraan gewend en die struiken groeiden amper, of ze groeiden zonder dat ik dat merkte.

Tien jaar later kwam er met Nieuwjaar een mail die begon met Liefste Meter en Peter.
Wij? LM & ik zijn nergens peter of meter …
Het waren de nieuwjaarswensen van onze struiken.
Ze waren de kokertjes al lang ontgroeid, zag ik op de foto’s.

Het plezierige is dat Laura álle peters en meters een foto van hun struik gestuurd had.
Daar is ze vier seizoenen op voorhand mee begonnen, want we kregen
de lentetooi, het zomerblad, het herfsttenue en de wintertakken van ons petekind te zien.

Dat ze de moeite gedaan had om per seizoen en per struik een foto te maken
en daarvan dan een nieuwjaarsbrief ineen te knutselen voor elke meter en peter,
dat vond ik een love idea, hun waardering omgezet in een liefdevolle attentie.
LM en ik zijn er ook peter en meter van drie eikjes, die nu 25 jaar oud zijn, maar verder op het terrein.
De houtkant bovenop de berm is nu volgroeid en is een groene wand vol leven.

m - HiH-04/2015, herwerkt

Er zijn zoveel beroepen die een telefoon naast hun bed (moeten) hebben.
Al wie van wacht is of opgeroepen kan worden, moet bereikbaar blijven.
Artsen, vroedvrouwen, brandweerlieden, veeartsen, dierenartsen … 
Zelfs dierenartsen worden ’s nachts opgebeld.

Zo was er een bezorgde dame die ’s avonds laat belde
en eindelijk, eindelijk ! nam de dierenarts de oproep aan. 
Ze zei dat haar hondjes na de paring 'vast' zaten en
dat ze die oplossing van de emmer koud water wel kende van horen zeggen,
maar dat was toch al te wreed, al dat water op de dure tapijten.
Bij dat laatste was ze ongeveer in tranen.

- Mevrouw, zet een telefoon of een wekker of iets dat hard rinkelt naast het koppeltje.
- Ja … ?
- Ja. En laat die bel een hele tijd lang rinkelen. Luid en lang.
- Ja … ?
- Ja. Het mannetje zal zijn erectie verliezen.
- Jáá, is dat écht ?
- Ja mevrouw, zuchtte de dierenarts, dat is echt, dat garandeer ik u.

m – EZW-08/2014 , HiH-04/2015, herzien

In april '96 gingen LM en ik helpen bij een zus van hem.
Zij en haar man zouden met recup-materiaal een soortement veranda bouwen.
Dat recup-materiaal was al wel gerecupereerd, maar het moest nog
gebruiksklaar gemaakt worden. Daar was volk voor nodig. En dat volk waren LM en ik,
want wij waren in die jaren het enige koppel in de familie dat de handen vrij had.

Het raamwerk lag op schragen en moest gestript worden tot op het hout.
Alle verflagen en vernis en wat er nog allemaal kon aanhangen mocht allemaal weg.
Tot op het hout. Dat deden we in de buitenlucht, want het was mooi weer. 
Hout is een materiaal waarmee ik heel graag werk, dus in dat stripwerk
legde ik mijn ziel en ik vond het zalig.

Er scheen wat zon, dat viel mee. Zo'n Belgisch aprilzonneke, niet eens echt warm.
Geen tropenzon, een beetje een fluttig zonneke. Niks om bang voor te zijn.   
Het woord 'flutzonneke' moet zij-daarboven gehoord hebben
want 's avonds waren de bovenranden van mijn oren verbrand.

Waar ik niet aan gedacht had was dat, ook al was de warmte er niet,
de UV-stralen waren er wél. Vreselijk verbrand was ik toen.
Rauwe pijn van verbrande huid. Knal bovenop de randjes van mijn oren.
Door een flutzonneke. De dag erop had ik een hoedje bij,
maar toen regende het en werkten we binnen.  Aprilse grillen.

by April Combs Mann  
m – HiH-04/2015, herzien

als ge hoefgetrappel hoort, is het waarschijnlijk een paard, geen zebra
T. Woodward

ZEBRA is Amerikaans medisch jargon om te zeggen dat men best
eerst de voor de hand liggende denkpistes volgt en dan pas verder denkt.
Het is een inkorting van het aforisme waarmee Prof T Woodward in de veertiger jaren
zijn ijverige stagiairs intoomde in hun diagnose-bepaling :
'als ge hoefgetrappel hoort, is het waarschijnlijk een paard, geen zebra'.
Dit zei hij omdat zijn discipelen de neiging hadden vergezochte theorieën aan te brengen,
zelfs wanneer de gewone verklaring voor de hand lag.
Tegen de jaren zestig was de uitdrukking wijdverspreid in (Engelstalige?) medische middens.

Zo is "Zebra!" al 55 jaar de aanduiding voor iets dat té vergezocht is. Tot op een vrijdag in Vilvoorde : 
foto van Knack    op hol geslagen streepjescodes         

klank aanzetten - https://www.youtube.com/watch?v=XPaclbcxNqM – 01min00
politie erbij -https://www.youtube.com/watch?v=VOjZDQoDbFE – 00min12
:o) – HiH-04/2015 -http://en.wikipedia.org/wiki/Zebra_(medicine) , http://en.wikipedia.org/wiki/Theodore_Woodward ,
http://www.knack.be/nieuws/ondertussen/ontsnapte-zebra-s-zetten-deel-van-brussel-op-stelten-video/article-normal-563023.html

“Als er in mijn familie- of vriendenkring een probleem ontstaat dan tracht ik
dat onmiddellijk in orde te brengen. Want een (eeuwige) stilte daar houd ik niet van.” zei VG

Dat is een manier natuurlijk, maar bij ons in de familie zou dat niet werken, dat ‘onmiddellijk’.
Langs geen kanten. Eerst moet het spektakel zijn beloop hebben.
Dat is al 60 jaar zo. Misschien langer en véél langer.

En dan heb ik het nog maar over mijn kant van de familie, twee zussen en een Ma.
LM heeft vijf zussen.

Mijn Ma en mijn zus Tina zijn diva’s, zij vertonen op tijd en stond vedette-gedrag.
Soms min, soms meer en soms heel veel.
Dan hangen Laura en ik er aan voor een uur of twee. ’t Is te zeggen, Laura kan weg.
Er is altijd wel een klant of een leverancier of de boekhouder of iemand van de kinderen
met wie ze dan ‘een afspraak’ heeft. 
Maar ik kan niet weg. Vroeger vond ik dat erg. Nu bekijk ik het.
Nu aanhoor ik die cascade van flutargumenten en ik bekijk het theater en
als ze stilvallen blijft het stil. Dat hebben we allemaal dan nodig ook. 
Mijn pogingen om te blussen hebben averechts effect, elk woordeke kan nieuwe brandstof zijn.

Dat spektakel zijn zogezegd emotionele ontladingen, -zo wordt dat vertoon toch genoemd-
maar eigenlijk gaat het over adrenaline. En adrenaline afbreken kan men ook in stilte.
Zeker weten. Een volwassene kan dat. Dat is minder belastend voor de anderen en
dat kwetst niemand. Zéker weten.

Wanneer de rust dan weergekeerd is omdat de diva in kwestie haar élan kwijt is
valt er dan nog iets te zeggen na die nodeloze cinema, dat tijdverlies, die energieverspilling?
Geen idee. ‘k Ben al blij dat de rust en de stilte weergekeerd zijn. 

Ter zake komen moet dan nog gebeuren
maar ondertussen zijn we wel een uur kwijt. Of twee.
Aan een ego. Of twee. 
Eigenlijk zijn we een hele dag kwijt aan dat onvolwassen gedrag van volwassen vrouwen.

m - EZW-07/2014 – HiH-04/2015 - dit soort situaties is OOK LEVERBAAR in de MANNELIJKE VERSIE

In de lente moeten alle dieren zich verloven,
ook de allerkleinste, of er komt geen nageslacht.
Die prenuptiale rituelen zijn niet altijd even simpel.

Patsertjes verliezen al eens de kern van de zaak uit het oog, wanneer hun egootjes het overnemen.
Want ook in de wereld van de minusculen bestaan schepsels met zó’n groot ego,
dat wedijver een doel op zich wordt. Thomas Szabo en zijn ploeg brengen dat duidelijk in beeld.

Szabo is de moderne de La Fontaine, volgens mij.
Maar dan universeel, want zijn taal is zonder woorden. 

                     Love Story      

toch maar klank aanzetten, want de klankband is de moeite:
https://www.youtube.com/watch?v=zfF44qr97nw 
04min48 

m – HiH-04/2015, bijgewerkt

Af en toe krijg ik belevenissen van Peter & C° doorgemaild. Hij & Diane en de twee dochtertjes wonen ver weg.
Wij mailen omdat Peter de taal van zijn moeder wil onderhouden. Dat is niet zijn moedertaal.
De verhalen zijn de zijne, de woorden zijn de mijne.

Ik stond met een grote zak hondekorrels in de armen aan te schuiven
aan de kassa toen een dametje achter mij opmerkte dat ik dus een hond had. 
Ja zeg, waarom zou ik anders hondekorrels kopen?
Waarschijnlijk wou ze een praatje maken om het wachten te korten,
maar ik was in een baldadige bui. 
En ik antwoordde dat ik nog eens een hondekorrel-dieet ging volgen, het poedeldieet,
-eigenlijk tegen beter weten in want de vorige keer was ik zo in de kliniek beland-
maar dat ik toch 25kg was kwijtgeraakt, voor ik wakker werd op Intensieve
met tubekes overal en infusen in beide armen.

Ik zei dat hondekorrels eigenlijk een perfect dieet zijn.
Al wat men moet doen is een handvol korrels op zak steken
en telkens men een hongertje voelt, knabbelt men enkele korrels.
De korrels zijn volwaardige voeding en daarom zou ik er de laatste kilo’s mee wegwerken.
Ongeveer iedereen in de wachtrij stond nu geboeid te luisteren.
Geschrokken vroeg het dametje of ik dan op Intensieve terecht gekomen was
door een voedselvergiftiging van de hondekorrels ?

Nee, zei ik, dat kwam omdat ik de stoeprand verlaten had
om een rank poedeltje te besnuffelen. Ik werd aangereden door een auto.

De man achter haar lachte zo hard, en met zulke uithalen, dat ik vreesde voor zijn hart. 

Wanneer u achter Peter in de wachtrij staat, hij is een zachtaardige man.
Maar bereid u voor op een antwoord.

m - EZW-08/2012, HiH-04/2015, herzien

kan dat? kan men honden voor de gek houden?

Zo te zien wel. Proefondervindelijk aangetoond, en daarom dus werkelijk waar.

“Een Finse illusionist wou wel eens weten hoe honden reageren als ze gefopt worden.
Met een snoepje in de hand krijgt hij de volle aandacht van de viervoeters.
Wanneer de honden willen toehappen goochelt Joes Ahonen de lekkernij weg.
Resultaat: niks in de handen, alles in de mouwen en een verbouwereerde hond die op zoek gaat.” (…) 

De reacties van de honden zijn heel gevarieerd,
van speels tot achterdochtig en het hele gamma dat daartussen ligt.
Echt knap om zien, zoveel verschillende soorten reacties qua temperament en lichaamstaal,
van onderzoekend naar ongeloof en dan knuffels en geruststelling vragen, of juist niet.

klank niet te luid zetten, ’t is een zenuwmuziekske
https://www.youtube.com/watch?v=VEQXeLjY9ak 
01min48 
https://www.youtube.com/watch?v=okuwB9zrncg 
01min59

m – EZW-03/2014, herzien- https://www.hln.be/bizar/het-leukste-van-het-web/zo-kijkt-een-gefopte-hond~a468472a/

Soms zijn het Papa & Mama die een dutje nodig hebben.
Volhouden mensen, dit blijft niet duren. Het is een fase. Dit gaat voorbij. Ooit.

   

m  http://boredomtherapy.com/new-parents/ 

ontwaken 

Ontwaken
ogen open
ochtend licht
ik leef !

Ik zie
ik voel
ik weet
ik leef !

Wat fout was
wat droef was
niets telt
ik leef !

Een nieuwe lei
nieuwe kansen
nieuwe taken
ik leef !

Greta Aerts
okt 2010

Da's zo'n blije tekst.
Waarschijnlijk is het gedicht een zeer persoonlijke ervaring,
en ik hoor die tekst bijna gezongen.
En ik zie hem ook gedanst. Iets voor een musical.

Iets in de stijl van de jaren 60, swingend zonder brutaal te zijn en met zwierige kledij in levendige kleuren.
Zoals sommige choreografieën in West Side Story. Die in de éérste helft van de film natuurlijk. 
Die optimistische sfeer, daar doet 'Ontwaken' me aan denken,
aan een volkomen onbekommerd moment in de vroege ochtend.

Wat de rest van de dag zal brengen is een ander kwestie.
Maar dan is het al geen vroege ochtend meer, dan is het moment van ontwaken al voorbij.
Dan is een mens wakker genoeg om de dag onder ogen te zien.

m – HiH-06/2015, bijgewerkt  - en als het aan mij ligt, de productie komt uiteindelijk op Broadway. Enkel als Greta dat goed vindt natuurlijk. 

Toppié, de dochter van mijn zus Tina heeft bloemensierkunst gevolgd.

haar bloemenmoment

1999 dec 04 ~ huwelijk Flip & Mathil

De bloemen-aankleding werd verzorgd door de Genste Floraliën, (lees ik nu op ‘t Net)
en werd natuurlijk ontworpen door Daniël Ost.
't Was door Daniël Ost dat Toppié het prinselijk huwelijk groot nieuws vond,
hét evenement van haar jonge jaren.
De kathedraal was omzeggens haar overbuur en daar zou de meester,
Daniël Ost hemzelf, bloemstukken komen installeren. Maak dat mee in uw jong leven!
Wie de huwelingen waren deed er zo niet toe.

Omdat ze toen beneden bij Tina woonde, binnen loopafstand van de kathedraal,
was ze er direct bij toen de school vrijwilligers vroeg om te gaan helpen. 
Toppié had er zich kweeniwa van voorgesteld : stagiair bij de top van de top, bij Daniël Ost hemzelve! 
In werkelijkheid ging het er iets anders aan toe. Niks stagiair. Gewoon hulpje.
En zo waren er verschillende scholen (en firma's) die gratis hulpjes geleverd hadden.

Het echte werk werd door de assistenten van Ost gedaan.
De studentjes mochten zelfs niet in de buurt van de werktafels met bloemen komen.
Enkel tot aan de tafels met groen.
Ze mochten bakken met groen materiaal aan rijden en bakken met snijafval weg rijden.
En sleuren met ladders. En stellingen verplaatsen. Gelukkig waren dat rijdende stellingen.
De meester zien werken was er niet bij. Hij was er maar af en toe.
Zijn assistenten zien werken konden ze ook niet, ze moesten zelf doorwerken.

               

Er was enorm veel volk bezig om alle stukken intijds gemonteerd te krijgen
en ze op hun plaats te zetten en vooral op te hangen. En het was er koud natuurlijk,
de bloemwerken moesten fris blijven tot het Grote Moment, 4 december. 

Er was beveiliging, maar die was er enkel om kijklustigen en pers buiten te houden.
11 september 2001 was toen nog ver af. De beveiliging was toen nog niet optimaal.
Enkel de niet-werkenden buiten houden.

Mijn zus Tina vond dat ze haar dochter tijdens zo’n memorabele werken toch eens moest fotograferen.
Toppié had haar gezegd dat ze er niet zou binnen mogen, zonder pasje,
maar dan kende ze haar moeder nog niet goed.

Tina is naar de kathedraal geteend, helemaal opgetipt in een mantelpakje,
daaronder een gesloten bloes, aan de voeten half-hoge hakken en met discrete make-up.
Met het kapsel van die dag zou ze andere dagen niet willen gezien worden,
maar die keer had ze een doel. En zelfs de handtas klopte.
Dat ze zo’n draak van een handtas nog had liggen! 

Met een gemaakt Frans accent zei ze tegen de bewaker van dienst
dat ze eens kwam kijken naar de werken en of Monsieur Daniël ‘rreeds toeguekomen ouas’? 
De jongen wist niet waar hij het had. Een dame, na al die toeristen en kijklustigen die hij had moeten weren.
Wie Monsieur Daniël was, daar had hij geen notie van en hij liet Tina passeren, zodat Mevrouw zelf kon kijken hoe-wie-wat. 

Tina heeft toen genoeg foto’s kunnen maken van Toppié en van de werken.
Maar er is geen enkele foto van haarzelf, in dat tenueke.
Jammer, want volgens Toppié was het geheel oké. Misleidend oké.
Toppié had haar eigen moeder bijna niet herkend, ze zag er uit als iemand van De Entourage van Het Hof.

Na ongeveer drie kwartier is Tina vertrokken, blauw van de kou, maar heel warm vanbinnen
want heel gelukkig met de buit, met de vele foto’s van haar dochter tijdens de voorbereidingen in de kathedraal.

m  - HiH-04/2015, herzien - https://vtm.be/royalty/daniel-ost-koninklijk-bloemenkunstenaar#hash-video-hl|block-vtm-blocks-program-video-list|131033 , http://queenmathilde.blogspot.be/2015/06/flashback-bridal-bouquet.html 

Een man komt langs een bloemenzaak en leest het opschrift: ZEG HET MET BLOEMEN
"Ô", denkt hij blij, "dát is de oplossing!" Hij stapt binnen en vraagt een roos.
De bloemist vraagt: "Eén roos, Meneer ?"
De man, opeens weer kleintjes : "Euh, ja één, eigenlijk ben ik … niet zo’n prater ..."

m - EZW-04/2013, bijgewerkt

buitensporige tooi & uitbundig gedrag

Er waren 18 expedities nodig, -dat kostte 8 jaar tijd- om 39 extravagante vogelsoorten te filmen
die nergens anders leven dan in Nieuw Guinea en omliggende eilanden. (recht boven Australië)

Tim Laman, camera     Ed Scholes, klank

Met rubberlaarzen en lange mouwen in een tropisch oerwoud?
Die film moet zweet gekost hebben. En waarschijnlijk ook bloed, door beten van insecten
en andere vieze beesten. En misschien zelfs tranen, van vermoeienis, van frustratie en
soms van opluchting ... 8 jaar, vreemde vogels, die makers.
Nuja, ze werken voor National Geographic. Dat verklaart het misschien.

the birds of paradise 

Hier een voorproefje van de film, van de onderneming van Tim Laman, camera & Ed Scholes, klank.
Klank aanzetten, niet te luid, voor de Engelse ondertiteling de =knop aanklikken:
http://www.youtube.com/watch?v=YTR21os8gTA 
05min38 inkijk in een speciale manier van leven, voor het maken van een speciale documentaire.

m - EZW-04/2013 - met dank aan VG - https://www.nationalgeographic.org/education/birds-of-paradise/ , https://www.eeb.ucla.edu/arwallace

van MVS

Mij verbaast het hoe mensen situaties verschillend aanvoelen of ondergaan.
Zoals bijvoorbeeld het schoollopen bij 'nonnen', wat sommigen zure oprispingen geeft.
Ik heb ook school gelopen (letterlijk een half uur gaans) bij nonnen
en ik hou daar de allerbeste, warme herinneringen aan over.  

Als men weet hoe het er aan toe ging in de maatschappij 60-70jaar geleden: streng en hard, op alle vlakken,
thuis vooral werden geen bloemetjes gestrooid: de opvoeding diende streng te zijn,
en dan  kwam de oorlog het ook nog eens versterken.

Bij de nonnen echter ondervond ik  warmte, vriendelijkheid en begrip. 
Mijn hart wordt er nog warm van als ik er aan denk.
En ook zij hebben bij mij de grondslag gelegd van het geloof.
Iedere zaternamiddag kregen wij Gewijde Geschiedenis,
dan werd er grote perkamenten prent met bijbelse tekening opgehangen aan het schoolbord
en terwijl de zuster vertelde tikte ze met haar stok de beeltenis aan waarover zij het had.
Die tik op het perkament zou ik nog kunnen herkennen uit duizend andere.
En ja, ik doe (nog) volop mee aan het paasgebeuren, met hart en ziel en overtuiging. MVS

Herinneringen gepolijst door de tijd, net als de mijne.

Uw klaslokaal zie ik voor me, de warmte van de kachel is voelbaar.
De klas als cocon. Die uren van rust en geborgenheid zijn zalf voor een kinderziel
en ik hoor die zachte tikken op de aanwijsprent.

Maar neem aan dat vijftien à twintig jaar later de situatie
gans anders was en dat die tik toen dogmatisch klonk.

m - EZW-04/2014

Bij onze noorderburen circuleren moppen over domme Belgen.
Bij onze zuiderburen hebben ze moppen over les petits Belges.
We zijn goed omringd hé. Nuja, zelf zijn we ook geen engeltjes.

En kijk, daar is iemand die Belgische bieren weet te waarderen.
‘k Vind het een mooi filmpje, al was het maar voor de impressie van Parijs.

klank aanzetten 
http://www.youtube.com/watch?v=pYpPHpThdQg 
01min24 

De schoonzoon van mijn zus Tina is Fransman (zuiden).
Hij weet meer over bier dan over wijn. En dat voor een Provençaal. Gek hé. 

m - EZW-02/2014, herzien

Oma vroeg aan Kleintje of het zo wat meeviel, nu ze al acht dagen acht jaar oud was.
Ja, dat ging. Groot zijn viel best mee.

- En wat hebt ge u voorgenomen? Wat zijt ge zoal van plan.
- Ik ga later koningin worden.
- Koningin?
- Ja, en dan zeg ik : stoppen met oorlog maken.
- En stoppen ze dan?

Kleintje knikte.

- Waarom stoppen ze dan?
- Omdat ik het zeg.
- Omdat gíj het zegt?
- Ja. Omdat ik koningin ben. Dan doen ze wat ik zeg.

Zo simpel is wereldvrede. Koningin worden en zeggen : stop daarmee.

m  - EZW-01/2015,HiH-04/2015, met dank aan RD

kippensoep met noedels voor een Zoekende Ziel

Een jaar of dertig geleden (of langer) was er een modelletje van kamerjas in de mode,
een korte kimono in synthetisch satijn,
in fel rood of fel blauw met op de rug een paar oosterse lettertekens
die zeer zeker grote filosofische wijsheden verkondigden.

'k Had er zo twee. Die dingen waren spotgoedkoop en niet kleurvast of vormvast.
‘t Was dus handwas. Dat klonk toch chic zeker, dat ik mijn negligés
met de hand moest wassen. In het meervoud dan nog wel! Wat een besogne!
Maar ’t was dat of een hoop draden, want in de machine zwierden die dingen kapot,
zelfs aan 400 rpm.

Op een dag las ik ergens dat die Oosterse Wijsheden meestal prietpraat waren
en soms zelfs gore praat en dat geen ene weldenkende Oosterling die dingen zou dragen,
nog in geen duizend jaar. Die spullen waren op de westerse markt gegooid om
eens goed te kunnen lachen met de Barbaren. Met ons dus, de Westerlingen. Weg kimono’s.

Een gelijkaardig verhaal zat vanmorgen tussen de mails,
eigenlijk enkel de afbeelding maar de prent spreekt voor zich:
een jonge vrouw laat op het rechterschouderblad 'Zoekende Ziel' tatoeëren.
Wholeness & tutti quanti, maar dan in ’t Chinees.
Ik vermoed dat ze met zoekende ziel iets bedoelt in de richting van
het verlangen naar volkomenheid in een universele geest.
Minder de renaissancemens, de analytische, onderzoekende geest
die criteria hanteert, want dan was die tattoo er niet gekomen hé. 

Iemand was zo goed voor haar te vertalen wat in haar huid werd geïnkt.
Voldoende scrollen, naar n° 29.
Om de Chinese tekens aldaar te vergroten, CTRL + muiswieltje:

                         

Pijnlijk hé. In alle betekenissen van het woord, fysiek, financieel en emotioneel.
雞 麵 湯  is wat er staat, of voluit 雞 肉 麵 條 湯. Wat het betekent zien we hier :
Afbeeldingen van 雞 麵 湯 , of ook Afbeeldingen van 雞 肉 麵 條 湯 

Mijn flut-kimonootjes kon ik zonder veel hartzeer wegdoen.
Maar hoe moet het met een grote en dure tattoo die men
met doorzetting (tanden bijten) en met veel overtuiging laten zetten heeft? 
Pijnlijk, dat zweverig gedoe van Zoekende Ziel.

m - EZW-04/2013, HiH-04/2015, bijgewerkt

Dit filmpje werd gemaakt 'voor ’t geval'. 
Voor ’t geval de verzekeringsmaatschappij documentatie zou vragen. 
Maar goed dat het filmpje gemaakt werd, want ...

klank mag aan hoor :
https://www.youtube.com/watch?v=KBxSntGGm8U 
00min24

Niet aan de handrem gedacht? Takelen is een vak, man!

:o| - EZW-11/2013

Stel, de schildpad van de kleindochter en de kleinzoon komt mee logeren. 
Oma en Opa zijn niet meer zo gewend aan klein gedoe op de vloer.
Ooit konden ze soepel slalommen tussen een jonge hond en twee kruipertjes.
Later tussen hun Duplo- en de Legoblokjes.
Nu willen de gewrichten niet meer zo vlot meer als toen en de hond wordt ook oud.

Maar goed, als de kleinkinderen komen logeren,
dan is hun huisdier ook welkom natuurlijk.
Het is maar een kwestie van kijken waar men de voeten zet, newaar. 
En daar hebben ze het volgende op gevonden :  

foto van ’t Net  

zonder klank, dezelfde schildpad in beweging :
https://www.youtube.com/watch?v=X1n0rJ4AvL0
00min15

:o)  - EZW-09/2014 , HiH-04/2015, bijgewerkt

--- lang geleden ---

- Mam! Mag ik een slang houden? vroeg Pieter.
- Natuurlijk Jongen, zei Laura. 

Hij was toen een jaar of dertien en was in de zoveelste fase van verkennen
wat thuis kon en wat niet kon. Bij Laura en D kon veel maar er waren ook nog
Steven, Lien en kleine Uma. En de hond.
Aan hun gemoedsrust en comfort moest ook gedacht worden, ivm mogelijk ontsnappende slangen.

- Natuurlijk Jongen, zei Laura dus.
  Reken efkes uit wat een terrarium kost, en wat een slang zoal eet aan ratjes en muizen.
  En wat die beestjes als voer moeten hebben. Want die eten ook natuurlijk, in afwachting …
  Bereken het totaal en dan laat ik u weten wanneer die slang er komt. 

Pieter zag niet zozeer het rekenwerk dat Laura hem oplegde,
hij zag vooral een zee van zaken waarmee hij geen rekening gehouden had.
Slangen eten levende kost. Geen hondenkorrels.
En die levende kost heeft dan ook weer een terrarium met inrichting nodig.
Muisjes … een muisje is zoiets als een hamstertje met een staart. Klein en lief en pluizig.
Om levend gewurgd te worden. Hij zag dingen waaraan hij niet gedacht had. Obstakels.

Eigenlijk wou hij maar weten of het zou kunnen, een slang in huis.
En vermits Laura geen veto stelde en zelfs niet moeilijk deed over een slang in huis,
was het voor Pieter eigenlijk al in orde. 
Er waren wel de praktische bezwaren, zoals levende muisjes voeren aan de slang.
Maar voor de rest was het in orde hoor, hij zou eventueel een slang mogen houden.
Als hij dat (nog) zou willen. 
Diplomatisch opgelost van Laura, dacht ik toen, en dat dezelfde dag nog.

--- vele jaren later --- 

Na haar verhuis naar het appartement besloot Ma (toen 83) dat ze terug auto zou rijden. 
Tina was in alle staten. Ik hield mijn hart vast. Laura heeft het opgelost:

- Da’s goed hoor, Mama, het zou zelfs gemakkelijk zijn voor ons dat ge zelf weer auto rijdt.
  Ge geraakt toch in en uit deze garage? (steile toegang met een bocht)
  Voor benzine is het wel een omweg natuurlijk, maar voor uw boodschappen is het zeker de oplossing.
  Eigenlijk is ’t een heel goed idee, deed ze opgetogen.
  Dan hebben wij weer tijd voor andere dingen, dan kan ik deze week toch al naar de keuring.

Ik hield mijn adem in: was dit niet te doorzichtig? 
Laura prees het idee zachtjes de hemel in. Ze omarmde het initiatief.
Ze knuffelde het dood met 'garage' en 'pompstation' en 'boodschappen'.
En terloops had ze ook nog het woord keuring laten vallen.
‘k Was blij dat ze niet over wisselstukken begon.

Eigenlijk wou Ma maar weten hoe het idee zou aankomen 'weer zelf auto rijden'.
En ze heeft dat idee ook helemaal zelf laten varen, want er was dat gedoe met de keuring elk jaar hé. 
Diplomatisch opgelost van Laura, dacht ik toen. En dat de dag zelf nog.

m – HiH-04/2015, bijgewerkt

Werken van thuis uit, zonder dat de concentratie verstoord wordt, zonder dat men afgeleid wordt.
Geen tussenkomsten van chefs, geen onderbrekingen door collega’s,
niemand die zich geroepen voelt te komen 'helpen'. 
Thuiswerken, al is het maar één dag in de week. Wat een verademing!
Thuiskantoor is een droom. Eindelijk zal men bergen werk kunnen verzetten!

klank zacht houden,
http://www.youtube.com/watch?v=bDuLeXx2Gv0 
03min09

m - EZW-11/2014 , HiH-04/2015 , met dank aan AV

SPIJBELEN is volgens mij iets voor scholieren van puberleeftijd.
Ofwel doen ze het uit ondernemingszin,
omdat de wereld te wijds is om onverkend te blijven, en daar moet dringend tijd voor uitgetrokken worden.
Ofwel doen ze het uit baldadigheid, omdat de beklagenswaardige spijbelaars
moeite hebben met het verpoppen van wonderwezentjes tot gewone mensen.

BROSSEN, heet het bij studenten.
Daar zijn ook een aantal goede redenen voor.
Men heeft bijna een lief. Men brost om hem te kunnen zien/ontmoeten.
Men heeft een lief. Men brost om bij hem te kunnen zijn.
Men heeft geen lief meer. Men brost om de rotzak te kunnen vergeten.

Z’N KAT STUREN.
Of daar goede redenen voor zijn weet ik niet. Volgens mij is het gewoon plat verzuim.
En laf ook nog. Men durft niet wegblijven en men stuurt dan maar het huisdier : 

http://thebestcatpage.com/2017/09/09/cat-just-walks-into-malaysian-university-classroom-and-falls-asleep-due-to-the-boring/

m – HiH-03/2015, herwerkt

dat Ieren kunnen zingen

Het staat nu voor de derde keer op en ik krijg er nog kippevel van.

Kris De Bruyne zou ooit eens gezegd hebben :
"Er zijn er twee die men niet covert, Dylan en Cohen. Daar blijft men af."
En ik vond toen dat hij gelijk had. Toen hé, nu niet meer.

Dat het een beetje galmt in de kerk is niet eens erg. Dat maakt het eigenlijk nog specialer. 
Er zit iemand te snotteren hoor ik nu. Als haar schmink maar niet uitloopt,
want het wordt nog een lange dag. Het is niet de bruid, dat gesnotter.
De bruid zit blij & opgetogen te wezen (04min59).
Misschien heeft ze wel een traantje weg gepinkt,
maar zij is niet degene die zat te snotteren, volgens mij. 

En de man kan zingen. Een pastoor die kan zingen …
‘k Zat te wachten op de passage waar hij de hoogte in moet en kracht moet geven,
dat haalt hij moeiteloos hé.
Daarmee is nog maar eens aangetoond dat Ieren het hebben.
Ze leren dat niet op school, zij hebben het van uit de kool. ’t Is iets genetisch.

‘k Heb ’t filmke al duust keer doorgemaild.
Dan hebben ze straks iets om de dag goed mee te beginnen.
Machtig speciaal filmke, klank aanzetten :
https://www.youtube.com/watch?v=XYKwqj5QViQ 
05min16 – tekst staat onder het schermpje 

m – EZW-04/2014 – met dank aan IFP

een alfa-mannetje en bijna een huiselijk drama

Welk huisdier aast op de goudvis, als het niet de kat is?

Toch niet de hond? 
een hondshaaitje dan misschien, dat mee in dezelfde bokaal zit … kan niet hé,
die ene wil zout water, de goudvis wil zoet water. 
Een visarend, een goudvisarendje dan, dat zo maar binnen komt vliegen.
Dat moet een ingebeeld dier zijn. Ik dwaal af.
Nee, ik kan me echt niet indenken welk ander huisdier dan een kat
zou azen op een goudvis in een bokaal.
En katten voelen zich superieur, dat ook nog, zij praten niet met anderen.

klank voldoende luid zetten
https://www.youtube.com/watch?v=h42Vsea1rmU 
00min42 van uw tijd 

m – EZW-04/2014, bijgewerkt

praal & prots

Welke vijf gebouwen ik in België als mooiste zou klasseren weet ik niet zo direct,
maar ik weet zeer zeker welk gebouw mag verwijderd worden : de Basiliek van Koekelberg.
Basiliek van het Heilig Hart te Koekelberg, om volledig te zijn. 
Kan een heilig hart zoveel praal en vertoon verlangen?

Dominant, deprimerend dominant.
Gelijk uit welke richting men komt,
van Sint Agatha Berchem, van Jette, van Molenbeek of van centrum Brussel,
elke keer kijkt men op die opdringerige mastodont.

Koekelberg  https://www.routeyou.com/nl-be/location/view/5924/basiliek-van-koekelberg 

Dit gigantisch gedoe is niet ontworpen om de kleine devote mens te inviteren,
het is ontworpen om het instituut KK te laten gloriëren.
Het is een architectuur om een individu te verpletteren ipv te ontvangen in een warmte.
De sovjet idee, daar leunt het bouwsel bij aan.

Koekelberg         http://www.ingelicht.be/basiliek-van-koekelberg-bw/afbeelding-2567
Art Deco, zogezegd. Is dat bouwsel Art Deco?
Ik dacht dat binnen de Art Deco op mensenmaat gewerkt werd.
Het Centraal Station van Brussel (Henri van de Velde) is lager van structuur, met verticale lijnen.
Mensenmaat. Zoals ooit in de Renaissance gebouwd werd.

Koekelberg is vergelijkbaar met de sovjet stijl. Te groot, te hoog, te pompeus, te koud …
En te duur. Zowel toen in de bouw als nu in het onderhoud. 
Munten van 25 centiemen met een gat in waren toen nog geld,
schoolkinderen hebben ze toen doen bijdragen. Schoolkinderen? Heelder gezinnen.
De sociale controle van het K-onderwijs was alomtegenwoordig.

Het ding verkopen aan de meest biedende. Misschien kunnen de Mormonen er iets mee doen?
Zij hebben overschot van plaats in de woestijnen van Utah.
Daar staat het bouwsel dan uit het zicht van omwonenden.
In een woestijn wonen immers geen omwonenden. Gelukkig voor hen.

En dan ook : De twee torens, die twee fallussen bij de koepel,
het is een ontwerp dat niet bepaald aanspreekt als oord van bezinning of devotie.
Het imago van het bouwsel werd al vergeleken met een gigantisch eroscenter, en het gebouw
is volgens mij het een ideaal decor voor een regisseur die een remake overweegt van Eyes Wide Shut.

m – EZW-04/2014 - http://www.basilicakoekelberg.be/documents/basilica.xml?lang=nl, https://nl.wikipedia.org/wiki/Eyes_Wide_Shut