Berichten van 1 augustus 2018 tot 31 augustus 2018

de eerste schooltaak was 'schrijf een brief aan god' en

JENNY is praktisch aangelegd

Het schoolverlof is maandag voorbij. Dan komen er nieuwe taken zoals, schrijf een brief aan god.
Jenny is nog een beetje in vakantie-modus. Bij schoolverlof ging de school wel dicht, maar
de wereld kan niet dicht, die moet blijven draaien. Wie zorgt daarvoor? De klusjesman?
 

                             Beste god,

                         Mijn mama vertelde me wot ge allemaal doet.

                         Wie doet het als ge op vakansie zijt?

                         Jenny
                            

Ja, wie doet dat eigenlijk, de wereld bestieren en de planten doen groeien en alles en alles,
wanneer god -zoals iedereen in het wereldje van Jenny- met vakantie is ?

Jammer dat de leeftijden van de kinderen er niet bij vermeld worden.

m - Dear God, © Stuart Hample, Eric Marshall, 1967 ?

overbrengen van schip naar boot naar platform

In het midden van dit model van basket komt enkel handbagage,
nooit of te nimmer mensen! Mensen altijd aan de buitenkant van het touwwerk.

personentransfer       

Wanneer de basket het deck van het bevoorradingsschipke raakt,
moet men soms zeer snel van de basket wegspringen, bij slecht weer en ook wanneer er deining staat.
Dat schipke daar beneden kan liggen dansen gelijk zot hé, zelfs als de zon schijnt.
Dus wanneer het omhoog gestuwd wordt en zijn scheepsvloer de basket raakt, is het de moment om er af te springen. 
Daarom: alle mensen aan de buitenkant, aan de binnenkant zou men maar gevangen raken in het vallend net.
Want het model is flexibel, het net valt helemaal plat tegen het deck.

Voor degenen die vervoerd worden geldt vanaf dan : wegblijven van dat net.
De handbagage (met onze dure laptops!) werd er uit gehaald
door de bemanning van het schipke, die hebben daar handeling van.

De demonstratiefilmkes zijn gemaakt bij proper weer natuurlijk.
Ik zoek verder op YouTube naar iets bij slecht weer, waarop te zien is waarom de basket moet kunnen platvallen.

Er bestaan wel rigide modellen,
maar die hebben een meer specifieke toepassing denk ik.
De flexibele basket is in het gebruik meer allround.
               

klank aanzetten :
https://www.youtube.com/watch?v=tWf1eWs2t1o
04min30 ~ 3x hetzelfde manoeuvre, mensen van schip naar bootje
en dan naar boorplatform.

https://www.youtube.com/watch?v=_7tEyWlPDrY
01min01

m – EZW-08/2014, herwerkt -

Op wo-16/05 is een vervolgverhaal gestart dat liep t/m vr-31/08.
Gedurende 109 dagen kwam er één aflevering per dag. Af en toe waren het er twee.
Het is een blog-novelle uit 2008 en ze werd geschreven door TiTiPoes.

afl. 121/121 ~ For every problem there's a solution

Geef toe, beste lezer, u vindt me knettergek. Zeker als u een man bent.
Een moord begaan uit liefde, niet zozeer uit passie?
Wie wreekt zich nu vrijwillig en doelbewust, wetende
dat jarenlange opsluiting tussen een bende halfgare chaoten en gestoorden wacht?
Wat zegt u? Krankzinnig! Ik?

Een vijfenzestig-plusser met een pak geld veilig belegd,
een villaatje met alles erop en eraan, boordevol antiek
plus een niet onaardig pensioen!
Had u het anders aangepakt? Hoe? Genieten! Waarvan als ik vragen mag.
Toch geen business seat op Anderlecht en napraten in de Saint Guidon over een stelletje baltrappers?
Petanque, na mijn middagdutje, tussen een stel weduwen en weduwenaars?
Golf spelen en lumbago krijgen? Reizen? Ik heb de halve wereld gezien. Bijna tweemaal gecrasht.
De pest gekregen aan lawaaierige luchthavens, controles en te lange wachttijden, zelfs met lijnvluchten.
Routinematige service door routinematig hotelpersoneel. Bestaat er iets zieligers dan een man, die uitgebreid heel alleen tafelt?
Een leuk mokkeltje nu en dan? Kwakje kwijt en geen capsones!
Nee, bedankt.

Ach, beste lezer, ik heb alle begrip voor uw reactie.
Na het verdwijnen van "De Klapper" werd het begrip "opruststelling" voor mij meer en meer realiteit.
Stonden woorden als genieten en profiteren ook op mijn verlanglijstje. Vaag, doch ze waren er.
Met alle dromen en wensen eraan verbonden. Door Gerda, met alle begoochelingen en doembeelden erbij.
Misschien bent u er nog lang niet aan toe, zit u momenteel in het spitsuur van uw leven:
loopbaanstress, opgroeiende kinderen, te hoge hypotheek, wat klad in de relatie,
te weinig persoonlijke ontspanning, te veel intimidatie en bemoeizucht van buitenaf.
Daarenboven al die deskundigen, ze schieten uit de grond als paddestoelen en, geef toe, ze kruipen er even vlug weer onder.
Topmanagers en -sporters hebben hun mental coaches, aso's hun social workers, hangjongeren hun straathoekwerkers,
uit de echt gescheiden paren hun bemiddelaars en goedgelovigen nog altijd hun pastoors.
Honden hun hondenscholen! Baasje, tegen betaling, aanleren hoe hij Fifi-met-de-stamboom laat apporteren.
Waar het poepje mag en waar niet. Alstublieft, zeg!

Laat u niet ringeloren door al die gebakken lucht, die u dagelijks in de meest attractieve verpakkingen rond de oren wordt gekletst.
Mag er nog zoiets als gezond verstand zijn? Boerenlogica! Het kost geen cent.
Ja, ik was medeproducent aan de massaverdwazing.
Ja, ik heb de consumptiedrift, misschien niet de uwe, doch beslist deze van uw ouders gestimuleerd tot in het belachelijke.
Daardoor was mijn vaderschap, op z'n zachts gezegd, vaak een puinhoop.
Anderzijds, toch nog een degelijke leerschool voor Francis.

Hij zal perfect weten hoe het niet moet, ginder in het verre China. Natuurlijk gaat hij erheen. Geen twijfel.
Hij heeft nog alles tegoed met Valerie. Het beste komt eraan voor hem. Zijn wedergeboorte.
Valerie in verblindende spots zetten, haar tenger lijfje dankbaar strelen, de kleinste wens uit haar ogen lezen,
ervaren dat twee mensen inderdaad in staat zijn mekaars wereld totaal te vullen,
haar zijn godenkind, zijn vrouw, zijn wederalles noemen.
Met haar de liefde bejubelen. Met haar samen een onverbreekbare eenheid vormen.
Zoals ik met mijn vrouw, mijn Marianne. Nog alleen bij haar wil ik zijn. Samen.
In het geëindigd voortbestaan na dit leven. In de as, in het stof van ons geluk.

For every problem, there is a solution, beste lezer. The rest is silence.

EINDE

Bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=20

de essentie van het tante-zijn op een bordje 

Een neefje brak een bord bij zijn tante en repareerde het zo goed hij kon.
"Dat is in orde zo jongen," zei de tante,
"vanavond leggen we het bord vol spaghetti & saus.
Niemand zal het verschil zien."
En het jongetje knikte opgelucht.
Zo'n tantes moesten er meer zijn.

m - EZW-08/2013, en nog altijd geldend

broeken uit de dierentuin

Sinds begin jaren 80 is de voorgescheurde jeans al een paar keren in en uit de mode geweest.
Hoe het er vandaag mee gesteld is weet ik niet, in of uit?
Maar er is binnen dat genre een nieuwe trend sinds deze zomer, dat weet ik dan weer wel.

In Kamine Zoo in Hitachi City, Japan, omwikkelt men het speelgoed van
de grote dieren -de grote klauwen en de grote tanden- met lappen denim.
Dat houdt de dieren efkes bezig, 'verrijkte omgeving' heet dat binnen de zoo-huishouding.
Maar er is ook het zoo-management natuurlijk. En dat management had bedacht dat
van die lappen denim achteraf wel eens jeans gemaakt konden worden.
De jeans worden per opbod verkocht, want zoveel tanden en klauwen waren er niet aan het werk geweest
dat men van een productie kon spreken, enkele leeuwen, twee tijgers en twee beren.
En niet eens allemaal samen.



Een rage zal het niet worden, 't zijn eerder hebbedingen, denk ik.
Voor wie daar geld wil aan spenderen natuurlijk. Maar in Japan kan alles, dus waarom dit niet.

  

hou de klank zacht of uit, 't is zo'n repetitief zenuw-muziekske :
http://www.youtube.com/watch?v=oBkqfiN6zJM 
01min36

Als ik het eindresultaat bekijk : voor mij zijn dat geen sporen van tanden en klauwen.
Een paar keren lassen en LM zijn overalls zagen er ook zo uit.
Om te lassen droeg hij een jeans onder zijn overall.
Ettelijke keren heb ik die dingen gerepareerd met lappen die ik recupereerde.

Die Zoo-broeken zien er gewoon uit als werkbroeken, als lasbroeken.
Als ik er nog liggen heb verkoop in ze ook per opbod :
Authentieke werkbroeken! Komt dat allen zien!
Ze hebben de zeven wereldzeeën bevaren! En de oceanen ook, drie.

m – EZW-07/2014, herzien - http://www.city.hitachi.lg.jp/zoo/blog/encho/p036068.html 

afl. 120/121 ~ Stilte - de rest is stilte

Ik lig in een ziekbed. In een kleine kamer. Het is zonderling stil. Bijna plechtig en geheimzinnig stil.
Ik heb het koud. IJzig koud. Ontwaak ik uit een diepe verdoving? Is dit de realiteit rond mij?
Ik blijf beneveld. Onzeker. Toch nestelt zich een gelaten berusten in mij.

Ik haal diep adem en kreun van de klemmende pijn aan de borst. Ik zie een verbandharnas, mijn borst is volledig ingepakt.
Ik herinner me alles heel duidelijk. De schietpartij. De huwelijksmis. Marianne op de zetel. Vermoord. Daarom heb ik Serge gedood.
Dat wou ik. Ik leef echter nog. En dát wou ik niet.

Is er een long geraakt? Waar drong de kogel door? Straks komt een dokter het me wel vertellen.
Het kan me geen moer schelen. Ik leef nog en waarom? Om op te draaien voor mijn misdaad?
Voor zijn misdaden? Nee, ploert, dat genoegen gun ik je niet. Ik wil om jou geen jaren en jaren in een cel. Ik leid de dans. Jij niet.
Ook niet de jury van een assisenhof. Ik beslis.
Ben ik in een ziekenhuis of in de ziekenboeg van de gevangenis? Wat hierna?
Ik wil Vloesberghe spreken. Hij zal beslist komen. Een indringend bezoekuur. Ik wil hem spreken van man tot man.

Vloesberghe is een mens naar mijn hart. Bedaard en begrijpend. Ik moet hem de hele zaak uit de doeken doen.
Maar eerst dient er voor Marianne gezorgd. Vloesberghe vragen om Francis te contacteren.
Mijn zoon moet een passend en intiem afscheid regelen. Jenneke zal hem daarbij helpen.
Mijn zoon moet mij vertegenwoordigen.
Mijn zoon en zijn Valerie. Marianne's as laten verspreiden tussen witte magnolia's, haar lievelingsbloemen.

Een verpleger komt de kamer binnen, noteert iets op de fiche aan het bed.
'Ik wil inspecteur Vloesberghe spreken, heel dringend. Wilt u hem verwittigen?'
'Ik zal de behandelende arts inlichten. Hij oordeelt, ik niet!'

Zijn antwoord is kort en zakelijk. Hij verdwijnt. Geen spoortje warmte en medeleven.
Zo worden dus misdadigers te woord gestaan. Geen woord te veel. Die arts heeft niet te oordelen.
Had me zelfs niet in leven mogen houden. Leven zonder mijn vrouw, alleen met haar nagedachtenis?
Hoeft niet. Kan niet. Wil ik absoluut niet.

Dankzij de geneeskunde wacht de rechtbank mij nog. Mijn proces. Bonbons voor de media. Lezers en kijkers gegarandeerd.
Priestermoord verstoort huwelijksmis. Mijn misdadigerstronie op breedbeeld. Omkaderd met reclamespots over pasta, smeerkaas en luiers.
Natuurlijk zal ik gevonnist worden. Moordenaars gaan zelden vrijuit. Ook al zijn er uitzonderingen. Ook al heb ik een stevig alibi.
Ook al zullen mijn zoon en Pat, voor zover ze eerlijk is, Eefje en de collega’s gunstig voor mij getuigen.

Marianne kon ik in geen geval gedood hebben. Serge wel. Motieven à volonté.
Ik zal mijn hele geschiedenis zo precies mogelijk uit de doeken doen.
Gerda's dagboeken vermelden, maar niet het roze schriftje.
Mijn laatste gesprek met Serge. Zijn bekentenissen.
Zijn waanzinnige wraakzucht tegenover mij, om mij in de allereerste plaats te treffen.
Me zelfs voor Marianne's dood te laten opdraaien. Alle details mogen ze me vragen.
De rechtbank zal uitgebreide, waarheidsgetrouwe antwoorden krijgen.
Inzien waarom ik, kapot van verdriet, haat en ellende, nog maar één doel had.
Serge omleggen en mezelf berechten.

Mijn advocaat kan vrijspraak bepleiten. Zo'n vonnis zal de rechter wel niet uitspreken.
Mijn schuld staat so wie so rotsvast. Ik heb bewust gemoord.
Hoeveel ga ik krijgen? Twintig of vijfentwintig jaar? Minder?
Minder of meer, het laat me volkomen onverschillig.
Welke straf het ook moge zijn, uitzitten zal ik ze niet. In geen geval.
Verder leven zonder Marianne is voor mij immers de allergrootste straf.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=20

ze had het helemaal voor mekaar, of toch bijna ~ USA

De telefoon rinkelde en de vrouw nam de hoorn.
Het was een callcenter, voor een financieringsmaatschappij.

Of ze geïnteresseerd was in een tweede hypotheek.
- Nee dank u, zei ze beleefd, mijn huis is nu afbetaald meneer.

Of ze geïnteresseerd was in een herschikking van de schulden.
- Ik heb geen schulden meneer, zei ze met een vriendelijk lachje.

Of ze geïnteresseerd was in een krediet om te verbouwen.
- Jammer, ik heb zopas verbouwd en dat heb ik contant betaald.
  Ik vrees dat u voor mij niks kan doen meneer.

Er was even een stilte aan zijn kant van de lijn en dan vroeg hij met een lachje
of ze soms op zoek was naar een echtgenoot?

En dáár ging ze toch even voor zitten.
Want ze had alles al, maar er was niemand om dat alles mee te delen.
Over een nieuwe partner was ze al een hele tijd aan het nadenken.
Dat ze eens serieus moest beginnen met kennismakingen.
Dus waarom vandaag niet ?
Daarom ging ze even zitten.

m  – HiH-07/2015, herzien

"Uit  een dagboek van iemand die er bij was : het regiment dat ruim 3000 man sterk was, werd langs drie kanten ingesloten
en werd als het ware (in Koewacht) de grens overgedreven. ( begin oktober 1914 )

De gevechten rond Antwerpen (7-8-9 oktober), waar op 36 uur beschieting ruim 15000 woningen werden vernield
hield de gouverneur het voor bekeken en de strijd werd opgegeven.
Alle militairen ontkwamen naar de linkeroever behalve de vestingtroepen,
ruim 32000 man die de Nederlandse grens overtrokken.

Om tegenover het Duitse Keizerrijk zijn neutraliteit te bewijzen, moest Nederland
alle buitenlandse militairen voor de duur van de oorlog in kampen vasthouden.
Al in november 1914 ontstond onder de Belgische militairen in het kamp Soesterberg oproer wegens gebrekkige huisvesting.

Nederlandse schildwachten waren genoodzaakt met scherp te schieten om de orde enigszins te herstellen.
Er vielen meerdere doden.
In het kielzog van die ‘grensoverschrijdende’ militairen vluchten tienduizenden burgers naar Nederland.
De Duitsers zorgden later (om landvlucht tegen te gaan) voor een ijzeren gordijn tussen beide landen.”

2000 volt of meer, http://www.wereldoorlog1418.nl/elektrischen-draad/ 

Afbeeldingen van de dodendraad 

Mijn zussen en ik zijn opgegroeid ver van onze grootouders.
Er zijn dus een hoop verhalen die wij als kind niet meegekregen hebben,
onze mensenheugenis gaat maar twee generaties terug. Geen drie. Jammer.

De vader van mijn moeder heeft vier termijnen aan de IJzer gedaan.
Hij heeft er beschadigde longen aan overgehouden.
Hij is overleden in 1958. Mijn moeder was dertig, ik was zes.

In een van de artikelen op 't Net stond tamelijk raak verwoord
wat voor de burgerbevolking het verschil was tussen WOII & WOI :
WOII was vier jaar bezetting. WOI was vier jaar oorlog. Die zegging is duidelijk.

Tijdens het zoeken vond ik een afbeelding die ik meen te kennen.

Monniken van de Achelse Kluis bij de beruchte dodelijke grensversperring. ©

Ergens op school of elders hing een replica waarschijnlijk.
Alleen heb ik altijd gedacht dat het over een concentratiekamp ging.
Niet dus, hij stond veel dichter bij huis, de dodendraad.

Senioren die in de grensgebieden opgegroeid zijn hebben mogelijk
de uitdrukking 'aan den andere kant van den draad' nog weten gebruiken,
waarmee Nederland bedoeld wordt.

m – EZW-08/2012, herwerkt – met dank aan L - https://www.ed.nl/valkenswaard/oorlog-zonder-wapengekletter-historie-herleeft-bij-achelse-kluis~a211c77e/

afl. 119/121 ~

Hij was zelfs niet langer bang. Moedig, onschuldig, sterk en eerlijk wou hij schijnen in dit finaal treffen.
Het was zijn eigen regie. Een plot zoals de dood van zijn Heer aan het kruis.
Serge strekte beide armen in de hoogte toen mijn rechterhand naar de zak van mijn regenjas ging.
Zijn goddelijke zegen voor het paartje. Zijn overgave, die in zijn ogen zijn grootste overwinning zou worden.
Op mij, op mijn schuld.

Hij wist dat ik hem ging doden. Hij smeekte er nu zelfs zijn Heer om.
Straf mij, o Heer, voor al mijn zonden en misstappen,
straf mij voor de dood van twee vrouwen, die stierven om mijn haat te koelen op mijn beul.
Laat mij branden in Uw hel, doch wees me genadig.
Laat me in het duistere vuur van Uw hemelrijk toeven tot ik hem daar, mijn moordenaar,
ook in de hellegloed zie belanden, die ketter, voor wie Gij nooit of nimmer enig erbarmen moogt kennen.
Onze Vader, die in de hemelen zijt, geheiligd zei uw naam … en vergeef ons onze zonden,
zoals wij vergeven aan onze schuldenaren … leid ons niet in bekoring … 

Zijn lippen prevelden nu koortsachtig. Het gebeurde allemaal in een mum van tijd.
Ik duwde het bruidspaar brutaal terzijde en stond oog in oog met Serge.
Zijn armen nog steeds in de hoogte. Zijn blik bleef trots, uitdagend en misprijzend op mijn bleek gezicht stralen.
Toen schoot ik.
In de hartstreek. Nog eens en nog eens. Het tumult brak los.
Drie, vier struise mannen sprongen schreeuwend naar mij toe. Wierpen zich als een meute hyena's op mij.
Ze kwamen echter te laat. Ik bracht de browning naar mijn rechterslaap. Wou afdrukken.
Voelde die slag tegen mijn borst. Dat rukken en sleuren. De stoten tegen mijn kin en rug.
Schoppen tegen mijn benen. De hele last van de klauwende, hysterisch brullende en vloekende mensen.
Dat alles kwam een paar seconden te vroeg en verhinderde mijn opzet, mijn zelfmoord.

Ik werd alleen de scherpe inslag van een kogel in de schouder gewaar. Geen echte pijn.
Amper een korte, droge schok. Of was het een vuistslag? Ik weet het niet meer.

De revolver werd me ontnomen.
Bloed sijpelde.
Er werd alweer gevloekt, geslagen en geschopt.
De grond beefde.
Scheurde open.
Dát was de echte hel.
Daarop verloor ik het bewustzijn.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=20

in Québec op weg naar de drankwinkel

klank aanzetten, er is een zacht muziekje bij, 
http://www.youtube.com/watch?v=G0PekTUmBdY 
01min48 

:o) EZW-08/2013, en nog altijd goed

“Look gebruik ik maar af en toe  bv op gehalveerde tomaten in de pan strooi ik naast wat olijfolie geplette look.
En als ik uit eten ga kies ik vaak scampi's met looksaus.
Ooit was het de schrik van mijn leven als mensen met lookadem naast me kwamen zitten in de kerk.
Je kunt dan niet weglopen  of een ander plaats  zoeken zou ongepast zijn. 
En dan zongen zij beiden nog uit volle borst mee. Erg.” MVS

look? ~ ontferm u over ons!

Dat zou ik uit mezelf niet geweten hebben, dat zoiets triviaals als lookadem
een stoorzender kan zijn voor de wekelijkse godsvrucht. Ja, erg, zoals ge zegt. 
En die onverlaten zongen dan nog mee uit volle borst ook? 
Heer ontferm u over ons, jawel. Gezien de omstandigheden zongt gij misschien wat luider?

Om u te troosten, hieronder de smeekbede die ik ooit in zijn meest pure vorm meegemaakt heb.
deze versie is geschreeuwd bijna. Toen ik het voor de eerste keer hoorde, in 1965 was ik 13.
Koud tot in mijn ruggemerg. 
Sindsdien besef ik wat eleison inhoudt. Het gaat zeker niet over look. 
Dit kyrie duurt amper twee minuten. Jammer. 
In mijn gedachten kan het wel een halve dag duren.
Het heeft iets oer-religieus en van mij mocht het nog minder gepolijst.

De smeekbede zonder franje, klank aanzetten, mag luid hoor :
http://www.youtube.com/watch?v=ToNb-02n3KY 
01min59, maar misschien kende ge deze versie al.

m  – EZW-08/2014, herwerkt

afl. 118/121

Ik hoorde niets meer. Was me alleen bewust van mijn laatste doel en schoof spookachtig de kerk binnen.
Ik had gehoopt op meer volk. Een veertigtal mensen.
De familie vooraan, twee lege rijen stoelen en daarachter vrienden en kennissen.
Allen op hun dorpsbest. Straks wachtte hen het overdadig tafelen, het bier, de wijn, de cola's, de Rennietabletjes,
de breugeliaanse tafel na middernacht, de disk-jockey en Lotti en Tura afgewisseld met hip-hop en de kuskesdans.

Grijs en dik, oud en jong gaan de dansvloer bestormen wanneer het iets zuiders wordt.
Broekspijpen opgerold, dikke konten draaiend, vetkussens hobbelend, gewrichten krakend,
zakdoeken zweetwissend van voorhoofden, hals en van tussen de borsten.
Er zal gebruld worden om de flauwe en gortige grollen van de geattitreerde moppentapper.
Er zullen luchtjes worden geschept om te boeren, wind te laten of te braken.
Een Vlaams huwelijksfeest op z'n best.

De zombie, traagjes over de rode loper stappend, verstoorde alles. Nieuwsgierige blikken en vragende ogen.
Ik voelde ze prikken. Wat moest ik daar? De meesten kenden me niet. Gemompel. Ik naderde het bruispaar.
De opperste rechter zou straffen en gestraft worden. Het vonnis over Serge. En over mezelf.
De twee zangers zwegen, de muziek eveneens.

Daar stond hij! Serge! Gloriërend tegenover het bruidspaar. Zijn holle woorden kwamen me bijna uitnodigend tegen.
Eerst zacht, dan juichend aanzwellend, met warme tremolo's. Een tweevoudig moordenaar op z'n priestersbest:

'Dat de God van Israël u verenigt en Hij zij met u. Dat Hij zich over dit jonge paar ontfermt en maak, Heer, dat zij u loven…'

Hij zag me eerst niet. Het bruidspaar genoot zijn aandacht. Hij leek in godvruchtige huwelijkstrance.

'Sam, aanzie je vrouw als een weelderige wijnstok aan de muren van jullie huis, jullie kinderen als olijfvruchten rondom jullie tafel…'

Pas nu merkte hij me op.

Ik schreed langzaam vooruit. Een noodlottige geest,
een buiten zichzelf getreden medium, vreemd, mysterieus.
Ik zag Serge verstijven. Toch trachtte hij beheerst te blijven.
Zijn stem leek zelfs vaster te klinken. Zegevierend.
Het jonge paar en hun familie hingen aan zijn lippen: 'Alleluja, alleluja, de Heer verlene u bijstand uit zijn heiligdom.' 

Hij staarde me nu pas doordringend aan. Nog even bedaard en gewoon alsof ik er niet was.
Meer en meer ogen vestigen zich op mij. Ik voelde hun blikken. Wie was dat? Wat doet die man hier.
Die verfomfaaide, schichtige figuur in regenjas. De indringer. De misverstoorder.
Waarom trad hij in slow motion op het jonge paar toe?

Niemand bewoog. Nieuwsgierigheid werd prikkelender. Ze keken allemaal toe.
De ene geërgerd en verbaasd. De andere verveeld of onverschillig. Maar allen heimelijk weetgierig.
Serge stoorde zich blijkbaar niet aan mij. Hij deed kalm verder. Een man van plicht.
Hij herinnerde de jonge mensen aan hun verplichtingen tegenover elkaar en begon het evangelie volgens de Heilige Mattheus te lezen.

Maar al die tijd wist Serge het. Hij wist dat ik hier voor hem zou verschijnen. Tijdens zijn laatste, allerlaatste huwelijksinzegening.
Slordig, verteerd van verdriet, wanhoop, ellende en diep haat, zo zou ik naar hem toekomen.
Zo verwachtte hij me écht. Afgestroopt van wraakzucht, pijn en bloedhonger. Levensmoe om wat hij me had aangedaan.

Zijn rechter en beul, Ik, Max Cijnens.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

onweer ~ stekkers uittrekken

Telkens wanneer ik het lees, dat men best de stekker uittrekt van (dure) toestellen,
denk ik o ja, dat zouden wij eigenlijk ook best doen, volgende keer.

Bij de volgende zomerstorm ben ik zo blij dat de lucht gewassen wordt
dat ik er niet meer aan denk, dat ik vergeet dat er nog iets moest gedaan worden:
stekkers uittrekken. 

Buiten kijken en de fris gewassen lucht inademen is alles wat ik dan doe. 
Vroeger al vond ik onweer mooi en interessant, maar nu kan ik er echt van genieten. 
En de bliksem … och, de kerktoren houdt zich wel bezig met de bliksem.

m - EZW-08/2013, herwerkt

Bij veel bereidingen gebruik ik look. Gewoon als smaakversterker,
zoals men een drup anisette in een fruitsla zou doen.
Het mag niet doorsmaken, maar het heeft onmiskenbaar zijn effect.

Om de vier à vijf dagen maak ik 4 L bouillon om achteraf verder af te werken tot soep.
Met blokjes hoor, 't zou anders niet vol te houden zijn. 
In die 4 L doe ik een 3 à 4 teentjes look. En een eigen heksenmengsel van specerijen.
3 à 4 teentjes is voldoende om de smaken van de specerijen te fixeren of te verstevigen, zonder dat de bouillon naar look smaakt. 
'k Ben al eens vergeten de look erbij te doen, en het verschil was merkbaar. Toen was de bouillon maar een pover flets gedoe.
Toen had ik om de soepen af te werken meer zout nodig ook. (kaliumchloride, geen natrium- hoor) 
Nu vergeet ik de look niet meer. Nu zet ik alle ingrediënten op voorhand gereed, nog voor ik de presspot uit de kast haal.

In Mediterrane schotels en soepen, mag de look doorsmaken.
Daar is look geen achtergrondspeler meer, daar mag hij mee op het eerste plan.
Lookbollen hebben hier niet de tijd om uit te drogen. 

Hoe het moet met de lookadem? Niks van aantrekken. 
Behalve wanneer er een bezoek aan de dokter, de tandarts of de kapper op het programma staat. 
Deze mensen moeten uit hoofde van hun beroep ons benaderen tot binnen de comfortzone van 70cm.
Die zullen we dus ontzien. Maar voor de rest : niet aantrekken. Wij verdragen toch ook dingen van mensen. 

Botheid die als oprechtheid betiteld wordt bvb.
Dat systeempje schijnt zijn recht van bestaan verworven te hebben. 
Wel, dan heeft een eerlijke lookadem ook recht van bestaan in deze wereld. 

Tenzij we met onze lookadem een kleine lift zouden in moeten, in dat geval nemen LM & ik wel efkes de trap.

m – EZW-08/2014, bijgewerkt

afl. 117/121 ~ Eindbestemming: huwelijksmis

Ik werd wakker. Had een tweetal uren geslapen. Hoopte gedroomd te hebben.
Maar op hetzelfde ogenblik zag ik Marianne op de zetel. Dood. Wraakeisend.

Mijn lichaam deed verschrikkelijk pijn. Krampen spanden mijn kuiten op alsof ze uit elkaar gingen springen.
Ik moest helder nadenken. Handelen. Kordaat en zonder medelijden handelen.

De felle klaarheid van de dag door het brede raam leek een mistige sluier van de voorbije nacht.
In mijn kurkdroge mond had ik de smaak van bloed. Neen. Ik wou niets weten. Niets voelen. Zelfs geen haat. Geen wraak.
Geen laatste vonnis, nu. En toch. Die dwang van dat onbewuste. Die wil om te straffen …

Ik sukkelde uit de zetel. Wankelde naar Marianne toe. Keek naar haar grauwgeworden gelaat,
dat nu voor altijd in mijn brein zou gegrift blijven. Hoestte schor. Zwijmelde de hal in.

Ik was geen mens meer. Geen robot. Niet eens een schim.
Ik was veranderd in de onzichtbare, roofzuchtige, meedogenloze wreker. Gehoorzamend aan een tegennatuurlijke dwang.
Bereid alle hinderpalen uit te weg te ruimen. Doorgaan ad fundum. Voorbij de laatste grens. Om mijn vrouw. Mijn Marianne.
Ik trok werktuigelijk de regenjas aan. Voelde de Browning in mijn zak. Stapte in de wagen en reed weg.

De huwelijksmis door de moordenaar moest nu al aan de gang zijn.
Laat de schoft, met zijn heimelijke bakkes, maar voor het jonge bruidspaar staan, wenste ik.
Met al zijn zalvende zegeningen en vrome wensen.
Met zijn beminnelijkste glimlach van beschermende en begrijpende herder.
Pastoor Serge! Een aanfluiting van alle menselijkheid!

Ik hoopte dat de helft van het dorp zou aanwezig zijn. Ik rekende op een jubelende Hochzeitmesse
met passende orgelmuziek als glorie van een nieuwe band tussen man en vrouw.
en ode aan Liefde en Voorspoed, aan Toekomst en Gelukzaligheid.
Triomf voor het edele leven.
Domper op macht en dood.

Er was inderdaad muziek. Orgelmuziek vulde het dorpsplein. De grauwheid was uit de lucht.
De kilheid niet. Er vielen nog zeldzame regentranen. Ik had echter geen tranen meer.
Ik was werktuig, computergestuurd. Gehoorzamend aan die dwang, die dwang …

Ik parkeerde de Audi op het dorpsplein tussen de andere wagens. Ik zag het roze schriftje van Gerda op het dashboard liggen.
Ik vermoedde dat ik de andere twee bij Francis had laten liggen. Niet meer aan gedacht na zijn verhaal over Pat en Valerie.
Wat met dit exemplaar? Versnipperen? Geen tijd meer. Zag het postkantoor en kreeg een ingeving. Eefje, mijn vertrouwelinge!
En het enige privé-adres dat ik van gans het team kende. Want haar adres was immers dat van mijn ouderlijk huis.
Scheurde een blaadje uit mijn notaboekje en schreef:

"Eefje, Dit is een dagboek van mijn overleden echtgenote. Bijzonder belangrijk! Houd het zorgvuldig bij.
Wat je morgen ook verneemt, dit schriftje mag niet in handen komen van de politie.
Zeker niet in handen van mijn zoon. Bedankt voor zoveel en vooral om deze laatste wens van mij in te willigen. Max"

De bediende in het postkantoor had duidelijk problemen met de computer. Een jonge collega kwam helpen.
Ik werd ongeduldig. Trommelde met de vingers op de loketplank.

'Een secondje, meneer, hij heeft voor de zoveelste keer zijn loten', spotlachte hij,
'een goed gerief zo'n computer, maar 't moet werken.'

Het meisje naast hem keek me wat verschrikt aan. Maakte ik zo'n verwilderde indruk?
De ironische opmerkingen van haar norse, bijna-einde-loopbaan-collega misschien?
Hij overhandigde me eindelijk de gewatteerde omslag. Frankeerde de zending. Rekende af en grapte nog wat.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

Schaap

                                  Een schaap ontraadt, althans aan schapen,
                       het schapentellen voor het slapen.
                       Want meestal, na een schaap of elf,
                       -zo zegt dat schaap- passeert men zelf.

                       En ’t brein waarin de slaap zetelt
                       ligt dan te tobben of dat meetelt.     Kees Stip

Kolder is zuurstof voor de bovenkamer,
de hersenen draaien in vrijstand en
de hersenschors, die kronkelt van het lachen.

hersenschors kronkelt van het lachen : 

Conclusie & besluit : zotternijen zijn gezond.
archief, 06/02/2014 - Kees Stip, Nederlands puntdichter https://nl.wikipedia.org/wiki/Kees_Stip , http://4umi.com/stip/op_beesten 

look ~ lookpoeder, lookpasta, lookvlokken

Als ajuin de prinses van de keuken is, dan is look de eerste eredame. 
Tot tien jaar geleden zwoer ik bij enkel verse look.
Dat was tamelijk dwingend, iets wat ik mezelf aandeed, feitelijk.
In 2008 werd dat dwingende tamelijk ambetant en werd het tijd voor een soepeler kijk op de zaak.

Nu heb ik ook lookpoeder in huis en lookpasta.
Die twee hebben hier elk hun eigen toepassingen.
En ze bewaren natuurlijk langer dan verse look.

Verder ben ik nog op zoek naar gevriesdroogde look want dat is óók lekker.
LM & ik hebben het al eens gegeten bij de Chinees.
in de Van Wesenbekestraat (Antwerpen). Daar waar de Chinezen zelf komen eten.
Krokante lookvlokken, heel luchtig, heel smakelijk, heel grappig, bijna feestelijk.

Hoe men die gebruikt in een bereiding weet ik nog niet echt
maar zodra ik de gevriesdroogde vlokken in huis heb
begin ik op 't Net te zoeken naar de toepassingen.

Lookpoeder gebruik ik in de koude sausjes. Soms gaat de poeder de vijzel in.
Want de korrel van het lookpoeder mag af en toe fijner, vind ik.
Maar voor andere sausjes is de grove korrel dan weer oké.
Eigenlijk is het een kwestie van persoonlijke goesting.

Een halve koffielepel lookpoeder een paar minuten laten zwellen in een (eigen) slasausje
-af en toe eens omroeren-doet wonderen voor de bereiding.
De korrels lookpoeder worden zacht en zijn toch milder en rustiger voor de maag dan rauwe geperste look. 
En er is achteraf ook geen gepruts om de lookpers terug proper te krijgen. 
Dit is maar een eigen mening hoor, 't is geen evangelie uit een kookboek.

De lookpoeder gaat niét de frigo in zoals de lookpasta,
de lookpoeder moet droog bewaard worden en donker.
Dus niet op een kruidenrek, want daar is het niet donker.
In de kast, want in de koelkast is het niet droog.

Lookpasta gebruik ik al eens in warme sauzen, als aanvulling bij een saus die bijna af is,
wanneer ik er niet meer met de mixer door kan-omdat het vlees of de groente er al in ligt-
en de saus toch nog een titske meer look mag hebben. Of een titske meer oempf.
Dan roer ik er al eens een half lepeltje lookpasta mee door.
En soms ook een half lepeltje andere pasta. 
Die kleine potjes andere pasta staan ook in de supermarkt te blinkogen naar mij,
ofwel naast de droge kruiden en specerijen, ofwel in de afdeling producten uit verre landen.

Zelf zal ik geen kruidenpastas meer maken, dat is me te lang stilstaan bij het aanrecht.

Ik vind lookpoeder en lookpasta een hele hulp voor het bereiden van kleine porties.
En ze blijven lang goed, dat is een bekommernis minder.
Niet dat verse look hier de tijd krijgt om slecht te worden, maar toch,
men heeft altijd iets in huis om een klein hapje een afwerking te geven.

Voor bouillons en soepen en alle andere vloeibare bereidingen
die we in meerdere porties klaar maken, gebruiken we verse look, dat is hetzelfde gebleven. 
Al begrijp ik de verschillende manieren van versnijden niet.
Soms moeten het schijfjes zijn, soms blokjes, soms geplette schilfers … Wat zou het verschil zijn?   

m – EZW-2013, 08/2014, herzien

afl. 116/121 ~ Oog om oog

Kon het dat die ploert van een Serge zo redeneerde? Zo monsterachtig vals speelde en er stoïcijns kalm bij bleef?
Zou Vloesberghe morgen in die val trappen? Morgen!? Nee straks!
Dat mocht niet. Dat kon toch niet! Ik had uren bij mijn zoon gezeten. Telde zijn getuigenis? Ja toch!
Pat was er ook bij. Wanneer was zij naar bed gegaan? Na het telefoontje van Marianne.
Hoelang erna, een halfuur, een uur? Geen idee. Francis zou het weten.
Functioneerde zijn aangeboren tijdsinstinct nog na de ruzies met Pat? Na de ontlading van zijn emoties over Valerie?

Serge, die doortrapte kazuifelschurk, de in het nauw gedreven, sluwe gokker,
had tijd zat gehad om deze nacht alles tot in de puntjes uit te kienen.
Mijn bankkaart! Ik had getankt met mijn bankkaart in Keerbergen, vlakbij de villa van mijn zoon.
Ik heb ook Gerda's schriftjes. De smeerlap moet en zal bekennen. Kon mij niks doen!

Mijn hoofd tolde. Ik huiverde, leed. Ik wou Marianne's lot delen.
Zonder haar was er voortaan geen lucht, geen zon, geen licht, geen leven meer mogelijk.
Marianne, mijn vrouw, mijn godenkind, mijn begin en einde, mijn wederalles, dat nu niets, niets meer was.

Ik moest nogmaals de politie oproepen. Jacht maken op haar moordenaar.
Straf of wraak brachten me haar echter niet terug.
Zonder mijn Marianne bleef er slechts leegte. Een diepe, versmachtende leegte.
Een leegte, waarin alleen plaats was voor smart en pijn. Ik kon het niet verdragen.
Leeggelopen miserie was ik. Een blijvende nachtmerrie. Voor altijd.

Ik goot een te grote cognac naar binnen. Fataal op een nuchtere maag. Het kwam er meteen weer uit.
Nam een hete douche. Zeepte en schrobde me als gek. Kon Marianne's dood niet van mijn lichaam sproeien.
Ik ging tegenover haar zitten in de andere zetel. Roerloos. Volkomen apathisch.
Hoelang weet ik niet. Maar plots wist ik héél goed wat te doen.

Maar zou ik … kon ik … ik was toch niet zo'n ondier als die smeerlap van een pastoor?
Naar de politie gaan, nu meteen? Neen, ik moest zelf réchter zijn.
Beul zoals Serge beul voor Marianne was geweest … Marianne, mijn vrouw. Mijne enige alles.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

Hij draagt effen zwart, voor hem geen kleed met vermetele tekening of lichtzinnige kleuren.
In de vogelwereld is hij een prediker van een streng-gereformeerde strekking.
Met een puntige knalgele bek. En welbespraaktheid is een absolute voorwaarde.

Karl Märtens, Sweden 

De merel op het windscherm van ons terras heeft het over zaken van belang.
Over vlijtig eieren grootbrengen en hoe dat gaat.
Hij verkondigt ook voor wie de pierekes & de mierekes, de zaadjes & de blaadjes eigenlijk geschapen zijn. 
Zijn betoog kennen we nu al wel en het begint dictatoriaal te klinken. 
In het stukje wereld waar deze merel het voor het zeggen heeft, zou ik geen musje willen zijn.

m – HiH-05/2015, bijgewerkt - https://youartsw.wordpress.com/2015/11/04/karl-martens-watercolor-birds/

'k Zou graag zoveel wereldsterren ontmoeten dat ik van het ene vliegtuig in het andere zou moeten stappen.
Het aanschuiven en overstappen is me allemaal te vermoeiend geworden
dus ga ik doen gelijk iedereen, ik zal die wereldsterren thuis ontvangen.
Maar niet allemaal tegelijk natuurlijk, zoveel parkeerplaats is er niet in de straat.

Eric Clapton is alvast uitgenodigd en die mag meebrengen wie hij wil.
Bruce Springsteen ook. Beiden op dezelfde dag als het kan.
Ze moeten geen das aandoen, van mij moet het bovenste knoopje niet dicht kunnen.
Jeremy Irons mag ook komen. Samen met Al Pacino. 
Eigenlijk mogen ze allemaal hun volk meebrengen, op het terrein van de pastoor is nog wel wat parkeerplaats.
Dustin Hoffman, Bob Dylan (maar die zal moeilijker te overtuigen zijn), Meryl Streep, Susan Sarandon, Glenn Close, Sandra Bullock … 
Mijn lijst begint nog maar hoor.

Wetenschappers durf ik niet vragen, hun uitleg zou mijn pet te boven gaan
en ik vind niet dat ik beslag moet leggen op hun kostbare tijd. 
Schrijvers vraag ik ook liever niet, ik heb niet alles gelezen.
En niet alles doorgrond. Dus op hun tijd zal ik ook geen beslag leggen. 
Schilders dúrf ik zelfs niet vragen. 
Maar acteurs, actrices & andere podiumkunstenaars zijn welkom, ze mogen zelfs blijven slapen.

Met Dolly Parton en Sylvester Stallone zou ik het graag hebben over de film Rhinestone Cowboy.
Enkel daarover. Hier het slotnummer uit die film, glitter-&-glamour country muziek.
Het is zó erover dat het plezant wordt, kitsch & camp, vakkundig gebracht:

klank voldoende luid zetten, jammer van de beeldkwaliteit
https://www.youtube.com/watch?v=5GZjXVe7GhY 
03min18

m - EZW-06/2013, herwerkt

afl. 115/121 ~ Een satanisch brein bekokstooft

Een schande voor jou, meneer de journalist, de grote vlek op je bourgeois-blazoen.
Laat de jury maar ontzet zijn over alles wat zich in die mooie villa van jou afspeelde.
Laat de epistels van die chaotische, zieke geest maar voorlezen. Laat vooral je zoon meegenieten. Nou ja, genieten … 

De klap op de vuurpijl! Ken je die al? Het animeerverleden van je grietje, natuurlijk.
De notarisstory met alles erop en eraan. Alle bewijzen heb ik. Ook de getuigen als het moet.
De industrieel zonder naam en de rest. Wie gelooft dat het om verzinsels gaat?
Toch geloofwaardig als ik de jury vertel dat jouw Marianne mij ontboden had gisteravond?

Je zat in Keerbergen. Moneytalk?! Marianne wist dat je de eerste twee uurtjes na haar telefoontje niet terug zou zijn.
Ze had het gat vrij, zoals dat heet. Letterlijk en figuurlijk! Zie je de pers al likkebaarden. Ronkende titels:
Gewezen entraîneuse en liefje van hoofdredacteur tracht priester te verleiden!

En dan de cruciale vraag van de Voorzitter van de rechtbank: 'Waarom hebt u ook uw minnares vermoord, meneer Cijnens?'
Het is allemaal zo klaar als een klontje: omdat je eindelijk en héél duidelijk inzag, dat zij niets meer was dan een geldzuchtige sloerie.
Poen, jouw poen daarom was het haar toe doen. Het zal, wanneer ik in de getuigenbank sta, niet eens nodig zijn een hint te geven.
De conclusies van de magistraten en vooral van de jury staan dan al goed vast.

Ach, wees maar niet bang voor mij, Max. Met uitzondering van de notaris wordt, als puntje bij paaltje komt,
zoals het hoort door een goede zielenherder, teruggegrepen naar het biechtgeheim.
Een kleine insinuatie misschien! Nou ja, we zien wel. Meng schande en extreme jaloezie, wat krijg je? Ravages, toch?
Hoe je weet kreeg van die notarisaffaire? Mijn plicht als huisvriend om je tegen het onheil dat Marianne heette, te beschermen.
Je op het juiste pad terugbrengen, zeker toen je bij haar definitief wou intrekken. Logisch toch?

Na de dood van Gerda heb ik jou toch enkele keren gebeld? Getracht je dit telefonisch uit te leggen.
Je ook willen bijstaan omdat ik toen perfect raadde wie Gerda had omgebracht.
Je trachten te overhalen om alles aan de politie op te biechten.

Vloesberghe kan die gesprekjes gemakkelijk traceren hoor. Onderschat de flikken niet!
Ze vangen er zelfs de wespen van de beroepsrenners mee.
Bovendien hebben Bette en haar dochter je nerveuze, eigenaardige manier van doen gisteren in het portaal, beslist opgemerkt,
toen jij me ongevraagd kwam opzoeken.

Het kruisbeeld als moordwapen? Vindingrijk, buitengewoon vindingrijk van mij, al zeg ik het zelf.
Gerda heeft er mij twee jaar geleden eentje cadeau gedaan. Eigenlijk een niemendalletje.
Ligt in een of andere lade in de pastorij. Schoondochter Pat was er razend om.
Adrienne had, zoals gewoonlijk, bewust haar mond voorbijgepraat.
Gerda had echter zomaar geen erfstukken weg te geven. Zeker niet aan de kerk, vond je schoondochter.
Je gaf Pat toen zelfs gelijk. Gerda beschreef me dit incident in geuren en kleuren.
Die schoondochter van jou, zo'n hetze voor één onnozel kruisbeeld!
Terwijl de kamer van haar schoonmoeder er belachelijk vol mee stond!

Het moordwapen van Gerda is niet ontdekt, kan nooit ontdekt worden.
Het staat immers nog altijd te glimmen op het altaar, het zogenaamde geschenk van twee jaar geleden, weet je.

Het tweede exemplaar ligt nu in jouw kelder, met jouw vingerafdrukken erop.
Zelfs het alziende oog van Adrienne, had van dit stel geen weet, toen ze op vraag van de politie
trachtte na te gaan wat er allemaal ontbrak in de slaapkamer.
Kon niet. Alleen jij en je zoon weten waar die typische kruisbeelden zich bevonden.

Natuurlijk zal het laboteam aan de hand van het kelderexemplaar de foto’s van Gerda's verwondingen, met een ander oog bekijken.
Onder het mom van je immens verdriet heb je zelfs alle mogelijke sporen om zeep gebracht. Alles verlegd. Zelfs het lijk.
Had ik nog een fout begaan, dan heb jij die ongedaan gemaakt. Hoe dan ook, bedankt! Geef toe: echt stom!
Iemand met jouw capaciteiten moet toch beter weten?
Een gedreven en ervaren inspecteur heeft daar beslist onmiddellijk een eigen mening over.
Tja, Max, dat wordt op z’n minst 25 à 30 jaar brommen voor jou.
Een pastoraal bezoek van mij, nu en dan, zal je voorzeker op prijs stellen. De Heer zij met u!

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

patrouille te paard, 2014

Aan de kust gaat de federale politie tijdens de zomer te paard patrouilleren.
Twee agenten te paard zullen patrouilleren in de villawijken,
op wandelpaden waar je met de auto niet kan komen, of in de duinen.
Dit weekend hebben ze dat uitgebreid getest.

klank aanzetten
http://nieuws.vtm.be/binnenland/88766-kust-krijgt-patrouilles-te-paard 
01min27 

Toen vroeg ik me af :
wanneer Evita of Cavilo ginds een wind laten, krijgen zij dan een GAS-boete? 
Of nog erger, wanneer deze paarden iets laten vallen, stijgt de ruiter dan af om op te ruimen?
En verlaat de afstijgende ruiter zo doende de observatiepost?
Is het verlaten van de observatiepost wel toegelaten? Vragen, vragen, vragen …

patrouille te paard, 2018

En kijk, dit jaar kreeg mijn vraag een soort van antwoord :
https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2018/03/09/zeebruggelingen_zittenletterlijkindeshit/

m  – EZW-04/2014, blog 08/2018

een huishouden van Jan Steen

Vanmorgen kwam ik een bedenking tegen en toen ben ik het een en ander gaan opzoeken om mijn geheugen op te frissen.
Wat ik gevonden heb interesseert misschien iemand. Daarom plak ik het hieronder. 'k Was dan toch bezig.
Gans onder staat de link voor meer afbeeldingen. Laat u niet afschrikken, gewoon klikken.

Jan Havickszoon Steen (Leiden, 1625 of 1626 – aldaar, begraven 23 februari 1679)
was een Hollands kunstschilder uit de 17e eeuw, de tijd van de Noord-Nederlandse barokke schilderkunst.
Humor, gewone mensen en uitbundig kleurgebruik kenmerken zijn werk.

                https://nl.wikipedia.org/wiki/Het_vrolijke_huisgezin 

Steen heeft zich met veel thema's ingelaten:
hij schilderde historische, mythologische en religieuze scènes, portretten, stillevens en natuurtaferelen.
Zijn afbeeldingen van kinderen worden geroemd, evenals zijn beheersing van licht en aandacht voor detail, met name in textiel.

                http://www.artsalonholland.nl/meesterwerken/soo-voer-gesongen-soo-nagepepen-jan-steen 

Het dagelijks leven was Jan Steens belangrijkste onderwerp.
Veel van de taferelen waren levendig, zelfs chaotisch en wellustig.
Dergelijke taferelen waren zo kenmerkend dat ‘een huishouden van Jan Steen’ een veelgebruikt gezegde is geworden.

Veel van Steens schilderijen refereren aan oude Nederlands spreekwoorden of literatuur.
Familie van de schilder fungeerde vaak als model.
Subtiele hints en vele symbolen in zijn schilderijen maken aannemelijk dat Jan Steen
de kijker niet zozeer wilde uitnodigen om het getoonde na te bootsen, als wel wilde vermanen.

Jan Steen maakte 377 schilderijen. Enkele Afbeeldingen van jan steen , klik. Om een afbeelding te vergroten nogmaals klik. 

Kortom, Jan Steen bracht een beeld van de Familie Flodder avant la lettre ?

m – HiH-07/2015, herwerkt -  https://nl.wikipedia.org/wiki/Jan_Steen , https://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_schilderijen_van_Jan_Steen

afl. 114/121 ~ Zelfkwelling

Proficiat, maar je verstand komt wat laat, nietwaar. Vier uren te laat, raasde denkduiveltje.
Kijk, wat je gedaan hebt. Trek je ogen open, stuk ongeluk.
Alle kaarsen en brillen volstaan voor jou niet, uilskuiken. Betweterige rotzak.
Meneer heeft geen politie nodig. Meneer voelt zich de opperste rechter. Wat meneer zelf doet, doet hij beter.
Het resultaat ligt daar. De tweede keer al! Bij Gerda was er de vakbond en bij ons bieke, de euforie van Sherlock Holmes.
Weet je wat je voortaan kunt doen? Zwierig mijn kloten kussen.
Trek je plan, je hoort me nooit meer. Voortaan kan je stikken. Ik ben dood.
Eveneens ja. Ook jij,
kompaan van de duivel, moordenaarshulpje, jij arrogante hufter, jij geattitreerd shitschrijvertje, jij miserabel zielepoot.
Je bent eveneens dood.

Ja, ik had Serge geholpen. Mijn afwezigheid had hem een handje toegestoken. Hem zelfs vrij spel gegeven.
Rien ne va plus. Zijn gok was meer dan geslaagd. Bracht hem alle winst op.
De schurk zou nu misschien wel slapen, meer dan gerust slapen zelfs.
Had hij de dagboeken niet, dan verkneukelde hij zich bij de gedachte dat mijn leven zinloos was. Amen en uit. Zonder Marianne.
Ik zag zijn vette buik op en neergaan door de binnenpretjes.
Hij wist verdomd goed hoe ik jankend en vloekend van razernij en onmacht,
die verafschuwde crucifix zou vastgrijpen en er als een woesteling mee te keer gaan. Overal, tegen de muur, tegen de trap.

Die crucifix! Natuurlijk! Op de antieke bruidschatkist. Onder de vensterbank van Francis' kamer.
 Twee identieke kruisbeelden. Loodzwaar. Ze flankeerden immers zijn verzameling matchboxes.
Kruisbeeldenralleys mee gehouden en de jongen vaak laten winnen.
Ik herinnerde me plots de bronzen stukken tot in het kleinste detail.

Gerda had de kamer van onze zoon, bij mijn weten, intact gelaten na zijn huwelijk.
Dus had Serge de kamer van de Francis eveneens doorzocht.
Met een beeld zijn moeder omgebracht en het andere meegenomen.
Aanvankelijk met de bedoeling het te versjacheren. Tot zijn duivels brein er ander garen mee spon.
Francis zou de crucifix in de kelder beslist herkennen.
Aan Vloesberghe vertellen dat beide stukken op zijn jongenskamer hadden gestaan.
Een prijkte op het altaar. Kon een geschenk van Gerda zijn aan haar dierbare vriend.
Adrienne had eveneens enkele beelden gekregen, was trouwens ook in een van haar dagboeken te lezen.
Het tweede beeld droeg mijn vingerafdrukken en Marianne was ermee gedood. De smeerlap wou er mij opnieuw inluizen.

Goed gezien, doe maar verder, Max, hoorde ik Serge grijnzen. Je hebt inderdaad je eigen vonnis getekend, vriend.
Jouw vingerafdrukken prijken op het beeld, natuurlijk denk je er niet aan die weg te wissen.
Je zwalpt in pijn, verdriet en onmacht. Zelfbeklag en beslist zelfverwijt. Je had toch beter moeten weten, vriend?
Zie je mij juichen? Maagdelijker dan de onbevlekte ontvangenis ben ik.
Door jou gezuiverd van elke verdachtmaking.

Het kleinste kind weet dat Gerda ziekelijk jaloers was. Een hysterica, niet mijn woorden, die van je zoon.
Weet ik van je schoondochter en die heb ik meer dan op mijn hand hoor.
Met de hulp van een gewiekste advocaat, zal Pat mij op alle domeinen bijtreden. Zeker weten.
Een kleine rondvraag in de buurt en de brave dutsen bevestigen, dat ik wekelijks twee tot drie keer je vrouw bezocht.
Pastorale steun verlenen, heet dat. Vloesberghe en zijn team beseffen dat er bij Gerda meer dan een vijs goed los zat.
De slaapkamer, zeg, een kluif voor gerechtspsychiaters. Ziekelijk jaloers en seksueel meer dan gefrustreerd. Ook door jou.
Waanvoorstellingen had ze. Meer nog, schizofrenie: Gerda met de drie gezichten.
Buitenshuis de zachte, eerbiedwaardige, hulpvaardige mevrouw Cijnens,
in haar slaapkamer de fanatieke non Gerda en
tegenover mij de geobsedeerde, geile hoer Marianne.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

het moment van totale ontreddering

Wanneer ik op zoek ben naar verduidelijkingen over een detail en bijna
verloren loop in een overvloed aan informatie die niet te zake doet,
die naast de kwestie is en die onbruikbaar blijkt, (zoekopdracht verfijnen!)
verschijnt na de zoveelste poging plots op het scherm : 

        uw zoekbewerking heeft geen overeenkomstige documenten opgeleverd

dat is … een verschrikkelijk moment. 
Dat wil zeggen dat zelfs de Grote Google het niet meer weet,
waarmee ik nu eigenlijk bezig was.                                                                                     

                                                                          
m  – EZW-07/2014, toen en ook nu nog altijd - illustratie https://veraontheverge.wordpress.com/tag/nervous-breakdown/ 

Als kind vond ik biechten verschrikkelijk gênant. Niet omdat ik zo'n ontoelaatbare dingen uitspookte,
maar omdat ik niet genóeg uitspookte, niet genoeg om op te biechten.
't Was te futiel om een pastoor mee te gaan lastig vallen in zijn kerk, laat staan god in de hemel.
Dus probeerden we onze lijst met zonden wat aan te dikken.
Maar dat deden veel kinderen. En pastoors wisten dat, dubbel gênant zoiets hè.

Hoe een volwassen biecht er zou moeten uitzien, daar heb ik geen flauw idee van.
Ergens in '70 of in '72 werd er zo nog eens een poging ondernomen.
Hoe ik daar verzeild was weet ik niet, het was onder in de Basiliek van Koekelberg te doen.
Waarschijnlijk was ik gewoon benieuwd naar gewelven daar beneden.
En na de bijeenkomst was er gelegenheid tot biechten, of hoe het toen genoemd werd.
Dat waren privé-gesprekken aan een tafeltje. Ach ja dacht ik, waarom niet, 'k ben hier nu toch …
Of ik deed het mogelijk uit beleefdheid tegenover de inrichters. Als motivatie kan zoiets tellen, 'k weet het.

'k Kwam terecht aan een tafeltje waar een zeer jonge priester zat. Hij zat daar precies wat onwennig.
'k Vertelde over twijfel en bedenkingen en over vragen en over wat er mis ging,
en bleef mis gaan en wat ik niet meer zag zitten en waarom ik het niet meer zag zitten
en of er nog wel heil te verwachten was in deze wereld … dié litanie, de ganse puber-cataloog.

Naarmate ik praatte ging hij onwenniger kijken, vervolgens hulpeloos en dan regelrecht droevig. 
Wat een melkmuil, dacht ik, straks kan ik hem nog troosten ook. 
Hoe het gesprek is afgelopen weet ik niet meer. Misschien heb ik het afgebroken, omdat ik het niet meer kon aanzien.
Het gesprek bracht geen soelaas, eerder een helaas.

Dus hoe een volwassen biecht er moet uitzien : geen idee. Maar ik lig er niet van wakker.
Er zijn zoveel godsdiensten die het doen zonder biecht. En die bestaan ook al eeuwen, zonder dat controlegepook.

Waar ik het wél moeilijk mee heb is het idee van het biechtgeheim.
Wanneer er zaken gebiecht worden die vallen onder 'criminaliteit'
mag de priester ontslagen worden van die verplichting en naar de politie stappen, mijn gedacht. En snel.
Met een snelprocedure, zodat het bisdom het geen drie jaren laat aanslepen, want dan vallen er nóg slachtoffers. 
Biechtgeheim, zwijgplicht, omertà … een staatje binnen de staat, nog hetzelfde als voor de Reformatie, als 500 jaar geleden.

http://www.standaard.be/cnt/te35iktc , http://www.standaard.be/cnt/gf390212 , http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=GHV385VDP 

m  – EZW-07/2013, herwerkt

afl. 113/121 ~ Dwaze gedachten

Was hij zo behept door de dwang om Gerda's dagboeken meteen terug te vinden,
dat hij de grootste en domste gok van zijn leven had gewaagd? Fifty, fifty. Alle winst of alle verlies!
Ik probeerde het me min of meer voor de geest te halen. Had ik de deur voor hem geopend
in plaats van Marianne, dan zou zijn flemende stem, bevend van schuld, onderdanig gemompeld hebben:

'Max, laten we meteen naar de politie gaan …
Ik kan Gods zwaard niet langer afweren …
Ik moet gestraft worden. Hier is het moordwapen …'

Wat zou hij er dan nog meer bij verteld hebben?
Wat zou hij, plots beseffend dat niks nog enige zin had, nog uitgehaald hebben?
Zo'n monster was tot alles in staat.

Maar Marianne en niet ik had de deur opengemaakt.
De bel van de voordeur was overal meer dan duidelijk hoorbaar, want vrij schel.
Niet schel genoeg om de diepe slaap van Marianne te storen.
Een loeiende brandweerauto kon zelfs haar namiddagdutje niet onderbreken.

Slaapdronken misschien? Dacht ze dat ik mijn huissleutel vergeten was? De garagepoort niet in het springslot?
Was ze al een paar keer vergeten, wist ik.
De volhouten kantelpoort was voor haar immers te zwaar om met de nodige kracht het springslot bovenaan te laten klikken.
Bovendien klemden de metalen geleiders op een tweetal plaatsen. Dit moest ik meteen checken.
Alle mogelijkheden nagaan hoe de schoft was binnengedrongen. Mijn vrouw kon het niet meer ophelderen.

Eerst voor jou zorgen, lieveling. Jij gaat altijd voor. Nu meer dan ooit. Nu kan ik het aan. Misschien.
Kom, mijn alles. Ik droeg heel moeizaam, uiterst behoedzaam mijn godenkind naar boven.
Mijn levenloos goddelijk kind. Legde haar lichaam op de driezit in het salon.
Slaapkussen onder haar hoofd. In een van de laden vond ik een grote witte tafelnap, nog in originele verpakking.
Spreidde die over mijn kleintje, liet de schouders wat vrij. In sprookjes volstaat dan een kus …
Verdomme! Godverdomme!

Wat maakte mijn verhaal en commentaar tegenover mijn zoon zo onontbeerlijk, dat ik nog weg moest van mijn vrouw?
Waarom mijn kleintje achterlaten, wetende dat de schoft op vrije voeten liep?
Onbekwame, onbezonnen, egoïstische dwaas die ik was.
Mijn leven, mijn hoop, mijn verlangen, mijn geluk, het beste van mezelf, lag daar op de driezit, bewegingsloos, dood.

DOOD! EVENEENS VERMOORD!

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

het nut van onze vensterbank

‘k Heb conférences op de vensterbank gelegd, pal zuid, heel de namiddag zon.
Na enkele dagen zijn ze tafelklaar, beetgaar ipv beenhard, en sappig. 
Wij hebben er meestal twee op een schaaltje liggen. Die worden zorgvuldig in het oog gehouden.
Op sterk-zonnige dagen wordt het schaaltje achteruit gezet
van de vensterbank naar de schaduw, efkes minder fel. 

Er kunnen tot zeven schaaltjes op onze vensterbank. Het is onze fruitgaard.
De schaaltjes/schotels/manden zijn meegebracht uit landen waar het toenmalig schip ging laden of lossen.
Het is een samenraapsel van stijlen kleuren en materialen, glazen kitsch uit China naast artisanaal vlechtwerk uit Gabon.
Een interieurstylist zou er hoofdmijn van krijgen, LM en ik niet. Voor ons heeft die mengelmoes betekenis.

Elk schaaltje heeft een eigen soort fruit liggen. Onze rij tuttifrutti.

LM is een perenfan. Hij heeft in zijn leven al zeker een boomgaard leeggegeten.
Zo ben ik met de jaren een peren-expert geworden,
wat vensterbank betreft bedoel ik, qua gradatie in peren-malsheid en peren-rijpheid. 
Zelf ben ik meer een appelmens. Appels zijn volgens mij het enige fruit
dat rijp in de winkel ligt, appels gaan daarom niet op de vensterbank.

Alle andere fruitsoorten mogen thuis nog wat narijpen.
Want het is niet omdat de vruchten oogstklaar waren dat ze al tafelklaar zijn hé.
Tussen oogst/winkel en tafel komt nog onze vensterbank, volgens mij. 

m - EZW-08/2014, tekst gerijpt en herwerkt

“van een verkrachting kan je niet zwanger raken” een krant , 20 augustus 2012

In de Verenigde Staten gaf de politicus Todd Akin een opmerkelijk interview.
Op televisie liet de senator weten dat vrouwen volgens hem
niet zwanger kunnen geraken na een verkrachting:

"Van wat ik heb begrepen van dokters, is zwangerschap door verkrachting echt zeldzaam.
Als het echt om verkrachting gaat, beschikt het vrouwenlichaam over manieren
om dat hele ding uit te schakelen."
Diezelfde Akin is ook sterk tegen abortus gekant.
"Bij een verkrachting moet er absoluut een straf zijn.
Maar die straf moet echter voor de verkrachter zijn, niet voor de baby."

klank aanzetten voor dit groot licht
https://www.youtube.com/watch?v=Oazj5UVDxyM 
02min30

Enkele dagen tevoren kwam Todd Akin nog in het nieuws toen hij
de subsidies voor schoolmaaltijden voor kansarme kinderen wilde afschaffen.
Over die schoolmaaltijden heb ik toen een documentaire gezien in een van de duidingsprogramma's,
de situatie was schrijnend. Het middagmaal op school is voor veel kinderen de enige maaltijd van de dag.
En dat terwijl ze nog volop in de groei zijn. Die maaltijden wou Akin dus afschaffen? Goe bezig.
Wat zouden zijn argumenten daarvoor geweest zijn?

---

Dat 'zelden' zwanger, dat gold misschien in de Nazikamp-toestanden,
zodra het lichaamsgewicht zakt tot onder de 48 kg, stopt de ovulatie.
Dat is al beschreven sinds WOII.

Todd Akin, groot licht terzake, heeft die redenering inkort tot :
van verkrachting raakt men zelden zwanger. Dat is weer vrije meningsuiting op zijn Amerikaans hé.
De USA is al ver op de terugweg. Terug naar de middeleeuwen, en het einde is nog niet in zicht.
Dat is de reden waarom ik dit nog eens oprakel.
Middeleeuwse breinen, niet gehinderd door kennis van zaken, willen macht. Zelfs ten koste van de realiteit.
Het einde is nog niet in zicht.

m - EZW-08/2012 – herbekeken

afl. 112/121 ~ De gok van Serge

Naderhand, toen de hyena in mij enigszins tot rust kwam en ik, nog in hallucinogene mist, logisch trachtte te denken,
stonden de naakte feiten ontnuchterend helder voor mij. Marianne was dood.
Ik kon niets meer doen. Niemand kon haar noch mij helpen. De dader kende ik! Daar lag zijn moordwapen en merkteken.
Waar had ik dat ding nog gezien? Het kwam me vaag bekend voor. Op het altaar, uiteraard, de schoft had het me aangewezen.
Nee, niet alleen daar. Waar dan? In Gerda’s kamer had ik in jaren geen voet gezet. Vanwaar die vage herkenning?

Een kwalijke, doordringende geur hing in de kelder. De geur van uitwerpselen. Zou Marianne? Ik moest haar wassen.
Dat prachtige lichaam mocht niet bedorven worden. Ik stond recht.
Niet Marianne, maar ik stonk. Mijn broek, mijn kousen, alles doordrenkt. Drek alom. Foert.
Mijn stank zou haar lijfje niet bezoedelen en mezelf kon het geen reet schelen. Mij kon überhaupt niets meer schelen.
Alle leven gleed eveneens uit mijn lichaam. Alleen mijn hart, mijn longen, ja, die functioneerden robotmatig.
Ook mijn hersenen deden het nog. Nadenken, Max, nadenken.

Marianne had me gebeld rond negen uur. Omstreeks kwart voor twee was ik weggereden bij Francis,
had getankt in Keerbergen, dus rond twintig voor drie thuis gekomen. Daartussen moet het gebeurd zijn.
Hoe die schoft was binnengeraakt, hoe hij wist dat ik niet thuis was, waarom Marianne nog na negen uur de deur opende
en wat er zich binnenshuis had afgespeeld, zou ik nooit te weten komen.

Wat had hij haar wijsgemaakt? Had hij zijn onschuldigste masker opgezet?
Want in veinzen, liegen en mensen om de tuin leidden was Serge een grootmeester. Onovertrefbaar.
Marianne wist dat hij een ploert was.
Hij zal daarom misschien meteen met volle kracht hebben toegeslagen, haar nog zwijmelend de keldertrap afgegooid.

Waarom zo laat de deur openen, Marianne? Zou hij nadien in de hal op mij hebben gewacht?
Moest ik zijn derde slachtoffer worden? Maar ik kwam niet. Toen dat in zijn satanisch brein doordrong,
moet hij hard en schokkend van opluchting gelachen hebben.
Zijn bloeddorst gelest op een manier die hijzelf niet voor mogelijk hield. Snel handelen nu.
Crucifix schoon vegen. Geen vingerafdrukken nalaten. Zich zo snel mogelijk uit de voeten maken.

Stel dat ik in mijn villa overnachtte, al had Francis aan hem het tegendeel verteld.
Serge wist verdomd goed dat ik er nooit meer de nacht zou doorbrengen.
De villa was vol van morbide herinneringen. Marianne betekende mijn nieuw begin.
Maar waar was ik dan?

Natuurlijk besefte hij dat ik elk moment kon verschijnen.
Bij het gejaagd verlaten van het huis, was hem dan, als in een aureool van gregoriaanse muziek, een beeld verschenen.
Ja, dat beeld moet die schoft gezien hebben: ook mij ombrengen! Want ik had allicht de politie nog niet verwittigd.
Was dat gebeurd, dan zou hij stellig al geklist zijn. Hij wou en zou de dagboeken vinden. Hij moest ze hebben.
Zich indekken met onschuld en onweten. Een gok als een andere.

Zelfs als Vloesbeghe reeds op de hoogte was gesteld door mij, meende Serge nog tijd te hebben om zijn plan uit te voeren.
Wat was er dan verder in dat waanzinnig hoofd van hem omgegaan?
Ik trachtte het me voor te stellen …

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

“ik wil later een rollator” en ik ook want het swingt

klank aanzetten
https://schooltv.nl/video/rollator-liedje-uit-sesamstraat/ 
02min30

               mijn Oma heeft een karretje, dat is zo’n grappig ding
               er zit een handig mandje op, daar kan mijn knuffel in
               die zit dan naast de worteltjes waar Oma soep van kookt
               het is een prachtig karretje, ik wil 'em later ook

               ja ik wil later een rollator
               lekker lopen in de zon
               met mijn koffer (?) in het mandje
               en dan fijn een blokje om

               mijn Oma's blauwe karretje heeft remmen en een bel
               en hij kan in- en uitgeklapt, da's handig en gaat snel
               er zit ook nog een krukje op, dat zit niet eens zo slecht
               het is een super-karretje, ik wil 'em laten écht

               

                ja ik wil later een rollator
                lekker lopen in de zon
                met mijn koffer (?) in het mandje
                en dan fijn een blokje om

                maar toen ik dat tegen mijn Oma zei
                toen keek ze helemaal niet blij
                ze zei : maar dat betekent dan
                dat je later niet goed lopen kan
                en dat mijn kind, doet mij verdriet

                nou! dan neem ik hem toch niet

                ik neem later geen rollator
                nee dan hoef ik er geeneen
                Oma vindt je 't goed da 'k nu en dan
                die van jou een uurtje leen?

                is dat goed Oma? oké!

Tekst : Marjet Huiberts, Animatie: Wouter van Reek, Techniek: TVPaint,  Muziek : Henny Vrienten

Na zo'n heldere tekst, zo'n energiek stemmetje en zo'n levendige melodie
is men toch helemaal verzoend met de idee van een rollator!
Mijn hoed af voor de makers van het nummer.
m - blog 06/2018

Mona Lisa op klaarlichte dag gestolen, 21 augustus 1911

'k Ben eens gaan piepen op 't Net waarover het verhaal juist gaat. Als ik zeg dat het goed afloopt verklap ik toch niks hé,
want de Mona Lisa is al decennia terug thuis. De afloop van het verhaal is dus gekend.

hier een artikel, met vaart verteld :
http://historianet.nl/cultuur/kunst/paniek-in-parijs-italiaanse-patriot-stal-mona-lisa 

Hier een korte samenvatting van Wikipedia :

De diefstal in 1911

De volgende dag ontdekte de schilder Louis Béroud de diefstal.
Op de plaats in de Salon Carré waar de Mona Lisa had moeten hangen, bevonden zich nu slechts vier ijzeren haakjes.
Béroud informeerde bij de bewaking waar het schilderij was
en zij dachten dat het was overgebracht naar het fotoatelier van de firma Braun.
De bewakingsdienst stuurt iemand naar het fotoatelier om het schilderij terug te halen,
maar die keert onverrichter zake terug en dan slaat de paniek toe.

Mona Lisa, Louvre, 1911, Louis Béroud   

Mona Lisa, Louvre, vandaag

https://hansdejongfotografie.wordpress.com/2014/05/14/de-mona-lisa-is-gestolen/ 

Bij het onderzoek dat volgde werd de dichter Guillaume Apollinaire aangehouden en ondervraagd,
hij had immers ooit verklaard dat men het Louvre moest afbranden
en was betrokken bij de diefstal van enkele beeldjes en maskers door Géry Pieret enkele jaren daarvoor.
Pieret bezorgde op 28 augustus aan de krant Paris-Journal een van de gestolen beeldjes,
eiste de diefstal van La Joconde op en eiste 150.000 frank losgeld.

Ook Pablo Picasso werd langdurig ondervraagd, hij had van Pieret enkele van de gestolen beeldjes en
de Phenicische maskers gekocht omwille van hun primitieve aspect.
Zijn schilderij 'Les demoiselles d'Avignon' werd hierdoor nog beïnvloed.
Maar het onderzoek liep al snel dood en men ging ervan uit dat het schilderij voorgoed verdwenen was. 

De dader van de diefstal Vincenzo Peruggia was een Italiaan en had als glazenier meegewerkt aan een project
om belangrijke kunstwerken achter glas in te kaderen.
Hij had zich in een bezemkast verstopt en was op de sluitingsdag van het Louvre
met het schilderij onder zijn jas het museum uitgelopen.
Hij bewaarde het schilderij gedurende twee jaar in een houten koffer onder zijn bed in een logement in Parijs. 

In 1913 keerde hij terug naar Italië en bood op 10 december 1913 de Mona Lisa te koop aan bij
een Florentijns antiquair Alfredo Geri. Die maakt op 11 december een afspraak met Vincenzo Peruggia in
Hotel Tripoli, kamer 20 en gaat naar de afspraak in gezelschap van de toenmalige directeur van het Uffizi, Giovanni Poggi. 

Geri en Poggi herkennen het doek en nemen het mee voor een zogezegde expertise.
De dief werd gearresteerd en het hotel wijzigde zijn naam in Hotel Gioconda;
men kan er tegenwoordig nog altijd kamer 20 boeken.

Voor het terugkeerde naar Frankrijk werd het werk tentoongesteld in de Uffizi in Firenze,
in de Franse ambassade in Rome en in de Galleria Borghese.
Peruggia die tijdens zijn proces verklaarde dat hij had gehandeld uit patriottisme om een werk,
waarvan hij dacht dat het door Napoleon gestolen was terug te brengen naar Italië,
kreeg een straf van één jaar en veertien dagen,
die later werd teruggebracht tot zeven maanden en veertien dagen. 

m - EZW-08/2013, http://nl.wikipedia.org/wiki/Mona_Lisa#De_diefstal_in_1911 , https://hansdejongfotografie.wordpress.com/2014/05/14/de-mona-lisa-is-gestolen/ 

afl. 111/121 ~ Gebroken blik

Niet in de hal, niet slapend op de driezit in het salon, zeker niet in de woonkamer of keuken.
Toch niet gevallen in de tuin?
Een vochtige tocht deed me rillen. Ergens stond een deur of raam open.
De kelderdeur klapte dicht door de wind buiten. Marianne in de kelder!
Ik rukte de deur opende, schakelde het licht aan.

'Marianne!'

Daar lag ze.

Onderaan de trap. Half ineengekrompen. Roerloos. Ik werd puimsteen.
IJskoud opbrandend van geschokt ongeloof werd ik. Kon niet meer ademen.
Mijn benen voelden als totaal verlamd aan. En mijn varicen waren nog niet helemaal op hun effen.
Verdomme, Max, kom tot jezelf. Handel, man! Ze moet geholpen worden! Een dokter!
Nee, die speciale interventie ziekenwagen, met dokters erbij. Zou ze nog ademen?

Ik dook de trappen af. Voelde haar pols. Geen polsslag of nauwelijks? Haar hoofd en gezicht bebloed.
Opengesperde ogen. Ademde ze? Was ze in shock? Ze leek er erg aan toe.
Dra raakte ze onderkoeld op de kelderstenen in haar nachtkleedje. Niet nadenken, handelen.
Iedere minuut was levensreddend. Mijn vrouw moet geholpen worden. Ik mocht haar niet verliezen.
De MUG! De MUG bellen en direct naar Jette. Naar het AZ.

Dan zag ik het!

Ongeveer op een meter afstand van Marianne’s linkervoet. Het bronzen crucifix.
Gerda's crucifix. Serge! Het kruisbeeld. Zijn moordwapen. Haar dood. Onze dood.

MARIANNE! MARIANNE!

Smeerlap, mijn vrouw. Waarom mijn vrouw?
Ik greep brullend het bronzen crucifix en slingerde het tegen de keldermuur.
Marianne was dood. Vermoord. De liefde van mijn leven, het meest waardevolle stuk van mijn bestaan
was niet meer te redden. Ik braakte. Had het gevoel al mijn schroeiende ingewanden uit te kotsen. Schreeuwend.
Huilend als een zwaargewonde wolf. Een gemarteld dier. Creperend van pijn.

Een breedgapende wonde aan haar achterhoofd. Gestold bloed tussen haar prachtig blauwzwart haar.
Pas nu zag ik de doodsangst in haar opengesperde ogen. Ongeloof en wanhoop verpletterden me.
Het besef vooral dat alles, haar leven, ons leven, ons voor goed ontnomen was. Haar gebroken blik vertelde het.

Ik sloot haar ogen.

Verwilderd snikkend, verwrongen van afschuw, knielde ik naast haar neer.
Nam haar teder in de armen. Kuste haar ogen, voorhoofd, de halfgeopende nog steeds prachtige lippen.
Proefde de zilte smaak van mijn tranen, nu vermengd met haar bloed.
Ik likte haar gezichtje schoon. Had ik vroeger nog gedaan, het zou voortaan nooit meer kunnen.
Dronk haar bloed. Wou alles van haar in mij opnemen. Het kon nu nog.

Ik jammerde in razende machteloosheid om dat prachtige haar met bloed doordrenkt,
dat dra een vreemde substantie zou worden die niet bij haar hoorde.
Ik greep haar hand, kuste elke vinger en hield haar handpalm tegen mijn wang.
Streel me lieveling, streel me toch. Nu, draag ik je naar boven.
Mijn kindje hoort niet zo kil en vreemd te liggen. Kom, zoetje.

Ik trachtte haar slap lichaam op te nemen. Naar boven brengen zou me moeilijk lukken.
Geen kracht meer in de armen. Daar! De hoezen met de spullen van de tuinzetels.
Ik legde haar behoedzaam op de kussens alsof die haar dood zouden verzachten, ontkennen, wegnemen.
Mijn roosje, tussen de zonnebloemen op het canvas.

Ik knoopte haar ponnetje dicht. Kuste haar opnieuw, steeds weer, overal.
Ging zijlings naast haar liggen. Aaide voorzichtig haar wang. Draaide haar lokken rond de vingers. Snikte.

Ik had haar nog zoveel te vertellen. Over Francis, die onze hulp nodig had en over zijn Valerie.
Over het roodkopje dat zij ons zou schenken. Het kind, dat ik jou niet kon geven, komt er, lieveling.
Via een ommetje, maar het komt er. Oma en opa! Stel je voor.
Wat hou ik toch van jou, mijn bieke, zo veel meer dan toen ik vanavond wegreed.

Ik streelde haar hoofdje. Mijn vingers plakten aan de breuklijnen van de verwondingen. Heftig zoog ik haar bloed op.
Haar allerlaatste beetje leven opdrinken bracht mij in een staat van algehele chaotische zelfdood.
Toen greep ik de crucifix en begon er tierend en brullend weer mee te hameren, tegen de muren, op de vloer.
Totaal verdwaasd van woede, ellende, opstandigheid, haat en wraakzucht.

Ik was geen mens meer. Alleen nog een wild gevaarlijk beest. Bloeddorstiger dan haar moordenaar.  

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

‘t hoort bij ‘t vak 

De kinderen waren aan het tekenen en de juf wandelde door de klas
om de vorderingen te bekijken en ze vroeg of de tekeningen ongeveer klaar waren.
Aan een meisje dat zeer druk en ijverig aan het werk was vroeg ze wat de tekening zou worden.
"Ik teken God," antwoordde het meisje zonder opkijken. 

Dit wordt weer metafysisch, dacht de Juf, om de zoveel jaar hebben we er zo eentje tussen.

"Maar Meisje, niemand weet hoe God eruit ziet …" zei ze vriendelijk en voorzichtig.

"Sebiet wel hoor!" klonk het geruststellend.

m - EZW-08/2012, herwerkt

artisanaal werk uit 1942    Saludos Amigos!

Saludos Amigos is een Amerikaanse animatiefilm uit 1942 van Walt Disney.
De film speelt zich af in Latijns-Amerika en de hoofdpersonages zijn Donald Duck, Pedro (dat klein vliegtuigje)
Goofy en Joe Carioca (de groene papegaai) die voor het eerst te zien is in een animatie van Walt Disney.

Hier een voorproefje, de bioskooptrailer. Ouderwets? Misschien. Nostalgisch? Zeker. Het is 1942.
In onze bioskopen was het wachten tot een eind na '45. Heeft iemand van u deze film ooit in de zaal gezien?
klank aan - http://www.youtube.com/watch?v=OaAkRqo65rw - 01min28 trailer met muziek die
verwachting opbouwt, iets wonderlijks belooft. Muziek die kriebelt.

De vier personages worden los van elkaar in vier verschillende delen opgevoerd.
De  vier delen worden verbonden door beelden over de Disney-mensen die per vliegtuig
onderweg zijn om deze film te maken en in het vliegtuig ook 'echt' aan het werk zijn.
Daar wordt de aanzet van de animatiegedeeltes getoond, wat zorgt voor vaart in de opeenvolging van de vier stukken.

Vier hoofdstukjes, vier youtube-delen. De vier hoofdstukken zijn echter niet exact
gesplitst over de vier youtube-delen. Dat is jammer, maar dat is niet echt een ramp.

Deel 01/04: In Lake Titicaca, bezoekt de Amerikaanse toerist Donald Duck, het Titicacameer,
(Peru/Bolivia) en ontmoet daar de lokale bevolking, waaronder een vervelende lama.

              

Deel 02/04: Pedro gaat over een klein vliegtuigje in Chili,
dat zijn eerste vlucht over het Andesgebergte maakt,
om luchtpost op te halen in Mendoza, Argentinië, wat bijna fout afloopt.

Paternalistisch-Disney: Een klein stuntelend vliegtuigjong gaf maar een pover beeld van Chili.
De piloten van de postdienst waren misschien 'cowboys' maar ze waagden wel telkens hun leven boven de Andes.
De cartoonist René Ríos Boettiger creëerde daarop in 1949 de kleine macho Condorito,
nu nog een alomtegenwoordig figuurtje in de Latijns-Amerikaanse beeldwereld (?) 

Condorito toen en later    

Deel 03/04: In El Gaucho Goofy belandt de Amerikaanse cowboy Goofy tekenfilmgewijs op de Argentijnse pampa's,
om kennis te maken met het leven van de gaucho.

Deel 04/04: Aquarela do Brasil is het laatste deel van de film. Het sluitstuk! Het pronkstuk.
Disney introduceert een nieuw karakter, José (Joe) Carioca genaamd.
Hij leidt Donald rond in Rio en leert hem samba dansen. Een Carioca is een inwoner/ster van Rio.

       

Voor wie tijd heeft - nu of later of volgende week ooit eens -
de film, het echte werk, artisanaal, alles werd met de hand, plaatje per plaatje, getekend en gekleurd.
'k Heb gezocht naar een exact cijfer voor het aantal beelden per seconde,
frames per second, fps, maar dat varieert naargelang men het heeft
over de digitale versie, DVD etc, 25 à 30 fps, of over de analoge versie, film pellicule 90 fps (driemaal meer, kan dat kloppen?)

Het begint als een gewone documentaire, maar laat u daardoor niet misleiden.

De film is niet ondertiteld, maar de beelden spreken voor zich.
De eerste drie delen zijn in het Spaans. Gelukkig is het is Zuid-Amerikaans Spaans,
niet dat radde Castiliaans van TVE. Het vierde deel is Braziliaans-Portugees/Engels.

Klank aan aub, de muziek heeft een Oscarnominatie gehad in 1944 !
Een aantal van ons waren toen nog niet in de maak.

                https://www.youtube.com/watch?v=VEulxiQFm-s&t=72s ,
                tot 02min50 : Inleiding over de ongewone expeditie vd Disneyploeg
                tot 14min10 : Donald Duck, Lake Titicaca, Peru,
                tot 25min12 : Pedro, Andes, Chile
                tot 38min43 : El Gaucho Goofy, Pampas, Argentina
                tot 52min35 : Donald Duck enJosé Carioca, Aquarela do Brasil

Begin 1941, toen de Verenigde Staten nog niet bij de Tweede Wereldoorlog betrokken waren,
gaf de Amerikaanse overheid Disney de opdracht om een film te maken bedoeld voor
de USA, de Centraal- en Zuid-Amerikaanse markt als onderdeel van het buitenlands beleid dat
'Goed Nabuurschap' zou kunnen genoemd worden. Good Neighbor Policy. 

De keuze viel op Disney omdat verschillende Zuid-Amerikaanse landen
nauwe banden onderhielden met Nazi-Duitsland en de US wou die sympathieën doen keren en
de banden tussen Noord- en Zuid-Amerika aanhalen. Dringend. 

Mickey Mouse en andere Disney-figuren waren populair in Latijns Amerika
en Walt Disney fungeerde plots als ambassadeur.
De tour, gedeeltelijk bekostigd door Nelson Rockefeller,
-die toen Coördinator van de Inter-Amerikaanse Zaken was (CIAA)-
bracht Disney en een groep van ongeveer twintig tekenaars, componisten, schrijvers en techniekers
per vliegtuig door een aantal Zuid-Amerikaanse landen, waaronder Peru, Chili, Argentinië en Brazilië.
Dat wordt zeer duidelijk :o) aangegeven in het begin van de film.
De film kreeg ook financiële steun van de Amerikaanse overheid, wat nodig was,
daar zonder de Europese markt de Disney-inkomsten aanzienlijk minder waren.

De film gaf ook beelden van moderne Zuid-Amerikaanse steden met wolkenkrabbers en modieus geklede mensen.
Dit verbaasde de Noord-Amerikaanse kijkers, die dat soort beelden enkel associeerden met Europese steden. 

Historicus Alfred Charles Richard Jr. zegt dat Saludos Amigos toen in '42,
op een paar maanden tijd meer effect had op het gemeenschapsgevoel tussen Noord- & Zuid-Amerika
dan het Ministerie van Buitenlandse Zaken in vijftig jaar had kunnen bewerkstelligen. 

In 1944 werd Saludos Amigos genomineerd voor drie Oscars in de categorieën:
Beste muziek, voor het nummer "Saludos Amigos",
Beste muziek, voor een musicalfilm,
Beste geluid, opnames.

Een film kan een Oscar ook niet-winnen, maar het blijft wel voor altijd
een genomineerd werk, zei ooit Erik Van Looy. Of hoe propaganda in de prijzen kan vallen.

m  – EZW-10/2012, herzien - van http://nl.wikipedia.org/wiki/Saludos_Amigos , van http://en.wikipedia.org/wiki/Saludos_Amigos

afl. 110/121 ~ Zo gegeerde rust

Ik ging voorzichtig naar boven. Maakte zelfs het licht niet aan. Ik wist dat Marianne vermoeid was.
Wist ook dat ze dan even vast sliep als een notoire zuiplap na tien Duvels.
In de badkamer trok ik mijn pyjama aan. Daarna tanden poetsen, een plasje en ik slofte naar bed.

Marianne sliep altijd in aardedonker. Wou de zware overgordijnen hermetisch dicht.
Verdroeg niet eens het groenachtig schijnsel van de digitale klok.
Duisternis en slaap vormden een onscheidbare eenheid.
De perfecte harmonie nodig voor geest en lichaam, beweerde ze.

Op de tast schoof ik naast haar. Zocht de warmte van haar lichaam.
Draaide me voorzichtig lepelend naar haar toe. Niets! Verbazing.
Leegte! Koelte op haar plaats. Ze was er niet!
Ik veerde recht. Trok aan de schakelaar. Zag een leeg bed. Haar hoofdkussen nauwelijks ingedrukt.
Het onderlaken lichtjes gerimpeld. Zij had dus wel in bed gelegen. Maar waar was zij nu?

Een onzekere machteloosheid beving me. Een drukkende zweem van paniek.
Niet wetend wat te doen en toch de verlamde wil om te handelen.
Ik kon me echter nauwelijks bewegen. Dat besef van plots helemaal versteend zijn had me al overvallen.
Nu brandde er angst bij. Almaar koortsige, groeiende angst.
Een stortvloed aan vragen. Ik moest weten. Moest zoeken.

In de badkamer lagen haar slipje, panty, bh en trui. Zelfs haar pantoffels.

'Marianne! Marianne!'

Ik schakelde alle lichten aan op de overloop.
Liep naar de kamer van haar vader, de kleine logeerkamer van Jenneke.
De grote en de kleine zolder. Niemand natuurlijk.

'Marianne, Marianne!'
Ik schreeuwde haar naam zo luid ik kon:
'Marianne! Hoor je mij? Marianne, alsjeblief antwoord!'

Het huis bewaarde zijn stilte. In de garage stond haar wagen. Ze was dus niet weggereden.
Waarom zou ze? In haar nachtponnetje nog! Aan de muur haar grote shoppingbag, onder het prikbord.
Ze had haar weekend-aankopen al genoteerd.

'Marianne!'

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

het heden duurt maar een streepje

Een ander concept van wijzerplaat. Gewoon efkes wennen, zeggen ze.

De binnenste ring, de ring met de minuten, schuift natuurlijk sneller door dan
de buitenste ring, de ring met de uren. Technisch correct.
Maar dit is een filosofische wijzerplaat:
men ziét het verleden verdwijnen en de toekomst tevoorschijn komen.
Om 08h27 is 08h20 al helemaal uit het zicht en 08h35 valt nog nergens te bekennen.
Het heden duurt maar een streepje, gewoon efkes wennen, zeggen ze.
 

de filosofische wijzerplaat  het heden duurt maar een streepje
m - EZW-09/2012, bijgewerkt

het laddertje van MajuMau

“Ik heb eens een vriendin gehad en die was maar twee jaar jonger dan ik.
Ze was wel een halve meter langer dan ik. Als we op de canapé zaten was het geen probleem
om elkaar te kussen maar haar moeder die een meter groter was dan ik, zat ons altijd te bespieden.
Ik zei: Laten we gaan wandelen want met jouw moeder erbij dat vind ik heel ambetant kussen.

Dus gingen we vaak gaan wandelen maar als we elkaar wilden kussen moest ik
een halve meter omhoog springen of zij door haar knieën knikken of haar rug plooien
en op den duur zei ze: Schat mijn knieën doen pijn en mijn rug ook.
Wel dat probleem gaan we oplossen, zei ik.

We zijn naar de ladderwinkel geweest en we hebben daar een aantal trapladderkes getest.
Zie je mij al staan op een trapladderke om haar te kussen?
De mensen keken hun ogen uit maar dat kon ons niet schelen.
Toevallig had de verkoopdirecteur dat ook gezien en toen we langs de kassa passeerden
kregen we 50% korting! Zo ontroerd was hij! 

Toen zijn we regelmatig gaan wandelen.
De buren zeiden dan: Gaan jullie weer gaan wandelen en een beetje kussen zeker?
Ja ja! Want ze zagen dat ik mijn trapladderke bij me had en nu en dan stonden we even stil
en dan kroop ik op mijn ladderke en we kusten elkaar.
Maar op een keer waren we bij avondschemering aan het wandelen langs de Schelde in Roeselare.
Da's al lang geleden hoor. Toen liep de Schelde nog door Roeselare, maar om een tot nu toe onduidelijke reden
hebben ze de Schelde verlegd en die stroomt nu door Antwerpen en dan moesten die Antwerpenaren
een tunnel graven anders konden ze moeilijk aan de overkant van de Schelde, want niet iedereen heeft daar een boot.

In Roeselare heeft niemand een boot. Eh ... aha, daarom hebben ze de Schelde verlegd. Nu weet ik het weer.
Enfin we zijn aan 't wandelen en al met eens wil ik haar 'bezoenen'.
Ik kroop op mijn ladderke en ik begon haar passioneel te kussen en mijn ladderke was in de zachte oever van de Schelde gezakt,
omgekieperd en ik ben met mijn 50% kortings- ladderke in de Schelde gevallen.
Toen liep de Schelde nog door Roeselare en… o ja, dat heb ik al geschreven.
Enfin mijn vriendin lachte zich te pletter alsook andere wandelgangers.
Ik voelde mij ongelofelijk vernederd en ik heb dat toen onmiddellijk uitgemaakt met haar.
Dat ladderke heb ik nog steeds maar 'k heb het onlangs op kapazaa en e-bay gezet.
Trapladderke te koop! Ideaal voor kussers van verschillende lengte.
Leeftijdsverschil speelt geen rol. 50% korting inbegrepen.
Nog niemand heeft gereageerd.”  Majumau

Volgens mij is dit allemaal echt gebeurd. Maar dan lang geleden. 
'k Zie het voor mij. De jongen was 15 of 16 maar had zijn groeischeut nog niet gehad.
Dat was het enige hormoon dat op zich liet wachten, de andere hormonen waren er al. Kushormoon en zo …

Het meisje van twee jaar jonger was al wel opgeschoten. Meisjes zijn wat vroeger hé. 
Haar bouw had ze van haar moeder, die dame was ook rank en slank.
In kikkerperspectief was de moeder wel een volle meter groter dan de jongen in kwestie.
Vooral wanneer de dochter wou gekust worden.

Dat ladderke is ook echt waar, volgens mij.
Dat van de Schelde is ook helemaal waar natuurlijk.

Enkel de 50% korting lijkt me overdreven. Die zal hij er bij gefantaseerd hebben, denk ik.
Kussen aan 50% ...  

m  - EZW-08/2013, nagekeken - voor zover kolder zich laat nakijken maar de tekst is wel geplaatst met  zijn toestemming natuurlijk

afl. 109/121 ~ Bijna over en out

Ik parkeerde de wagen en betrad het donker huis. Neen, ik zou Marianne niet wekken.
Ik had zelfs geen behoefte aan slaap. Ik had aan niets behoefte. Tenzij Serge opgesloten te zien.

Ik zag hem met Marianne. Hoorde hem zijn smerige voorstellen doen.
Dan met Gerda. Haar schoppend in de keuken, ruziënd bovenaan de trap.
Serge en zijn gefingeerde bereidwilligheid voor de uitvaart.
Serge en zijn belofte aan die vunzige flemerd van een notaris.
Ik zag mijn vrouw aanpappen met die opa. Ze kropen in bed en ze wou hem geld doen kakken.
Beiden kraaiend van plezier. Alles keerde om in mijn binnenste.
Mijn hoofd barstte.

Mieren en muizen knaagden opnieuw al mijn blijdschap van daareven en mijn verwachtingen stuk.
Ze wroetten en krioelden door mijn hersenen. Een angstfanfare van hoon, zelfverwijt, onmacht, woede en haat.
Wurgend. Gedachten als koorden rond mijn hoofd.
Ze trokken, lieten los, trokken opnieuw, drukten tot ik geen adem meer kreeg.

Beheers je Max. Ga naar boven. Ga bij je vrouw. Rust naast haar.
Het is vrijwel ochtend. Het is bijna voorbij. Je hebt het geklaard. Je hebt gewonnen.
Nieuwe toekomst in de herfst van je leven.
De langste en vreemdste nacht is seffens verleden tijd.

Ik nam een flesje bruis uit de koelkast. Slurpte het koele water gulzig naar binnen.
Dat deed deugd. Smaakte nu beter dan de meest uitgelezen wijn.
Een simpel flesje bruis als start bij de herbronning van mijn leven. Geen enkel hongersignaal.
Toch maar een appel. Hondsmoe maar klaarwakker. Hoe laat al? Tien voor drie.
Tijd voor een goeie vier à vijf uren rust.
Dan nogmaals de politie bellen, de dagboeken van Gerda, de hele rimram rond de afgezant des duivels.
Misschien een laatste verklaring op het bureau ondertekenen.
Twee dagen de krantenkoppen, die een hoop telefoontjes gingen veroorzaken. Dan: over en out.
Deze tijd, volgend jaar allicht zijn proces. Kleine week rechtbank. Strafvordering, verdict en gedaan.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

Heel die cinema, heel die poespas,
al die stress ivm de keuze van de juiste glazen is nu voorbij. 
Eindelijk heb ik het glas gevonden dat voor iedereen voldoet: 

   

Dit is zo een eenvoudig ontwerp, dat ik niet snap dat we zo lang zonder gedaan hebben.
m - EZW-08/2013, getest en goedge-hk-sorry, goedgekeurd

de poëzie van Susanna Bauer

Het is nog niet het seizoen voor herfstbladeren, maar de herfst komt toch.
Meteorologisch, of astrologisch : ze zal er zijn.
Kleinkinderen moeten voor school al eens iets maken met herfstbladeren.
Dat kan gaan van zeer basic tot zeer kunstig, naar gelang de leeftijd van het kind en de studierichting.
Hoedanook, intijds beginnen met drogen, is de boodschap.
Dat zegt Susanna Bauer en zij weet waarover ze het heeft, zij raapt die poëzie gewoon van de grond.

"De bladeren worden niet behandeld om ze sterker of soepeler te maken.
Bauer werkt gewoon zeer voorzichtig en zorgvuldig, met zeer fijne naalden en haaknaalden.

                                           haar werkblad staat op ooghoogte 

Het duurde een hele tijd eer ze de grenzen van het materiaal kende. Wanneer ze nu een werk start
weet ze wat een bepaald blad of twijgje kan hebben. Het gebeurt nog zelden dat een blad breekt tijdens het bewerken.

Over de houdbaarheid : bladeren vergaan door blootstelling aan het weer, insecten, micro-organismen
en de UV-stralen. Zij doet het mogelijke om de bladeren te beschermen tegen deze invloeden.
Elk blad wordt grondig gewassen en gedurende weken zorgvuldig gedroogd.
Soms komt een blad pas na jaren in aanmerking voor een werk.

Drogen is de standard bewaarmethode die botanisten over de hele wereld gebruiken.
In botanische collecties bestaan stukken van meer dan 200 jaar oud.
De werken met bladeren worden gemonteerd achter glas van museumkwaliteit
dat 99% van de UV stralen uit het licht filtert.
Ondanks dat kan de kleur van de bladeren mettertijd nog lichtjes veranderen."

voor haar 2D werken : http://www.susannabauer.com/leaves-2d/ ~ mooi !
voor haar 3D werken : http://www.susannabauer.com/leaves3d/ ~ mooi !

voor dia-weergave met onderaan uitleg per werk :
daar de eerste afbeelding aanklikken, voor uitleg cursor naar beneden brengen.

m  – HiH-06/2015, herwerkt- Susanna Bauer, London van : http://www.susannabauer.com/faq/

afl. 108/121 ~ Om de tuin geleid?

Ach, laat miss life-style maar komen, het Cijnens-duo zal haar met veel verve een toontje lager doen zingen, kwaken eerder.
Eerst nog tanken en dan naar huis. Naar Marianne, my precious darling-baby. Valerie zal ook voor haar een bijzondere verassing zijn.

Valerie! Ze beviel me. De manier waarop Francis haar had beschreven. Pittige naam voor een pittig meisje.
Nog enkele weken, eerst de Vesuvius in Keerbergen laten uitspuwen en dan wou ik haar ontmoeten.
De weldoenster van mijn zoon en de toekomstige moeder van mijn eerste kleinkind. 

Marianne, ik en ons roodkopje aan zee. Zandkastelen bouwen. Natuurlijk, ging ik met hem zwemmen, voetballen en fietsen.
Putten graven in de tuin. Ridderverhalen schrijven. Vergeet het, vriend, vergeet het!
Denkduiveltje en zijn commentaar, altijd weer!
De snotneuzen van vandaag graven geen putten meer. Games, play stations moeten ze hebben.
Twee-duimen-speeltjes en dzjoef-dzjoef met samourai Jack en Black Devil Dragon.
Lichtgevende Star Wars zwaarden en af en toe, afhankelijk van de commercieel opgeschroefde rages, ouderwets knikkeren.
Tegen die tijd ben jij er veel te stram voor. Arthritis en artrose, oude mannekenskwalen!
By the way, er reeds aan gedacht, dat het ook een zij-tje kan zijn?

Ik zie je al drukdoende Barbietjes toiletteren, pareltjes rijgen, teennageltjes lakken, pépé Max, hoofdhaar vol plastic knijpspeldjes!
Daar gaat volk op afkomen! Laat dat kleinkind nog een paar jaar rustig in het zakje van Francis zitten, vriend.
Concentreer je op die schoft morgen in zijn kerk en de mogelijkheid dat de vogel gaan vliegen is.
Het zou me niet verbazen, mocht hij op dit ogenblik in de Lufthansa businessclass een stewardess om een Jack Daniels vragen!
Dzju, waarom had ik zo getalmd in die kerk? Waarom was ik naar die ploert toegereden?
Waarom niet direct politie geïnformeerd? Tiens, nog altijd geen telefoontje van Vloesberghe gekregen.
Had ik er toch beter aan gedaan de dienstdoende agent een volledig relaas te geven,
of zelf naar het commissariaat te rijden om verslag uit te brengen?
Ze hadden hem meteen gearresteerd zonder de tussenkomst van Vloesberghe.
De onderzoeksrechter of de procureur waren er ook nog!
Agenten hebben richtlijnen, die mannen weten wat hoort en moet.
Vitale informatie, had ik gezegd. Informatie is echter geen bewijsvoering, vriend.
Wat vitaal schijnt voor de ene, is voor de andere een olifant die een muis heeft gebaard.
Maar ja, je wilt niet luisteren. Niet naar je zoon, niet naar Marianne, niet naar mij met al mijn gezond verstand.
Een oude, koppige ezel, dat ben je. Voilà.

Godverdomme, ik had me door dat loeder wellicht toch om de tuin laten leiden.
De hoeveelste keer al? Nog niet geleerd!
De schurftige puist die mijn vrouw als neukpop wou. Tegen betaling!

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

pluimgewichten = 49 tot 52 kg

Usman Ahmed (Pakistani/UK) maakt zijn entree met bravoure.
Struisdoenerij, een beetje zielig en ook wat irritant. 
Eerst stoer opkomen en achteraf keihard afgaan.
Het is een montage van fragmenten uit twee verschillende matchen, bleek achteraf.

Op 02min57 is er een herhaling van de klap, in slow motion.
Op 03min08 ziet men nog eens
hoe zijn hersens rond geklutst worden in zijn schedel. 
Als hij al veel van die klappen gehad heeft, verklaart dat misschien de stijl van zijn entree?

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=ZUKXSbX_oWk 
02min27

Maar later kwam de glorie. Die gast is eigenlijk gewoon, en gewoon sympathiek!
Hij vertelt waarom hij danst bij het binnenkomen en in de ring.
Voor wie het geduld heeft, klank aan :
https://www.youtube.com/watch?v=vsT53rWo2Lg 
08min51

m  - EZW-08/2013, bijgewerkt

boterhammen en fruitsap

Op de speelplaats was een schilder aan het werk.
Er was een lint gespannen tot waar de kinderen mochten komen.
Tijdens de speeltijd had hij bekijks. Vooral de jongsten stonden aan het lint.
Bij die demarcatielijn hield de juf van het derde leerjaar toezicht, want het lint
was feestelijk rood en sommige kinderen waren nogal beweeglijk in hun belangstelling.

Over de middag zagen ze vanuit de refter dat de schilder ook zijn boterhammen op at. Buiten.
- Juf? Jú-úf! Waarom eet de schilder buiten? 
Omdat hier geen cafeetje in de buurt is, dacht de Juf. En ze vroeg hem binnen.
Hij kreeg een fruitsapje en een appel. Misschien had hij liever een stevige pint gehad?
Op deze school is geen bier, deed ze met een vaag handgebaar.
Nee, een fruitsapje was prima. 
Ze keek zijdelings in zijn boterhammendoos:
een stuk stokbrood met een 'portie gemengd', salami- en kaasblokjes.
Echt een mannenlunch, dacht ze een beetje meewarig.
Dat stokbrood is waarschijnlijk al taai, na een halve dag in die doos.
En waarom een portie gemengd als middageten?
Maakt zijn vrouw zijn schoofzak niet? Of zou hij alleen wonen?

Hij keek terloops in haar boterhammendoos :
fijne boterhammetjes, diagonaal gesneden, elk met een lapje beleg en een blaadje sla ertussen
en elk afzonderlijk verpakt in vershoudfolie. Tegen de rand van de doos lagen vier kerstomaatjes.
Eentje voor elke boterhammenpakje. Echt een meisjeslunch, dacht hij.
Dat zou ik toch ook eens in huis moeten halen om brood te verpakken, zo'n rol dinges.
En terwijl hij het dacht wist hij al dat hij het zou vergeten. Hij zuchtte.

Op dinsdag had hij twee fruitsapjes bij. En twee appelen.
Op woensdag was zijn brood in folie verpakt.
In aluminiumfolie, want hij had zich vergist bij de aankoop.
Maar aluminiumfolie houdt ook wel vers, hoopte hij.
Op donderdag had hij boterhammen met hesp en sla in zijn doos.
Gedaan met stokbrood en salami.
De boterhammendoos vertelde meer over hem dan hij zelf wist.

Op vrijdag, zijn laatste werkdag op de speelplaats,
vroeg hij de Juf om samen na het werk iets te gaan drinken.
Om 16h gingen ze samen naar zijn camionetje, twee straten verder geparkeerd.
De belangstellenden aan de schoolpoort zagen hen stappen. 
De collega’s keken er niet van op en de kinderen
giechelden nog maar eens over 'verliefd'. Dat deden ze al sinds dinsdag.

Zijn bedrijfswagen, deed hij wijds. Op de zijkant stond Schilderwerken R. van Rhijn.
Dat wist ze sinds de eerste dag al, hij heet van Rhijn.
En het gsm-nummer en zijn mailadres had ze ook opgeslagen, voor 't geval.
Een mens kan nooit genoeg schilders kennen.

Op maandag vroeg haar klasje of ze nu ging trouwen.
Of de schilder haar al gevraagd had en of ze ja gezegd had.
Hadden ze al kusjes gegeven?
Juf legde uit dat het daar allemaal nog veel te vroeg voor was.
Wanneer zou hij het dan vragen? En of ze ja zou zeggen?
Misschien werd het wel niks, antwoordde ze.
Misschien wordt het wéér niks, dacht ze. 
Jamaar, als het toch zou lukken, mochten ze dan komen, naar het feest?
Dat beloofde de Juf. Dat beloofde ze plechtig en uit de grond van haar hart.
De kinderen wisten niet van hoe diep die belofte kwam.

Vanaf dan zagen ze elke vrijdagnamiddag het wit camionetje parkeren
en de kinderen fluisterden dan luid en opgetogen 'Júúf! Uw Schilder is daar!'
Vooral de meisjes zagen de romantiek van dat wit camionetje. Het was een wit paard. 

Toen haar klasje naar het vierde leerjaar overging
waren Juf Rita en Ronald van Rhijn verloofd en woonden ze samen.
Het schooljaar daarop, haar cupido's zaten toen in het vijfde leerjaar, zijn ze getrouwd.
In september was dat, zodat de kinderen naar het feest konden komen.
Want dat had ze twee jaar tevoren beloofd.

Ongeveer heel het schooltje stond met vlaggetjes aan het gemeentehuis en
op het speelplein werd een kinderreceptie gehouden voor alle enthousiastelingen.
Ook voor de kleinsten, die zich vergaapten aan haar prinsessenkleed.
Dit was beter dan K3 !

Er waren feestelijke broodhapjes en fruitsap voor iedereen,
want zo was het allemaal begonnen, met brood.

een feestbrood 

Toen haar cupido's in het zesde leerjaar zaten, kwam er een baby.
De start van een gezin en van haar verder leven met Ronald.
Maar de cupido's hadden toen al andere zaken aan hun hoofd.
Ze hadden het nu zelf druk met verliefd worden en prille romantiek
en met de aan-af situaties die dat meebrengt.

Het romantisch gedeelte van de Juf en de Schilder was voorbij.
Nu begon hun geluk. En cupido's doen niet in geluk.
Daar is zwaarder geschut mee gemoeid.

m  – HiH-07/2015, herzien – 12/2015 al werd deze tekst integraal geplagieerd, da's een verhaal apart hoor

afl. 107/121 ~ Iedereen een nieuwe lei

Waar die jongen zich toch zorgen over maakte! Zo’n pracht van een opportuniteit kreeg hij niet elke dag aangeboden.
Kermit, was een ander geval!. Een goeie notaris of indien nodig een prima advocaat en de klus was zo geklaard.
Ging China niet door, geen probleem. Pat had haar villa in Keerbergen en hij kon zo in mijn huis intrekken.
De sombere herinneringen wegwerken met enkele verbouwingen. Voor mijn part zelfs de hele boel verkopen.

Op een nieuwe en definitieve lei met zijn Valerie kon beginnen, dát wou ik.
Het vermogen van zijn moeder, hoefde ik niet.
Er waren gelukkig geen kinderen: die pionnen in vechtscheidingen, slachtoffers zonder inbreng.
Alleen lijdzaam en niet begrijpend toezien. Bloesems onder puin.

Twee jaar eerder échte liefde ervaren was met geen geld te betalen.
Nee, mijn zoon mocht geen dag laten verloren gaan. Hij kikkerde meteen van mijn aanbod op.
Vroeg of hij er werkelijk kon op rekenen. Of ik dit eerst niet wou doorpraten met Marianne.
Ik schudde het hoofd. Het was reeds twintig voor twee, tijd om afscheid te nemen.

'Nog één dag, jongen, zelfs minder en dit afschuwelijk hoofdstuk mag afgesloten worden.
Tabula rasa, een nieuw begin, jij met Valerie en ik met Marianne.
Ik bel je onmiddellijk na de arrestatie van Serge. Nu naar bed jij en … sweet dreams.'

Hij omarmde me. Ik sloeg de kraag van mijn Burberry op en spurtte in de pletsende regen naar mijn auto.
Het leek voorbij.
Alle stukjes van de puzzel lagen netjes in hun vak. Nog enkele maanden en ook Kermit was verleden tijd.
Eindelijk! Maar Francis was nog niet klaar met Pat. Het koeioneren van de Cijnensen was haar specialiteit.
Vooral de ouwe zou het nog moeten ontgelden. Het onderste uit de kan zou nog te weinig zijn.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

Ik stond met een groot aantal blikken hondenvoer aan te schuiven aan de kassa
toen een dametje achter mij opmerkte dat ik dus een hond had.
Waarschijnlijk wou ze een praatje maken om het wachten te korten.

"Nee, dat is voor mijn moeder", antwoordde ik verstrooid.

Pas toen ik buiten stond
begreep ik haar geschrokken reactie.

* EZW-08/2012

de lach die zijn eigen verloop had en op LP de geschiedenis in ging 

'k Was op zoek naar iets anders en toen kwam ik dit tegen : Toon kondigt de publicatie van literair werkje aan. 
In de zaal zit iemand met een lach die lijkt op gehuil. We zien hem niet, het is een LP, maar de uithalen zijn duidelijk te horen.

Op 01min16 zegt Toon : "Wij hadden allemaal gedacht …" en dan laat hij het publiek efkes verder denken ...
Vijf seconden later, op 01min21 horen we de eerste uithaal van de man in de zaal.
Die vijf seconden had hij mogelijk nodig om naar adem te happen.

In het verder verloop gaat de lach van de man samen met de lach van het publiek een eigen leven leiden.
En Toon past zijn timing aan. Hij moet wel, want tussen twee lachsalvo's wil het publiek wel eens ademhalen.
Wat een tegenwoordigheid van geest om in te spelen op die ene lach, het publiek als partner nemen.
Dat is méér dan ervaring op de planken, dat tweespel tussen artiest en publiek is magie.

klank aanzetten (natuurlijk)
https://www.youtube.com/watch?v=gC5DWCnfBv4 
04min09 

Wie de afgelopen vier minuten ernstig kon blijven, moet dit dringend laten weten aan een professioneel iemand.

m  – HiH-03/2015, bijgewerkt

afl. 106/121 ~ Roodharig lachebekje

Zijn meisje? Denkduiveltje kwam erbij. Niet zo vlug, vriend. Wat als hij met een jongetje voor de pinnen komt?
Jou kennende zie ik dat ventje niet zo direct in je wijnbanen drijven. En ze komen ervoor uit, de laatste jaren.
Gelukkig! Doch stel dat Francis zich binnen de drie minuten out! Benieuwd je gezicht te zien.
Ik weet het, ouders hebben daarmee geen problemen, zolang het niet die van hen is.
Je niet aantrekken, vriend, als het zo is, soit. Liefde is liefde! Jij met vrouwke, hij met zijn ventje.
Volgend jaar gaan we dan met z'n allen naar de Gay Parade. Onze Francis, een meter zevenennegentig,
boven op een wagen, pluimen op het hoofd en tussen de billen of in zwart leder.
Zingen van YMCA. Oké, je me tais. Zet verder je oren goed open en zeker je hart!

'Nee, pa, zo ver zijn we nog niet. Lang niet. Oelala! Valerie staat voor haar eindexamen.
Ze droomt ervan om later te doctoreren. We kennen elkaar pas vier maanden!'

'Hij zal toch geen tweede Gerda aan zijn been hebben?' vroeg mijn bemoeial.
Vier maanden samen en nog niet van de grond geweest!
Hoelang hebben jij en Marianne erover gedaan? Vier dagen en boem-boem.
Een geluk dat Francis vierentwintig jaar voorsprong heeft. Zoniet. Amaai!

Valerie was drieëntwintig. Studeerde geschiedenis aan de VUB, sociaal-economische.
Jobstudente bij een bakker, op zaterdag en zondagvoormiddag.
Francis ging alleen die dagen ’s morgens om broodjes.
Na een viertal weken haalde hij zijn bestelling op om halfzeven.
Een vijf-minuten-praatje over de unief kon er dan wel af.

Net toen ze op een zaterdagnamiddag om vier uur de bakkerij verliet, reed hij voorbij.
Bood haar een lift aan. Deden een terrasje. Voerde haar naar haar studentenkot.
Nadien hielp hij haar nu en dan met de wekelijkse boodschappen.
Bracht haar één keer, midden in de week, naar huis. Naar Herentals. Ze had immers griep en vrij hoge koorts.

Momenteel schikte hij zijn werkplanning zoveel mogelijk in functie van haar lessenrooster.

Valerie was een schatje. Een spraakwatervalletje waar hij uren kon naar luisteren.
Haar oudere zus had net een tweeling gekregen. Valerie had de bevalling meegemaakt en was er ondersteboven van.
Ze was stapelgek op haar nichtjes. Bijna elke week kocht ze twee babyspulletjes, maar niet identiek.
Twee fopspeentjes, twee slabbetjes, twee paar kousjes. Leuke kleinigheden. Valerie was zuinig met geld.
Ze betaalde haar kot en etenswaren zelf. Kledij was overwegend tweedehands. Maar ze had klasse, grote klasse.
Francis mocht haar financieel niet helpen. Tot ze problemen kreeg met haar verouderde pc
en ze heel dankbaar zijn nieuwe laptop aannam, maar alleen in bruikleen. Dat was de voorwaarde.

'Ze is gewoon fantastisch pa. Een brok dynamiet. Heeft interesse voor alles en nog wat.
Wetenschap, politiek, letterkunde, plastische kunsten, daarom zit ze trouwens in de quizploeg van de unief.
Was tot voor twee jaar lid van een toneelclub in Herentals. Een klein, pittig en vinnig vechtertje.
Irish roots. Merk je zo. Hoogblond haar, lichte teint, maar bruinzwarte karbonkels van ogen,
sproetjes op de neus en … lachkuiltjes rond de mondhoeken …
Pa, door Valerie hoop ik ooit het woord liefde te kunnen schrijven zoals jij. In koeien van letters!'

'Hoe staat het met Pat ? Heeft ze er weet van? Haar kennende zal dit geen lachertje worden.'

'Eerlijk gezegd, pa, met een scheiding zal zij geen problemen hebben. Op voorwaarde dat ik me,
laten we zeggen, heel royaal toon bij de verdeling van dit huis en de inboedel.
We leven onder hetzelfde dak en we delen dezelfde keuken, maar daarmee is de kous af.
Zij life-stylet met haar snobistische vriendinnen en rotzooit hoogstwaarschijnlijk met een fils-à-papa,
die op de tenniscourts rondhangt. Tja, pa, iemand zal heel veel water bij de wijn moeten doen.
Guess who? Vergeet niet dat een flink stuk van mijn verdiensten in dit huis geïnvesteerd is.
Die afschuwelijke inrichting hier heb je voor geen habbekrats! Pat gaat niet uit werken,
heeft officieel geen persoonlijke bron van inkomsten, maar ze kent de mijne.
Haar alimentatie-eisen zullen wel navenant zijn.

Deels daarom overweeg ik om hier uit de zaken te stappen en in te gaan op het voorstel van een Nederlands farmaceutisch bedrijf.
Ze gaan over tot uitbreiding van de productielijnen in China, pa.
In se heeft Valerie daar echt geen problemen mee. Eerlijk gezegd, ze kijkt ernaar uit.
Ik wil dat ze er meer dan ernstig over nadenkt. Erover spreekt met haar ouders,
zich rekenschap geeft van de problemen die een totaal vreemde mentaliteit en cultuur kunnen opleveren.

'Wij zijn van plan om in september een drietal weken ter plaatse een en ander na te gaan.
Spreken met andere expats, vooral met hun partners.
De leefomstandigheden en voornamelijk de mogelijkheden voor Valerie onder de loep nemen.
De Nederlanders willen immers mijn definitief besluit vóór het jaareinde kennen.
Dus … en aan jou denk ik zeker, pa.'

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

Zelfportret met de kinderen van Polina Luchanova (°1977)

                                       

Dit zou een hedendaags zelfportret zijn, maar ik betwijfel het of er met drie jonge kinderen in huis
een tafelkleed ligt dat ze kunnen volmorsen, breekbaar vaatwerk gebruikt wordt en er bij de maaltijd
zoveel dingen op tafel staan die kunnen omgestoten worden. Draagt die jongste wel een slabbetje?
Want anders hangt haar jurk ook nog vol.

'k Vind het een heel mooi werk, maar volgens mij was deze setting voor de foto.
En die foto heeft gediend voor het schilderij. Kunstig en knap dat wel, maar waarschijnlijk ben ik te realistisch
om dat geïdealiseerd gedoe ten volle te kunnen waarderen.

m  – EZW-03/2014, herzien - met dank aan CC - voor meer van Polina Luchanova : http://www.russianfineart.com/catalog/mfg.php?mfgid=349