Berichten van 1 augustus 2018 tot 31 augustus 2018

Het binair systeem (de nulletjes en de eentjes) zit diep in de ingewanden van een computer.
Ergens waar alleen de hogepriesters van de informatica komen.

Tijdens heel het eerste jaar middelbaar (’64 -’65) hadden we Moderne Wiskunde.
Dat is best twee hoofdletters waard, want ik vond dat heel plezant.
Het binair stelsel was een van de vakken. 
Het leek meer op puzzelen dan op wiskunde en ik was daar toen heel blij mee.
Vandaag snap ik niet dat ik het ooit gekund heb. 
'k Beklaag de lerares, zij moest al die huistaken verbeteren.

Voor wie het interesseert, de snelle omzetting : http://www.binarytranslator.com/index.php 

Voor getallen, selecteer onder het eerste schrijfvakje decimal to binary, schrijf een getal en enter.
Niét uw pincode, uw geboortejaar is veiliger. Tenminste, als dat niet uw pincode is.
In binair stelsel is 1952 : 11110100000

Voor tekst, selecteer onder het eerste schrijfvakje text to binary, schrijf een woord en enter.
In binair stelsel geschreven is HALLO WERELD :
01101000 01100001 01101100 01101100 01101111 00100000
01110111 01100101 01110010 01100101 01101100 01100100
waarbij 00100000 de spatie is.

Van binair naar tekst omzetten, gebruik de binary to text optie.
Probeer dit eens : 01110000 01101001 01100101 01110000 00100001 en laat iets weten.

De nulletjes en de eentjes (de bits) staan gegroepeerd per acht (by eight = bite) omdat
acht het aantal bits is dat nodig en voldoende is om relevant te zijn. 
Nu ga ik wat soep eten want mijn hersens hebben brandstof nodig.

m  – EZW-08/2014, herwerkt

afl. 105/121 ~ Onvervulde wens

Zijn monoloog ging door met horten en stoten. Hij bevestigde wat ik al die jaren had vermoed.
Zijn huwelijk bleek net zo nep als dat van zijn ouders.
Vooral mijn bekentenissen over mijn relatie hadden hem in feite beïnvloed.
Waren op termijn doorslaggevend geweest. Ik had hem de ogen geopend.
Doch slechte timing. De rompslomp rond het opstarten van zijn tweede eigen kantoor.
Het constante geweeklaag van Gerda over mijn ontrouw.

Nochtans verliepen zijn drie eerste huwelijksjaren relatief normaal,
ondanks de buitenissige koopwoede van Pat en hun totaal uiteenlopende interesses.
Het uitblijven van een zwangerschap, en vooral de oorzaak ervan,
zette hun relatie in een ander, meer dan duidelijk perspectief.

'Ik wou een gezinnetje hebben, pa, hoewel Pat niet echt kind-minded was. Uiteindelijk gaf ze toe.
Geen condooms meer. Pat was anti dik makende pil, weet je.
Na twee jaar vergeefse pogingen, werd de gynaecologie ingeschakeld.
Haar onderzoeken en testen waren positief. Het kon niet anders of ik zat in nesten.

Ze stond erop dat ik bij een andere dokter ging. Die van haar zinde haar helemaal niet.
Afhankelijk van mijn conclusies was ze bereid over te schakelen. Ook mijn test bleek positief.
Waarom het niet lukte mag Joost weten … incompatibiliteit zeker zoals met tal van zaken.
Pas maanden daarna ontdekte ik, door een stom toeval, dat ze wel aan de pil was.
Ik kon de pot op met mijn kinderwens. Zij liet haar getrimd lichaam niet verknoeien door zwangerschap, zei ze.
Toen heb ik afgehaakt. Me op mijn werk gestort. Nu weet je hoe de vork aan de steel zit, pa.'

'En haar opmerking van daarstraks dat meneer geen zin meer heeft?' vroeg ik onbegrijpend.

'Leugens zijn haar enige verweer. Overal tegen om het even wie, zelfs tegen haar eigen ouders.
Natuurlijk staat ons seksleven, na de ontdekking van haar bedrog, op een meer dan laag pitje.
Die onderzoeken, de spermatesten, de vragen en mijn angsten. Een trieste en pijnlijke periode, psychisch pijnlijk.
Totaal overbodig op de koop toe. Haar maandelijkse komedie, één groot bedrog.
Weet je, pa, ik heb me eerst blauw geërgerd aan je verhouding met Marianne.
Niet zozeer omwille van ma. Na al die jaren thuis had ik immers genoeg gezien.
Maar dan … De gloed in je ogen, de warmte van je stem, de rillingen in mijn lichaam toen je Marianne beschreef.
De manier waarop jullie alles innig-intens beleven. Dat zo’n liefde heden ten dage nog bestaat!
Niemand houdt het voor mogelijk! Een utopie! Maar niet voor mijn vader.
Herinner je je nog dat je mij eveneens zo een … hoe formuleerde je dat toen … een heerlijke verslaving,
juist, een heerlijke verslaving toewenste?'

Francis glimlachte zachtjes. Zag ik een lichte blos op zijn wangen?
Als kind kreeg hij heerlijke rode koontjes door de opwinding telkens hij een geschenkje kreeg.
Lag er voor hem een meer dan bijzonder geschenk klaar? Hij lokte opzettelijk een reactie uit.
Daarom vroeg ik voorzichtig aftastend:

'En … die verslaving ervaar je nu eveneens?'

Hij lachte gegeneerd-bescheiden. Zijn ogen glinsterden, spraken boekdelen.
Net een jochie dat heel wat te vertellen heeft en niet weet waarmee te beginnen.
Ik was nu al gelukkig samen met hem. Wat hij me ook nog meer over "haar" zou vertellen.
Zij zou mijn zoon op wolkjes laten drijven. Ongekend nog, maar niet onbemind.
Zijn meisje drong plots in de bloedbaan naar mijn hart.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

Vier pannekoekjes als ontbijt. Lekker.
Nostalgie-pannekoekjes als ontbijt. Nog lekkerder.
Ze zijn om in te bijten. Doe maar.

klank mag aan,
https://www.youtube.com/watch?v=9rQNsOfkV_Q 
01min29

m – EZW-11/2014, met dank aan I-M

97-jarige maakte kunst met Microsoft Paint 

Hal Lasko, 1915-2014  

“Hal Lasko is een 97-jarige Amerikaan die knappe dingen doet met Microsoft Paint,
het stokoude tekenprogramma van Windows 95.
Zijn verhaal is vastgelegd in de minidocumentaire The Pixel Painter.

Lasko, die gemeenzaam Grandpa wordt genoemd, was een graficus tijdens de Tweede Wereldoorlog
en werkte tot aan zijn pensioen in 1970 als typograaf. Enkele decennia later kreeg hij van zijn familie een computer.
Vooral het erg beperkte tekenprogramma Microsoft Paint trok Laskos aandacht,
en al snel bleek de man over flink wat digitale tekenkunsten te beschikken.

Intussen is Lasko 97 en slechtziend, maar dat belet hem niet om tien uur per dag
pixels op zijn computerscherm een juiste plaats te geven
en te blijven werken aan zijn digitale schilderijtjes, die het midden houden tussen pointillisme en 8-bit kunst.”

Hal Lasko, 1915-2014  

De mini-documentaire The Pixel Painter vertelt het verhaal van deze artistieke grootvader. 
klank aanzetten :
http://www.youtube.com/watch?v=EVQHeowMdjI 
08min29, voor wie tijd heeft 

Waarom Windows 95? Hal Lasko kreeg de computer in ’98. Het jaar van Windows 98.
Misschien was  die PC en Windows 95 een afdankertje van iemand van de kinderen?
Dat vertelt de kleinzoon (Ryan Lasko) er niet bij, op 01min20.

m – EZW-08/2013, herwerkt & bijgewerkt - http://www.standaard.be/cnt/dmf20130724_00668973- HAL LASKO 1915 - 2014

afl. 104/121 ~ Ontredderde zoon en begripvolle vader

Het gepaste moment om Vloesberghe nu te bellen. Het zou de spanning bij Francis breken.
Ik toetste het nummer in. Een slaperige stem vertelde dat Vloesberghe in Holland zat.
Nee, het privénummer van de inspecteur mocht niet worden doorgegeven.
Morgen zou meneer Vloesberghe er om halftien vast en zeker zijn.
Er was verder niemand van de recherche aanwezig.

De telefoonstem ontwaakte en werd beroepsmatig nieuwsgierig:

'Waarover gaat het eigenlijk, meneer? Kan ik helpen?'

'De zaak Gerda Vanbesien. Ik ben Max Cijnens, haar ... weduwnaar.'

'Juist, de misdaad in de Begonialaan. U bent de meneer van de krant, nietwaar?'

'Wil alstublieft dringend inspecteur Vloesberghe contacteren.
Vraag hem mij ten spoedigste terug te bellen, zelfs deze nacht.
Ik heb zeer belangrijke, vitale informatie aangaande de … dood van mijn echtgenote.
Zorg alstublieft dat hij me nog bereikt.
Ja, hij heeft mijn nummer, maar noteert u het toch maar, veiligheidshalve. Ik reken beslist op u.'

Ik gaf mijn nummer door en ging bij mijn zoon in zijn werkkamer.
Hij stond bij het raam. Ik zag hem in profiel. Zijn handen steunend op de vensterbank.
Nerveuze trekkingen aan het kaaksgewricht. De typische Cijnens-tic bij stress of ingehouden woede.

'Vloesberghe is momenteel niet te bereiken. Ze trachten hem op te roepen.
Ik verwacht een telefoontje van hem, nog vannacht.'

Mijn zoon draaide zich om. Door zijn reactie wist ik dat mijn woorden niet tot hem waren doorgedrongen:

'Mooi zo, bon. We zien dan wel.'

'Francis, ik denk dat ik beter doorga.'

'Wat is er precies aan de hand met Vloesberghe, pa?'

Ik herhaalde mijn kort gesprek van daareven.
Bewust van het feit dat elke vorm van communicatie eenrichtingsverkeer was.
Ik wachtte op een wederwoord, een teken van hem. Hij zweeg. Ik ook.
Francis nam zijn bril af, wreef over de ogen en schraapte de keel:

'Kan je nog even blijven, pa?'

'Zolang je wil, jongen', antwoordde ik rustig.

'Er is een en ander gaande tussen Pat en mij. Beter gezegd, het gaat helemaal niet meer.
Vanavond was het nog rustig, tot ma ter sprake kwam. Sedert de … gebeurtenissen met ma, is het hek compleet van de dam.
Voortdurend die hatelijke opmerkingen over jou, nu over ma. Ik pik dat niet meer.
Er zijn grenzen, pa. Pat heeft die vanavond opnieuw overschreden. Bewust overschreden.
Ik vind het verschrikkelijk … zeker ongepast om je daar uitgerekend nu mee te vervelen. Sorry, pa, echt waar.'

Eindelijk, de eerste zinnen van het gesprek waar ik jarenlang had op gewacht.
De oprechte, maar trieste confidenties van een ontredderde, zoon aan zijn begrijpende vader.
Plots was Serge bijzaak, Vloesberghe zeker, alleen mijn zoon telde.

'Geen sorry, jongen, dit is je vader, hoor! Ik ben er altijd voor jou. Tot mijn laatste snik.'

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

over de kortfilm MY DONNA
‘als ik zie wat deze 80’ers nog kunnen’ Nicolaas Rahoen

Dat Jo Leemans in een film gespeeld heeft wist ik niet. En met Will Ferdy dan nog! 
Heel Vlaanderen weet dat al jaren, maar bibi valt weer uit de lucht. Ik schaam mij diep.

My Donna is een korte dramafilm (18min) van filmmaker Nicolaas Rahoens.
De hoofdrollen worden gespeeld door Will Ferdy en Jo Leemans.
De film is opgenomen in Oosterzele (België) en gaat over een bejaard koppel
dat niet meer voor zichzelf kan zorgen.
Toneelspeler Hans Van De Vijver speelt de zoon van de twee Vlaamse iconen.
http://nl.wikipedia.org/wiki/My_Donna  

24 september 2009   (…)

“Het scenario van 'My Donna' stond in tien minuten op papier. Het gaat over een koppel tachtigers
van wie de demente vrouw totaal is overgeleverd aan de goede zorgen van haar echtgenoot.
Ondanks het feit dat ook zijn fysieke conditie niet meer optimaal is,
wil hij toch voor zijn vrouw blijven zorgen.
De familie wil nochtans dat de vrouw wordt overgebracht naar een rusthuis.
Na een woedeuitbarsting van zijn echtgenote, neemt de man een drastische beslissing.

Het verhaal stond snel op papier en ook het vinden van de hoofdrolspelers verliep vlot.
Op zoek naar een oude man, begon ik te googlen, aldus Nicolaas.
Zo kwam ik bij Will Ferdy terecht. Ik trok mijn stoute schoenen aan en er volgde een enthousiast ja.
Meer nog, Will raadde me aan zijn goede vriendin Jo Leemans aan
om zijn echtgenote te spelen. Een gouden tip. Jo kreeg geen makkelijke rol,
maar ze zette meteen de demente vrouw neer die ik in mijn hoofd had.
Voor Will was het de eerste keer dat hij acteerde.
Aanvankelijk ging het wat stroef, maar ook hij vond snel zijn draai.
Hij heeft dat fantastisch gedaan.”

De opnames vonden deze zomer plaats in het Oosterzeelse, in Mol en in Axel.
Het schitterende weer zorgde voor problemen.
“Ik heb scènes moeten schrappen, zegt Nicolaas.
Will en Jo zijn de 80 voorbij en meer dan vijf uur per dag draaien zat er niet in met die hitte.
Mijn bewondering voor Jo en Will is groot. Ik ben 40 en pas vader. Soms vind ik het leven zwaar en lastig,
maar als ik zie wat deze 80'ers nog kunnen, denk ik: ik heb nog veel tijd om dingen te realiseren. Chapeau.”

'Ik moet Jo bijtreden', zegt Will. 'Dit was een schitterende ervaring.
Ik ben geen acteur, maar ik heb de smaak nu wel te pakken.' 

'My Donna', dat 18 minuten duurt en werd gemaakt met een budget van 2.000 euro,
hoopt nu zijn weg te vinden naar de filmfestivals.
http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=1K2FLNN1 

Voorstelling van de kortfilm MY DONNA 2009
door de regisseur/cineast Nicolaas Rahoens,
klank aanzetten:
https://www.youtube.com/watch?v=EVPu6NiaxRY 
04min05

Interview met Will Ferdy en met Jo Leemans over de kortfilm,
klank aanzetten:
https://www.youtube.com/watch?v=3nprQ9sDzUo 
03min53 ~ *** ~ plezant & interessant

De film zelf, 18 minuutjes in het totaal, is (nog) niet op You Tube te vinden. Erg jammer.

“Het filmpje kaapte op het Beneluxfilmfestival drie prijzen weg
waaronder de prijs van de beste acteur/actrice voor Jo Leemans.
Op het Red Rock Filmfestival te Utah ( VS ) verkreeg het
de eerste prijs voor de Grand Jury Best Experimental Narrative Short.”

m – EZW-08/2014, bijgewerkt

"Ik denk dat de priester liever platte kindertjes doopt dan een weetgierige praatgrage bengel.
Maar de man heeft een fijn gevoel voor humor en een enorm inlevingsvermogen. 
Hij zag aan het kostummeke wie de dopeling was.
Hij vertelde dat hij water over Seluj's hoofd zou gieten, waarop deze
met een klein stemmetje vroeg of het toch geen koud water zou zijn zeker.
De priester riep hem naar voor zodat Seluj met een vingertje de temperatuur te controleren.
Het was te doen, zei hij.

De priester vertelde dat Seluj uit de liefde van zijn mama en papa geboren was en
negen maanden in de buik van zijn mama had gewoond.
Seluj stak zijn vingertje op, keek de priester aan en zei: ha nee hé, acht maanden hé.
Toen keek hij rond en vroeg, wie zijn al die beelden hier aan de muur?

- Ja, dat zijn heiligen en dat zijn mensen die zo goed geleefd hebben dat ze een voorbeeld voor ons kunnen zijn.  
- Ja? ... Die en die zijn eng.

Het dopen zelf vond hij niet zo erg, maar toen hij het kruisje met olie op zijn voorhoofd kreeg,
vroeg hij zijn mama of die vette troep er niet af mocht.
Daarna mocht hij zijn doopkaars aansteken aan de paaskaars waarbij hij vroeg of die van de paashaas was.
De priester heeft hem uitgelegd dat die kaars met Pasen wordt aangestoken
en dat de paashaas dan de volgende ochtend komt.
Van mij kreeg hij een klein kruisbeeldje dat hij direct als zwaard en nadien als schietgeweer gebruikte.

Ja, het was precies een theaterstuk. Iedereen heeft genoten van zijn onbevangenheid
en de priester ook, hij vond het een hele belevenis. 'Die vergeet ik nooit meer', zei hij."  MML

Ja, dat zal voor de pastoor een gebeurtenis geweest zijn,
een praatgrage dopeling maakt hij waarschijnlijk niet dikwijls mee. 

'k Heb uw relaas van de plechtigheid doorgestuurd naar de Fanclub van Seluj (afdeling Limburg).
En ze waren daar opgetogen. 
Uw relaas is denkelijk vertrokken voor een eigen parcours.
Ook in de kringen van de pastoor. En daar duikt het jaren later plots weer op,
bijvoorbeeld in de homilie van Seluj's trouwmis …

m  – EZW-08/2014, bijgewerkt – bovenstaande tekst geplaatst met toestemming van MML

afl. 103/121 ~ Backhand en forehand

Mijn mobieltje ging. Marianne wou weten of ik nog lang in Keerbergen bleef.
Ze was moe en wou slapen. De tafel stond gedekt.

'Niet te laat, hé schat. Maak me gerust wakker. Ik wil weten hoe Francis reageerde!
Voorzichtig op de baan want het blijft maar regenen. Kiss you, love you. Doei!'

Kermit was blijkbaar uitgerust met bionische oren. Haar nasale stem verbrak de stilte:

'Wie weet met hoeveel hij er vandoor is! Staat dat nergens in die dagboeken?
Je kunt maar zien dat je een goeie advocaat neemt! Er moet toch nog iets te recupereren zijn, zeker?'

Francis bleef ijzig kalm. Kroop uit de ongemakkelijke zetel recht.
Wou ons gesprek ongestoord in zijn werkkamer verderzetten.

'Ben ik weeral te veel? De geheimen van de Cijnensen zeker? Achter gesloten deuren!
Is het zo erg wat die twee samen hebben uitgespookt! Ik val van niets meer achterover.
Zeker niet van pastoors en gelovige trezebezen. Stille waters en de rest, als je het me vraagt!'

'Jou wordt absoluut niets gevraagd, bemoeial. Geen woord meer over mijn moeder! Begrepen! Kom, pa.'

Kom, pa! Gemakkelijker gezegd dan gedaan op zo’n laag-bij-de-grond-zitje.
Francis greep me bij de handen en trok me op. Kermit versperde de deur naar de hal.

'Ik nog zwijgen? Lees wat moeder-overste over je vrouw uitkraamt.
Madam deed bedevaarten omdat ze een kleinkind wou.
Maar madam zou haar hart vasthouden met zo'n schoondochter als moeder.
Met mijn lange nagels kon ik nog geen pop treffelijk aankleden.
Zo schrijft ze dat. Plezant! Het enige dat zij goed kon vasthouden was haar paternoster, verdomme.
Heeft dat mens op mijn kap gezeten, zeg! 't Staat hier. Over haar zoon geen woord!
Hoe zou ze! Ik had beter de vrucht-van-haar-lichaam zijn boekje opengedaan!
Meneer-nooit-geen-zin! Maar ja, mijn kind schoon kind.
En zeggen dat ik elke dinsdag naar haar stomme prietpraat moest luisteren!
Zwierig tegen mijn goesting. Daarvoor waren mijn nagels niet te lang, hé!
Allemaal dank zij je charmante pa daar!'

Francis' mond was dichtgeknepen, zijn hand reageerde wel.
Met Gerda's schriftje nog wel. Eerst backhand dan forehand tegen Pats oren.
Ze bedwong haar tranen en stormde naar boven.
Francis ging naar zijn werkkamer.
Ik stond in beraad: vlug afscheid nemen en naar huis gaan of doorpraten met mijn zoon na zo'n scène.
In dit gezin was er meer dan één kink in de kabel.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

JEFF, de piepjonge kunstenaarsziel
de schooltaak was : schrijf een brief aan god

                                                                           beste god,
                                                                           het is fantastisch dat ge telkens weer 
                                                                           de sterren op de juiste plaats krijgt.
                                                                           Jeff 

     

Deze gedachte moet ook Vincent van Gogh gehad hebben toen hij zijn sterrenreeks maakte.
Jeff is veel jonger dan van Gogh toen, maar hij is voldoende onder de indruk van het nachtelijk uitspansel
om god te laten weten dat hij zoiets grandioos vindt, elke avond maken dat de sterren op hun eigen plaats komen te staan.

m  - Dear God, © Stuart Hample, Eric Marshall, 1967? , http://forums.redflagdeals.com/ok-children-lets-write-letter-god-331274/ 

Soms ben ik geërgerd wanneer de telefoon gaat.
Waarom dat zo is weet ik niet, maar mijn eerste reactie is :
" ZUCHT, wat nú weer! Het was hier zo rustig. "

Dat gevoel trekt weg hoor, maar ’t is wel de eerste reactie. 
Ik zal ook zeer, zéér zelden zelf iemand opbellen. Enkel als het echt niet anders kan,
of als ik vermoed dat de correspondent om een of andere reden niet per mail te bereiken is.
Of als het vertrouwelijk is, wanneer er geen dingen op schrift moeten blijven bestaan. 
Anders gaat alles per mail en als het dringend is, per SMS.

Ik kán wel een uur aan de telefoon hangen maar
dan moet het ergens over gaan. Dan wel. Dan is het een bespreking. 
Maar gewoon zomaar bellen om te bellen, daar wordt ik heel ongedurig van.
Meestal verzin ik dan een smoes, dat ik aan het eten moet beginnen.

Tegen Tina zei ik ooit eens dat ik naar het toilet moest.
Goed, zei ze, dan wacht ik wel efkes. Die smoes is dus onbruikbaar gebleken.

Mijn telefoon staat meestal af ook. Tina vindt mijn telefoongedrag asociaal.
Waarschijnlijk bedoelt ze niet-sociabel, want de mensen met rust laten vind ik juist zéér sociaal. 
Er was ooit een oudtante die me zesmaal of meer per dag belde. Dát noem ik asociaal.

m – EZW-07/2014, tekst herwerkt maar niet gemilderd

afl. 102/121 ~ De verloren zoon is terug

Mijn bezoek aan Francis viel heel wat langer uit dan voorzien.

Ze zaten beiden aan tafel in hun mortuarium. De enig mogelijke omschrijving voor de fameuze hi-tec keuken van Pat.
Muisgrijs afgewisseld met zwart. Antracietkleurige gefumeerde glazen als kastdeuren.
Een lijkschouwerstafel van drie op twee in grijsblauwe harde steen, het blad met ingewerkte alu-ruitenblad.
Waarom willen vrouwen, die nooit of zelden aan de kookpot staan, persé zo’n super-uitgeruste, grote keuken?
Die werktafel moet een fortuin gekost hebben! Ruimte zat om vier beenhouwersgasten karkassen te laten uitbenen.
Van trompe l'oeil gesproken!
Boven een uiteinde ervan, een logge grootkeuken-afzuigbak. Ook grijs en verankerd in het zilvergrijze plafond.
Geen spatje zonnige kleur, geen gele banaan, geen groene appel, geen noot muziek.
Monotonie troef. Lachneutraliserende design. Neurotiserend tafelen.

Francis sprong meteen op en gaf me een zoen. Terug van weggeweest, mijn zoon.
Zelden had zijn begroeting me zo’n deugd gedaan.
Pat zat anderhalve meter verder aan de overzijde. Toon-in-toon met het interieur.
Crèmekleurige homedress met donkergrijs monogram op de borst.
Een heel vage hoofdknik kreeg ik. Ze prikte in haar bord en las ondertussen een magazine.

'Al gegeten, pa? Kom schuif bij. Er is hier altijd méér dan voldoende!'

'Nee, echt niet, ik heb geen honger. Vandaag toch niet.'

Waarom legde Francis de nadruk op de laatste zin? Een onweerswolk nu al en hij was pas een uurtje terug uit Parijs?
Pat reageerde niet. Ze geeuwde en at automatisch verder. Francis had plots geen trek meer.
Nam zijn bord. Zocht een keukenrol. Trok aan een deur en een deksel vloog omhoog.
Hij veegde het bord schoon en kieperde het papier met de restant in een immens grote alu-afvalbak.

'Ik krijg die troep evenmin door mijn keel. Waar komt die rotzooi nu weeral vandaan, Pat?'

'Een trendy Thai in de Vlaanderenstraat. Voedzaam en gezond!'

'Kom, pa. Heb je de nieuwe zithoek van Pat al gezien. Rechtstreeks uit Milano.
Eentje met blijf-liever-zitten-elementen. Eens erin raak je er echt niet meer uit.
Glaasje wijn? Een Pomerol, nog altijd Frans!'

Ik herkende mijn zoon bijna niet. Nooit zo'n spottende toon gehoord tegenover zijn vrouw.
In dit huis hing geen overdrijvend onweer. Dit was als leven op het scherp van de snede.
Zelfs Serge interesseerde hem ogenschijnlijk niet zo intens.
Ik vertelde hem de kern van de ganse zaak.

Op het moment dat ik de dagboeken uithaalde, kwam Pat binnengesloft.
Ze nam, nee, ze rukte de twee schriftjes uit mijn handen. Wierp er een naar Francis.
Installeerde zich aan de tafel van de eetkamer en begon in het andere te lezen.

'Eén dagboek ontbreekt, Francis.
Het derde boekje waarin je moeder op een bijzonder pijnlijke manier haar laatste dagen beschreef.
Indien nodig zal ik het aan Vloesberghe overhandigen.
Doch liever niet. De bekentenis van Serge moet volstaan.'

'Pa, ik heb ma … haar lichaam gevonden. Jij niet. Ik heb haar zien liggen. Erger kan niet!'

'Precies, jongen. Alleen daarom hoef je niet te lezen
hoe Serge haar geld aftroggelde om zijn speelschulden te vereffenen.
Hoe hij haar religiositeit misbruikte. De boete die hij haar oplegde
zodat zij mijn relatie nog meer traumatiseerde,
me nog meer beschimpte en verfoeide. De pijn die zij …'

'Wat zou je gewild hebben, hé? Dat ze applaudisseerde omdat je haar bedroog?'

De bitsige opmerking van Pat miste haar effect niet op Francis. Ze werd kort verzocht verder geen commentaar te leveren.
Nog beter was het naar haar kamer te gaan. Zijn vader praatte met hem, niet met haar.

'Je had het over de pijn van ma. Ik wil alles weten pa, alles!'

Hij stond moeizaam op en kwam naast mij zitten. In deze band van intimiteit was geen plaats voor Pat.
We praatten zacht verder. Ik vertelde hem veel, maar niet alles.
Repte geen woord over de slaafse onderwerping van zijn moeder, evenmin over extreme perversiteiten in de sacristie.
Wel over de slagen met de palmtakken en finaal met de paterskoorden.
Over Serge's sjoemelende transacties op de Zavel en het geld dat Gerda hem overgemaakt had.
Francis zat er even geschokt bij als ik.
We zwegen beiden.
Door te veel overmand.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

leren proeven & een paar zoet-zure portretten

Hieronder een aantal foto's van peuters die voor het eerst citroen proeven. 
Zo te zien is het plezanter een peuter te fotograferen dan een peuter te zijn …
Ook plezant is bij elke foto een paar lijnen verzinnen.

1.   2.   3.

- Verdorie, wat zijn mijn ouders toch grapjassen, ze hebben me wéér liggen. Deze keer met dat geel ding hier. De olijkerds.
  Kind 1 ziet voorlopig enkel het goede in de mensen. Zelf is ze in-goed, ze neemt niemand iets kwalijk, op het naïeve af. Voorlopig.

- Zozo, gij geeft mij dit, wetende dat ik het in mijn mond zal stoppen … wacht tot ik groot ben.
  Kind 2 vergeet niks. Niks, onthou dat. De blik en het handje zeggen genoeg: míjn beurt komt nog. Mob in de dop.

- En toch moet hier iets lekkers aan zijn, anders hadden ze het me niet gegeven. Nog eens proberen.
  Kind 3 is gezagsgetrouw, taakgericht, volhardend. Gaat later bij de politie of in het leger. Of wordt topsporter.

4.  5.   6.

- Doet gij mij zoiets aan? Gíj? Míj? Waarom? Ik die u geloofde, ik die u vertrouwde … komt het ooit weer goed tussen ons? 
  Kind 4 is zwaar teleurgesteld in de mensheid en in het biezonder in zijn ouders. Zo jong en al een desillusie.

- Het likt wel lekker en het lijkt wel lekker, maar ik ben nog aan het nadenken. Het heeft wel iets, denk ik.
  Kind 5 kijkt naar de toekomst. Voorzichtig, dat wel, maar zij zoekt toch de mogelijkheden van die gele nieuwigheid. Wetenschapster.

- Wat hébt gellie toch! Die broek spant al een hele tijd en dan dit óók nog?
  Kind 6 weet het nu al niet meer en het heeft nog zoveel jaren te gaan …

m - EZW-08/2013, herwerkt - http://petapixel.com/2013/08/13/portraits-of-toddlers-reacting-to-tasting-a-lemon-for-the-first-time/ , http://www.voedingscentrum.nl/nl/mijn-kind-en-ik/eerste-hapjes/leren-proeven.aspx 

olé, oké, een hoed met brede randen

“Hoeden, petten, mutsen, een hele kast vol. Ik kan niet tegen de zon op mijn hoofd en heb dus steeds
een onooglijk zonnehoedje in mijn handtas zitten om voorbereid te zijn.
Als ik weet dat we ergens naartoe gaan met weinig schaduw, kies ik een strohoed,
al dan niet versierd met bloemen, strikken en linten, passend bij mijn kleding.
Van elke reis heb ik wel een hoofddeksel meegebracht. Ik neem geen hoed mee naar de zon. Heb er dan toch een nodig.
Koop een exemplaar en ben uiteindelijk te gierig om hem op de vakantieplaats achter te laten.
Moet dat onding dan in een vliegtuigkastje proberen te steken, zonder al te veel schade aan te richten.
En ja in Brussel sta je dan met die zonnehoed de belachelijke toerist uit te hangen.
Volgende keer dat we nog eens naar de zon gaan, vertrek ik met zo een strooien gevaarte in de hand.
Is het helemaal stuk bij aankomst, dan zal het toch nog gebruikt worden. Ze kennen me daar toch niet.
Bij terugkomst heb ik al een exemplaar minder.” MML - 2012

Om een grote zonnehoed ongeschonden en ongekreukt thuis te krijgen,
daarvoor heb ik jaren geleden een oplossing gevonden : ondersteboven.

'k Vertrek met zo'n onooglijk opvouwbaar textielding in de bagage
en ter plaatse koop ik dan iets dat meer geschikt is,
liefst iets dat ook de nek beschermt en een deel van de schouders,
een hoed met brede randen. En met de juiste versierselen. Of juist geen.
Na trouwe dienst kan ik die hoed niet achterlaten.
De compagnon tegen de zon laat men zomaar niet in de steek hé.

Bij de handbagage in het vliegtuigbakje wou ik hem ook niet leggen,
-dat is vragen om massacre- dus moest hij de bagage in om hem
ongekreukt en ongeschonden thuis te krijgen.

'k Vul de onderste helft van de valies tot bijna aan de rand,
ik roefel met de hand in het midden van de spullen een ronde holte,
ongeveer de grootte van de pot van de hoed, en dan leg ik de hoed omgekeerd in de valies.
De randen worden gedragen door de omringende dingen. De pot heeft zijn eigen ruimte temidden dat gedoe.
Dan vul ik de hoed op met klein, zacht materiaal: T-shirts, hemdjes, topjes, ondergoed,
alles wat kan opgerold & opgepropt worden, tot de pot van de hoed goed vol zit.
Zo houdt hij zijn vorm tijdens zijn verblijf in de valies.
De shirts en hemdjes en topjes raken dan wel gekreukt, maar dat zou toch al het geval zijn.
Vervolgens afdekken met de grote platte stukken en de hoed zit veilig.

Heel dat rommeltje is natuurlijk geen zicht wanneer men bagagecontrole krijgt,
maar dat trek ik me al lang niet meer aan. 'k Heb bij andere mensen al erger gezien.
En de hoed komt gaaf thuis, wat de bedoeling was.
Eventueel efkes in de douche leggen en sproeien met lauw water,
om kleine kreukjes eruit te halen. Liggend laten drogen.

m  – EZW-08/2012, herzien - één hoed per valies is het makkelijkste.

afl. 101/121 ~ Gerechtigheid

Mijn mobieltje was me voor. De brabançonne en het nummer van Francis op de display.

'Ja, baas?'

'Hé, Pa, moet je horen …'

'Francis, ik weet nu ...'

'Pa, goed, luister eerst. Heb je de kranten gezien? Ben pas terug van Parijs en heb een blad meegegraaid uit de Thalys.
De regionale pagina's van de editie Brabant. Een jongerenbende is geklist.
Verschillende inbraken in jouw gemeente en aanrandingen op oudere dames.
Ze vermoedden dat ze ma ook op hun kerfstok hebben. Vloesberghe verhoort hen morgen.
Pa, hoor je mij. Ze zijn geklist! Eindelijk!'

'Francis, de snotneuzen hebben met je moeder niks te zien. De dader heeft mij vandaag alles bekend.
Serge! Jawel, jongen Serge! Ik stond net op het punt de politie te bellen.'

'Waar zit die dan?'

'In zijn huis of in zijn kerk, weet ik veel!'

'Ben je gek? Jij laat die zomaar achter?'

'Geen nood, jongen, ik kom het je uitleggen. Over een halfuurtje ben ik bij jou.
Alles staat in de dagboeken van je moeder, jongen, alles. Te veel als je het mij vraagt. Ik kom eraan.'

Marianne was verwonderd dat ik nu nog naar Keerbergen wou. Ik beloofde haar niet te lang weg te blijven.
Hooguit anderhalf uurtje. Eten kon ik nadien. Af en toe zijn microwaves een zegen.
Ik kuste haar. Trok mijn regenjas aan en ging weg. Ze riep me terug:

'Max, je bent toch niet wrevelig over die notaris-affaire. Het had niets, maar hoegenaamd niets te betekenen.
Emotioneel bedoel ik. Puur financiële noodzaak, lieveling. Ik ben altijd zo oprecht met jou geweest.
Ik had te veel schaamte. Angst om je kwijt te raken, snap je? Kon ik de klok maar terugdraaien!
We hadden beslist Gerda kunnen redden! Jij toch. Of je zoon. Je had hem gerust over Serge's bezoek …'

'Stil, lieveling, gedane zaken, weet je.'

Zwijgen bleek voor een keer geen goud. Ook voor mij!

'Morgen is er een nieuw begin. Over één zaak moet je echter nog je hoofdje breken, liefst vanavond. Morgen komen ze mee.'

'Wie komt er mee?'

'Stan en Laurel! Hun huis, hun voeder en hun gekakel maar ook de eitjes.
Think about it, baby! Kusje? Eentje, een vluggertje.'

Ik verdween in de auto. Naar Francis. Plots weer met een zwaar gemoed,
dat deze keer toch geen kwellende leegte liet. Gerechtigheid zou geschieden.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

Een groep jonge politieofficieren heeft als taak
de hoogte te meten van de vlaggenmast op het grasveld voor de school.
Zij  trekken naar de mast met ladder en rolmeter.
De ene durft de ladder niet op wegens hoogtevrees,

de tweede komt halverwege liever naar beneden en

de derde laat van daarboven de rolmeter vallen.

Een goede oude wijkagent kan het gesukkel niet meer aanzien. Hij stapt kordaat naar het trio.
Aan de voet van het mastje haalt hij de borgpen uit de scharnier, legt het mastje plat op het gras en meet.
Hij geeft de afmeting aan die jonge officieren en keert terug naar zijn taken.

Wanneer hij buiten hoorafstand is zegt de slimste van dienst smalend:
- Dat is dus ne wijkagent hé! Wij vragen de hoogte en hij geeft ons de lengte!

*  - EZW-08/2013, herwerkt

Ooit in de middelbare school hadden we een les geschiedenis over het ontstaan van het papiergeld.

Kooplieden lieten na hun handelstransacties hun goud bij iemand veilig in depot achter,
zo moesten ze op de terugweg geen struikrovers trotseren.
Voor dat goud kregen deze kooplieden een stukje papier.
Daarop stond dat er werkelijk, wis en waarachtig, gegarandeerd
als tegenwaarde van dat stukske papier, voor 100 dukaten in bewaring lag bij Dhr X te Y. 
Zo'n papier was gedekt voor de nominale waarde die het vermeldde. En betaalbaar aan toonder.

'k Heb toen nooit begrepen hoe het zat met het wisselgeld.
Wat als iemand dat papier als betaling gaf voor een partij artikelen
die maar 50 dukaten kostte? 
En wat als de nieuwe eigenaar van dat papierke nooit in Y moest zijn,
omdat Y bvb Keulen was, of Parijs?

De overstap van metaal geld naar papieren geld heb ik nooit helemaal gesnapt. De beginfase bedoel ik. 
En die namen van toen waren zo mooi, dukaten, dubloenen … en realen en piasters! Bijna bloemennamen.

Een paar jaren geleden was er efkes sprake van een Z-Euro en een N-Euro. 
In het Zuiden zeuren ze met de euro, vandaar Zeuro
en
in het Noorden worden we daar neurotisch van, vandaar Neuro. 
De benamingen Zeuro & Neuro vond ik wel grappig, heel raak ook,
maar klinken deed dat toch niet. Die hele oude benamingen vind ik mooier. Véél mooier.

Bij het woord geld besef ik wel wat het betekent.
We hebben geld nodig in ons bestaan zoals onze longen zuurstof nodig hebben, of een aantal dingen gaan niet (meer) door. 

Bij het woord Geld, met een hoofdletter, écht Geld dus,
zie ik een kistje in hout, met mooi koperbeslag, met een slot dat een beetje knarst en
met scharnieren die beloftevol piepen. De sleutel is tamelijk groot, dus belangrijk voor zo'n kistje.
En daarin zouden dan muntstukken zitten. 't Kistje moet niet vol zijn, een half handje geldstukken zou al mooi zijn.

We hebben twee van die kistjes in de boekenkast in de woonkamer staan.
Eentje voor LM en eentje voor mij. Ik kijk er regelmatig in,
maar nooit ligt daar een piaster of een reaal. Laat staan een dubloen of een dukaat.  

m  – EZW-08/2014 - Afbeeldingen van reaal munt , https://nl.wikipedia.org/wiki/Reaal_(muntsoort) ,
Afbeeldingen van dubloen , http://nl.wikipedia.org/wiki/Dubloen , Afbeeldingen van dukaat , http://nl.wikipedia.org/wiki/Dukaat

afl 100/121

Ik vloekte. Haar woorden snoerden mij de keel. Ik dacht aan wat hij mij op de mouw had gespeld.
De ellende, de vragen, de twijfels van toen, het meesmuilen van Francis, de verwijten van Pat,
de dagelijkse portie getier van Gerda. Alles kwam terug.
Zeker het verdriet in de ogen van mijn vrouw, toen ze dacht dat ik …

Ik deed haar heel kort mijn verhaal over Serge.
Alles wat hij mij en Gerda had wijsgemaakt. Het gezicht van Marianne werd nog witter.

'En jij geloofde die verzinsels, Max? Die loeder! Ik zweer je op het hoofd van mijn vader, dat ik
buiten die ouwe geilaard geen andere man dan jij heb gehad.
Jij bent mijn eerste en echte liefde, zoetje. Zoiets voel je toch.
Vriendjes bij de vleet, eendagsvliegjes, met een kusje hier en een kneepje daar.
Ook een drietal mannen. Voorbijgangers eigenlijk. Etentje en bioscoop. Meer niet. Nooit.
Vorig jaar kwam dat stuk ongeluk opnieuw aan de deur.'

'Serge? Hier opnieuw? Wanneer?'

'Precies weet ik het niet meer. Een poos na je fameuze onthullingen aan je zoon.
Vader was juist in bed. Er werd gebeld. Hij stond daar, de monnik in wolvenvel. Hij wou me dringend spreken.
Over jou, zijn beste vriend. Ja, hij had ook atheïsten onder zijn kennissen. Jij was er een van. Ik was verkeerd bezig.
Ik moest weten dat zijn vriend nooit zijn vrouw in steek zou laten voor mij. Je was immers financieel van haar afhankelijk.
Kinderen hoefde ik ook niet te verwachten. Zou Max nooit willen. Zijn zoon was alles voor hem.
Er was in zijn leven geen plaats voor anderen, zeker niet voor een bastaardje.
Een mooie, jonge vrouw was geschapen door God voor het moederschap. Die vreugde zou ik ontberen door bij jou te blijven.
Ik was mijn leven aan het vergooien en eens zou ik daarvoor een hoge prijs betalen.
Ik wist toch dat hij over bewijzen beschikte van mijn chantage bij notaris Van der Veecken?
Interessant materiaal voor de politie, zei hij, zelfs na jaren. En ja, hij wou me nog een laatste kans geven.
Weet je wat die laatste kans was?'

Ze schonk zich nog een glas cognac in. Ze nipte niet zoals gewoonlijk.
Ze slokte gulzig het vocht naar binnen. Ik trachtte intussen Vloesberghe te bereiken.

'Max, luister je? Die laatste kans! Twee briefjes van honderd.
Voor jou, pak aan, zei hij. Mijn kloten staan opgezwollen van verlangen, ik moet je hebben.
Wat hij heeft, wil ik ook. Hier, vooruit op tafel. Ik betaal. Trek je slipje uit en toon je tieten.
Wil je dat ik op je buik kwak. Geen probleem. Het is zo voorbij en we spreken er niet meer over.
Ik wil Max zijn, sluit je ogen en roep zijn naam.'

'De smeerlap, dat loeder!'

Marianne snikte klagend: 'Max, hoe kun je dan nog enig vertrouwen in die vent hebben? Je moet Vloesberghe nu meteen bellen.
Laat hem toch aanhouden! Tegen morgen zit hij misschien al ergens in Spanje', besloot ze in radeloze paniek.

'Je hebt gelijk, ik bel meteen!'

wordt morgen vervolgd – bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60

Linda uit Clearwater Beach, Florida

Ze doet het met één hand, zonder zich te bukken en ze laat geen steek vallen. 
Daar kan ik echt op staan kijken, als mensen hun vak in de vingers hebben.

                                    
klank aanzetten,
http://www.youtube.com/watch?v=vWYgcgkreoI 
01min59 van uw tijd

m – EZW-08/2013, herzien

een oude boom verplant men wél

Moeten er volgroeide bomen weg? Zaag ze niet om, verplant ze.

Een boom verplanten zonder hem pijn te doen, dat doet men zo in Australië
https://www.youtube.com/watch?v=1IV10M1RbEA 
03min05

In Canada of de USA doet men het ook zo, of wat had ge gedacht … Spectaculair hé.

           

klank op eigen risico, het is dreunmuziek
https://www.youtube.com/watch?v=kTige-4AhPk 
02min56

Dus de machinerie bestaat, de vakkennis is er …
Waarom kon het dan op de Keyserlei niet, de bomen verplaatsen?
Waren de bomen daar hoog? Vraag gewoon aan de Amerikanen of de Canadezen dat ze het komen doen.
Die zijn hier ooit al eens iets komen oplossen, en toen werden ze met open armen ontvangen!

m  – EZW-08/2012 - met dank aan VG, herwerkt
 

afl. 099/121 ~ smeulend vuur in oudere mannen

Voor het eerst hoorde ik een andere stem. Een afzijdige, zonderling ijzige stem. Als uit een grafkelder:

'Wegens de ziekte van vader, regelde mama al geruime tijd alle financiële zaken.
Bij de overname van de bierhandel zou zij de opbrengst beleggen. Vader had alle vertrouwen in haar.
Toen zij ons in steek liet, ontdekten wij dat ze het merendeel van de overname had geïnd.
Niks had ze belegd. Er bleef amper een half miljoen oude franken over. Vader was radeloos.
Hij had wettelijke bijstand nodig. De notaris bezocht ons enkele keren thuis of liet ons ophalen.
Een oudere dorpsnotaris. Hij wist alles van onze problemen af.
Na mijn studies stelde hij me voor om in zijn kantoor aan de slag te gaan.
Elke bron van inkomen was meer dan welgekomen.
Vader wou het huis verkopen. Ik wilde dit niet. Dus moest ik geld verdienen.

De echtscheiding heeft daarenboven heel lang aangesleept.
Eerst wou vader niet. Moeder bleek overal en nergens te wonen.
De notaris ontfermde zich echt over ons.
Op kantoor speciaal over mij. Hij begeleidde me wanneer hij kon.
Wou absoluut dat ik na een tweetal jaren verder zou studeren. Hij zou me helpen. Zelfs een lening toestaan.
Zou er met vader over spreken. Eens een degelijke job kon alles geregulariseerd worden.
Ik hoefde me echt geen zorgen te maken. Ik was amper twintig, Max, zo onervaren als wat.

De notaris was meer dan een steun voor vader. Ik zat de godganse dag in dat muffig kantoor.
Samen met twee ongehuwde zussen. Oude vrijsters, in de ware zin van het woord.
Ik was de vreemde eend in de bijt. Ze dulden me niet. Pestten me op alle mogelijke manieren.
Lieten me met archiefdozen sleuren van de zolder naar de kelder en omgekeerd.
Ik moest zwijgen. Ik had dat karig maandloon meer dan nodig.'

'Toen … begon je een relatie met hem, nietwaar?' merkte ik droogjes op.

Marianne keek me dof aan. Traanden haar ogen opeens?
Haar stem klonk onvaster, als ondergedompeld in pijn:

'Onderbreek me niet en luister. Een relatie! Hij sprong financieel bij. Ik wou een voorschot op mijn maandloon.
Vader lag in Melsbroek. Een korte lening, zonder intrest. Later volgden enkele milde giften.
Maar ik compenseerde die met overuren, hoor. Veel overuren. Te veel eigenlijk.
Op zo'n avond, toen hij me naar huis voerde, liet hij me verstaan,
dat ik makkelijk meer en véél van hem kon krijgen. Zonder overuren.
Zelfs met een halve dag betaald verlof per week. Ik moest me van de twee ouwe taarten niets aantrekken.
Hij zou hen wel onder handen nemen. Geen gesleur meer voor mij.
Alleen typewerk in zijn werkkamer en telefoon beantwoorden. Een beetje bereidwilligheid dat wenste hij.
Gewoon het saaie leven van een ouder wordende man af en toe opvrolijken.
Het smeulend vuur in hem oplaaien. Meer niet.'

Marianne zweeg even. Een korte pauze vol pijnvragen voor mij.
Haalde daarop diep adem en vervolgde fluisteren, vol schaamte:

'Ja, ik werd zijn lief, Max. Uit noodzaak. Jij kan dat niet begrijpen.
Heb jij ooit moeten tellen en hertellen om de maand rond te krijgen.
Nee, hé. Ik wel. Jij huwde Gerda omwille van haar vermogen.
Ik neukte die geilaard om vader de beste zorgen te geven.
Geen excuus, hoor. Maar de waarheid.'

'… je ging met hem bij Céline, ja?'

'Ze was klant bij hem. Bovendien een schat van een vrouw.
Terwijl hij lag te snurken, kleedde ik me aan, ging bij haar koffie drinken en wat praten.
Mijn hart uitstorten. Je kent haar toch. Ze heeft me geweldig opgevangen, telkens weer.
Door haar discrete tussenkomst kwam ik bij Darcy terecht.'

'Wat liep er dan mis met die ouwe?'

'Ik werd misselijk van hem. Hij was zo impotent als wat. Hij wou verhaaltjes horen. Stel je voor!
Sneeuwwitje die alle kabouters voortdurend over zich heen liet gaan.
Of Hansje en Grietje die peperkoek vraten en mekaar bepotelden.
Nadien was hij een baby, die moest gezoogd worden.
Of ik was de baby en zijn onooglijk ding mijn fopspeen. Gewoonlijk viel hij dan in slaap.
Bracht me nadien stijfdeftig thuis, maar kwam vader eerst begroeten. De hypocriet!

Je kent de spreuk van Alana Trump: 'Don't get mad, get everything'. Ik wou all of it en werd veeleisend.
De ploert zwom immers in het geld. Als ik dan toch het hoertje moest spelen, oké, haal er dan alles uit, meid, dacht ik.
Ik werd wraakzuchtig. Geneerde me voor niets of niemand.
Blafte tegen hem op kantoor zodat de twee zussen het allemaal hoorden en hij zou dokken.
Ik dreigde zijn vrouw alles te vertellen. Een dwaas, hebzuchtig, maar vooral een radeloos en wanhopig kind was ik.
Toen kreeg ik de job bij Darcy en dumpte hem.

Vader kon ditmaal niets aanmerken, want ik verdiende officieel stukken meer
met betere kansen, interessanter werk. Je hebt er geen weet van hoe hoog vader opliep met die ouwe knar.
In het begin heeft hij enorm veel gedaan.
Via zijn connecties bezorgde hij ons in een mum van tijd fondsen en faciliteiten, waarop je
normaliter drie jaar of meer moet wachten. Dus eiste ik een miljoen oude franken.
En zou pas nadien mijn ontslag indienen. Wat deed dan die brave, rechtgeaarde, zo schijnheilige burgervader?
De politie erbij halen met het risico dat ik zijn vuil wasgoed zou buitenhangen? Nee, hoor.
Meneerke ging een biechtvader opzoeken in een naburig dorp.
Pastoor Serge, nota bene! Weet je hoe die kwal reageerde? Hij beloofde de notaris met mij te komen praten.
Vader lag toen voor de zoveelste keer in Melsbroek. De schoft wist dus dat ik 's avonds alleen was.
Pastoors brengen altijd mensen tot rede, zei hij. Eerst was hij beleefd, onderdanig op het kruiperige af.
Dan dreigde en siste hij dat hij me zou breken.'

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60

de veiligheidsagent

"Bij het binnenkomen van het themapark zei een van de veiligheidsagenten :
'Excuseer Prinses, mag ik uw handtekening aub?'

Het boekje staat vol met kinderkrabbels omdat de man
aan élke kleine prinses een handtekening vraagt.
Het meisje moest eventjes naar adem happen.
Ze was helemaal onder de indruk, dat de agent haar voor een-échte-prinses hield!  
Dit is een man die waarschijnlijk met plezier aan  zijn werkweek begint
en niet de avond tevoren al zit te zuchten."

Veel later vertellen die meisjes het voorval glimlachend aan hun kleindochters.
En nog later vertellen de kleindochters het mijmerend aan hún kleindochters …

Deze man schrijft geschiedenis in de hartjes van kleine prinsessen en
leeft nog een paar generaties voort door de magie van het geheugen. 

Freddie Wieczorek, veiligheidsagent    Alli Bunchuk, 5j, prinses

m - EZW-08/2012, herzien - https://www.today.com/parents/security-guard-who-makes-disney-dreams-come-true-916096

hebt gij dat ook ?

't Is eigenaardig, wanneer ik tijd heb om mijn gedachten te laten dwalen,
tijdens het keukenwerk, tijdens het douchen, tijdens het poetswerk,
-als er maar stromend water mee gemoeid is- herinner ik me vanalles,
waaronder soms nuttige dingen die zouden kunnen dienen voor schrijfsels. 
En ongevraagd herinner ik me dan dingen waar ik spijt van heb,
dingen die bruikbaar zouden zijn voor een schrijfsel. 
Alleen schiet me juist vandaag over 'spijt' niks concreets te binnen … (kermille)

Dingen die ik anders zou aangepakt hebben:
of ik zou minder snel toegehapt hebben, of ik zou niet geweigerd hebben,
dat soort overdenkingen.
Maar dan moet ik zoveel context meegeven in een schrijfsel.
Daar zie ik eigenlijk tegenop. 't Zou geen leesbare lectuur worden ookni. 
Het gaat niet over levensveranderende situaties hoor, gewoon,
in hetzelfde parcours van mijn leven zou ik een aantal dingen anders aangepakt hebben.
Meer kordaat of minder kordaat, naargelang.

Geen grote koerswijzigingen, want over een aantal radicale beslissingen
meen ik nu nog dat ik toen juist gedacht en gehandeld heb, ook al was ik toen jong.
Psychologisch zelfbehoud speelde enorm sterk. 
Ik denk eerder aan latere kleine koersaanpassingen.
Dingen die anders hadden gekund, dingen die ik anders had kunnen/moeten aanpakken.

Daar gaan de gedachten meestal over:
gezien de omstandigheden toen, hoeveel keuzemogelijkheden waren er,
en ook al had ik anders gemoeten,
gezien de leeftijd van mijn hersenschors toen, en gezien wat ik toen wou en voor ogen had,  
had de manier waarop misschien anders gekund?
Ook al had ik het resultaat niet anders gewild.
Dit is millimeterwerk, ik weet het. En het blijft bij veronderstellingen, ook dat nog.

m - EZW-08/2013, bijgewerkt

afl. 098/121 ~ Een nieuwe onthulling

Ik reed naar huis, naar Marianne.
Leek een gewicht van honderd kilo te torsen. De schoft zou er toch niet tussenuit knijpen?
Instinctief voelde ik dat dit niet zou gebeuren. Vraag me niet waarom, beste lezer. Ik vertrouwde hem. Goed gek?
Echt niet, eerder een alles overheersende zekerheid, terwijl mijn hoofd tolde. De hele ontzettende waarheid.
Had Gerda mij toch maar een teken gegeven!
Doodgeslagen! Met een van haar eigen kruisbeelden, nog wel! Om haar geld, om zijn speelschulden. Het was zo absurd.
Wat een schoelje was die zogezegd devote hond toch! Ik had er geen woorden voor.

En jij een idioot, die zo'n uitschot vertrouwt, antwoordde denkduiveltje.
Ik wou dat hij morgenvroeg ribbedebie was. Vloesberghe zal je dan meer dan één sigaar laten roken, vriend, en terecht.

Had ik moeten schieten? Zonder pardon? Hem doorzeven en zien creperen?
Zijn verdiende loon dat wel, maar wat met Marianne?
Ik had nauwelijks de sleutel in het slot of ze liep me reeds tegemoet.

'Venteke, hoe jij eruit ziet?' riep ze ontdaan.

Die geweldige vrouw van mij en haar bezorgdheid. Seffens zou ik met haar aan tafel zitten,
altijd weer een hoogtepunt van de dag. Ondanks de troubles, ondanks Serge, ondanks
de gebeurtenissen die me morgen te wachten stonden. Bij haar gleden alle zorgen meteen van mij af.
Ik kreeg mijn kalmte terug. Stak haar de tas met dagboeken toe.

'Lieveling, nu weet ik alles. Het is Serge. Hij heeft haar … hij heeft nog bekend ook.
Onmenselijke, beestachtige dingen heeft hij gedaan. Het staat hier zwart op wit.'

Ze huiverde. Verbleekte. Kreeg het plots zo ongemakkelijk koud.
Stond als radeloos te trillen. Hapte naar lucht. Haar stem sloeg over:

'Hij was toch haar raadsman, haar vertrouweling, Wat is daar gebeurd, Max?'

'Ga zitten, liefje. Schenk mij ook een cognac in.
Gerda's dagboeken lees je beter morgen. Eerst alles laten bezinken. Het is te gruwelijk.'

Ik leidde haar naar de woonkamer en begon te vertellen. Marianne onderbrak me niet.
Ik zag haar mooi gezichtje versomberen. Verstrakken. Vergrauwen. Alsof zij meer met Serge worstelde dan ik.
Alsof de almaar groeiende afschuw om zijn handelingen haar nog smartelijker doorkerfde dan mij. Dan in paniek.

'Neem direct contact met Vloesberghe, Max, nu meteen.
Die schoft is tot alles in staat. Wacht niet tot morgen. Bel nu, alstublief?'

'Seffens. Geen nood. Morgenmiddag wordt hij gearresteerd.'

'En jij vertrouwt dat stuk ongeluk op zijn woord?'

'Hij kan geen kanten op. Je had hem moeten zien. Meer dan een slappe vod. Totaal verloren.
Het enige wat hij kan doen is zich verhangen en dan nog! Maar hij doet dat niet. Die trouw gaat door. Zijn allerlaatste mis.'

Marianne keek me doordringend aan.

'Max, ik heb ook met die schoft te maken gehad. Ik heb het bewust verzwegen omdat ik je temperament ken.'

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60

- Oma, waarvoor dient een autokoe ?
- Bedoelt ge de autocue ?
- Néé, een autokoé !

Gegiechel en pret, want Oma wist niet wat een autokoe is.
 

Met auto's kan je niet alleen (hard) rijden, voor creatievelingen zit er een minder praktische,
maar zeer boeiende kant aan. Een Finse kunstenares transformeert autowrakken tot gigantische dieren:
Miina Äkkijyrkkä. Deze dame heeft een zwak voor dieren.
Zij hield zich voorheen met paarden bezig op het Equine College Ypäjä, en
maakte daarna de overstap naar koeien, met de Dairy Farming School of North-Savo.
Haar eindstation was de Finse School of Fine Arts. Hier wist ze haar liefde voor runderen en paarden
om te zetten in kunst. Het resultaat: meer dan menshoge sculpturen, waar soms hele wrakken in verwerkt zijn.

In Finland is nog ruimte voor dit soort gigantprojecten. Er wonen 16,4 mensen per km².
Ter vergelijking: België heeft 369 mensen per km².

Toen LM en ik daar in 2003 waren (Kokola en Uusikaupunki) zag ik vree weinig volk op straat.
Ik vroeg me af, waar is iedereen?
En toen viel mijn cent. Wel, die zestien of zeventien mensen, dat is het, dat ís iedereen.

m – van : https://www.autoblog.nl/archive/2011/09/18/automotive-kunst-omdat-het-moet , ook meer FOTO’s daar - https://nl.wikipedia.org/wiki/Finland

prikken zonder drama

De Kleine moet twee prikken krijgen. Twee! En eentje is soms al zo moeilijk. 
Maar niet bij deze dokter. Eerst doet hij de kleine lachen,
pas wanneer de stemming goed zit krijgt de Kleine -haast terloops- de prikken. 
Daar gaat wel wat gegoochel aan vooraf en de dokter produceert continu klank en beweging.

Eerst krijgt de Kleine twee nepprikken (met de dop nog op de naald)
de dokter geeft ook zichzelf een nepprik, en de mama krijgt ook een nepprik.
Na elke prik maakt de dokter een klikgeluidje. De klik betekent : het is voorbij hoor!
Tijdens  het gebabbel krijgt de papa terloops de instructie de armpjes goed vast te houden,
want nu is het efkes voor echt. 
En dan heel snel, in al die klank en beweging, krijgt de Kleine zijn prikken, de echte. En klík! Voorbij.

0p 00min26, na de tweede prik, dreigt het gelach efkes te veranderen in geschrei.
Weer de aandacht afleiden : zakdoekjes strooien. De Kleine gooit ze terug, lachend. 
De Kleine wordt betrokken bij de sparadrap, hij krijgt de papiertjes die aan zijn vingertjes kleven,
de dokter praat aan een stuk door en zingt bij het opruimen zelfs een kampliedje.
Alles samen duurt het hele gedoe maar 01min06 en er zijn zoveel tranen en nasnikken vermeden.

Prikken zonder drama. Wat een dokter! 

klank aanzetten :
https://www.youtube.com/watch?v=MOOxpT9q2mo 
01min06

m – EZW-08/2014, nagekeken

afl. 097/121 ~ Zeurende wijven

Serge luisterde geduldig, was vol medeleven. Antwoordde niets. Die wijven bleven maar zeuren.
Over de liesbreuk van vader, over zijn prostaat dat ze drie jaar geleden hadden moeten laten afpellen.
De specialist had hem eerst medicamenten voorgeschreven, maar de ziekenbond kwam daar niet tussen.
Dat is toch een schande, meneer, als je ziet hoe er overal met geld wordt gesmeten.

Oeroud had iets vernomen van een school, twaalf jaar geleden nieuw gebouwd en nog niet in gebruik.
Of meneer zich dat kon voorstellen! Om te zwijgen van al het geld dat ze aan die vreemdelingen hangen.
Dat komt hier toe en wordt geholpen. Dat spreekt geen woord Vlaams, maar kent de juiste weg, nietwaar meneer.
Oeroud had gehoord dat in 2011 de uitbetaling van de pensioenen in gevaar zou zijn. Ze sliep er nu al niet meer van.

Allemaal de fout van die asielzoekers, maar ook van de mannen met veel te hoge pensioenen.
Zoals rechters en hoge pieten op de ministeries, beaamde half-oud.
Politiekers, meneer, allemaal potjeslikkers. Beroepsprofiteurs, nietwaar meneer pastoor?
Neem de burgemeester en zijn familie. Aangetrouwde nichten en kozijns,
allemaal hun postje bij de gemeente, het OCMW of de RVA.
Eigen volk eerst, wist stokoud, met of zonder diploma.

'Max', zei Serge stroef, onzeker, 'het is beter dat we onze zaak morgen afhandelen.
Mijn parochianen moeten geholpen worden, zoals je ziet.'

'Ik wacht wel!'

'Morgen is er de huwelijksplechtigheid van Laurien en Sam. Ik heb vanavond nog wat voorbereiding voor de boeg.'

'Mijn zaak is belangrijker, veel belangrijker!'

De twee vrouwen staarden ons niet begrijpend aan. Half-oud wou weten wanneer de begrafenis feitelijk kon doorgaan.
Die meneer daar, moest toch inzien dat het geen zottigheid is om met een lijk in huis te zitten.
Het weer kon van de ene op de andere dag omslaan. Of we vader daar al zagen liggen bij tweeëndertig graden hitte!
In hun familie ging er niemand in een frigo, die begrafenisondernemer maakt misbruik van de mensen hun verdriet
daarom bleven teergeliefde doden beter tot de laatste minuut in hun eigen huis. Vader zou niets anders willen!

Serge trok me aarzelend wat terzijde. Ging verder op fluistertoon:

'Luister, Max, ik regel die begrafenisplechtigheid nu liever met Bette en haar dochter.
Zo niet roesten ze hier vast. Die twee wijken voor niets en niemand.
Laat me alsjeblief ook het sacrament van het huwelijk aan Laurien en haar verloofde toedienen.
Zij is mijn buurmeisje. Deze jonge mensen hebben recht op een heuglijke dag.
Ze kijken er al zolang naar uit. Mijn misdaad mag dit voor hen en hun familie niet dwarsbomen.
Ze komen vanavond de muziekinstallatie testen en de versieringen aanbrengen.
Wees gerust, ik ben hier dan ook. Ik ga niet lopen, Max.
Ik vraag alleen de toelating om morgen om elf uur mijn allerlaatste sacrament te mogen toedienen.
Indien je Vloesberghe nu haalt, kan dit niet.
Doe het niet voor mij, doe het voor die jonge mensen.
Mag ik rekenen op je vertrouwen, hoe moeilijk dit ook is voor jou?'

'Ik sta hier morgen om elf uur met Vloesberghe of met iemand van de politie. Ik verwittig hen nu reeds.'

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60

Toen Ivo samen met een maat van het stamcafé te voet naar huis ging,
passeerde hen een wagen in volle snelheid, reed door een grote plas en bezorgde hen een vieze douche.

"Wat leven wij toch in een onfatsoenlijk land, zei de kameraad. Als zoiets in Engeland gebeurt
stopt de chauffeur, excuseert zich, neemt u mee naar huis om te douchen, bezorgt u een propere badjas én
hij laat u bij hem overnachten tot uw eigen kleren terug zijn van de droogkuis."

"Daar geloof ik niks van" zei Ivo.

"Ja-wél" antwoordde de maat met klem “Vorige week! In Engeland! Mijn vrouw heeft het zelf meegemaakt!" 

*
 

een schip remt niet

"Al youtubend (wat een woord!) kwam ik op de laatste Parkinson talkshow voor de BBC
met als gasten Michael Caine en Billy Connolly. Michael Caine is niet alleen een geweldig acteur maar ook 
een zeer boeiende verteller die bovendien gekend is voor zijn grote liefde voor  nutteloze informatie
die hij graag mededeelt aan wie het wil horen. Zo is er in Nieuw-Zeeland geen enkele plek die verder dan 52 mijl van de zee is,
omdat hij zich verwonderde dat er op een bepaald moment een tekort aan zout was.
Maar ooit was hij op zo'n enorm containerschip aan het filmen en
hij vroeg aan een van de bemanningsleden hoelang het zou duren om dat schip te doen stoppen in geval van nood.
Die man zei : 22 mijl!!! ik neem aan dat een zeemijl ongeveer 1800 meter is." JdB

Een zeemijl is achttien tweeënvijftig. 1852 m. 
Voor LM en mij is dat gemakkelijk onthouden, wij zijn allebei geboren in tweeënvijftig. 1952.  
De luchtvaart werkt ook met zeemijl ofte nautical miles. Luchtvaarders varen ook globaal hé.
Dus geen gedoe met de soorten landmijlen die ooit verschilden per land.

1 zeemijl = 1,852km
22 zeemijl = 22 x 1,852km = 40,744km

Wat was de actuele vaart van dat schip?
Stromingen en wind zijn ook factoren die moeten verrekend worden.
En natuurlijk ook de densiteit van het water.

40km lijkt me veel als ik het zo zie staan, maar het kan.
Eigenlijk remt een schip niet. Enfin, een vrachtvaarder toch niet. 
Vaart minderen kan wel. En 'stop engine' ook.
Maar dat is gelijk gas minderen of voet van de pedaal halen bij een wagen. Dat is niet actief remmen.

Afbeeldingen van full astern

Zo’n emergency stop is niet plezant. Een schip is geen trotinette, zei ooit een 2^de en
ik voelde daarbij zijn hartepijn als machinist.

m - EZW-10/2011, herwerkt - http://wiki.answers.com/Q/In_maritime_vocabulary_what_is_meant_by_full_astern

afl. 096/121 ~ Oeroud en half-oud

In het portaal stonden wij plots tegenover twee vrouwen. Moeder en dochter zo te zien.
Dezelfde haartooi, dezelfde gebogen houding, dezelfde harde mond,
dezelfde sloffen aan de voeten en dezelfde vinnige, onderzoekende blikken.

Ze kwamen bij meneer pastoor de begrafenis bespreken. Negen uur was al goed, zei oeroud.
Vader zat dood in zijn zetel vanmorgen, vervolledigde half-oud.
Tweeënzeventig jaar en heel zijn leven hard gewerkt. 't Was toch te jong.
Ze wisten dat er morgen een trouw was in de kerk en in de namiddag een doop.

Daarom waren ze nu gekomen. Half-oud moest volgende week geopereerd worden aan haar tenniselleboog.
Ze had nog nooit een raket in de hand gehad. Wat een mens toch allemaal krijgt, nietwaar meneer.
Veel volk zou er niet komen, maar het moest toch een schone begrafenis zijn.
Ja, ze waren al naar het met het briefje van de dokter naar het gemeentehuis geweest.
Kort na de middag. Overlijdensbewijzen voor de bank en voor de pensioenkas.

Moet meneer pastoor nog andere papieren hebben? Morgen ging half-oud naar de ziekenbond.
Ze wist dat ze recht hadden op een rouwpremie. Het was wel niet veel, maar toch iets, nietwaar meneer?
Ze vertrouwden de begrafenisondernemer niet helemaal. Wat ze zelf konden, deden ze liever zelf en beter.
Als je de prijs ziet van de kisten, meneer. Ze waren er echt niet goed van.
Daarom hadden ze eerst in beraad gestaan het lichaam van vader aan de geneeskunde te schenken.
Oeroud vreesde voor de praatjes in het dorp. Dus liever niet. Later, als half-oud de ellenboog kon bewegen,
zouden ze terugkomen om vijf namissen te bespreken. Elke maand een en de goedkoopste.
De vroegmissen dus, Gerda's missen. Een gebed om zeven uur is evengoed als een om elf uur, nietwaar?
Of meneer pastoor nog vandaag de sacramenten van de doden kon komen geven?

Meneer daar was toch niet de man van die mevrouw uit de villa? Of ze hem al hadden? De moordenaar, meneer.
De dag van vandaag gebeurde er toch wel wat. Als half-oud boodschappen moest doen was oeroud altijd ongerust.
Vandaar dat ze al hun groenten zelf kweekten. Ze hadden ook kippen en konijnen.
Als meneer een konijn moest hebben, hoefde hij maar te spreken.
Goed, mals vlees, tja hun dieren werden niet opgejaagd en voor hem aan de helft van de prijs van bij de marchand.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60

teveel seks is niet goed

Gewoonlijk lezen wij in stilte. Vooral 's morgens.
Af en toe komt er toch een bedenking luidop.
Gevolgd door een verstrooid antwoord.

- Dirk Draulans zegt hier dat teveel seks niet goed is.
- mm …
- En die gast heeft bij drie verschillende vrouwen een kind.
- tss, …
- Heeft die vent recht van spreken, vindt ge?
- m-m, …
- Weet ge wat dat wil zeggen, op drie plaatsen een kind.
- … eh, dat hij drie keer seks gehad heeft?

m  - HiH-03/2015, http://www.knack.be/nieuws/wetenschap/te-veel-seks-is-niet-goed/article-opinion-541661.html , https://www.nieuwsblad.be/cnt/geq22n7bs

mijn hok is mijn kasteel, voor een dag

Die iemand op dat kantoor moet toch zeer geliefd zijn dat hij/zij
niet zomaar een versierde stoel krijgt als verjaardagspresentje maar een gans kasteel.
Iemand heeft zelfs aan hoekstenen gedacht,
maar vanwege de stramme knieën lopen ze niet door tot onder.

Mensen hebben tijd en vindingrijkheid gestoken in dat bouwsel.
En energie. Want van kantelen knippen krijgt men bleinen hé.
En dan pas denkt men aan een cutter...

De poort heeft de magazijnier zelf uitgesneden,
hij kon het niet meer aanzien hoe de mensen van den bureau
stonden te knoeien en te klungelen met een paar stukken karton.

De valbrug lijkt een uitgerolde loper om de prins(es) van het kantoor te verwelkomen.
Daarom vind ik dit een mooie foto. Om wat er allemaal niét op staat.

En ook omdat ik bij zo'n foto er op los kan fantaseren.
foto van 't Net   

m – EZW-06/2013, herwerkt
 

afl. 095/121

Wegens ooit een vergissing in de nummering bestaat deze aflevering niet maar ik bewaar en volg de oorspronkelijke nummering wel
omdat anders de verwijzingen/de linken naar de bron niet meer kloppen. En bronvermelding is ongeveer heilig niewaar, m.

afl. 094/121 ~ Het genadeschot

'Max, ik vind het vreselijk. Verschrikkelijk. Mijn boete zal immens zijn. Is dit nu al.
Ik begrijp het nog steeds niet. Ik wou dit niet. Hij alleen wou het, dat duivels monster in mij.
Hij heeft Gerda de genadeslag toegebracht. Totale zinsverbijstering en onmiddellijke ontnuchtering.
Jij begrijpt dit toch, Max? Je wou haar toch ook dood, die avond na de reünie, met de wagen.
Was er bij jou eveneens een duistere macht die je leidde?
Kan de liefde voor een vrouw, een verstandig man tot misdaad aanzetten?
Ja, jij hebt het ervaren. Geef toe, Max, alleen God hoort ons…'

'Bullshit, smeerlap, dit pakt bij mij niet…'

Opnieuw zijn vaderlijk zalvende stem, als een in het verweer gedrongen wraakzuchtige die een nieuwe kans ziet:
'Peccare nemini licet, Max, zondigen staat niemand vrij! Jawel, Max, bij jou pakte het goed uit.
Slechts een fractie van een seconde maakt dat jij vrijuit gaat en ik … levenslang zal krijgen.
Een fractie van een seconde! Is er echt een verschil tussen jou en mij, Max?
Tussen jouw verslaving aan die mooie vrouw en de mijne aan de goktafels?
Jouw handen hunkeren naar haar borsten, de mijne naar de speelkaarten.
Uitzinnige passie ontspoort altijd. Omne nimium nocet. Elk teveel is schadelijk.
Ik zal, biddend in de cel, de zware last van je schuld helpen dragen.'

'Wat!? Je wou met je manoeuvers, mij ten slotte jouw wandaad in de schoenen schuiven.
Je hebt Gerda dolgedraaid. Mij overal beklad. Marianne een duister verleden toegeschreven.
Geld geïnd in naam van Gerda, terwijl zij opgebaard in je kerk lag. Mij nu nog de les spellen op de koop toe!'

Serge reageerde, opeens weer kalm en doortastend.
Bij momenten toch nog de gladde aal blijvend in het vangnet van schuld, vrees en herwonnen zelfwaarde:
'Je stond je vrouw naar het leven, Max. Gerda vertelde me altijd alles.
Was je haat zo vreselijk, man? Ik spreek de waarheid.
En wat Marianne betreft, vraag het haar.
Misschien zie ik het anders, ben ik verkeerd en is het niet alleen om geld te doen.
Ik hoop het voor jou. Zo niet is je moordpoging een maat voor niets geweest.'

'Vloesberghe moet meteen komen. Sta recht!'

Mijn stem beefde. Zou hij iets van onzekerheid in mijn ogen bespeuren?

'Vooraleer hij komt, weet dat mijn lippen tijdens zijn ondervraging, verzegeld waren over je intenties.
Ik heb bewust gezwegen. Ja, Max, zo ben ik ook! Jij blijkbaar niet.'

Hij verschrompelde weer. De kameleon van alle markten thuis.
Zijn brede schouders leken te bezwijken onder de verpletterende last van zijn moordbesef.
Hij bracht gesmoord, onderdanig stamelend uit:

'Je hebt gelijk, Max, ik ben een gewetenloze smeerlap, een onwaardige.
Mijn schuld is niet meer in te lossen. Geen cel, geen boete, zelfs niet
het brandend kastijden in de diepste der hellen kan me nog bevrijden …
Moet dit echt, Max, moeten onze daden openbaar gemaakt worden?
Denk aan de wantoestanden, vooral in Amerika, de knapenschennis aldaar en het gezichtsverlies dat Rome erdoor lijdt.
Denk vooral aan je zoon, Max! Door mijn ziekelijke obsessie ziet hij nog jarenlang het verminkte lichaam van zijn moeder voor ogen.
Het allerergste zal hij evenwel luidop vernemen in de rechtbank, als jij gedwongen wordt je dodelijke intenties prijs te geven!'

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60

Een politieagent doet een hoogbejaarde dame stoppen.
Terwijl hij haar rijbewijs en de papieren van de wagen controleert
zie hij een wapenvergunning zitten.

- Mevrouw, heeft u een wapen in de wagen?

- Dat is zeker jongen, kraakt haar stem, dat is zeker !
  Een 45 Smith & Wesson in het handschoenkastje,
  een 357 Magnum in de koffer en
  een 38 Special in mijn handtas.

- Maar Mevrouw, waar bent u zo bang van?

- Van niks of van niemand niet, jongen,
  van niks of niemand niet !

m  – EZW-05/2014 - Was dat Bomma Backeljau?

vissoep zonder de pietermannen

Maandag heb ik raprap de soep gemaakt want ik wou ze absoluut
24hrs laten rusten in de koelkast. Dinsdagnamiddag heb ik ze afgewerkt.

Dinsdagavond heb ik er de vis in laten garen,
400 gram 'wilde' koolvis / colin / pollack uit Alaska.
Diepgevroren natuurlijk, het is koud in het wilde Alaska.

De vis heb ik zeer³ traag³ laten garen, het suddervlammetje op zijn laagst,
om het beestje niet te doen schrikken en eigenlijk vooral opdat de vis alles zou afgeven aan de soep. 
Want koolvis, ook al komt hij uit Alaska, is eigenlijk maar mijn repetitievis.
Als een visgerecht smaakt met koolvis, dan smaakt het ook met de juiste vissoort,
dan zit mijn bereiding goed. 

'k Had twee aardappelen in de pel gekookt, dan is de smaak geconcentreerder.
'k Heb ze gepeld in de keuken omdat ze mee de soep in moesten, pellen aan tafel zou dan moeilijk zijn hé. 
De aardappelen heb ik in de lengte in vier gesneden -mes na elke snede afspoelen en nat houden-
omdat die schuitjesvorm gemakkelijker garniert op het bord. 

Halverwege vond ik dat er kleur ontbrak en heb ik nog een tomaat versneden,
het binnenste er uit gehaald, want dat binnenste kon niet meer mee in deze soep.
Die tomatenkaviaar gebruik ik wel in een volgende soep. 
De lapjes tomaat heb ik er pas op de laatste nipper bij gedaan
omdat ze enkel mochten warmen, niet kapot pruttelen. 

Omdat het boeltje relatief bleek was -buiten de rode driehoekjes tomaat dan -  
heb ik het op de grote zwarte borden geserveerd, die zijn vierkant en de vier tippen gaan wat omhoog.
Het zijn niet echt diepe borden, maar ze zijn wel lichtjes hol, men kan er iets à la nage in serveren.

LM vond het lekker, als ik hem niet hoor is het lekker. Dat was dinsdagavond. 
Woensdagmiddag heeft LM de resterende halve liter soep als lunch gegeten, met getoast bruin brood en extra look.
Toen zijn kom leeg was begon hij te praten, dat hij wel elke week zoiets zou lusten …
terwijl hij afruimde taterde hij verder en ik ging op de sofa liggen,
trok het dekentje over mijn hoofd deed of ik het niet hoorde en viel in slaap. 

Twee of drie keren per week vis eten is oké, dat doen we ongeveer,
maar er moet niet élke week vissoep bij zijn, volgens mij. 
Waarom vertel ik dit nu zo uitgebreid? Omdat ik niet kan slapen. 
En élke week vissoep? Zeg nu zelf …  alhoewel, er zijn ook de caldeiradas natuurlijk.

m - EZW-08/2013, herwerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Caldeirada , Afbeeldingen van calderade

afl. 093/121 ~ Serge, de baarlijke duivel

Serge verloor plots weer zijn schijnbare kalmte en zelfverzekerdheid.
Jammerde opnieuw, haast in een rochelend gesmeek:

'Max, ik wou het niet … het was een ongeval, puur ongeval. Je moet me geloven.'

'Gerda opzettelijk de schedel inslaan is puur ongeval? Waarmee heb je het gedaan? Waarmee en hoe?'

Hij richtte zich moeizaam half op.
Zijn natte, uitdrukkingsloze ogen, als doffe stenen naar binnen gedraaid, leken holten geworden.
Hij beefde nu van kop tot teen. Gebroken was hij. Mijn waarheid had hem eindelijk hulpeloos op de knieën gekregen.
Hij wees, mompelde mat, voorgoed verloren:

'Daar op het altaar, die bronzen crucifix. Stond bovenop haar kamer …'

'Met een kruisbeeld van Gerda!?'

Serge knikte. Grijnsde opnieuw. Of was het duivels geveinsd huilen?
Net een waanzinnige. Schokkend. Volkomen los van de realiteit.
Een man in nood. Daardoor amoreel. Zonder besef van eigen verlies.

'Ja, daarmee, Max, met de vlag van God. Zijn standaard. Ze nam me de pentekening van Sint Maarten af.
Zeventiendeeuws. Op de Zavel hebben ze daar kopers voor. Kon zeker tweeduizend of nog meer opbrengen.
Gerda kwam haar belofte niet na. Ik greep een kruisbeeld en schreeuwde haar toe, in naam van Christus.
Ze moest en zou absoluut haar belofte nakomen. God verdraagt het niet dat je me aan mijn lot overlaat, riep ik.
Hij zal je verdoemen, de demonen keren terug in jou.'

Hij lette niet meer op mij. Sprak lispelend voort, nu in trance zelfs:

'Ze liep de kamer uit. Ik volgde smekend en biddend. Ik was een baarlijke duivel, gilde ze.
Ze dacht dat ik haar alleen kwaad wou. Ik had haar bezoedeld, besmet onteerd, geslagen, belogen en vernederd.
Ze zou iedereen vertellen wat haar was aangedaan. Vooral aan jou. We stonden bovenaan de trap.
Ze spuwde op mij. Stampvoetend mepte ze daarop zichzelf in het gezicht, met beide handen.
Trok zich de haren uit. Hysterisch werd ze. Ik wou haar kalmeren. Toen moet ze gestruikeld zijn.
Ze kermde, onderaan de trap, bewoog bijna niet meer. Ik wou helpen, de ambulance bellen.
Ik weet nog altijd niet wat mij toen bezielde ... Ze had mij misleid en de crucifix was in de handen van satan.
Het bloed spatte tegen de muur. Ze kermde minder en minder …'

'Zwijg! Ik bel Vloesberghe.'

word morgen vervolgd : bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60

‘slapen kan ik al’ 

De kleine eet over de middag thuis en gaat dan weer naar school.
Daar begint de namiddag met een dutje. Dat is niet echt naar de zin van de kleine, dat slapen.
Op weg naar school laat hij dat duidelijk merken, hij stapt niet mee aan de hand, hij hangt er aan.
Oma houdt stevig zijn handje vast. 
Hij probeert met stampvoeten. Oma stapt gestaag verder en Kleine moét wel mee. 
Hij probeert met huilen. Het is eerder een protest-gejengel. Oma laat zich niet vermurwen.
Aan de schoolpoort geeft ze hem en kus en mag hij uitleggen wat hem zo stoort aan de namiddag.

En dan, met een dreinerige snik van onmacht : Ik wil tekenen (= leren).
Slapen-kan-ik-al. Niet slapen!
Hij leert en leeft zo intens dat hij daar elke namiddag slaapt als een roos.
Al en toe houden ze hem thuis voor het middagdutje.
Bij het wakker worden vraagt hij dan verongelijkt "waar is mijn school?"
Want slapen, dat kan hij al.

m – HiH-07/2015, herzien 

'k Ben nogal slordig met medicijnen. Ooit was dat anders.
Dan sliep nog goed ik en toen was er regelmaat in de besognes van de dag.
Shipshape bijna. En dat was wel gemakkelijk.
Door die routine bleef een hoop tijd vrij voor andere bezigheden.

Een jaar of tien geleden is dat veranderd, samen met een paar andere dingen.
Sinds dan slaap ik slecht en is het uit met de orde en de regelmaat. 
Om de medicijnen op uur en stond te nemen zal ik al zeker geen wekker zetten op 8h ’s morgens.
Stel dat ik juist in slaap geraakt ben, dan ga ik mezelf toch niet wakker bellen zeker!

Eigenlijk heb ik geen echt dag- & nachtritme meer. Sommige dingen doe ik
terwijl andere mensen slapen, zolang het maar geen lawaai maakt. 
Stofzuigen doe ik dus niet wanneer men slaapt. Dweilen wel.
De douchecabine uitschuren kan niet 's nachts, teveel gebonk.
Al het andere poetswerk in de badkamer kan wel.

Peterselie hakken doe ik ook niet meer wanneer het donker is.
Soep mixen wel, ik heb nu een rubbermatje om
onder de pot of onder de maatbeker te zetten, dat matje dempt het geluid heel goed.

Qua nachtgeluiden : de wasmachine kan, de droogkast niet.
Vreemd, maar het is zo. Nuja, alles gaat toch al jaren op de droogtoren,
de droogkast staat er maar in geval van nood.

Als ik dit overlees lijkt het leven hier nogal bohémien & chaos, maar dat is het niet.
Het is eerder een vrije interpretatie van wat 'orde & regelmaat' is.

Gek genoeg word ik wel intijds wakker om aan de maaltijden te beginnen.
Dat is iets dat al meer dan dertig jaar ingebakken zit, wat dat betreft doet mijn innerlijke klok het nog wel.
Met de 3 tussenmaaltijden van LM erbij geteld, zijn er nu zes eetbeurten per dag.

Nu nog die medicijnen ergens een vast moment geven. 
Een vaste plek hebben ze al. Ze zitten in een mandje dat niet aan medicijnen doet denken. 

m - EZW-08/2013, herwerkt

afl. 092/121 ~ Nosce te ipsum (ken uzelf)

Er keerde iets om in mijn binnenste. Even dacht ik terug aan vroeger.
Aan het absolute gebrek aan intimiteit tussen Gerda en mij.
Nu zag ik haar echter niet zo. Niet als een koele echtgenote,
niet eens als iemand met wie ik onder hetzelfde dak had gewoond.
Wel als een vrouw-in-het-algemeen,
een moeder, een vrouw op leeftijd, zwak, goedgelovig, simplistisch en zo kwetsbaar.
Levend in eigen specifieke cocon, plots doorboord,
pijnlijk vleselijk doorboord door een schurftige schoelie van een priester, die naam niet waardig.
Voor wie levenslange cel of opsluiting in een psychiatrische instelling nog te mild was.
Die tot zijn laatste snik alleen martelende dwangarbeid verdiende,
in de galeien geslagen, aangevreten door ongedierte, uitgehongerd, gekastijd.

Ik vermande me. Zijn lispelende biechtstem ging verder:
'Max, geloof me, ik wou het eerst niet … De duivel leek in haar … in mij … in ons gevaren.
Ik, ik was me niet meer bewust van mijn handelen … Geloof me, het was geen genot …'

'Gerda heeft nooit beseft was seksueel genot was', siste ik hem toe
'Haar onderlichaam beschouwde ze als een soort relikwie.
Ze ontving een man alleen om te kunnen baren. Dat was haar plicht'.

Serge trachtte even geforceerd te grijnzen. Voor het eerst leek hij een beetje zelfverzekerder.
Hij reageerde heel voorzichtig:

'En toch schonk het haar een bepaalde voldoening. De boete werd voor haar na een tijdje een vorm van bevrediging.
Wat ze met jou nooit heeft meegemaakt! Ze zong zelfs. Ze plukte de dag als nooit tevoren.
Geef toe, Max, ondanks alles moet je dat toch zijn opgevallen? Nooit bij stilgestaan? Nosce te ipsum! Ken u zelf, man!'

Neen, het was mij niet opgevallen. Niets aan Gerda viel me de laatste jaren nog op.
Totale apathie, desinteresse tot en met, zelfs van in den beginne. Daardoor was het me nooit gelukt. Hem wel!
Mijn onvermogen door de fysieke afkeer voor Gerda wierp die ploert me met wellust voor de voeten.
Ik stond heel even perplex, Serge heel even triomferend.

'Je gaf geen moer om haar. Je ging tot het uiterste, met slechts één doel voor ogen: haar geld.
Een simpele vrouw tot lichamelijke onderwerping brengen en dan aftroggelen!'

'Best mogelijk … Ik zag nog uitsluitend hoe ze mij uit het slop kon helpen.
Voor wat hoort nu eenmaal wat, vandaar … een luttel bedrag, twee à drieduizend euro wou ik.
Peanuts voor haar. Maar ze wou niet.'

'Voor enkele briefjes van duizend pleeg jij een afschuwelijke misdaad.
Ze moest je zelfs betalen voor de smeerlapperijen die je haar aandeed!'

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60

zweef eens een weens worstje 

Hoe reageren honden op een worstje dat zweeft?
Jose Ahonen wou dat ook weten en bracht het in beeld:

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=9Db6JZHh0SA&feature=em-subs_diges 
01min44

De honden kregen na de test wel elk hun hapje hoor.

:o)   EZW-08/2014 , herzien 

een gewone dag in de keuken

Er moet kippebouillon gemaakt worden.
De Chef meent dat de jongste keukenhulp dit nu wel aankan. 
De jongen bloost van glorie dat de chef hem zo'n taak toevertrouwt.

-   Ge weet hoe het moet?
-   Ja Chef.
-   De kip, de aromaten, water …
-   Ja Chef.

De kleine gaat zeer geconcentreerd te werk om zeker niks te vergeten.
En zijn aandacht is zo toegespitst op de ingrediënten dat hij vergeet
vuur onder de pot te zetten. 
Na een half uur komt de chef eens kijken. Hij ziet een koude boel.

-   Kom eens hier, jongeman.
-   Ja Chef.
-   Wat ziet ge? 
-   … stil afgrijzen: de kleine merkt dat er geen vlam onder de pot staat en versteent … 
-   Die kip heeft kippevel van de kou hé jongen! zei de Chef, zo zacht dat de anderen het niet konden horen.

Learning from the best, André Kohn,

Blozend van schaamte en stress zette de jongen de vlam onder de pot. 
Voorwaar een milde chef. Want er is al voor minder geroepen geweest in een keuken. 
Deze jongen gaat nu door het vuur voor die rustige chef.

m - EZW-08/2013, herwerkt

afl. 091/121 ~ De hulpbehoevende evennaaste

De browning beefde niet in mijn hand. Ik was zelfs zelden zo kalm geweest.
Hij bleek almaar meer van streek. Zijn voorhoofd glom. 

'Haar dagboeken zijn de beste bewijsstukken. Er was niet alleen dat seksueel misbruik.
Eens zij naar jouw pijpen danste, heb je haar bestolen op de koop toe.
Om haar geld was het je te doen, geef toe! Uitsluitend om haar geld!'

'Geld? Welk geld, man?'

Het loeder deed een vergeefse poging om verbaasd-spottend te glimlachen. In werkelijkheid zag hij er afschuwelijk uit. 

'Niet de restjes van haar huishoudgeld, noch de halfjaarlijkse intresten van haar beleggingen bij Francis.
Dat waren habbekratsen voor jou, jij gore havik. Je wilde alles tot de laatste cent!'

Instinctief voelde ik aan, dat hij zich meer en meer rekenschap gaf van het feit dat ik perfect op de hoogte was
en mijn beschuldigingen geen ijle lucht waren. Vooral de browning en mijn zelfverzekerdheid brokkelden hem af. 

'Je rekende erop dat een naïef mens als Gerda in de val zou trappen.
Als die hoerenloper van haar man aan een prostituee zijn geld hing,
was het maar meer dan billijk dat jij, afgezant van de heer, het beetje vermogen van die religiewaanzinnige zou krijgen.
Maar je was aan het verkeerde adres, nietwaar! Gerda loste niets. Francis zou het trouwens wel verhinderd hebben!'

'Max, ik had Gerda een eerlijk voorstel willen doen... ik had…'

'Hou je smoel, ik verwittig nu de politie.'

'Ik heb je vrouw niet …'

'Wat, smerige leugenaar !?'

Toen deed ik het onbewust. Van een revolver wist ik alleen dat je de veiligheidspal gesloten moet houden.
Ik had er niet op gelet bij het laden ervan. Ik haalde nu blind de trekker over.
De kogel blafte langs Serge’s gezicht ergens tegen de voorkant van het altaar en kaatste verder terug.
Een knal, met tientallen echo’s, die tussen ons een snoer van wrede angst legde.
Serge klappertande. Mijn benen trilden. Ik schreeuwde mijn speeksel tegen zijn glimmend voorhoofd. 

'Nu ga je bekennen. Nu, of …'

Hij zakte voorover. Verborg het hoofd in de handen. Huilde rauw. Stootte gebroken uit:
'Ik wou het niet … Nooit de bedoeling gehad … Ik begrijp nog niet wat mij bezielde.
Al die demonen van haar zitten in mij … Ik werd een monster … Een monster zonder geweten, zonder hart. Ik …'

'De feiten, verdomme, de feiten!'

Hij jammerde, klein, verloren, totaal gebroken en op:
'Ruzie, wij hadden ruzie … het geld. Gerda wou niet. Ik nam de pentekening mee … op de Zavel is een opkoper …
Gerda had mij dat geld beloofd. Vast beloofd. Toen … niets.
Ze hebben mij bedreigd … de datum was al drie dagen verstreken … Ik moest die schuld …  

'Schuld? Welke schuld?'

De geslagen hond keek smekend op. Fluisterde toonloos: 

'Speelschulden in Antwerpen, het milieu aldaar. Ik gok, Max, al jaren. Grof geld.'

Hij schreide. Zelfs uit zijn trillende handen leken tranen te druppelen. Zielig die kloot.
Als ik nu schoot, dwars door zijn verdorven brein. Hem hier, in zijn eigen godshuis,
afmaakte, vertrappelde, van de grond veegde als een giftige adder.
Eén seconde. Amper één luttele beweging en het was voorbij.
Nee, die straf was te mild voor hem. Duizendvoudig moest hij boeten voor zijn misdaden.
Duizendvoudig sterven aan zijn eigen schuldkruisen. Tot zelfs zijn naakte botten nog bloed bekenden.   

Zijn stem kwam schor, nauwelijks hoorbaar, uit een verre diepte terug:
'Ik wist dat zij einde maand een deel van de intresten zou ontvangen. Met de lening erbij … ze wou niet.
Ik moest betalen, Minstens drieduizend euro. Onmiddellijk.
Die kerels zijn gewetenloos, die … je hebt er geen idee van, Max.'

'Jij verslaafde parasiet, je wou alles van Gerda!'

'Nee, Max, echt niet. Ik wou alleen die lening. Ik zou haar later terugbetalen samen met de intresten. Geloof me toch!’
Hij hijgde huilerig-klagend: ‘Max, je moet me geloven. Het is de waarheid. Ik sta voor een berg schulden.
Een kleine veertigduizend euro. Op verschillende plaatsen. Ik kan nergens meer heen.
Ik wou geld lenen bij de dames, maar durfde niet. Alleen Gerda heeft geholpen.
Eveneens twee kleine stukken uit de kerk. Heb ik stiekem verkocht.
Maar Adrienne ziet alles en zou de politie erbij halen. Daarom was ik zo blij dat Gerda er was, echt waar.
Zij is zo ontvankelijk voor een hulpbehoevende evennaaste …'

'Voor een plas drek, ja, niet een evennaaste. Wat is religie voor jou anders dan commercie.
Een middel, een masker om je smerige handel te verbergen.  
Niet alleen dat gokken, maar ook bestiale perversiteiten. Je hebt Gerda keer op keer verkracht!' 

'Dat was het niet', mompelde hij met een vertwijfeld hoofdschudden. 'Neen, geen verkrachting. Ze vroeg er zelf om.' 

'Wat!? Verdomde oerleugenaar. Alles gebeurde tegen haar wil. Ze was bang voor jou.
Je bracht haar in een soort trance. Ze schrijft het en Gerda liegt niet. Ze besefte niet eens wat je met haar uitspookte!' 

Hij steunde, in een laffe vorm van schuldbekentenis: 'Ik heb haar nooit vooraan gepenetreerd. Het waren rituelen.
Zelfs verboden genot … dat zogezegde genot … kan een zware straf zijn. Jij, Max, jij begrijpt dat niet.'

'Jij, jij verzuipt in eigen leugens. Hoe zei je het ook weer? Een gebied waar alleen geesten huizen!
Je sacristie behoort daar ook toe? Middeleeuwse boetedoening! Ze raakte er zelfs bewusteloos bij, smeerlap!'

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60

verkruimeld zeeleven en geologische mysteries : “wanneer we op zand lopen,
wandelen we op miljoenen jaren biologische en geologische geschiedenis”

Deze edelstenen zijn zandkorrels onder de microscoop.
Dr Gary Greenberg (Hawaii) houdt zich daarmee bezig. Als men hem vraagt 'moet er nog zand zijn?'
dan roept hij Jaa!, grabbelt zijn foto-uitrusting bijeen en springt in een vliegmachien. 
Zandkorrels van over de hele aardbol staan in zijn portfolio.

                                      

Van http://sandgrains.com/Sand-Grains-Gallery.html geeft een overzicht van zijn werk
Klik daar om de afbeeldingen te vergroten.
Naast elke foto verschijnt een woordje uitleg over de aard van de korrel,
de locatie en ook de vergroting van de microscoop.

Er is zelfs Belgisch zand bij zijn werk, want sinds een eeuw of twee zit er ook
een stuk typisch menselijke geschiedenis in het korrelmengsel dat zand is : industrieel afval.
Het zwart-blauw stuk pollutie is duidelijk te zien tussen de kwartskorrels.
Foto 08/35 is Belgisch zand. Wij weer hoor …

                                                        

Een ander aantal mooie korrels. Hierbij staat de uitleg onder elke foto van de diashow.
http://www.scientificamerican.com/slideshow/a-grain-of-sand-natures-secret-wonder/

Van de NASA kreeg Greenberg een staaltje maanzand te fotograferen dat de Apollo 11 in 1969 meegebracht had.

                                            

Over Prof. Dr. Greenberg : http://sandgrains.com/artist.html 
Knappe kop en voor wie vragen heeft, zijn telefoonnummer staat erbij :o)

m  – HiH-06/2015, bijgewerkt

geboren op 01/08, Yves Saint Laurent  van P²

Yves Henri Donat Mathieu Saint Laurent, Franse modeontwerper
(Oran-Algerije, 01/08/1936 - Parijs, 01/06/2008)
Hij was de zoon van Charles Saint Laurent en Lucienne Mathieu.

Toen hij zeventien was verliet Saint Laurent het ouderlijk huis om voor de ontwerper Christian Dior te gaan werken.
Toen Dior in 1957 stierf, kreeg Saint Laurent op 21-jarige leeftijd de leiding over het toen slecht lopende modehuis Dior.
De ontwerpen van Saint Laurent waren zo vernieuwend, dat ze tot grote successen leidden.
Zo bijvoorbeeld de trapeziumjurk uit 1958, die ruim viel om de taille in plaats van deze in te snoeren.

YSL voor Dior, 1958 - die trapeziumlijn herinner ik mij,
ze leek op zwangerschapskledij en mijn jongste zus was op komst.
Ik was zes en ik dacht dat alle dames in trapeziumjurk een kindje verwachtten.
Het woord bevolkingsexplosie kende ik nog niet in 1958, het woord babyboom ookni.

de trapeziumlijn  

Saint Laurent gebruikte zowel fel lichte, als donkere kleuren,
en hij ontwierp ook één collectie waarvan alle stukken zwart waren.
Tijdens de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog werd Saint Laurent opgeroepen om in het Franse leger te dienen.
Na twintig dagen werd hij vanwege een zenuwinzinking opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis,
waar hij onder andere met elektroshocktherapie werd behandeld.
Vanwege zijn zenuwinzinking werd Saint Laurent de leiding over het modehuis Dior ontnomen.
Samen met zijn partner Pierre Bergé begon hij daarop zijn eigen modehuis, met later de merknaam YSL.

In de jaren zestig en zeventig zette Yves Saint-Laurent trends zoals
het broekpak, de beatnik look en de puntlaarzen die tot dijhoogte de benen omsloten, de cuissardes.

broekpak  beatnik look     cuissardes

Midden jaren zestig ontwierp Saint Laurent een collectie jurken geïnspireerd op het werk van Piet Mondriaan.
Deze ogen rechthoekig met zwarte omlijning, primaire kleuren en hebben een bedachte vlakverdeling.

Afbeeldingen van YSL mondriaan   

Tot Saint Laurents cliënteel behoorden onder meer zijn muze Loulou de la Falaise en de actrice Catherine Deneuve.

De la Falaise & YSL    YSL & Deneuve

In 1993 werd het modehuis van Yves Saint Laurent voor ongeveer 600 miljoen dollar verkocht
aan het farmaceutische bedrijf Sanofi. Zes jaar later werd het merk YSL gekocht door Gucci.
Tom Ford kreeg de leiding over de confectie-collectie, terwijl Saint Laurent de haute couture-collectie ontwierp.
In 2002 werd, mede als gevolg van Laurents leeftijd, drugsmisbruik, depressie, alcoholisme,
kritiek op de YSL-ontwerpen en problemen met Tom Ford, besloten het couturehuis van YSL te sluiten. 

https://en.wikipedia.org/wiki/Tom_Ford , https://fr.wikipedia.org/wiki/Tom_Ford   Tom Ford

Hierna trok Saint Laurent zich meer en meer terug in zijn huis in Marrakesh, Marokko.
Yves Saint Laurent overleed op 71-jarige leeftijd. Hij werd begraven in Marrakesh. 

Afbeeldingen van jardin majorelle, marrakech ysl 

Pierre Bergé, 50 jaar lang de partner van YSL, geeft zijn visie over de verkoop van hun kunstcollectie.
Bergé geeft in heldere woorden een kijk op de situatie, tussen de 01min48 en de 02min33,
op wat volgens hem een kunstverzameling is en op wat er te gebeuren staat. 
Op 03min14, geeft hij zijn visie over wat de verkoop is, volgens hem. Weer die heldere kijk.

't Is in 't Frans, met Engelse ondertitels, toch maar klank aanzetten:
http://www.youtube.com/watch?v=g65Qyau1078 03min35

De documentaire dateert van 2010, een integrale versie op You Tube heb ik nog niet gevonden. Jammer,
want die was heel interessant, vooral het gedeelte over hun tuin in Marrakech, le Jardin Majorelle.

m - EZW-01/08/2013, herwerkt -
https://www.pinterest.com/pin/531424824761966586/ , https://www.pinterest.com/pin/505951339359851612/ , https://www.pinterest.com/pin/368802656966227680/ , Afbeeldingen van Loulou de la Falaise YSL ,
Afbeeldingen van Catherine Deneuve YSL , https://en.wikipedia.org/wiki/Loulou_de_la_Falaise , https://fr.wikipedia.org/wiki/Loulou_de_la_Falaise , https://nl.wikipedia.org/wiki/Catherine_Deneuve ,
https://www.medias24.com/CULTURE-LOISIRS/161404-Un-musee-Yves-Saint-Laurent-bientot-a-Marrakech.html 

afl. 090/121 ~ De confrontatie

Het motregende nog steeds. De vage schemering kroop mistig uit de aarde.
Ik leek heel alleen op een zwarte plek. Ik stopte bij de vervallen pastorij in het dorp.
Belde aan. Geen reactie. Ik wachtte nog een minuutje en liep toen naar de kerk. De zijdeur stond op een kier.
Serge zat op een van de voorste stoelen bij het altaar. In jeans en hemdsmouwen.
Een kwajongen op z’n zondags. Hij keek op. Een bleek verbaasd en toch uitnodigend sereen gezicht.
Alsof hij me verwachtte en bij voorbaat wist wat ik hem te zeggen had: 'Ha, de Max!'

Ik bleef wijdbeens voor hem staan, de rechterhand rond de revolver in mijn zak.
Nog niets zeggend. Tegen vette varkens spreekt men niet. Die keelt men.

'Tempori parce', monkelde hij. 'Wees zuinig met de tijd. Wat kan ik voor jou doen?'

Ik reageerde niet. Hij bekeek me scherper. Argwanend. Dan weer zijn vaderlijke beroepstoon van zielenherder:
'Max, kerel, hoe jij eruit ziet, zeg! Wat voor spoken heb jij ontmoet!
Kom, ik heb nog een halve fles uitstekende Saint Estèphe.'

'Blijf waar je bent!' siste ik giftig. 'Verroer verdomme niet of ik plak je hersenen aan je altaar!'

'Potius mori', begon hij onzeker te stamelen, opeens erg bang lijkend.

'Hou op met je gezever. Je weet verdomd heel goed waarom ik hier ben!'

'Neen, Max, ik weet het echt niet.'

'Jij hebt Gerda omgebracht, jij zwijn, en je rekent erop mij of wie dan ook die moord in de schoenen te schuiven.'

'Max, ik … wat is dat voor larie … ik ...'

Hij wou opstaan, schijnbaar diep verontwaardigd. Verblekend ineenkrimpend. Ik stootte hem brutaal terug.

'Jij hebt Gerda van de trap geduwd en haar met een zwaar voorwerp de schedel verbrijzeld.
Beken, smeerlap, geef toe dat jij het hebt gedaan!'

'Waar haal je dat allemaal vandaan, Max?
Ik heb met die vreselijke zaak niets, hoegenaamd niets te maken. God is mijn getuige …'

'Loop met je god naar de kloten. Of nee, roep liever zijn hulp in, nu je hem broodnodig hebt.'

Serge's lippen bewogen schichtig. Hij bad, de huichelaar. Smeekte zijn god om steun.
Gesmoord bracht hij uit: 'Max, ik begrijp niet wat er met jou aan de hand is. Je draait door, man.
Waar haal je toch al die onzin, die leugens vandaan? Ik herken je niet meer!'

'Ik heb haar dagboeken gevonden!'

'Welke dagboeken? De politie heeft toch alles doorzocht en …'

'De politie heeft helemaal niks. Ik doorzie het nu allemaal. Jij en niemand anders heeft het gedaan. Jij! Jij!'

'Nee, Max!'

'Ja, smeerlap, ja!'

Zijn adem ging sneller op en neer.
Hij deed opnieuw een poging om op te staan, keek nu wit geschrokken in de loop van de browning.

'Vooruit, schoft, de waarheid!'

'Max, ik zweer je …'

'Hoe heb je haar vermoord!'

'Ik heb echt niet …'

'Uit haar schriften heb ik opgemaakt hoe je haar behekst hebt met je demonische vertelsels,
hoe je haar gestraft hebt eerst met paedicatio-aanrandingen …'

'Wat !??'

'Dat is, monster dat je bent, het uitvoeren met geweld van anale coïtus op een volwassen persoon,
om een medisch gerechtelijke term te gebruiken. Knoop dit in je hoofd, je zal hem nog vaker horen.
Nadien heb je haar vaginaal gepenetreerd, haar goedgelovigheid en naïviteit schandalig misbruikt
en tenslotte heb je haar omgebracht, jij verdorven rotzak.'

Hij staarde me eerst verwilderd aan, daarna vertwijfeld, hatelijk en duivels wraakzuchtig.
Een in het nauw gedreven roofdier, dat bloed rook en zich uit behoudsnood zelfs op zijn eigen schaduw zou storten.

'Max, blijf redelijk. Doe die revolver weg.'

'Jij bekent nu en dan ga ik met jou naar de politie!'

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60