Berichten van 1 september 2018 tot 30 september 2018

tot zo dadelijk op volume II,  'een heel jaar maart?' ~ klik https://blog.seniorennet.be/_maart ,
want het schrijfjaar is vol, we gaan naar een volgend blog.

De start van dit blog was op 07/09/2017 en de aankomst is vandaag, op 30/09/2018.
We stappen over naar een tweede blog. Eigenlijk vooral om praktische en technische redenen.
Met 782 genummerde teksten plus meer dan 90 ongenummerde, is dit blog voldoende vol als leespakket.

       Vooral doordat de linker kolom zich niet laat scrollen.
       Ze brengt ook niet in beeld wat men rechts aanklikt bij het maandarchief.
       Zo blijft het surfen ipv opzoeken. Daar is op zich niks mis mee, voor wie handig surft, 
       maar voor een seniorenblog vind ik die onbeweeglijke linker kolom 
       niet handig in het gebruik, daardoor weinig communicatief en dus zeer vreemd, 
       zone-vreemd in een seniorenomgeving.
       Bij andere blog-sjablonen is het ook zo, de zijkolommen laten zich niet scrollen.

Dit blog -dit schrift, of almanak, of kroniek- is nu gevuld genoeg,
'k durf me het geheel zelfs niet voorstellen in een geprinte versie.

"Uw schrijvelingen bundelen" hadden ze gezegd. Eh, ja, maar kijk, ikkeuh … ik bundel nogal ruim want
ik vind veel dingen interessant om op te zoeken, om over te schrijven en om mee te delen.
Dan wordt het geheel misschien wat veel.
Het bundelen is mislukt, jawel, maar er is nu een blog. Is dat ook goed?

Een jaar vol vind ik genoeg, maar toch niet echt helemaal, want er is nóg materiaal.
'k Ga een tweede poging ondernemen om te bundelen. Bundelen à la moi, wil dat zeggen.
Daarom gaan we naar een tweede blog, met een nummering die weer begint van 001.
Een nieuw schrijfjaar. Zo geurde ooit het nieuw schoolschrift en het potlood lag er pas gescherpt naast.

01/10 lijkt me een geschikte datum om een nieuw schrijfjaar te beginnen.
Dat tweede jaar vol maken is de bedoeling, bij leven en welzijn. Het materiaal ligt klaar.
Deze keer met wekelijks een tekst over een aspect van het leven aan boord van een vrachtvaarder.
Dat klinkt ernstig hé, aspect en zo … gewoon een scheepsverhaal dus.

Van 'een gans jaar maart?' naar 'een heel jaar maart?', met de hulp van
de Lezers, de vaste mensen die me regelmatig feedback & gegevens bezorgden
     en die me de mindere dagen niet echt kwalijk namen,
de Bezoekers die hier evenzeer heel nuttige bedenkingen leverden en
de Gastschrijvers die de nodige klankkleur in het blog brachten, zowel qua taal als verhaal.

Tot straks Allemaal, op volume II, 'een heel jaar maart?' ~ https://blog.seniorennet.be/_maart .

m, met LM in de coulissen

PS : Op 30/09, na een jaar en een paar weken, na 389 dagen om exact te zijn, 
       stond de teller op 7204 bezoeken. Dat geeft een gemiddelde van 18,51 bezoeken per dag,
       zegt het rekenmachientje. Voor een blog dat niet vist in populaire poeltjes en geen
       politieke achterban heeft, is dat een aantal om heel blij mee te zijn.
       Dankuwel Allemaal, dank u voor uw tijd en uw aandacht.

Door het blog ben ik beginnen zoeken naar schilderijen die als illustratie bij tekst kunnen dienen.
Dus niet zozeer op stijl, op naam of op artistieke kwaliteiten -ik heb niet de bagage om daarop een werk te selecteren-
maar gewoon op bruikbaarheid als illustratie. Plat opportunisme dus.
Soms is het zoeken en soms … staan die dingen gewoon in de krant, zoals die dag.
Dan heb ik ze maar te plukken als rijp fruit.

Jean Brusselmans woonde op de Kaudenaarde, een gehucht in Dilbeek, las ik ondertussen ergens.

De Kaudenaarde? Daar ben ik bijna 18 jaar naar school geweest. Ooit kende ik die wijk.
Ik heb die wijk gekend toen het er nog landelijk was, zoals op zijn schilderijen.
En ik herinner mij de grote moestuin op de helling rechts.

Verder las ik dat hij in 1953 zou overleden zijn. Dat lijkt me vreemd, want er bestaan werken van latere datum.

‘een schilder die onder geen enkele kunsthistorische noemer te vatten is'

'In een beperkte omgeving wist hij een plastische wereld te creëren
die zo persoonlijk werd en een unicum voorstelt in de Vlaamse schilderkunst.' 

1935  1940  

1954  1956 

Wat me opvalt is dat tussen 1935 en 1956, en dat is toch 21 jaar,
de enige relevante wijzigingen in het uitzicht de wolken, de seizoenen en de gezichtshoek zijn.
Nu zou dat gebied in een wip kapot verkaveld worden.
En natuurlijk is het sindsdien volgebouwd. Dat was in 1958 al langzaam begonnen.
Niet dat ik als zesjarige zicht had op urbanisatie, maar ik bewonderde bij een bouw wel
het cement maken. Grote mensen die met 'modder' mochten spelen en daar een speciale molen voor hadden.

Er gaat een al dan niet apocriefe anekdote over de Brusselse schilder Jean Brusselmans:
Tijdens de tweede wereldoorlog verliet hij per fiets zijn woning in Dilbeek
toen hij werd opgehouden door een auto met Duitse officieren die hem de weg vroegen naar Brussel.
De kunstenaar gaf nog een duwtje aan zijn fiets en zegde "Messieurs, j'y vais, suivez-moi".
Die gespeelde naïviteit of was het cynisme vinden we zeker niet terug in zijn oeuvre.
Dat is zo persoonlijk en apart dat het onder geen enkele kunsthistorische noemer te vatten is.

Brusselmans (1884-1953 ??) was van de generatie van de Vlaamse Expressionisten,
Permeke, Gust De Smet, Floris Jespers, Albert Servaes, Frits Van den Berghe
maar er was weinig dat hem met die gemeenschap artistiek bond.
Trouwens Sint-Martens-Latem waar de kolonie zich gevestigd had
was van een totaal ander intellectueel klimaat dan Brussel
en zijn toen nog landelijke omgeving. Brusselmans was niet wereldvreemd maar beleefde zijn universum
binnen de context van een onmiddellijke nabijheid. Hij was trouwens ook geen bohémien
die het kunstenaarschap gebruikte om een mythe rond zijn persoon te creëren.
Op de foto's die we van hem kennen ontmoeten we een burgerlijk type, in pak en das.
Het romantische was niet aan hem besteed.

                                                                  
Kloeke doeken                           

Ook zijn schilderijen kan je moeilijk romantiserend noemen.
Het zijn kloeke doeken waarin met sterke hand de onderwerpen weergegeven worden.
Het lijkt er op dat de derde dimensie, de dieptewerking, zelfs als een suggestie wordt ontweken.
En toch is ze aanwezig want op een wat vreemde manier staan voorwerpen en natuurelementen, bomen, zeegolven, wolken
als het ware gerangschikt op het doek als uitgesneden elementen van een puzzel
die in zijn einddoel toch een tastbare realiteit weergeeft. 

Enkele gevallen uitgezonderd, vinden we vaak objecten terug die in andere werken ook voorkomen
en die als speelse elementen in een andere context opnieuw opduiken.
De wereld van Brusselmans is beperkt en hij keek vanuit zijn atelier op het dagelijks leven:
de kerk, de glooiende akkers van toen, boomgaarden en de bescheiden woningen.
Zijn interieurs werden inventarissen van een beperkt aantal voorwerpen en
wanneer hij naar de Belgische kust reisde werd hij getroffen door het spel van de golven,
de bijna hulpeloze vissersboten en vooral de indrukwekkende wolkenpartijen die het schilderij vaak domineren.

In zijn onmiddellijke omgeving keek hij niet verder dan de omliggende huizen,
hun heggen en boomgaarden met de soms raadselachtige structuur van stammen en takken.
In vele van die natuurbeelden is het duidelijk dat de kunstenaar niet mikt op een natuurgetrouwe weergave
maar een compositie wil opbouwen als een vlak waar de boomtakken en stamstructuren aanleiding geven
om een soort geometrisch patroon uit te werken dat de realiteit ontwapent.

Wegbereider 

Waarom is het oeuvre van Brusselmans vandaag nog interessant?
Omdat hij in een beperkte omgeving een plastische wereld wist te creëren die zo persoonlijk werd
en een unicum voorstelde in de Vlaamse schilderkunst.
Hij heeft geen navolgers gehad, geen invloed uitgeoefend op latere generaties
maar in sommige werken misschien wel stappen gezet die later geleid hebben tot abstracte pogingen
om de realiteit om te vormen tot elementen die zich gingen toespitsen op
de essentie van de schilderkunst met name de primaire vormentaal.

Zo kan men hem zien als een wegbereider, een gids waarvan hij zich nooit bewust is geweest maar toch een basis heeft gelegd.
Dat ziet men duidelijk in zijn laatste werken van 1949 en 1950 waar hij poogt, los van het onderwerp,
een structuur op te bouwen die haar wortels heeft in de realiteit maar er zich toch stilaan van verwijderd."

Tentoonstelling "Jean Brusselmans, 1884-1953", Den Haag, Gemeentemuseum, was tot 10 juni.

                                                   
Zijn signatuur doet me denken aan het werk van de letterschilders van toen.
Op glas zou ze er misschien fijner gestaan hebben, maar ze staat er wel met diezelfde zwier.

voor afbeeldingen: https://www.gemeentemuseum.nl/nl/tentoonstellingen/jean-brusselmans
Afbeeldingen van jean brusselmans, https://www.youtube.com/watch?v=uFyxQBKRk98 = 05 min33 

m, blog– 05/2018

Een tijd geleden was er een schilderij dat ik fan-tas-tisch vind, 'Going out into the world' van Evert Jan Boks.
Bij die sfeer en die titel kan ik een stukje schrijven. 31 stukjes zelfs, eentje voor elk jaar bij de koopvaardij.
Daarom had ik het werk netjes opzij gezet. 

Daarstraks ging ik bij google eens piepen wat de man die vandaag in de mailbox zat, ene Fred Calleri
zoal geproduceerd had en ik herkende een paar toffe dingen die mijn dierbare CC me al gezonden had,
maar ik vond ook iets heuglijks : Fred Calleri kent 'mijn' Evert Jan Boks en hij maakte 'Into the world'. 

Evert Jan Boks      Fred Calleri

In de werken van Boks is er ín het schilderij gewoonlijk een personage dat verdoken
met de toeschouwer meekijkt naar de hoofdpersoon of het hoofdtafereel. Hier is dat de man op de bank.
Afbeeldingen van evert jan boks (1791-1862) 

De personages van Calleri hebben grote ogen en een geprononceerde neus die
donkerder gekleurd is dan het gelaat, ongeacht de weersomstandigheden van het tafereel.
Afbeeldingen van fred calleri (°1964)

Als Calleri dit werk van Boks goed genoeg vindt om er zelf werk van te maken,
dan zat ik er nog niet zo ver naast … dan schrijf ik ooit dat stukje.
Maar vandaag niet, want hier staat nu al eentje. 

m – HiH-09/2015, herwerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Evert-Jan_Boks , http://www.fredcalleri.com/about-me.html 

all the cats join in ~ jitterbug & lindy hop

klank aanzetten voor iets plezant uit 1946,
https://www.youtube.com/watch?v=hMVHlrWtmDw
04min56, a cat = een jazz-enthousiasteling

Wat een plezierig filmpje. Van 1946, dat is nu 72 jaar oud.
Toen werd alles nog handmatig getekend en men keek niet op een aantal beelden per seconde.
Alles zit er in, in dat filmpje over de jeugd 'van toen'. Mekaar opzoeken, muziek, vervoer.
Om helemaal nostalgisch van te worden.
Het Amerikaanse jongerenleven van '46 verschilde niet zoveel van het onze in '66,
ook al was het twintig jaar later.

Mekaar opbellen als er iets te beleven viel. Stukken van vijf waren toen belangrijk.
Als het niet was om te bellen, dan was het voor de jukebox.
Stukken van vijf, een jong mens kon niet zonder.
Zo'n stuk was een rijkdom op zich, het betekende mogelijkheden.
Veel meer dan een briefje van twintig want dat was een schat om te bewaren,
een eigen briefje van twintig nam men niet mee naar buiten, dat liet men thuis. 

Muziek had een enorm impact op ons leven en was van allesomvattend belang. 
Alle muziekbronnen waren van belang. 
De radio het minst. Dat bleef afwachten. Buiten het soldaten-halfuurtje
was er eigenlijk niks dat men 'muziek' kon noemen, als veertienjarige.

De jukebox stond een stap hoger. Dat was een koffer vol schatten.
We gingen al eens achter het café op de hoek in de schaduw zitten wachten
of er soms een muziekske voor ons naar buiten kwam waaien.

De platencollectie van de jeugdclub was als enige zaligmakend.
Daar speelden ze gegarandeerd 'onze' muziek.
Helaas moest men zestien zijn om er binnen te mogen.

m – HiH-09/2015, herwerkt – met dank³ aan JdB - https://nl.wikipedia.org/wiki/Lindy_hop , https://en.wikipedia.org/wiki/Jitterbug , https://nl.wikipedia.org/wiki/Jukebox 

Deze kat kijkt zó boos dat ik vrees voor de viool.

Ooit had ik een rosse kat. Een kater. Hij was een echt heertje en daarom heette hij Meneertje Guus.
Hij was ros-goud getijgerd en droeg in zijn vacht een witte jabot, witte laarzen en witte handschoenen.
En in het tipje van zijn staart zat ook een plukje wit, om zijn tenue compleet te maken.

Zijn rechtstreekse concurrent op het pad des levens noemde ik de Rosse.
Een gluiperd, compleet ros gestreept, geen gouden lijntjes en geen witte afwerking.
De Rosse kon even gemeen kijken als de kat in het schilderij.
De bewoner van deze kamer studeert een beetje viool. Als hobby denk ik,
de viool ligt zo achteloos bij het open raam ...

Wat deze kat denkt :
" Als gij mij nog dikwijls dat vioolgejank doet horen,
dan zwiep ik dit ding de binnenkoer op. Hoort ge het al vallen? "

Ja, zo boos en dreigend kijkt deze kat, dat ik écht vrees voor de viool. 

Maria Pavlova 

m – HiH-09/2015, bijgewerkt - http://chris506.blogspot.be/2012/08/les-chats-de-maria-pavlova.html , klik voor vergroting

"Zelf heb ik nooit een rook- en brandmelder gehad, maar op het werk daar waren ze wel,
met de regelmatige nachtelijke valse alarmen. Dan moest ik uit mijn bed en naar de firma
om de deuren te openen en te kijken wat er scheelde. Met de nodige ambras met brandweer en politie."  VG  

“Jaren geleden hadden we alarmpedalen in de bank, waar wij achterin woonden.
Ook was er een geplaatst in de tussenruimte naar ons woonkamer, op de vloer tegen een wand.
Ze waren heel gevoelig, bij de minste aanraking ging het alarm af
en loeide het keihard buiten op de marktplaats.

De garde was telkens zeer snel ter plaatse om te constateren wat er aan de hand was.

Op een keer had ik zondags bezoek van mijn oudste zus en na de koffietafel nam ze de keerborstel
om de kruimels te vegen, maar, grondig als ze was -sterrenbeeld leeuw- ging ze ook maar eens rap
in de tussenruimte vegen en eer ik haar kon tegenhouden, veegde ze ook eens ijverig rondom het alarmblokje.
En ja! we hadden weer prijs. Loeiend alarm over heel dat rustig plein.
Met rode kaken moesten wij de garde wéér eens rapporteren dat er niets aan de hand was.” MVS

‘als ’t maar proper is’ ! 

Dat was ooit een slogan aan boord van een schip. in verval. 
En dat devies volgden wij gaandeweg, met ijver en enthousiasme. 
Er liep van alles mis, er ging van alles kapot, er viel van alles uiteen,
maar 't was wel allemaal proper, wij hielden al die kapotte dingen vrij van stof en roest
zodanig dat we er zelf begonnen in te geloven. Typische in-crowd redenering.
Tot de technische inspectie kwam … Een ramp voor de mécaniciens.
En toen waren zelfs wij (petit personnel) op onze tenen getrapt. Wat nog meer een in-crowd redenering was.

Van uit dat perspectief, ivm met die tussenruimte : niet meer aantrekken, MVS. 
De tussenruimte was stof- & kruimelvrij. Dat mocht toch iedereen weten!
Dat was toch wel het voornaamste zeker, en ze mochten komen zien ook, de garde & co.
Om ze te doen komen kijken hoe proper, moest uw zus ze efkes wakker porren. Meer was dat niet. 
En als de garde komt kijken en er liggen geen kruimels meer, 't is proper,
is geen enkele reden om te blozen.

m- EZW-09/2013, herwerkt, naar een gegeven van MVS, garde = gendarmerie?

Een optreden van Steve Martin als The Great Flydini in de Johnny Carson show, 1992.
Goed dat het opgenomen werd, want dit was het enige optreden van
The Great Flydini of De Grote Gulpini. Een optreden in de goeie ouwe revue-traditie, vind ik.
En dat uitgestreken gezicht volhouden is volgens mij moeilijker dan het goochelwerk.

klank aanzetten:
http://www.youtube.com/watch?v=s9xKU8eYCFk 
06min44 

Dat hij na drie eieren een sigaretje wil – hilarisch! Blijkbaar vindt de zaal dat ook.
En later wordt de smart na het vertrek van de aanbedene ook vindingrijk gebracht.

Dat uitgestreken gezicht volhouden is volgens mij écht veel moeilijker dan het goochelwerk zelf.

m - EZW-06/2013, bijgewerkt 

De V-formatie is een vliegpatroon van vogels of vliegtuigen
waarbij een op kop vliegt en de anderen in twee schuine lijnen erachter.
Ganzen vliegen tijdens de vogeltrek in V-formatie omdat het energie bespaart ten opzichte van het achter elkaar vliegen.
De tipwervelingen van de vogels, die weerstand vormen, worden deels onderdrukt doordat er een andere vogel naast vliegt,
de formatie kan beschouwd worden als één groot vliegtuig i.p.v. verscheidene kleinere. Of ook als een deltavlieger ?

Overigens hebben de voorste vogels het minste te doen.
De lift veroorzaakt door de formatie geeft een onderdruk boven de vogels.
Deze onderdruk zuigt de lucht voor de formatie naar boven.
De voorste vogels ondervinden dus een opwaartse luchtstroom.
Tijdens het vliegen wisselen de vogels elkaar af, om iedereen wat rust te gunnen.  https://nl.wikipedia.org/wiki/V-formatie 

Een vlucht ganzen heb ik eens van dichtbij kunnen meemaken.
'k was er danig van onder de indruk. Het ging ongeveer zo : 

ma-03/09/2012 - rond 10h30

Zojuist is hier een vlucht ganzen laag overgevlogen, tamelijk laag. Zeer laag.
Het raam stond open. Eerst hoorde ik ze, en ik dacht dat er ergens onrust was in een hoenderhof.
Maar wie van de buren heeft ineens zoveel ganzen?
Het geluid werd luider en toen viel mijn cent dat de ganzen niet op een hof waren maar in de lucht.
Ik sprong naar het raam en daar was de vlucht.
Dat springen is figuurlijk natuurlijk.

'k Had  zo'n ganzen-gebeuren al hoog in de lucht gezien, zo'n fijn lijntje V-formatie,
en in documentaires, en op foto's  & op YouTubes ...
en er is natuurlijk die pep-PPS over teambuilding die alle mailboxen teistert.
Maar ik had nog nooit een vlucht ganzen zó laag zien overvliegen
dat ik ze kon horen en zien gakken.
Het zijn niet alleen de eerste vier of zes die de gans op kop aanmoedigen, het is heel de klad die snatert.
Indrukwekkend. Ik ben er nog van onder de indruk.

Ze vlogen richting Z-O, maar dat wil niks zeggen,
het is misschien een tijdelijk corridor dat ze volgen.

Ik haastte  me naar de voorkant van het appartement, daar was ik ze kwijt en hoorde ik ze ook niet meer.
Terug in 't bureau zag ik beneden iemand in zijn tuin de ganzen nakijken. 'k Heb ze dus niet gedroomd.
Het was kort, maar indrukwekkend.

Achteraf en later heb ik op ‘t Net meer dingen over ganzen gelezen, andere dingen, minder mooie dingen.
Ganzen zijn niet telkens heil en zaligheid. Maar dat is een ander verhaal.

m - EZW-09/2012 & HiH-06/2015, bijgewerkt  

Die dag op Radio 1, 12h-13h, Viva la Vida bij Barbara Rottiers

Rottiers maakte de vergelijking tussen Frieda Kahlo en Marieke Vervoort
vanuit de gedachte : creatief omgaan met ellende. Kahlo schilderkunst, Vervoort topsport.

Naarmate het programma vorderde dacht ik, wacht eens efkes !
Er zijn zoveel andere mensen die weten wat het is, omgaan met ellende. 
Fysieke ellende, psychische ellende, filosofische ellende …
Er zijn genoeg demonen voor iedereen. Ook en zelfs op de dagen dat de zon schijnt.

Kahlo en Vervoort inspireren misschien wel eventjes een aantal mensen,
maar een groot aantal mensen heeft geen fut, tijd of interesse voor schilderkunst of voor topsport.
Niet iedereen heeft voeling met wat deze dames overkomen is en hoe zij daarmee omgingen.
Andere mensen putten energie uit andere bronnen.
Uit dingen die dichter bij de eigen leefwereld staan dan topsport of schilderkunst.
En dat werkt voor ons, de massa.
Dat werkt niet elke dag even goed, of het werkt zelfs niet elke dag. Maar het werkt.
En dat mag ook efkes gezegd worden, vind ik. 
Dat is bij deze dan gedaan.

m - HiH-12/2015 - voor de volledigheid : wie was : https://nl.wikipedia.org/wiki/Frida_Kahlo , wie is : https://nl.wikipedia.org/wiki/Marieke_Vervoort

Vandaag is het duidelijk mijn dag niet.

Vanmorgen zei LM dat ik de frigo op een kier had laten staan. Onvergeeflijk, vind ik van mezelf.

In de voormiddag stond het deksel van de snelkookpan te dansen omdat ik het niet dicht gevezen had.
Al 45 jaar gebruik ik dit model en vandaag vergeet ik het deksel vast te zetten?

En toen ik zojuist de link naar een YouTube filmpje controleerde merkte ik pas na de vierde zin dat ik
de koptelefoon niet aangesloten had. Ik had het ding wel op mijn hoofd, en op mijn oren, maar ik vond
dat de klank wel erg veraf klonk. Ondertussen toeterde de tekst door de luidsprekers in de oren van LM.

Drie blunders in één voormiddag? Voor de rest van de dag blijf ik overal af, ik wacht wel op morgen.

Het is een verademing wanneer men een goed excuus vindt om verder niks te doen.
Het staat gelijk met een toestemming. 'k Heb al dingen in die trant gelezen, dat zo eens een keer
niksen en lummelen gezond is voor het brein. Wel, ik geloof dat direct.
Voor welk deel van de hersenen het gezond is, weet ik niet meer. 'k Denk voor het achterhoofd.
Niet voor de kleine hersenen, maar voor het achterhoofd.
Want dat zou de broedkast zijn van de creatieve ideeën, daar kiemen de zaadjes.

'k Ken mensen die ooit van niksen, afgewisseld met lummelen natuurlijk,
een actief fitnessprogramma gemaakt hebben. Zij zullen nu zeer gezonde hersenen hebben.
Wat zeg ik? Zij zijn ondertussen waarschijnlijk genieën.

m– HiH-08/2016, herwerkt – met dank aan NVDL

de herfst

De herfst komt er aan
wat zal ze ons geven
'k ga voor de open diepvries staan
om me een beetje in te leven

Majumau

Doe die diepvries dicht en sta daar niet te beven.
Neem deze warme herfstkleuren om u in te leven.

            Red Fall       Leonid Afremov

m – HiH-09/2015, herwerkt – lijn 2 ken ik van ergens, denk ik

King Robbo >< Banksy

Nu heb ik nóg een interessante documentaire over straatkunstenaars gevonden, Graffiti Wars.
En die staat óók integraal op You Tube. We worden verwend, 't kan niet op.

Beroemd anoniem straatartiest Banksy is verwikkeld in een oorlog.
Niet met de arm der wet, maar met z'n eigen volk.

De documentaire 'Graffiti Wars', die het Britse Channel 4 de voorbije zomer uitzond,
doet uit de doeken hoe Banksy op de tenen trapte van graffitipioneer King Robbo
door één van diens pieces uit '85 te bezoedelen.
Banksy bedekte het werk met enkele rollen grijs 'behangpapier'.

1985      2009   

2009    2009 

Ongevraagd met andermans werk prutsen is a big no-no in de graffitiwereld, (niet overal!)
dus spoot Robbo op zijn beurt een grote zilveren King Robbo over Banksy's werk.
Daarop voegde Banksy daar de welgeplaatste letters F, U en C aan toe.
Enfin, de 'meest cruciale vete in de kunstwereld sinds Picasso versus Matisse ' was geboren. © Channel 4

Eén en ander zal er ook wel mee te maken hebben dat Banksy, in tegenstelling tot het gros van de graffitispuiters,
op handen wordt gedragen en dat zijn werk voor grof geld wordt verkocht.
Zijn Monkey Detonator bracht (2012) 97.250 pond op.

In een zeldzaam interview had Banksy dit te zeggen over zijn rel: (zeldzaam interview, Live of per Mail?)

Banksy

«Het was nooit mijn bedoeling om ruzie te zoeken met Robbo - weet je wel hoe groot die kerel is? 
tegen het einde van de documentaire, op de rode loper van zijn vernissage, ziet men duidelijk hoe groot & struis Robbo is.

Strikt genomen heb ik ook niet over een 'King Robbo' heen geschilderd.
Tegen de tijd dat ik er passeerde, stond er iets als nrkjfgrekuh.
Ik geloof hoe dan ook niet in het idee dat een stuk muur iemand toebehoort zodra die er z'n naam op heeft gekalkt.  
Kijk, graffitikunstenaars hebben een hoop ongeschreven regels waar ze zich aan willen houden.
Ik wens hen daar veel geluk mee, maar ik ben niet met graffiti begonnen om naar iemands pijpen te gaan dansen.
Als je het type mens bent dat sentimenteel wordt als anderen over je werk schilderen,
dan raad ik je van harte een andere hobby aan.»

Hoeft je werk dan ook niet bewaard te worden voor het nageslacht?

Banksy

«Het valt niet te voorspellen welke pieces overleven en welke niet.
In New Orleans heb ik een keer een zijkant van een bouwvallige winkel beschilderd
in een straat vol rottende matrassen en achtergelaten auto's. Twee uur later was mijn piece al verdwenen.
Kennelijk had ik er een crackhouse uitgekozen en was de eigenaar niet opgezet met de extra aandacht.

Aan de andere kant: als je midden in je werk gestoord wordt en je piece half afgewerkt moet achterlaten,
dan kan je er donder op zeggen dat het een paar maanden later
door iemand met witte handschoenen voorzichtig door de veilingzaal van Sotheby's wordt gedragen.»

In je mockumentary 'Exit Through the Gift Shop' gaf je
het bedorven kunstwereldje al een flinke trap in de nuts. 

Banksy

«De kunstwereld zit vol louche figuren. Mensen die niet opgezet zijn met graffiti
zeggen wel eens dat die tags intimiderend zijn. Ik zeg: niet half zo erg als moderne kunst.
Moderne kunst is speciaal ontworpen om normale mensen het gevoel te geven dat ze idioten zijn.» 

Op 07min27 komt Banksy in beeld en zijn stem wordt in deze documentaire niét vervormd.
Banksy zou volgens de commentaarstem afkomstig zijn van Bristol,
vandaar dat accent waarschijnlijk. Ik versta er met moeite een woord van, van Bristols.

Nu vraag ik mij af, als de figuur in EXIT TROUGH THE GIFTSHOP, mét vervormde stem, wel verstaanbaar Engels praat,
en in GRAFFITI WARS, met onvervormde stem een zwaar accent heeft, wie van de twee is dan de ingehuurde acteur?
Zijn zij allebei acteurs?  Ik denk dat het allebei ingehuurde acteurs zijn.
Banksy waagt zich niet aan een gefilmd interview volgens mij, zo'n interview zou een val kunnen zijn.

Kortom, Banksy was er weer mee aan het spelen, en dat vind ik helemaal niet erg,
dat vind ik spannend. Hoe het met Robbo afgelopen is, da's minder natuurlijk.

'Graffiti Wars' is minder bizar dan 'Exit Trough The Giftshop'
en er zit meer vaart in, maar de twee documentaires zijn eigenlijk moeilijk vergelijkbaar.
Ze hebben enkel verticale wanden als gemeenschappelijk begin.

voor alle foto's : http://brandx.tumblr.com/post/127398902382/graffiti-thoughts 

voor de documentaire : klank voldoende luid zetten, geen ondertitels,
http://www.youtube.com/watch?v=ulOiB3xEkzM 
46min45, voor wanneer men eens tijd heeft.

m – EZW-09/2013, bijgewerkt  - met dank aan RdG - voor alle foto's : http://brandx.tumblr.com/post/127398902382/graffiti-thoughts 

de paddestoelen van Mishchenko

Het wordt paddestoelenseizoen hé. Ook op het Internet. Ongeveer elke nieuwsbrief heeft het erover.
Maar dit jaar springt deze man er uit : Vyacheslav Mishchenko.

Hij doet macrofotografie en zijn tafereeltjes kunnen zó dienen als illustraties voor sprookjes.

'k Zou bij een aantal foto's een verhaaltje willen verzinnen,
maar dan wordt dat hier wat lang. Dan zijn we komende winter nog bezig.

Wat vindt ge van deze :    of deze : 

Mishchenko zegt dat niks in scène gezet is.
Hij verplaatst geen diertjes om het plaatje te doen kloppen of om een verhaaltje te illustreren.
Hij registreert de kleine wereld zoals ze is.
Gewoon gaan kamperen -vrouw en kinderen gaan mee- en op de juiste plek geduld hebben.

Volgens mij ligt Mishchenko dan het ganse weekend op zijn buik in het gras en op het mos geduld te hebben.

voor meer van Vyacheslav Mishchenko: Afbeeldingen van Vyacheslav Mishchenko , http://uclickvframe.com/showcase/stunning-snail-images-will-make-you-fall-in-love-with-them/ 
http://www.demilked.com/mushroom-nature-macro-photography-vyacheslav-mishchenko/?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+Demilked+%28DeMilked%29

m – EZW-09/2014, bijgewerkt

Een hele tijd geleden heb ik een documentaire gezien over en van Banksy
-ergens in oktober 2012 op Canvas- en wat ik me vooral herinner is
dat de documentaire gaandeweg nog meer bizar en kwiet werd dan Banksy mysterieus is. 
Over zijn identiteit werd in de documentaire natuurlijk niks onthuld.
Het goede nieuws is : de documentaire staat integraal op YouTube. En hopelijk nog lang. 

Exit Through The Gift Shop   - door Marc Van Springel – Humo, za-29/01/2011   
Mocht u nog nooit van de man gehoord hebben: Banksy is zowat de beroemdste graffitikunstenaar ter wereld.
En ook een compleet mysterie: de man opereert, trouw aan zijn roots als street artist,
altijd in het geheim, en verschijnt nooit in het openbaar.

Het heeft alleen maar aan zijn faam bijgedragen. Die heeft hij trouwens niet gestolen:
Banksy maakt geen schreeuwerig kliederwerk zoals je het wel eens op treinflanken of onder bruggen aantreft,
maar zeer mooie, vaak grappige, altijd prikkelende en verrassende, en soms ook politiek geladen beelden.

Zijn eerste film 'Exit through the Gift Shop' ligt volledig in het verlengde van zijn werk:
het is een film over hemzelf, maar ook weer niet.
In 'Exit' maken we kennis met ene Thierry Guetta, een Fransman die met zijn camcorder
al jaren de exploten van de graffitiscene in LA vastlegt en op die manier ook Banksy heeft leren kennen.

De documentaire die Guetta uit zijn berg materiaal heeft gedestilleerd,
is echter zo slecht dat Banksy de zaak als regisseur overneemt
en Guetta adviseert het zelf eens te proberen als artiest. 

Tot ieders grote verbazing oogst de weirde Fransman
met zijn afkooksels van Warhol, Damien Hirst en Banksy zelf nog succes ook.

'Exit through the Gift Shop' is één groot spiegelpaleis, een slimme en geestige mockumentary
waarin Banksy net als in zijn graffitikunst een spel opvoert met schijn en werkelijkheid.
Is de bijna karikaturale Fransman Guetta wel echt? Zou de verteller met diep over het hoofd getrokken kap
en vervormde Darth Vader-stem wel Banksy zelf zijn?
Is de grootse vernissage van Guetta in een pakhuis in LA in scène gezet?

De archiefbeelden van graffitikunstenaars lijken alvast authentiek.
En tussen de bedrijven door krijg je toch ook een interessant inkijkje
in de werkwijze en de guerrillatactieken van Banksy
(we mogen onder andere getuige zijn van een geweldige stunt in Disneyland),
én krijgt het blind iedere hype achterna hollende kunstwereldjeeen flinke trap tegen de schenen. - mvs

klank voldoende luid zetten, geen ondertitels :
https://www.youtube.com/watch?v=evbHCAn4jto 
86min05, dat is een volledige film, ik weet het.
Bekijk het eventueel in schijven. Of niet, dat kan ook natuurlijk. 

m – EZW-09/2013, bijgewerkt – met dank aan RdG !

het geheime leven van Walter Mitty

Als jonge puber zag ik ooit op TV de verfilming met Danny Kaye.
Helemaal ondersteboven was ik van die vermenging tussen fantasie en realiteit
Dat zoiets magnifiek kon kunnen!
Tegelijk was ik enorm opgetogen dat mensen met onzin en kolder hun brood konden verdienen.
Volwassen mensen die gekkigheid au sérieux namen ! Er was nog hoop in deze wereld.

“The Secret Life of Walter Mitty is een kort verhaal uit 1939 van James Thurber.
Het verhaal verscheen voor het eerst in The New Yorker op 18 maart 1939
en werd opgenomen in Thurbers boek My World and Welcome to It.

In 1947 kwam onder dezelfde naam de verfilming van het verhaal uit, met Danny Kaye
hoewel het verhaal in de film in grote mate verschilt van Thurbers oorspronkelijke verhaal. 

Een tweede verfilming is eind 2013 verschenen. met Ben Stiller 

2013, Ben Stiller        1947, Danny Kaye    James Thurber zelfportret

Het verhaal handelt over een man die met zijn vrouw naar Waterbury (Connecticut) rijdt
voor hun wekelijkse boodschappen en het bezoek van zijn vrouw aan de schoonheidssalon.
Tijdens de rit en het bezoek beleeft de man vijf heroïsche dagdromen. 

In zijn eerste dagdroom is hij piloot van een watervliegtuig van de US Navy tijdens een storm,
dan is hij een uitmuntend chirurg die een unieke operatie uitvoert,
daarna is hij een koelbloedige (nobele?) aanslagpleger die in een rechtbank zijn verklaring aflegt,
vervolgens een piloot van de Royal Air Force die zich aanbiedt voor een gevaarlijke
en geheime zelfmoordmissie om een munitiedepot te bombarderen,
en aan het eind van het verhaal staat hij tegenover een vuurpeloton.

Elk van de fantasieën is geïnspireerd door een detail uit de echte wereld rondom Mitty.”

Twee voorfilmpjes :

1947, met Danny Kaye, de muziek alleen al kondigt een feest aan.
https://www.youtube.com/watch?v=awthjYwVAr4 
01min43, en in de kolom rechts van het schermpje
staan nog enkele uittreksels van die film. Gewoon aanklikken.

2013, met Ben Stiller, ook niet mis, maar ik wacht af.
https://www.youtube.com/watch?v=tc3S0vE2qj8 
06min19, hedendaags maar met minder tover-van-toen

m - EZW-12/2013, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/James_Thurber , https://nl.wikipedia.org/wiki/Danny_Kaye , https://nl.wikipedia.org/wiki/Ben_Stiller

telefoon & WC ? 

Nee zeg! Wat een vraag.
'k Moet er niet aan denken dat ik mijn foon zou meenemen naar het toilet.

Er is een deur aan de WC. Die deur kan dicht.
Daar is een deur voor ontworpen, om dicht te kunnen.
Anders zou een gat in de muur volstaan. 

De bedoeling van dié deur is volgens mij dat de buitenwereld buiten blijft.
De binnenzijde van de deur zorgt ervoor
dat men de buitenwereld niet hindert met de bezigheden die binnen plaatsvinden.

Een foon is de buitenwereld, die blijft aan de buitenzijde van de deur.
De buitenwereld mee naar binnen nemen?
Geen denken aan.

En dat geldt in omgekeerde richting ook.
Stel dat ik iemand opbel en … ‘k zou het uiterst³ onbeschoft vinden,
mocht ik aan de foon merken
dat de correspondent zich aan de binnenkant van de deur bevindt.

m – EZW-09/2014, herwerkt 

Geluk is

Schoonheid zien
een gouden zon
een blauwe lucht
en bloemen pracht

Stilte beleven
warmte voelen
een gebaar zo teder
een gulle lach

Geluk is bovenal
geluk mogen
delen met jou
mijn lief

Elisa
2010
 

Dat klinkt zo eenvoudig en dat is zo ingewikkeld.
Het is moeilijk om die eenvoud te bereiken, bedoel ik.
Ik denk dat het mij nog niet gegeven is,
zelf die eenvoud te kennen. Toch niet continu.
Al herken ik ze wel wanneer en indien ik ze zie, die gouden eenvoud.

           

m, blog – 06/2018 - afbeelding van 't Net

het is geen zegen

Hetgeen ik reeds lang wist is eindelijk bevestigd door Zweedse onderzoekers.

Uit HLN : In tegenstelling tot wat altijd is gedacht, zijn niet vrouwen maar mannen beter in het
tegelijk uitvoeren van verschillende taken, het zogenoemde multitasken. Dat blijkt uit
Zweeds onderzoek dat wordt gepubliceerd in het vakblad Psychological Science.

Spijtig dat de publicatie gebaseerd is op het onderzoek van maar 160 mannen en vrouwen, wat ik  een beetje  povertjes vind.
Daarbij wie ligt daar nu wakker van, en het is ook geen zegen om veel taken tegelijk te kunnen uitvoeren. van RdG
 
'het is ook geen zegen' … eindelijk iemand die het beseft

Ergens heb ik ooit gelezen dat multitasken een fabeltje zou zijn. Het bestáát gewoon niet.
Er was een hele uitleg bij over hersenhelften of zo en dat gold zowel voor vrouwen als voor mannen.
'k Was zeer opgelucht toen ik het las, ziezo, dat was weeral iets dat ik niet moet kunnen!
En nu komt Rik vertellen dat multitasken wél bestaat? Gedaan met onze & mijn gemoedsrust.

Ik denk dat de dames die aan dit onderzoek meegewerkt hebben
- ofwel in hun hoofd al bezig waren met kinderen afhalen, boodschappen doen en eten maken,
  met belangrijke zaken dus, en dat ze daaromde testjes wat afgelapt hebben, vandaar een lagere score

- ofwel zeer goed de draagwijdte van hetgeen zij aan het doen warenbeseften en zij hebben
  zeer bewust ondergepresteerd om alle vrouwen ter wereld & mij het juk van het multitasken te besparen:
  het hoeft niet meer meiden, de-manne-zijn-der-beter-in!

Was het een strategische zet van onze Viking-zusteren?

Persoonlijk laat ik met alle plezier de eer aan de heren hoor.
Edoch, dat mannen er goed, zelfs de besten in (zouden) zijn, is absoluut nog niet doorgedrongen in onze koppekes.
Als er dan al eens ene blijk wil geven van een multi-capaciteit, of toont dat hij toch al twéé dingen (2) tegelijk kan,
haalt hij kranten- & TV-nieuws. En bespeur ik in die verslaggeving dan een afkeurende ondertoon?

Parlementslid vult kruiswoordraadsel in tijdens Ford-debat 2012

Kruiswoordraadsels invullen tijdens het debat over de sluiting van Ford Genk:
Vlaams parlementslid Erik Tack (Vlaams Belang) ziet er geen graten in. “Ik was tegelijk aan het luisteren”

Tot in het populaire Nederlandse televisieprogramma De Wereld Draait Door maken ze zich vrolijk over Erik Tack.
Terwijl op de achtergrond Groen-fractieleider Filip Watteeuw in het Vlaams Parlement tekeergaat over
de dramatische gevolgen van de sluiting van Ford Genk, buigt Erik Tack zich met veel overgave over
een kruiswoordraadsel in het Vlaamsgezinde weekblad ‘t Pallieterke .

Tack, tevens huisarts, zag er gisteren geen graten in: Want ik was tegelijk aan het luisteren,
en ik was tenminste aanwezig tijdens het debat. (én luisteren, én aanwezig zijn  = 2 bezigheden tegelijk!)
Dat kun je niet zeggen van veel andere parlementsleden. (…)

actief te zien van 06min25 tot 06min38 : 

http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/videozone/archief/programmas/Villa%2BPolitica/2.24918/2.24919/1.1465331 
m - EZW-10/2012 - http://www.gva.be/dossiers/ford-genk/vlaams-parlementslid-vult-kruiswoordraadsel-in-tijdens-debat-over-ford.aspx , https://nl.wikipedia.org/wiki/Erik_Tack

1966. Dat is een jaar dat ik me goed herinner. De lente en de zomer.

Toen werd er aardgas gelegd bij ons in de streek
en dwars door velden & weiden werden brede stroken vrijgemaakt. 
Die stroken waren als autostrades voor voetgangers.
Men geraakte in een mum van tijd in andere wijken en andere dorpen.
Heel plezant allemaal.

En als de stroken er wat modderig bijlagen, kon men
bovenop de buizen lopen die op sokkels gereedlagen om de pijplijn aan te leggen. 
Uren hebben wij op die stroken en op de pijplijnen doorgebracht.
Kilometers hebben we toen afgelegd. Zomaar, voor ons plezier.

Efkes naar Relegem gaan. Omdat het mooi weer was.
Of  naar Bekkerzeel & Bijgaarden en terug in een uurtje  tijd. Te voet. Niet te geloven hé.
Over de weg was dat een expeditie van omzeggens een halve dag. 

Na verloop van tijd namen we boterhammen en een drinkebus mee.
Want op het middaguur zaten we soms 'ver' van huis.
Ternat bvb. Of in de andere richting ergens voorbij Wemmel.

We waren 14, 11 en 7. Het was een memorabele zomer.
Nu staan er verkavelingen boven op de pijpleidingen.

m – EZW-09/2011, herwerkt

‘waar de koning is, zijn de media’

“In 1970, 10 jaar onafhankelijkheid brachten Boudewijn en Fabiola een bezoek aan Zaire.
Natuurlijk ook aan de universiteit waar wij toentertijd allebei werkten en leefden.
In de namiddag tutten we ons min of meer op, kleedden onze vier weken oude zoon in zijn mooiste kostumeke,
want we gingen de poning een kolleke geven zoals ik aan de toen aanwezige vrienden verkondigde.
Niet dat we zo bijzonder koningsgezind waren, maar waar de koning is, zijn er de media .
Wij trotse ouders wilden onze zoon aan het thuisfront tonen.
We hebben het koningspaar niet gegroet, omdat de kleine spruit honger kreeg en er een drukte van jewelste was.
Dus zijn we ook niet op tv gekomen.
Het thuisfront heeft het kind heel snel kunnen vertroetelen,
want 's anderendaags was er een telegram dat mijn vader overleden was.
De reis naar België is een verhaal apart.” MML

26/06/1970    Kisangani, Zaïre

Knap slim gezien, ‘waar de koning is, zijn er media’

En als de koning(in) zich over een borelingske buigt is dat media-voer,
en zijn de beelden sneller in België dan de foto’s over de post. 
'k Weet niet of een baby van vier weken nog een boreling genoemd wordt,
maar 'k kan toch moeilijk 'plat boeleke' schrijven als uw zoon zijn mooiste pakje aan had hé. 
En dan krijgt het wurm warm,
en honger
en er is drukte en lawaai … ellende. 
En 's anderendaags dan die telegram.

‘De reis naar België is een verhaal apart.’

Gezien de ernst van de situatie denk ik dat de reis per vliegtuig ging.
Maar met een boeleke van vier weken? Vliegreizen zijn een marteling voor babies. 
Over dat feestelijk bezoek van Boudewijn & Fabiola aan Zaïre kunnen we opzoeken op te Net, materiaal genoeg.
Maar er staat weinig over wat 1970 zoal inhield voor de burger. Over een Reis met Perikelen,
uit de Kleine Geschiedenis van de Gewone Mensen.

m – HiH09/2015, herwerkt

Als je inspiratie aan het opdrogen is,
is de oorzaak vaak dat je met jezelf in onmin leeft. van P²

Dit Overdenksel kon ik voor mezelf niet plaatsen.
'k Snapte niet het verband tussen de opdrogende inspiratie en de onmin met jezelf.
Daarom startte ik mijn persoonlijk reddingsoperatie,
een mens moet érgens beginnen hé, alvorens om hulp te roepen. 

Het woord inspiratie  heb ik opgezocht in het synoniemenwoordenboek.
Daar hebben ze die grappige grafische voorstelling van de synoniemen.
'k Noem de voorstelling grappig, omdat men
met het kernwoord zo wat kan schudden tot alle synoniemen duidelijk in het zicht staan. 
Alsof men het kernwoord (in 't groen) bij het nekvel grijpt en schudt tot het
alle verborgen en ongekende synoniemen uit zijn zakken laat vallen.
http://synoniemen.net/grafisch.php?zoekterm=inspiratie 
Het is een mooie, duidelijke voorstelling.
Geestig hé, zo wat schudden met het kernwoord.

Het woord onmin heb ik ook opgezocht, daar zijn zoveel verbindingen dat ik de tekening vergroot heb.
Want schudden alleen was niet genoeg : http://synoniemen.net/grafisch.php?zoekterm=onmin

Nu heb ik het Overdenksel van gisteren begrepen.
Het begrip inspiratie zag ik gewoon te nauw. Veel te nauw. 

In straattaal zou Overdenksel-19/09 dan worden : 
as ne mens voor niks geen goesting heeft, ist omdattem in de stront zit.

Maar zo kan ik het onmogelijk op 't blog zetten natuurlijk.
Uw formulering is veel eleganter. En dáár zat ik in de knoop.

m – HiH-09/2015, bijgewerkt

Truus heeft een zere duim ~ 11/11
Truus is een Amsterdamse, 81 jaar

We zijn er geen getuige van geweest wat Truus Johan allemaal toegevoegd heeft toen
haar eigen auto niet voor haar eigen deur stond.
We veronderstellen dat het ongeveer zo gegaan moet zijn:
"Zeg, lillijkerd, vertel es waar mijn auto nou wel staat? Want voor de deur staat hij mooi niet!"
"Nou, bij mij voor de deur staat ie dus wel! Heppik je toch gezegd?"
"Ja, wat denkie nou, wel mijn auto rijje en dan met een smoesje niet terug brenge!
Komt ie vandaag nog of mot ik de pliesie belle?"
"Kom hem maar hale, Truus, ik hoef nie meer in dat stinkding te rije!"
"As je er niet in had wille rije had je hem moete late staan. Niet voor je eige deur perkere!"

Zo zal het nog wel even doorgegaan zijn, maar als puntje bij paaltje komt zal het er toch van komen
dat Johan zuchtend en steunend weer in het vehikel van Truus plaatsneemt,
alwaar het luchtje nu een ander karakter gekregen heeft. Meer zo van vlees dat te lang heeft gelegen.
Johan zet alle raampjes open en probeert tegelijk te sturen en zijn neus dicht te knijpen,
maar Truus heeft nog een ouwerwetse schakelauto,
dus bij elke bocht moet hij zijn neus weer loslaten om tegelijk te schakelen en te sturen.

Als hij bij Truus voor de deur uitstapt is Truus haar overbuurvrouw net haar hondje aan het uitlaten.
Zonder op zijn bazin te letten springt hij dwars over de weg en meteen de deur van de auto in
en begint verwoed onder het dashboard te spitten,
deze werkzaamheden periodiek onderbrekend met opgewonden geblaf.
De overbuurvrouw staat er wat hulpeloos naar te kijken, ongewild midden op de rijweg,
waar langzamerhand van beide kanten een file ontstaat van toeterende automobilisten
met jengelende kinderen achterin, want de ene school was net aan het uitgaan
terwijl van de andere kant kinderen van zwemles komen.
Niet alle kindjes blijven braaf achterin zitten, want sommige jongetjes hebben de hondenriem gezien
waarmee Tekko aan de overbuurvrouw vast zit,
en misschien ook een ijverig kwispelend achtereind en twee schrap gezette pootjes.

Daar willen ze meer van weten, en er ontstaat een oploopje van nieuwsgierige jongetjes,
omringd door moeders die hun kroost weer in de voiture proberen te krijgen.
Een enkele vader probeert op te treden, maar vindt geen aandachtig gehoor.
Daarom besloot hij overbuur te helpen met trekken aan de riem van Tekko,
en daar zijn die schrapgezette pootjes niet tegen opgewassen.
Het joekeltje wordt hevig tegenspartelend uit de auto van Truus gesleurd met in zijn bek
het stoffelijk overschot van een overleden knaagdier
dat onder de ijverig op de pedalen trappelende schoenen van Johan de reis naar het ziekenhuis niet overleefd heeft.
Intussen is ook Truus naar buiten gekomen en eist haar autosleutels op.

"Ja, je laat me nou al voor de tweede keer vandaag hiernaartoe komme,
nou mag je me ook wel eens thuisbrenge!" vindt Johan.

Het lijkt erop dat de oorzaak van de kwalijke luchtjes mooi opgeruimd is,
al zal overbuur misschien nog wat moeite hebben om Tekko zijn vangst afbekkig te maken,
dus nou wil hij weer wel in die auto. Truus geeft hem zijn zin maar.
Ze is allang vergeten wat de dokter gezegd zou hebben over autorijden,
en die duim... die heeft al de hele dag geen zeer meer gedaan.

- HiH-11/2015 - tekst geplaatst met toestemming van de auteur

schrijven met licht anno 2013, Maria Pavlova

Fotografie betekent letterlijk 'schrijven met licht'.
En schilderen is dat ook. 't Schilderen was er eerst.

Kijk wat Maria Pavlova met licht doet.
Twee keer dezelfde setting, twee keer dezelfde lichtinval
en toch ander licht, andere reflecties.

van https://www.pinterest.com/pin/389068855289394669/ & http://ta-mara.dreamwidth.org/2968138.html , olie op doek, 2013

over Maria Pavlova, een bezige bij : Afbeeldingen van maria pavlova paintings 

m - HiH-09/2015, met dank aan CC

Truus heeft een zere duim ~ 10/11
Truus is een Amsterdamse, 81 jaar.

De portier troost Truus: "Misschien is hij al onderweg, mevrouwtje.
Dan kan hij geen telefoon meer aannemen natuurlijk!"
Truus loopt naar buiten en krijgt het meteen weer koud.
"Waar is mijn trui nou weer, heeft die dokter toch vergeten om hem terug te geven!"

Ze stormt op hoge poten naar binnen en spurt naar de lift, die helaas net vertrekt.
Maar gelukkig is er een lift naast en die is onderweg naar beneden.
Als die opengaat stormt ze zo ongeduldig naar binnen dat de mensen nauwelijks kunnen uitstappen
en drukt meteen op de knop van de verdieping die ze hebben moet.

"Niet zo ongeduldig, dame. Andere mensen mogen ook van de lift gebruik maken! En nou gaan we eerst naar de kelder, hoor!"
Tot grote ergernis van onze heldin vertrekt het verticale voertuig in de verkeerde richting. Ze stampvoet van ongeduld.
Als ze eindelijk boven komt wil ze zonder kloppen bij de dokter binnenstormen, maar wat is dat nou?
Zit die deur op slot, verdikkeme!

"Mevrouw, onze dokter is naar huis. Maar als u die trui van u zoekt, die hebben we hier achter de balie.
Goed weggestopt, dat niemand hem kan pakken."
Verontwaardigd pakt Truus haar eigendom aan en trekt het meteen over haar hoofd.
Prompt krijgt ze het veel te warm en rukt ze het ding weer van haar geteisterde lijf.
Van agitatie vergeet ze goede dag te zeggen en rent weer naar de lift, die er gelukkig net aan komt.
Beneden staat Johan bij de portier.

"Waar bleef je nou?"

"Me trui halen, die had de dokter vergeten terug te geven! Die mos de hele dag aan en uit, daar krijg je wat van hier!"

"Nou, trek hem nou maar weer aan, want het is koud buiten"

"Ik hep toch verwarreming in men auto?"

"Met die verwarming is iets niet pluis, Truus, die ging ontzettend stinken. Alsof er vlees in gebraje wort.

Ik hep je karretje laten staan en de tandem uit de schuur gehaald.

Ik mos de bande wel oppompe, want sinds Merie opgenome is hebbe we hem niet meer gebruikt!"

Truus heeft weinig meegevoel, maar ze ziet wel in dat ze mee op de tandem moet wil ze thuis komen
en ijverig mopperend klautert ze achterop het vehikel waar Johan en Marie ooit zo veel plezier op hadden.
Ze spaart Johan haar angstkreten niet, vooral bij bochten wringt ze aan het stuur dat voor haar zit,
maar geen krimp geeft en met een bonkend hart wordt ze door het drukke spitsverkeer gekard.

Als ze bijna thuis zijn stopt Johan.
Hij wordt aangeroepen van een bankje waar we oude bekenden op zien.
Dorus, Jos en Joop willen precies weten waarom Johan met een nieuwe vlam achterop rondrijdt.

"Hejje een nieuw liefie, Johan? En wat vindt je vrouw daar nou van?"
Johan staat met de mond vol tanden, maar Truus neemt van hem over. 

"Johan hep me uit het ziekenhuis gehaald, en ik heb doodsangsten uitgestaan met al die enge bochies.
Scheef daddeme ginge, me hart stond stil.
Waar hejje me auto neergezet, angsthaas, want bij jou wil ik niet meer achterop!"

Hij staat gewoon voor de deur, Truus, ik durfde er echt niet meer in te rije!

Truus gaat te voet verder.

Maar wat ze thuis aantreffen zal...

- HiH-11/2015 - tekst geplaatst met toestemming van de auteur

dit giftig geval heeft toen het wereldnieuws gehaald :

de gouden kikker    die eigenlijk een pad is

"Toen David Attenborough, de peetvader van de wereldwijd uitgezonden BBC-natuurdocumentaires,
verkondigde dat deze zeldzame amfibiesoort in het wild niet meer voorkwam,
besloot Sterkendries de proef op de som te nemen. Hij trok naar Panama en vond het tegenbewijs.
Attenborough gaf zijn ongelijk toe op de nationale televisie."

Een interview met Guido Sterkendries + filmfragmenten,
https://www.youtube.com/watch?v=3BWaWujTvW0 
09min31

een volledig interview, zeer de moeite waard, onderaan fotogalerij met telkens onderschrift :
http://www.shoot.be/art/147606/het-regenwoud-van-guido-sterkendries-/ 

                Hij draagt de juiste naam, vind ik.
Om in zo’n tropisch moeras te willen baden moet men inderdaad ne stercken dries zijn.

m – EZW-09/2013, bijgewerkt

Truus heeft een zere duim ~ 09/11
Truus is een Amsterdamse, 81 jaar.

Truus hoeft niet zo lang te wachten voor de dokter haar zelf komt uitnodigen.
Ze mag gaan zitten en hij bestudeert het computerscherm.
"Maakt u uw linkerarm even bloot alstublieft?"
"Ajakkes, moet die trui nou weer uit? Zo meteen sta ik weer zonder trui buiten!"
"Dat houd ik wel in de gaten, mevrouw! U komt hier niet weg zonder uw trui!
Stel je voor dat ik van ieder die hier komt de kleren moest gaan verzamelen..."
Er komt een band om de blote arm en die wordt keihard opgeblazen.

"Knel hem niet af hoor! Met één arm ben ik een hallef mens!"
"Geen nood, mevrouwtje, ik heb er voor geleerd. Ziet u hier nog losse armen liggen?"
Er komen slangetjes en een koud stukje staal op de elleboog aan te pas en dan wordt de band langzaam slapper.
Maar de medicijnman is niet tevreden en pompt de band weer keihard op.
Verder als een regel hoger.
"Tja, u loopt wel enig risico. Uw bloeddruk is aan de hoge kant en uw cholesterol ook.
U krijgt een paar receptjes van me mee en die pillen moet u trouw innemen,
en dan zie ik u over twee maanden weer terug. Afspraak maken bij de receptie van onze afdeling."

"Moet ik dan weer nuchter kommen?" vraagt Truus bezorgd.

"Ja, voor de bloedprik is dat nodig. Maar het kan ook in de buurt van uw huis, dan moet u een week eerder gaan.
Wacht, nog even een opdrachtje schrijven. Bij uw huisdokter weten ze wel waar u terecht kunt en wanneer."

"Waarom was nou al die poppekast vanmorrege, meneer dokter?"

"We willen graag weten of u zichzelf kunt redden, mevrouw.
Het leek er even niet op, u kon niet klokkijken en nog een aantal dingen meer.
Maar u heeft zich gerevancheerd na uw ontsnapping, hoor. Alle respect!"

Nadat Truus nog een paar briefjes heeft meegekregen mag ze naar huis. 
Bezorgd vertrekt ze naar de hoofdingang, waar ze de portier het telefoonnummer van Johan dicteert.
Geen gehoor...

Bent u ook zo benieuwd hoe Truus uiteindelijk thuis komt? 

- HiH-11/2015 - tekst geplaatst met toestemming van de auteur

Bassie & Adriaan ~ ooit the Crocksons

Tijdens het snurfelen op 't Net, kwam ik bij the Crocksons.
Ooit had ik al wel gehoord over een verleden als acrobaten
maar dat Bas en Aad ooit wereldberoemd geweest zijn, dat wist ik niet.

                                              

Hun stoelen act, 1958, toen 23j en 16 j (Bas links, Aad, rechts in beeld)
klank aan : http://www.youtube.com/watch?v=plL9WP3kPQg -00min55 

                              

Een kort overzicht over hun acrobatencarrière,
klank voldoende luid zetten, jammer dat het filmke niet ondertiteld is :
http://www.youtube.com/watch?v=omvZ_cLEChM -06min35 

  

Van The Crocksons naar Bassie & Adriaan, een zeer kort overzicht van hun loopbaan.
http://bassieenadriaanfans.wordpress.com/over/biografie/ 

(…) In 1984 kwam er een aanbieding uit België. Bob Davidse, toen directeur jeugd-BRT,
vroeg of de broers acht korte afleveringen wilden maken met een educatieve inslag,
die los stonden van de gewone televisieserie. Uiteindelijk werden dit 36 afleveringen. (…) 

Nu weet ik nog altijd niet of ik die mannen goed vond/vind of niet.
Hun uitspraak van het Nederlands al zeker niet. Toch niet voor jonge kinderen in Vlaamse contreien.
Waar stond Bob Davidse zijn kop in hemelsnaam!
Maar lezen over hun loopbaan vind ik wel interessant vanwege dat ‘te geinig voor de werkvloer’
en hoe het toch nog goed gekomen is met de broodwinning. Min of meer.

m – EZW-09/2014, herwerkt naar een gegeven van P² - https://nl.wikipedia.org/wiki/Bas_van_Toor , https://www.adriaan-homepage.nl/biografie/

Truus heeft een zere duim ~ 08/11
Truus is een Amsterdamse van 81 jaar.

Erg lang blijft Truus niet in dat donkere kamertje.
Zodra ze de stevige heren heeft horen voorbij stampen
doet ze muisstil de deur van die verduisterde kamer open en sluipt de andere kant uit.
Gelukkig heeft het ziekenhuis vele gangen en verdiepingen,
dus zo zou ze heel lang ongevonden kunnen blijven, maar ze wil haar trui terug en ze wil lunchen. 

In de rij bij de bar van de kantine staan wel meer oude vrouwtjes op hun beurt te wachten
en ze knoopt een gezellig praatje aan met een leeftijdsgenote, die gaarne uitweidt over al haar kwaaltjes.
Niemand die haar daar ziet staan babbelen houdt haar voor een eenzaam en verward oud vrouwtje,
zelfs als de stevige heren na ongedane zaken weer gaan klaverjassen
valt dat oudje dat gezellig zit te kletsen twee tafeltjes verder hun niet op.

Dan stevent de ondervraagdame binnen en gaat in de rij bij de bar staan.
Truus neemt uitgebreid afscheid van haar tafelgezelschap en loopt naar de lift.
Ze drukt op de knop voor de juiste verdieping en sloft naar het ondervraagkamertje,
en daar trekt ze behaaglijk haar trui weer aan.
Als ze weer naar buiten komt ontmoet ze een aardige jongedame.
"Kunt u vinden wat u zoekt, mevrouw?"
"Ja hoor, ik heb mijn trui weer!" laat Truus zich ontvallen,
en ze ziet een blik van herkenning oplichten bij de aardige jongedame.

"Zag ik u vanmorgen niet bij mijn collega? Dan moet u ook nog even met mij mee voor een paar testjes."
Met een gevulde maag is Truus wat geduldiger dan vanmorgen
en ze doorstaat de proefjes met lampjes, lettertjes, koptelefoontjes en gekietel met veertjes geduldig.
Dan moet ze aan een rij flesjes ruiken.
"Ik ruik er niks an, het enige wat ik ruik is zo'n enge ziekenhuislucht.
Van een hele goedkope werkster met zo'n fles bruin spul."
De jongedame begrijpt er niet zo veel van, want die negeert die eeuwige lucht van ontsmetten al lang.
Er komt weer een minnetje op het formulier, dat ze op het kamertje er naast is gaan halen.

"Nou zal ik eens kijken of onze knappe dokter al weer aanwezig is. Niet meer weglopen, hoor!"
Truus blijft gedwee zitten, want ze is aan het piekeren hoe ze weer thuis moet komen nou Johan hem gepiept is.

Bent u daar ook zo benieuwd naar? 

- HiH-11/2015 - tekst geplaatst met toestemming van de auteur

“Als ge een spin ziet
’s morgens krijgt ge het druk, ’s middags brengt dat geluk en
’s avonds brengt het de Min, zegt de spinnekoppin.” de min = de liefde

'k Heb daar de afgelopen dagen naar gezocht. Op 't Net bedoel ik hé. 
Ondertussen voel ik me bijna spinoloog. 'k Spreek nu ook al wat Spins.
De huisspinnen die we bij het begin van de herfst in huis op stap zien, dus zonder web,
zijn zeer waarschijnlijk wijfjes op zoek naar een schuilplaats om hun eieren veilig onder te brengen.
Dus allemaal spinnekoppinnen. 
Op dat ogenblik -wanneer we spinnen in huis beginnen tegenkomen-
hebben de mannetjes al uitgediend. Én als donor van genetisch materiaal én als bron van voedingsstoffen.
Het wijfje eet hem na de paring op omdat ze eieren moet kunnen vormen.

“Na de paring bestaan er drie mogelijke scenario's:
Het vrouwtje valt het mannetje aan (in de meeste gevallen);
Het mannetje verlaat het nest zonder te worden aangevallen (komt weinig voor);
Het vrouwtje accepteert de voortdurende aanwezigheid van het mannetje (zeer uitzonderlijk). 
Na een rijping van enkele dagen legt het vrouwtje enkele honderden eitjes
die ze tegen rovers beschermt. Een vrouwtje kan tot vijf jaar oud worden.”

En elk jaar komen deze dames dan bij ons thuis hun kroost deponeren en overwinteren? 
Meer afbeeldingen, voor wie nog zin heeft : Afbeeldingen van grijze huisspin

m – EZW-09/2014, herwerkt - http://nl.wikipedia.org/wiki/Grijze_huisspin

Truus heeft een zere duim ~ 07/11
Truus is een Amsterdamse van 81 jaar.

Na een minuut of tien staat Truus te bibberen op de parkeerplaats.
Ach, dat is waar ook, haar dikke trui, waar is die gebleven?
Ze herinnert zich wel dat ze die bij de prikdames moest uittrekken.
Met een blik alsof ze er al jaren komt stevent ze op de bloedprikcentrale af.
Om op haar beurt wachten heeft ze geen zin, ze heeft het ineens bitter koud.
"Mijn t-t-t-rui, waar hebt u mijn t-t-t-trui gelaten?"

De receptioniste weet van de prins geen kwaad, die is vandaag later begonnen
en de collega die vanmorgen achter Truus en haar bewakers aan rende is al gaan lunchen.
"Bij de portier kunt u naar gevonden voorwerpen informeren, mevrouw!"
Ook de portier weet natuurlijk van niks, hij is al de derde vandaag,
maar hij ziet wel een aantekening dat er een oud en verward dametje is ontsnapt van de afdeling ouderengeneeskunde.
Echt verward komt Truus niet over, maar voor alle zekerheid belt hij even.
"Ja, er ligt hier een trui, laat mevrouw maar even wachten!"
"Ze komen er aan, mevrouw!"

Maar in plaats van de vermiste trui verschijnen ineens weer de twee stevige heren van vanmorgen,
geërgerd omdat ze telefonisch uit hun spelletje klaverjas zijn gerukt, en proberen Truus bij de armen te pakken.
Dat zit ze niet glad, want onze heldin is nu goed op dreef en met een aalgladde beweging
duikt ze onder de armen van het "arrestatieteam" uit en schiet een gang in
waar meerdere specialisten gevestigd zijn, waaronder de oogarts.
Op goed geluk schiet ze een deur in en komt terecht in een pikdonkere kamer.
Daar houdt ze zich muisstil...

Nou, we zullen wel zien wat er van komt... 

- HiH-11/2015 - tekst geplaatst met toestemming van de auteur

“De nazomer is warmer dan gemiddeld en dat is geen goed nieuws voor mensen die bang zijn van spinnen.
Britse experten waarschuwen dat onze achtpotige vrienden nu ook groter worden dan gemiddeld.   
Door het mildere weer van de afgelopen weken zijn er meer kleine insecten waarmee
de spinnen zich kunnen voeden. Voorlopig blijven ze in hun web zitten, het paringsseizoen is nog niet over.
Maar als binnenkort de herfst invalt en de temperaturen dalen,
zullen er grote volgroeide spinnen binnenshuis een schuilplaats zoeken. 

Toch hebben spinnen hun nut en laat je ze beter rustig in een hoekje zitten.
Spinnen eten enkel bepaalde soorten insecten en helpen zo
om de dominantie van die soorten te voorkomen.” van : DS 18/09/2014

Zeg dat ik het u gezegd heb: de grote volgroeide spinnen
die binnenshuis een schuilplaats zoeken zijn alreeds gesignaleerd.

Hier reeds twee, van die grote. Zo groot als de diameter van het glas dat er naast stond
en dat is 7cm. Zelf nagemeten. Is 7cm écht volgroeid? Definitief volgroeid? 

'k Heb er niks op tegen dat die diertjes zich in de warme nazomer volvreten met insecten,
maar waar stopt dat volvreten. Tot de huisspin zo groot is als een appelsien?
Of een pompelmoes. Of een bloemkool?
Dan zou ik bang worden. Een bloemkool eet geen mensen op, maar wat
als ze vindt dat ik in haar weg loop en ze bijt een hap uit mijn enkel …

Daarom heb ik gisteren die huisspin van 7 cm dood gemaakt.
Tegen mijn principe.
En ik voelde me rot.
Maar groot genoeg is groot genoeg.  

m – EZW-09/2014, herwerkt

Truus heeft een zere duim ~ 06/11
Truus is een Amsterdamse, 81 jaar.

Het lag niet helemaal aan de zuster, dat ze Truus niet verstond, en ook niet helemaal aan het Amsterdams. 
Truus had in de haast vanmorgen haar gebit niet helemaal goed vast gedaan en was onder het praten door
de hele tijd met haar tong bezig om het op zijn plaats te houden. Maar dat lukte steeds slechter.
Tot ontsteltenis van de ondervraagdame begon Truus benauwd te hikken, terwijl ze de hand naar de mond sloeg.
Vanwege de benauwdheid paste de dame meteen de Heimlichmanoeuvre toe,
waardoor de gebitshelften agressief door de ruimte vlogen, gelukkig zonde schade op te lopen of te veroorzaken.

Het is duidelijk dat Truus zulks niet op zich laat zitten!
Ze geeft de zuster een duw waar die van ondersteboven gaat
en haast zich haar mondvulling bij elkaar te zoeken.

Gelukkig heeft ze onderweg haar ogen niet in haar zak gehad en niet zo ver van waar ze nu is
van die mannetjes en vrouwtjes gezien waarmee men een toilet aangeeft.
(Ze heeft meer geluk dan ik, want in het ziekenhuis waar ik het vaakst kom
moet ik vaak een heel eind lopen voor ik er eentje vind!)
Nadat ze met haar gebit weer netjes in haar mond weer naar buiten komt
heerst er op de gang een nerveuze drukte waar ze niet veel van begrijpt,
maar ze haast zich naar de lift om beneden in de kantine naar Johan te gaan zoeken.

Als die er maar niet vandoor is gegaan met mijn autootje, want dan moet ik maar zien hoe ik thuis kom, denkt ze.
Maar Johan is niet in de kantine, en ook niet op de parkeerplaats. En haar autootje ook niet!

Ik ben wel benieuwd hoe Truus straks weer thuis komt... 

- HiH-11/2015 - tekst geplaatst met toestemming van de auteur

knoppen op ons geheugen

Nee, het is niet vanzelf zo, maar met een beetje oefening kan dat wel in orde komen hoor,
vooral op seniorenleeftijd. Mensenwensen zijn niet altijd Fabeltjeskrant. Soms kan het in 't echt ook.

Terugspoelen = Herinneringen

Dat is als rondwandelen in een enorm groot kasteel, en er zijn onvermoed veel kamers met kasten
en al die deuren en deurtjes kunnen open, en er zijn ook nog laden en schuifjes in de kasten,
en overal zitten Herinneringen in. En men wordt daar nooit moe, in het Kasteel van Memorie.

Snel Vooruit = Selectief Geheugen

Die knop dient om de slechte momenten & periodes niet te moeten herbeleven.
Niks geen kasteel. Hoogstens wat compost, want uit slechte ervaringen
moet toch iéts goeds voortgekomen zijn hé. Dat wordt dus compost.
Verwerkte, verpulpte belevenissen. Een goede grond voor iets 'anders en beters'.

Pauze = Mijmeren

Dat is wanneer de ziel ronddobbert in een lauw badje.
Mijmeren over plezierige momenten is op zichzelf al een plezierig moment.

Is er ook een knop Net Gemist?
Die dient voor het overdenken of het ook anders gekund had.

Mij lukt het soms hoor, dat knoppenwerk. Soms.
Niet elke keer. Die Snel Vooruit, daar heb ik nog altijd moeite mee.

m – EZW-09/2013, herwerkt

Truus heeft een zere duim ~ 05/11
Truus is een Amsterdamse, 81 jaar.

De zuster vulde een formulier in. Bij trillende handen kwam een ja.
Bij klok tekenen kwam een min.
"De volgende punten zullen we maar overslaan" zei ze.
Bij klok kijken kwam alweer een min.

"Gaat u maar eens staan". Truus steunde even op de armleuningen en stond.
Een tikkeltje krom, want haar nek was nog steeds gebogen van het tekenen.
Staat gebogen, kwam er op het formulier.

"Doet u uw ogen eens dicht." Truus greep naar de rugleuning van de stoel
en deed haar ogen dicht. Wankel evenwicht, werd er geschreven.

"Gaat u maar weer zitten!" Truus steunde weer lekker op de armleuningen.

"Kunt u ook opstaan zonder armsteun?" Tot haar verbazing lukte dat Truus vrij vlot.
"Nu weer opstaan!"

"Zeg, bennik verdwaald op de oggendgymmestiek?" viel Truus uit.
"Daar doen ze dat ook, maar niet met van die lage stoeltjes!"
Conditie kreeg ook een minnetje.

"Issut hier bijna afgelope? Ik mos nuchter komme en ut is bijna lunchtijd."
Patient brabbelt onduidelijk, schreef de zuster, die uit een land kwam
waar geen Amsterdams gesproken werd, op het formulier.

Ik krijg er zelf gewoon honger van... hoe lang zouden ze Truus nog bezig houden? 
En ze kwam toch voor haar zere duim?

- HiH-11/2015 - tekst geplaatst met toestemming van de auteur

Volvo promootte een nieuw model van truck met een trukje. En met een dupe.
'k Hoop voor Ambrogio Adani  (toen 23j)  dat hij aangenomen werd in het casino,
want zoiets moeten meemaken de eerste avond van uw proefperiode, dat is toch wat.

                                      
klank is muziek
https://www.youtube.com/watch?v=iXYmqfEKoX0 
01min28 

Een kijkje achter de schermen en wat Ambrogio Adani er zelf van vond,
dit filmpje is in 't Engels :
https://www.youtube.com/watch?v=pTTLoxUJW7k 
02min11 

Als Ambrogio Adani niet aangenomen werd in het Casino van San Remo
heeft hij sinds toen in elk geval iets enorms om op zijn CV te schrijven én
hij kan staven wat hij schrijft want zoals wij allemaal weten, YouTube liegt niet.

m – EZW-09/2014, herwerkt

Truus heeft een zere duim ~ 04/11
Truus is een Amsterdamse, 81 jaar

Het viel Truus niet mee om veilig in het Lukas te komen.
Johan reed akelig langzaam en zwalkte behoorlijk heen en weer.
"Niet zo ver naar links, Johan, we hebben tegenliggers!"

Johan ging gehoorzaam naar rechts en de stoeprand kwam nabij.
"Nou rij je weer bijna de stoep op!"

"Zou je maar niet zelf rije, juffie! Ik wor kieremeteut van je kommetaar!"

"Assik moch van de dokter zou ik je niet nodig hebben!"
Truus klemde haar tanden op elkaar en zo kwamen ze veilig bij het ziekenhuis. 

Bij de portier hoefde ze niks te vragen, er stoven meteen twee stevig gebouwde mannen op haar af.
"Mevrouw Hobbema?"

"Allang niet meer, mijn man is al vijftien jaar dood. Zeg maar Truus!"

"We nemen u nu mee naar de bloedafname. Eén prikje maar, het doet geen pijn!"

Truus ging braaf mee, maar wat deed Johan in haar kielzog?

"Ga jij nou je bakkie leut halen, Johan, dan rij je op de terugweg misschien wat veiliger!"

"Ik heb nog steeds maar één euro van je gehad. Daar ken ik niks mee."

"Hoort meneer bij u?" vroeg één van de Herculessen die haar bij beide armen vasthielden.

"Nou, wat zal ik zeggen... hij heeft me hierheen gereden, maar verder heb ik niet zo veel met hem!" sprak Truus ondankbaar.

"Nou, je hoort het. Moeven, man, opkrassen, wieberen!" *

Truus werd ingeleverd bij de prikkelines, in een hokje gelaten waar ze een arm moest blootmaken
(wat nog een heel gedoe was vanwege die dikke trui die ze aangetrokken had)
en haar bloed werd deels overgebracht in daartoe gereedstaande flesjes.

Omdat ze het nogal warm had vergat ze de trui weer aan te trekken,
zodat één van de dames haar prikgerei even aan de kant schoof
en een sprintje trok naar de lift waar Truus en haar arrestatieteam al stonden te wachten.

De hulk aan haar linkerarm was wel zo goed om het kledingstuk even vast te houden
en zo togen ze naar de afdeling ouderengeneeskunde, waar een verplegende onze heldin in ontvangst nam.

"We beginnen met tekenen!" zei de dame vriendelijk. Truus mocht aan een tafeltje gaan zitten en kreeg papier en potlood.

"Teken eerst maar eens een klok!" klonk de instructie. Truus tekende een keurige rechthoek. Met helemaal niks er in.
Wij weten hoe dat komt, maar de verpleegdame niet natuurlijk.

Nou, eens kijken hoe dat afloopt! 

* Wieberen komt uit het Hebreeuws en betekent zo iets als vluchten, wegwezen.
Vanuit het Jiddisch is het in het bargoens, de boeventaal terecht gekomen.

- HiH-11/2015 - tekst geplaatst met toestemming van de auteur

de wereld terwijl we niet kijken  
Wij denken dat rozijnen gemaakt worden door druiven te drogen.

Dat denken we zo al jaren. 
Maar in feite is het omgekeerd en gaat het zo:

                                       
Over het werk van Pierre Javelle and Akiko Ida (Parijs) : ze maken minitaferelen met voedsel.
Dat doen nog mensen, landschappen en taferelen bouwen met voedsel, ik weet het,
maar Javelle en Ida hebben een gans eigen kijk op de mini-wereld. Ze brengen een idee in beeld.
En daar kunnen we dan een tijdje mee verder : wat als … als het écht zo was/is ?

http://www.npr.org/sections/krulwich/2014/01/11/261435571/go-where-raisins-swell-into-grapes-and-lemons-light-the-sky 
Er staan nog mooie gekke dingen op deze site, de wereld terwijl we niet kijken.

De eigen site van Javelle en Ida is natuurlijk uitgebreider dan bovenstaande,
maar het zit er een beetje moeilijk in mekaar vind ik.
Voor wie wil : http://www.minimiam.com/en/goen.html , voldoende klikken daar op die site.

En hier twee minuten achter de schermen van een tentoonstelling: 
beeldimpressie van een tentoonstelling : zonder woorden - https://vimeo.com/81046550 , 02min29
klank aanzetten : https://www.youtube.com/watch?v=S-s_0RBmZVI&t , 04min28 – in verstaanbaar Engels

m – HiH-05/2015, bijgewerkt

Truus heeft een zere duim ~ 03/11

Truus werd gewekt door de zon die in haar gezicht scheen.
"Och melieve, is het al zo laat? Ben ik door de wekker heen geslapen?" 

De wekker, een moderne, laat zijn domste gezicht zien. Helemaal niks.
Geen dag, geen datum, geen tijd, geen temperatuur.
Het is verbazingwekkend wat die klokjes tegenwoordig allemaal kunnen...
als er maar een goede batterij in zit. 

Truus bereidt zich voor op een haastig ontbijt, want zo meteen staat Johan voor de deur.
Net op tijd herinnert ze zich dat ze nuchter moet komen. Prettig is dat niet, maar het spaart wel tijd.
Ze is nog bezig een dikke trui over haar hoofd te trekken als er op de deur gebonsd wordt. 

"Ja, beneden stond de deur open en toen ben ik maar meteen doorgelopen. Hejje een bakkie?"
"Ik heb niks, ik heb me verslapen en ik mot nuchter komme. Lawe meteen maar opstappe!"

Johan kijkt beteuterd. "Tijd zat, mot ik zelf effe zette?"

Truus wil op haar klokje kijken, maar dan slaat de kerk aan het plein al tien uur.

"Nee, Johan, ik wil voor geen goud te laat komen. Strak sturen ze me domweg terug als ik niet op tijd ben.
Pak maar een bakkie in het ziekenhuis. Hier hejje een euro, dat mot toch genoeg weze?"

"Nou, maak er maar twee van, en eigenstlijk rij ik niet veilig as ik me bakkie nie binne hep!"

"Ik hou je wel wakker hoor, kom nou maar direk!"

- HiH-11/2015 - tekst geplaatst met toestemming van de auteur

lag het aan zijn naam? Gent, 2013

"Vijftien keer heeft hij het moeten vragen." (15 !)
Maar gisteren heeft ze dan toch 'ja' gezegd, in het Gentse stadhuis.

                     

Een dag voor haar 88ste verjaardag traden Jenny (Jeanine) Uytterhaeghe en Dorsan Maebe
na een relatie van 47 jaar alsnog in het huwelijk. Daarmee is Jenny de oudste Gentse bruid ooit."
De 15^de keer pas zei ze Yes. Wat zei ze de 14 vorige keren dan? : maybe, Maebe!
Zeg nu zelf, die naam vráágt toch om dat woordspelletje.

Geen spandoek in de lucht, geen taart met een verborgen verlovingsring en zelfs geen knieval
overtuigden Jeanine na 44 jaar tot die langverhoopte JA.
"Wij zaten gewoon in de zetel, televisie te kijken. Ik dacht: ik probeer het toch nog eens. En voilà", gniffelt Dorsan.
"'Stop maar met zagen', reageerde ze. 'Want ik ga het doen.' En zo was het beklonken."
Het herfsthuwelijk komt bijna een halve eeuw na hun eerste ontmoeting.
Jeanine, toen een jonge weduwe van 43 met zes kinderen, baatte in Gent Café Bellevue uit.
In 1968, het jaar van de 'Summer of Love',
zwaaide daar de negen jaar jongere Dorsan binnen om broodjes en pistolets te leveren.
De Gentse stak niet onder stoelen of banken dat ze de gescheiden dertiger, die zelf al één kind had, wel zag zitten.
"En ik vond haar ook meteen een zeer schone madame", benadrukt Dorsan.
In 1969 gingen de twee samenwonen en kregen ze samen nog een kind, maar trouwen kwam er niet van.
"Ik had al een scheiding achter de rug, maar toch verlangde ik ernaar om met Jeanine die stap te zetten", vertelt Dorsan,
volgens hun dochter de meest romantische van de twee.
"Maar telkens ik het haar vroeg, begon ze te lachen. Of ze omzeilde de vraag.
En dus borg ik die trouwplannen weer een tijdje op. Ik heb wel vijftien aanzoeken gedaan. Tot - eindelijk - die ene JA."

 En nu weet Jeanine zélf niet meer waarom ze zo lang de boot heeft afgehouden. "Ik zag er de noodzaak niet van in.
Nóóit hebben wij destijds ook maar één opmerking gekregen dat wij ongetrouwd samenwoonden.
Maar toen Dorsan onlangs met hartproblemen in het ziekenhuis belandde, ben ik toch beginnen na te denken.
Ik ben al zo lang bij Dorsan en toch kan ik hem nog altijd niet echt mijn man beschouwen.
Daarom heb ik dan toch maar JA gezegd.
En ik heb er nog geen moment spijt van, al zullen ze op het stadhuis wel raar opkijken: 'Zie die twee ouwkes eens doen'.
Ach, daar trekken wij ons niks van aan." © 2013 Het Laatste Nieuws

En ze trekt het zich sinds 1968 al niet aan. Een straffe Medam! 

m - EZW-09/2013 - https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20130927_00763929

Truus heeft een zere duim ~ 02/11
Truus is een Amsterdamse, 81 jaar

"Hoe moet dat nou morgen?", zat Truus te piekeren. "Moet ik met de auto?
De dokter zei dat ik liever geen auto moest rijden. Maar met de bus moet ik twee keer overstappen.
Ik ga Johan bellen, misschien wil die me wel rijden..."

Zo gezegd, en de telefoon ging vele keren over, maar geen Johan. Na een uurtje ging de telefoon.

"Met Johan, Truus, ik zag dat je gebeld had. Maar ik lag op straat onder me karretje, want daar rammelt iets."

"Och melieve, en ik wou je nog wel vragen of je me morgen naar het Lukas kunt rijden!"

"Dat gaat niet, meid, de uitlaat ligt er af en als ik hem nou start heb ik zo de pliesie an me broek!
Maar je hep toch selluf een auto?"

"Die staat beneje op de parking, maar ik mag nie rije van de dokter!
Ken jij nie effe mijn kant uit komme om me weg te brenge met ze mijne dan?"

"Nou, as ut nie anders ken dan mottut maar!"

"Je mag de mijne gebruike tot je me weer ophaalt. Ik laat de portier wel belle as ik klaar ben!"

Nou, we hopen maar dat dat goed gaat met het ophalen...
als Johan weer onder zijn karretje ligt kan Truus lang moeten wachten! 

- HiH-11/2015 - tekst geplaatst met toestemming van de auteur

Waarom zouden silos grauw en grijs moeten zijn?



Het kan ook anders. Het kan met kleur.
In Vancouver (Canada, westkust) liet men daar iets aan doen door twee Braziliaanse kunstenaars.
En toen wás er kleur!

 

voor meer foto's van deze silos :Afbeeldingen van vancouver silos  
De broers noemen zich 'Os Gemeos', ze zijn een eeneiige tweeling en
ze heten Otávio and Gustavo Pandolfo, andersom mag hoor! Zeggen ze zelf.

Ze zeggen ook van zichzelf dat ze 'godzijdank' niet van deze planeet zijn:
klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=yLUmx0dDZAw
01min51

Als die twee nu eens naar Antwerpen zouden willen komen, dat zou mooi worden denk ik.
Ze mogen kiezen welke silos ze willen doen, want we hebben er genoeg.
Als ik mag kiezen beginnen ze in Merksem aan 't Dokske. En dan de andere.

m – EZW-09/2014 - Vancouver Biënnale 2014-2016 - voor meer van hun werk : Afbeeldingen van brazilian artists os gemeos  

Truus heeft een zere duim ~ 01/11

Het duurde al een poosje, die zere duim. Met tussenpozen, dan was het even over.
Maar die tussenpozen werden steeds korter en de duim steeds zeerder.
Tenslotte maakte ze een afspraak met de huisdokter, want je kunt tegenwoordig
niet zo maar naar de duimenist, of hoe zo'n dokter voor zere duimen ook heet.

"Hoe is het met de auto?" vroeg de dokter, tenminste dat verstond Truus.

"Goed hoor dokter, zo'n 3000 per jaar!" zei Truus "en hij wordt volgende week achttien!" 

"Nou, dat lijkt me veel te veel!" zei doktermans. "Maar wie wordt er achttien?" 

"Hoezo, niemand, dokter. Eenentachtig, de buurvrouw, volgende week.
Dan zijn we even oud. Maar over drie maanden ben ik jarig en dan ben ik weer de oudste!"

"Nou, probeer die alcohol dan even te laten staan, want te veel is niet goed voor u."

"Ja, maar ik heb hem nodig voor de boodschappen!" protesteerde Truus,
die natuurlijk weer "auto" verstaan had.

De dokter krabbelde wat op een briefje en zei:
"Maak hier maar een afspraak. Kunt u het zelf of moet de assistente het voor u doen?"

Dat vond Truus een goed idee, en de assistente belde het nummer dat op het briefje stond.
"Ja, met de praktijk van dokter Geringa, ik heb hier iemand voor een spoedafspraak"

De telefoon mummelde wat en de assistente las het briefje voor, want ze kon het doktershandschrift lezen
en ze werkte zelfs de afkortingen uit ten behoeve van de persoon aan de andere kant.
"Patient maakt verwarde indruk, duidelijk mankerende geestvermogens. Dementie?"

Telefoon mummelde weer wat en de hulpdame noteerde een afspraak. 
"Hier staat het, morgen Lukasziekenhuis, half elf, afdeling Ouderengeneeskunde. Briefje meenemen.
Nuchter komen. Bij de portier staat een begeleider voor u klaar. Goede morgen verder, mevrouw!"

Wordt vervolgd. Als alles maar goed komt met die zere duim! 

- HiH-11/2015 - tekst geplaatst met toestemming van de auteur

Morgen, op ma-10/09 start een vervolgverhaal van SK, dat loopt t/m do-20/09.

In elf korte afleveringen vertelt hij een bewogen anderhalve dag uit het leven van Truus, een Amsterdamse van 81 jaar.
Het personage deed en doet me denken aan een oudere Mien Dobbelsteen, nu al jaren met pensioen.

Omdat ze in de serie Zeg 'ns AAA zo grondig het huishouden regelde,
is haar naam synoniem geworden voor iemand die extreem netjes is.
Zij was de keurigste huishoudster van Nederland.

Gesteld dat dit verhaal een kortfilm zou zijn, dan zie ik Carrie Tefsen anno 2018
in de rol van Truus. Truus heeft haar wereldje goed op orde maar dat nette bestaan wordt verstoord
door mensen die -in haar ogen- nogal Flodder zijn. En daar komt dan vaudeville van.

Truus praat Amsterdams, de streektaal die hier gekend is via
personages uit Baantjer, de familie Flodder, Ciske de Rat, Zeg 'ns AAA. 

https://nl.wikipedia.org/wiki/Mien_Dobbelsteen

Gaston & Leo in de Gouden Leeuw

Dat Leo Martin in het begin van de sketch de decorontwerper Paul Degueldre
vermeldt als 'architect, niet goedkoop' vind ik hi-la-risch.

klank voldoende luid zetten:
https://www.youtube.com/watch?v=Q0GeD2Q7b0o 
10min03, dat lijkt misschien lang,
maar met deze twee podiumbeesten is dat niet lang.

Paul Degueldre (Halle 1927 - Dworp 2004) was naast decorontwerper ook
rekwisiteur, decorbouwer en prospector voor filmlocaties: kortweg,
als scenograaf was hij verantwoordelijk voor het hele uitzicht van een film- of televisiedecor.
Gedurende een halve eeuw stond hij in het theater, film- of tv-studio in voor meer dan 600 decors.

Paul Degueldere in 2003, bij zijn tekeningen en schetsen die overal in huis aanwezig waren. 
 

m – EZW-09/2013, bijgewerkt, foto © yvan de saedeleer , volledige tekst : http://nieuwsblad.typepad.com/halle/files/08CBC07050068gdv.pdf, http://www.standaard.be/cnt/4920egua 2008

over een woordgebruik

2015, september. Die morgen op Radio1 bij De Bende van Annemie was ene Marc Michils in de studio.
Marc Michils is de voorzitter van Kom op tegen Kanker. 'k Zat met twee oren te luisteren, want hij zei wat ik al lang denk.
Over het woordgebruik omtrent het onderwerp.

"Van zodra iemand de diagnose kanker krijgt, hoor je steevast dat hij of zij moet 'vechten' tegen kanker.
En daar is nu een heuse semantische discussie over aan de gang in de wetenschappelijke wereld.
De ene zegt dat dat 'vechten' teveel lijkt op oorlogstaal, de andere zegt dat dat de patiënten net kan helpen."

Dat soort struise taal zou begonnen zijn bij Lance Armstrong. 't Is een van zijn bijdragen aan de mensheid.
De rest van zijn verhaal kennen we.

Is er een betere verwoording? Dat is vandaag nog altijd een vraag.
Gelukkig werd daar in de eerste minuten van het gesprek onmiddellijk het onderscheid gemaakt tussen
het algemeen niveau (de aandoening, de ziekte) waar men onderzoekt en studeert en
het individueel niveau (de persoon, de zieke) waar men hoopt en er het beste van maakt.
Maar vechten? Waar tussen die twee niveaus situeert zich het idee vechten?

Het interview, totale duur was 11min15, staat niet meer op ’t Net.  
Er stonden acht geschreven reacties op de site. Deze was er een van.

"Vechten? Mag ik me ook gewoon ellendig voelen? 
Ik had het vooral moeilijk met volgende reacties:
'Ik ken iemand die helemaal geen last had van de chemo, die meteen weer kon gaan werken, ...'
Of nog: 'Ik ken iemand die veel meer behandelingen had en die ze met glans doorstaan heeft.'
Het maakte mij alvast nog ellendiger, want plots was ik niet enkel ziek, ik was ook een zwakkeling.
Dat wil je eigenlijk toch zeggen als je zulke ervaringen deelt met een ziek iemand, niet?
En toch kreeg ik ze heel vaak te horen."  Tinne, Vrijdag 25 Sep 2015

Een gelijkaardig gedoe bij de Rode Neuzen Dag, de geldinzameling voor jongeren met psychische problemen.
Op 5 december was de slogan LACHEN HELPT.
Die slogan is een slag in het gezicht van de jonge mensen die ervoor staan en geen hulp krijgen door de lange wachtlijsten.
LACHEN HELPT terwijl zich thuis acute situaties voordoen, er zich tragedies afspelen en de gezinsleden radeloos worden.
LACHEN HELPT … alsof het volstaat een lachprogramma te maken om dat soort problemen van de baan te helpen.
Kan het cynischer, die prutsige slogan? Er valt niks te lachen bij die mensen thuis. Op geen enkel gebied nog.

haar vertellen    dat … lachen helpt?

m – HiH-09/2015, herwerkt

na de Apocalyps

Leo is een robotje, dat geprogrammeerd werd om als gezelschap te fungeren.
Na het mysterieus verdwijnen van de inwoners bestaat hij in zijn eentje in Parijs.
Hij brengt zijn dagen door met doen waarvoor hij gemaakt is : levende wezens gezelschap houden.
Daarom zoekt hij ze. Om ze gezelschap te houden. Iets anders kan en kent hij niet want
hij heeft duidelijk geen benul van wat een levend wezen, buiten gezelschap, zoal nodig heeft.

                            
klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=dQT3wD9gweE 
04min38 

m - EZW-09/2014, herwerkt 

“Wees voorzichtig met uw gedachten, ze kunnen op elk ogenblik woorden worden”

Kom zeg, die situatie zouden we op seniorenleeftijd toch al moeten baas kunnen,
gezien de savoir-vivre die we gaandeweg opgebouwd hebben.
Een vleugje zelfdiscipline in naam van de beschaafde omgangsvormen passen we nu toch wel toe.

Alhoewel … maar dat zijn verhalen apart.

Als kind was ik bij momenten een flapuit. Op de meest ongelegen momenten natuurlijk.
Ik was dat klein potje met de grote oren, la Murphy de Kleine. 

Zo heb ik als zesjarige eens luid en duidelijk gesteld dat mijn mama óók een kurtaasj had hoor!
De jonge tantes stonden weer eens met elegante sigarette-gebaartjes
interessant te doen over fluister-kwesties en ik wou laten horen
dat mijn ma niet moest onderdoen, ook al rookte zij niet, en ook dat ik moeilijke woorden kende.
Na mijn uitlating zweeg iedereen.
Volgens mij waren ze met verstomming geslagen dat ik al een Frans woord als kurtaasj kon onthouden.

               Een zus van LM heeft als kind ooit een gore mop van twee lijnen verteld.
               Ze had die ergens opgevangen en zag dat er gelachen werd.
               Mensen doen lachen, dat is toch schitterend.
               En ergens waar volk bijeen was en om de mensen blij te maken vertelde zij die schitter-mop. Dacht ze.
               Maar er werd niet gelachen en ze kreeg een oorveeg. Met de mop werd niet gelachen. Met de oorveeg helaas wel.
               Zo ging dat toen.

'k Heb lang vertoefd in middens waar didactische/pedagogische verplichtingen golden.
Waar men op een vraag een antwoord kreeg om de simpele reden dat de vraag gesteld was.
Elke vraag heeft er recht op een antwoord.
Elke bedenking heeft er recht op wederwoord omdat zelfs de schamelste bedenking recht heeft op een overdenking.

En toen kwam ik in het hiërarchisch systeem van de koopvaardij terecht.
Bijna zonder overgang kwam ik in een omgeving waar men zweeg over wat men wist
en men bijna geen rechtstreekse vragen stelde over wat men wou weten.
Waar men de gedachten inhield of deed evolueren met de handrem binnen bereik,
waar zelfcensuur en zelfbehoud ongeveer hetzelfde betekenden en
waar promotie en intrige feitelijk rijmden.

Het heeft lang geduurd eer ik in dat systeem mee kon, of mee wou, met het need-to-know-principe. 
Sommige contractperiodes was het niet nodig, omdat er altijd wel een goede ziel was
die een bevattelijk antwoord wou geven op een vraag. Soms was dat de capt hemzelve.

Na '92, toen ik met LM meevaarde, heb ik mezelf opgelegd mijn teut te houden.
Want toen ging het niet meer over mijn reputatie, maar over de zijne. Daar moest ik rekening mee houden.
Maar dat gedachten elk ogenblik woorden konden worden, tja, dat heette dan 'luidop denken' zeker?

m – HiH-09/2015, bijgewerkt - http://www.citatenverzameling.com/archief/woord.htm 

er was eens een peiling

Die ochtend viel mijn oog op de Poll van SenNet.
De eerste keuzemogelijkheid vond ik zo leutig dat ik die maar aangevinkt heb.

Over welk internet gebruik-middel beschikt u? 

(*)     Ik heb geen internet
(°)     Ik heb sinds kort internet
(°)     Ik gebruik een gewone PC voor internetgebruik
(°)     Ik heb een Laptop voor internetgebruik
(°)     Ik heb internet op mijn GSM
(°)     Ik gebruik een Ipad/Tablet voor internetgebruik
(°)     Ik gebruik én een gewone PC én een Laptop én een GSM én een Ipad/Tablet voor internetgebruik
(°)     Ik gebruik een gewone PC én een GSM voor internetgebruik
(°)     Ik gebruik een gewone PC én een Laptop voor internetgebruik
(°)     Ik gebruik een Laptop én een GSM voor internetgebruik
(°)     Ik heb thuis geen internet maar gebruik een wifi-hotspot-ruimte in de buurt met mijn Laptop/GSM/Ipad/Tablet

En raad eens wat, er waren 2,8% van de 711 mensen die dat ook aangevinkt hebben.
Dat zijn 20 mensen die ook vinden dat ze geen Internet hebben. Enkel SenNet. 

Achteraf vond ik het nogal sloeber van mezelf, zo'n beetje lachen met de poll. Niet netjes.
Maar soms hé, soms is het toch zo plezant nog eens de deugniet uit te hangen.

Nu, eigenlijk, wat een vraagstelling ook zeg!  Waarom zetten ze die 1^ste keuzemogelijkheid als ze besloten ligt in de 11^de.  
Als het een peiling op papier zou zijn, dan zou ik die eerste keuzemogelijkheid snappen.
Op papier kan men antwoorden dat men geen internet heeft. 
Maar hoe kan men geen internet hebben terwijl men juist op het internet die opiniepeiling zit te lezen?

Stel, er is een schriftelijke peiling over boeken: LEEST U SOMS EEN BOEK ?
en de eerste keuzemogelijkheid zou zijn : NEE, WANT IK KAN NIET LEZEN  
Zoiets vráágt toch om deugnieterij!

m – EZW-09/2014, bijgewerkt

zal ’t gaan, ja?

Dat is om iets van te krijgen hé!
Een mens doet dan moeite om een beetje mee te gaan in de gezondheidstrend,
want als ge niet gezond blijft ligt dat aan uzelf blijkbaar … enfin, wat moeite doen dus
en dan komt er ene naast u liggen die dat in een wip gedaan krijgt, zo'n yoga standje. 
Dat is toch écht om iets van te krijgen. En al haar Zen is nu weg natuurlijk.

klank mag aan
https://www.youtube.com/watch?v=zOh7pjEsnaE 
00min30

:o) EZW-09/2014, bijgewerkt