121. moeilijke periode

een kei uit Canada

Hij heet Michael Grab en de enige kleefkracht die hij gebruikt is de zwaartekracht.
Enkel de zwaartekracht houdt de delen van zijn constructies op hun plaats.
Om helemaal Zen van te worden. 

 

Bij bovenstaande foto's zou men nog denken : zoiets kan ik misschien ook, ooit.
Maar Michael Grab bouwt ook bruggetjes. Hij overspant lege ruimtes met losse keien.
 

http://twistedsifter.com/2013/01/rock-balancing-art-by-michael-grab/

En lege ruimtes overspannen met woorden heet … mailen?

In onderstaand filmke ziet ge hem aan het werk, heel geconcentreerd.
Buiten dan dat filmisch grapje in reverse, de stenen die uit de rivier springen. 
Kijk eens wat deze jongen kan!

klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=yGvddCPD-J0
02min08

http://twistedsifter.com/2013/01/rock-balancing-art-by-michael-grab/

Die man heeft een meer dan gewoon gevoel voor evenwicht:
Ge kijkt best zelf, vooral op  Afbeeldingen van michael grab en
misschien ook op http://www.gravityglue.com/my-work/

m
EZW-11/2014, herwerkt

ze vragen ons gedacht!

Er zijn twaalf foto’s. Van pietevogelkes. Dan ben ik er als de kippen bij.
Men kan maar 1 keer stemmen, dus kies goed, want
dit is een ernstige zaak, maar dat had ge al begrepen.

“Met de verkiezing van de ‘Vogel van het Jaar’ zet Vogelbescherming Vlaanderen elk jaar twaalf soorten in de kijker.
Hiermee wil de organisatie zoveel mogelijk mensen betrekken bij haar dagelijkse beschermingswerk.
In tegenstelling tot voorgaande jaren selecteerden ze deze keer twaalf vogelsoorten
die het voorbije jaar op de een of andere manier in het nieuws zijn geweest.
Zij kregen dus al wat aandacht, maar misschien niet genoeg?
Ze willen graag weten welke vogel u het meeste aanspreekt.
Vindt ge hem gewoon mooi?
Zijt van mening dat hij omwille van zijn zeldzaamheid meer aandacht verdient?
Of vindt ge dat er meer moet worden gedaan om hem te behoeden voor uitsterven?
Laat het hen weten!” 

Eigenlijk ben ik een beetje bang van vogels en hun aangelegenheden.
Ze zijn rechtstreekse afstammelingen van dieren met moeilijke namen
die leefden in tijden met nóg moeilijker namen.
Als ik bek & poten bekijk zie ik direct het verwantschap met Jurassic en zo.
Maar ik bewonder vogels wel.
En ik begrijp ze ook, de meeste soorten wonen graag hoger dan de begane grond.
LM & ik ook.

’t Is in ieder geval een verkiezing zonder roering nadien
want
de vogels gaan achteraf geen ingewikkelde coalities aan.
Die zekerheid alleen al is een reden om te stemmen.

Links onderaan de foto’s kan men INFO aanklikken.
De info over de vogel is kort en duidelijk, geen lang wetenschappelijk gedoe. 
Rechts onderaan de foto klikt men STEM om te stemmen:

http://www.vogelvanhetjaar.be/page=site.home
stemmen kan t/m 19 november.

Nu ga ik weer wat info’s lezen, want ik weet nog niet op welke vogel ik stem.

m

Bloemen op het graf

Op het graf van pa en ma

heb ik bloemen neergelegd

en ik was heel verbaasd

toen ik een stem hoorde zeggen

leg ook wat bloemen op het graf hiernaast

daar komt nooit iemand bloemen leggen.

Majumau

04/11/2006

 
Bloemen gaan brengen naar de graven.
In de zomer. Dan hadden we ze maar te plukken langs de kant van de weg.
Als kind deden we dat. 
Boven-Zellik was toen nog een landelijk stuk Brabant
en wij waren scharrelkinderen, wij mochten de deur uit zonder toezicht.
Dat kon toen nog.

Op dat kerkhof lag geen ene bekende van ons.
Er stierven daar weinig mensen.
Er woonden ook maar weinig mensen.
Dat het ene met het andere verband hield beseften we toen nog niet.
weinig bewoners = weinig sterfgevallen

In mijn herinnering was kerkhofbezoek toen een courante zaak,
want er liepen al eens mensen binnen en buiten.
Hun bloemen waren snijbloemen en werden in hoge gegalvaniseerde conische bekers gezet.
Die dingen waren beschikbaar bij het ‘dodenhuizeke’, naast de waterkraan.
Dat bestond toen nog.
Dat kon toen nog, een poort die open stond en vrij gebruik van water & vazen.

In onze ogen waren er twee duidelijke categorieën.
Er waren de Arme Graven die nooit bloemen kregen en
de Graven van die Arme Mensen. Dat waren rijke verzakte monumenten van lang geleden,
dat vonden wij ocharme, scheef en zo. En nooit bloemen

Wij liepen al eens het kerkhof op om van het kraantje te drinken.

Wanneer er weer een graf bloemen gekregen had van een bezoeker
gingen wij die bloemen verdelen over
de arme graven en
de graven van die arme mensen.
Dat leek ons eerlijk.
Dat was bijna een plicht want wij waren de enigen die daar zo dikwijls kwamen.

Om water te drinken en soms
om pipi te doen in het putje.

m
HiH-10/2015

te gast bij Wim Helsen, Lara Chedraoui

Lara Chedraoui kiest voor een tekst van Rainer Maria Rilke
uit Brieven aan een jonge dichter.

Be patient toward all that is unsolved in you hart and try to love the questions themselves
like locked rooms and books that are written in a very foreign tongue.
Do not seek the answers which cannot be given you
because you would not be able to live them.
And the point is to live everything.
Live the questions now.
Perhaps you will then gradually, without noticing it, live along some distant day into the answer.

uit : Letters to a young poet
vertaling BZN :

Heb geduld met alles wat onopgelost is in je hart en probeer je vragen met liefde te bezien,
als kamers die gesloten zijn, of als boeken in een volslagen vreemde taal.
Zoek niet naar antwoorden die je nog niet kunnen gegeven worden
omdat je niet in staat zou zijn ze te doorleven.
Het gaat erom alles te doorleven.
Doorleef de vragen nu.
Misschien zul je dan geleidelijk, zonder het te merken, jezelf ooit op een dag in het antwoord terug vinden.

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Chedraoui in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a3/
08min04

Over Lara Chedraoui: https://nl.wikipedia.org/wiki/Intergalactic_Lovers
De ouders van de zangeres hebben elkaar leren kennen in Afrika.
Lara woonde tot haar achtste in Nigeria waarna ze verhuisde naar Aalst.

Over Rainer Maria Rilke: https://nl.wikipedia.org/wiki/Rainer_Maria_Rilke (1875 - 1926)
Brieven aan een jonge dichter:

Na de inspannende arbeid aan een boek over de beeldhouwer Rodin reist
de Duitse dichter Rilke in 1903 naar Italië, vanwaar hij met vele mensen correspondeert.
Onder hen bevindt zich een leerling van de militaire academie Wiener-Neustadt,
Franz Xaver Kappus (1883 - 1966), die Rilke een paar gedichten ter beoordeling stuurt.
Hieruit ontwikkelt zich een briefwisseling die (zonder het aandeel van Kappus) in 1929
na Rilkes dood wordt gepubliceerd en onder de titel Briefe an einen jungen dichter
een van de populairste werken van Rilke wordt.

In een tijdspanne van vijf jaar legt Kappus hem de meest uiteenlopende problemen voor.
Uit Rilkes antwoorden is zijn visie op een groot aantal aspecten van het leven te distilleren.
Deze opvattingen van Rilke zullen ook nu nog velen aanspreken,
bijvoorbeeld zijn hoop dat de tegenstellingen tussen man en vrouw zullen opgeheven worden.

m

na de wijnmaand

'k Ben eens gaan opzoeken hoe dat gaat met oude wijn verkopen en/of veilen
en het lijkt me niet simpel.

Wijn wordt geveild per lot, zeggen ze.
Per kistje dus, of per aantal kistjes.
Wordt desgewenst gratis aan huis opgehaald,
-vertelt de site van een veilinghuis op de Italiëlei-
en wordt opgeslagen in geklimatiseerde ruimten.
Very chic allemaal.
‘k Zie me daar al toekomen met één stoffig flesje.

Maar goed, de fles is veel centen waard, zegt iemand.
Misschien doet het veilinghuis dan een efforke voor mijn ene fles.
Gratis ophalen zal er niet bij zijn, dus zal ik ze wel brengen, naar de veiling.

En dan kom ik nog bijna te laat ook.
Meester! Meester! Hier ben ik! Hier is mijn fles!
Of hoe wordt een veilingmeester aangesproken.

Jammer dat ik me zo gehaast heb, want nu is de wijn
helemaal dooreen geklutst van het reppen.
De fles moet zeker weer 50 jaar rusten om te bekomen van die schok.
Dan zal ze 100 jaar oud zijn. Nóg meer geld waard … misschien 2 x zoveel.
Zou ik ze dan wel verkopen, als de fles binnen amper 50 jaar al 100 jaar oud zal zijn?
Benadeel ik dan mijn erfgenamen niet, als ik ze nu verkoop?

In ’t kort: ik zou er geen blijf mee weten, met een fles oude wijn.
Ik zou ze aan DG geven, de man van mijn zus Laura.
Hij doet al van zijn 17^de in wijn en hij weet waarschijnlijk
waar hij naartoe moet met zo één oude fles.

En als er dan heel³veel³ geld van komt
dan trakteer ik ulle, gans het blog + partners, op een all-in degustatieweekendje ergens.
Ergens waar de zon schijnt in november

m

EZW-11/2013, bijgewerkt

te gast bij Wim Helsen, Lukas Lelie

Lukas Lelie brengt de brief van Madeline Trost
uit 'The Pluto Files' van Neil deGrasse Tyson.

"Als directeur van het Hayden Planetarium wist Tyson traditioneel denken om te buigen
om Pluto niet langer de negende planeet te noemen in tentoonstellingen van het centrum.
Tyson legde uit dat hij wilde kijken naar overeenkomsten tussen objecten door
de aardse planeten samen te groeperen, de gasreuzen samen, en Pluto samen met gelijkaardige objecten
en af te stappen van eenvoudigweg de planeten te tellen."



Dear scientists, What do you call Pluto if it’s not a planet anymore?
If you make it a planet again, all the science books will be right.
Do people live on Pluto?
If there are people who live on Pluto, then they won’t exist.
Why can’t Pluto be a planet?
If it’s small, doesn’t mean it doesn’t have to be a planet anymore.
Some people like Pluto.
If it doesn’t exist, they don’t have a favorite planet.
Please write back, but not in cursive because I can’t read in cursive.
Your friend, Madeline Trost.

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Lukas Lelie in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a2/
09min23

 
Over Lukas Lelie : https://nl.wikipedia.org/wiki/Lukas_Lelie
Over Neil deGrasse Tyson :
https://nl.wikipedia.org/wiki/Neil_deGrasse_Tyson
https://nl.wikipedia.org/wiki/Hayden_Planetarium

in ‘t Engels, geen vertaling beschikbaar, The Pluto Files - New Documentary :
https://www.youtube.com/watch?v=mdqKZRfJUoA
52min18

The Pluto Files : https://en.wikipedia.org/wiki/The_Pluto_Files in ‘t Engels

m

vanmorgen een griezelig bericht ontvangen

Vanmorgen was het mistig hier,
echt het weer voor nevelachtige gebeurtenissen.

Rond 08h kwam er een ongekend muziekje uit mijn foon.
Nog nooit gehoord, dit soort tingeltangel.
En ik heb die foon sinds 2008. Hij blinkt nog, bij manier van spreken.

‘k Ging eens kijken en het was een 'snooze-bericht' van mijn agenda.
Heb ik een agenda op de foon? Blijkbaar wel. 
Het bericht vertelde mij dat LM verjaarde en 55 jaar werd.
Dit bericht zou juist geweest zijn in de lente van 2007.
Het kwam toe vandaag, in de herfst van 2017.
Dat is meer dan 10 jaar te laat.
Een oproep uit het verleden.

'k Wachtte om LM dat bericht te tonen tot hij uit de badkamer kwam,
maar daar kwam weer iets tussen en hij verdween naar de bakker.

En toen kwam die vreemde jingle weer,
het muziekje dat ik nooit eerder gehoord had 
Hellep!
Een oproep uit het verleden terwijl ik helemaal alleen thuis ben!
Dat zal me leren, lachen met horrorverhalen en griezelfilms.

Ik liet het bericht in beeld staan om het hem te tonen en toen LM thuis was
is mijn foon nog twee keer over gegaan.
Weer twee keer datzelfde bericht uit 2007.

Daar is een logische en elektronische uitleg voor natuurlijk.
Maar die ken ik (nog) niet.
Daarom rangschik ik het gebeurde onder X-files
en ik vind het griezelig.
Ook een beetje halloweenerig.

m
HiH-10/2015, herwerkt

te gast bij Wim Helsen, Peter Vandermeersch 

Peter Vandermeersch kiest artikel 1 van de Nederlandse grondwet.
en hij vertelt waarom hij die tekst zo mooi vindt.

"Allen die zich in Nederland bevinden
worden in gelijke gevallen gelijk behandeld.
Discriminatie wegens godsdienst,
levensovertuiging, politieke gezindheid, ras,
geslacht of op welke grond dan ook,
is niet toegestaan."

Ter vergelijking artikel 1 van de Belgische grondwet:
"België is een federale staat samengesteld uit gemeenschappen en gewesten." 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop
Vandermeersch in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a1/#
09min15  

Over Peter Vandermeersch : https://nl.wikipedia.org/wiki/Peter_Vandermeersch
https://www.parlement.com/id/vh8lnhrqeym0/grondwet_van_nederland
http://www.senate.be/doc/const_nl.html belgische grondwet

m

morsig denken

Waar ik bangig van word is van morsig en schimmig denken.
En van de onduidelijkheid die daaruit voortvloeit.

Mogelijk een overblijfsel uit de kinderjaren :
'eiren of joeng', er moest duidelijkheid zijn volgens ma.
Voor staande uitdrukkingen greep ze terug naar het dialect uit haar jeugd.
Niet te lang aarzelen en treuzelen, maar beslissen.
Het was of het een of het ander, niet soms zus en dan weer zo,
'eiren-of-joeng' vond ze toen.

Waarschijnlijk is het ook een overblijfsel van de koopvaardij-jaren.
Duidelijke richtlijnen én in geval van nood ook duidelijke procedures.
Wie achter loopt in een veiligheidsoefening voelt daar onmiddellijk de gevolgen van.

Ter contrast
-en hier gaat het niét over een oefening maar om echte slachtoffers van aandoeningen- :
in de wijk hierover rijden ambulanciers al twintig jaar fout en verkeerd
en verliezen zo kostbare minuten eer ze bij het juiste gebouw zijn
en er verandert niks in die werkwijze, noch in de denkwijze van de organisatie.

Dit soort aanmodderen maakt mij onrustig: morsig denkwerk.
De redenering van : het loopt mank en wat dan nog, wij doen toch ons best ?
Geen kop die er aan denkt dat 'zijn best doen'
misschien niet voldoende goed is,
misschien zelfs onder de middelmaat.

Terwijl er zeer simpele oplossingen bestaan, die niks te maken hebben met (manke) elektronica.
Het stratenplan van dat woonpark memoriseren bvb.
Maar dat doen ze niet.

En dit is zo’n situatie waar ik bangig van wordt. Niet van de stratensituatie
maar van de mensen die de paar toegangswegen niet willen onthouden.
Het zijn er maar drie aan de noordzijde, via onze straat,
en twee aan de oostkant, via de Ekerse Steenweg.
Vijf toegangswegen maar, en toch loeien ze regelmatig de verkeerde binnen.
Bij het buitenrijden gaat de sirene dan af.
Minuten lang zoeken naar de juiste toegang gebeurt in stilte.
De wagen met de ladderlift volgt dan, rood van schaamte.

Bovenstaande is maar één voorbeeld.
Zo heb ik er nog.
Mogen wij bang worden van de breinen die instaan voor de hulp?

m
30/10/2017

De geschreven letteren.
Als lezer
ben ik in direct contact met het werk van de auteur.

De gesproken letteren zijn niet echt iets voor mij.
Als toehoorder
ben ik te afhankelijk van de interpretatie van de vertolker.

Behalve wanneer de brenger van het werk Wim Helsen heet.
Wanneer Helsen voordraagt maakt dit mens direct tijd. Of toch zo snel mogelijk.
Niet omdat hij dat zo goed doet, maar omdat hij geen pretentie heeft.
Of toch niet zichtbaar.

Toen Helsen in 2006 gedurende een seizoen als Vriend van de Poëzie
elke avond Man bijt Hond afsloot, was ik verkocht.
'k Werd fan van die kwiet, van zijn manier van voordragen,
maar vooral van de context die hij bracht
met een inleidinkje en een uitleidinkje:

          absurdistische stijl
          complexe structuur
          zijlijnen en gedachtesprongen
          overdrijving
          herhaling
          vrije associatie zegt Wikipedia

En nu is hij terug. Maar gans anders. Als gastheer.
Op Canvas, met 'Winteruur', het derde seizoen.

          Een kort en simpel programma waarin Wim Helsen
          interessante gasten uitnodigt voor een gesprek over
          hun favoriete tekst en de schoonheid van het geschreven woord.
          De gasten kunnen schrijvers of acteurs zijn,
          maar net zo goed ondernemers, sportlui, nonnen, wetenschappers of kunstenaars. 

Vermits ik Wim Helsen voorlopig nog altijd vertrouw met mijn ogen dicht,
vertrouw ik ook zijn keuze van de gast, al weet men niet wat die zal meebrengen.

          Wim vraagt zijn gasten een korte tekst mee te brengen
          die voor hen een bijzondere betekenis heeft, hen inspireert of beïnvloedt.
          Dat kan een korte passage uit een boek zijn,
          een geboortetekst of begrafenislied, een trouwbelofte,
          een gedicht, een citaat uit de bijbel,
          een stuk uit een speech, een songtekst,
          een spreuk of een krantenartikel.

          Wim polst naar de reden waarom de gasten juist die tekst gekozen hebben,
          wat ze erin lezen en wat deze voor hen betekent.
          Biedt hij soelaas, hernieuwde energie en inspiratie?
          Kunnen ze ermee lachen of zijn ze erdoor ontroerd?
          Een kort, authentiek en eerlijk gesprek van tien minuten.
          'Winteruur' staat voor eenvoud en beperking.
          In stilte luistert de hond Boris mee.

          Omdat iedereen wel een tekst heeft die zijn of haar leven beïnvloed of geïnspireerd heeft.
          Omdat de aandacht voor tekst en gast vreugde, ontroering en inzicht bezorgt.
          Omdat een gesprek ons anders kan doen kijken naar de tekst, maar ook naar de gast zelf.
          En omdat iedereen graag naar een hond kijkt.
                     http://www.tv-visie.be/nieuws/belgie/wim-helsen-met-nieuw-programma-winteruur-op-canvas_74545/

Helsen met Winteruur op Canvas
van ma t/m do, telkens na 23h, een dag minder als er voetbal is.
23h is een ontiegelijk uur, ’k weet het. Zo laat blijft geen mens nog wakker.
Gelukkig is er Canvas.be en met telkens 1 dag vertraging komt Wim Helsen op dit blog.
Zodoende hebben we vanaf morgen regelmatig een gast, al weet hij het zelf niet.

De randinformatie bij elke aflevering
maakt natuurlijk deel uit van de service van dit huis.
tt,
m

waarom makkelijk als moeilijk óók kan?

Sinds een paar weken zendt VTM op woensdag het programma Kafka uit.
Over bureaucratische toestanden. Daarover een verhaal.
Een recent verhaal en kafkaiaans ^{tot de derde macht}.

Elke overeenkomst met
bestaande personen of
bestaande situaties of
bestaande bankfilialen in
bestaande gemeenten,
is natuurlijk totáál toeval.
-----------------------------

vr-20/10-15h30.

Ze is terug thuis van Acente-kantoor in Bekeren-Dorp.
Het document ivm de nalatenschap van haar Moeder had ze daar
vandaag kunnen ondertekenen, maar Bekeren kreeg het document
met de handtekeningen van haar beide zussen niet in beeld, niet op het scherm.
Het document was niet te vinden.

Acente-Bekeren in het Noorden van het land belt met
Acente-Kullen in het Verre Oosten van ons land en moet blijkbaar
eerst uitleggen dat die procedure wel degelijk bestaat en gangbaar & legaal is,
dat de handtekening van de mevrouw op een gescand document dan volkomen geldig is,
ook al ligt het document in Kullen en niet in Bekeren.
De scan volstaat. Was Kullen daarvan niet op de hoogte?
Tot daar aan toe.

Maar Bekeren kreeg dat document met de handtekeningen niet op het scherm.
Heeft u enig idee hoe dat kan? vroeg Bekeren aan Kullen.
Omdat iemand in Kullen dat document nog niet had gescand, zei Kullen. Lees : had nagelaten te scannen.
Dan wachten we wel eventjes op de scan, antwoordde Bekeren.
Jamaar! de Persoon die zich daar mee bezig houdt is er vandaag niet, schoof Kullen het probleem op.
Die is twee dagen naar de opleiding, vandaag vr-20/10 en ma-23/10.
Kan iemand anders het document dan scannen aub? vroeg Bekeren.
Nee, dat kon niet, antwoordde Kullen.

Kan daar maar 1 iemand scannen?

Di-24/10 zou Bekeren contact opnemen met Kullen, dat was het voorstel. Eerste job in de ochtend.
Ach nee, in de namiddag vanaf 14h pas want het filiaal in Kullen is op dinsdagvoormiddag gesloten.

Ook voor administratief werk of intern verkeer? Is het kantoor dan onbemand?

Kullen weerde zich nog efkes, het document was niet gescand omdat die mevrouw
in eerste instantie wel gezegd had dat ze hier zélf zou komen tekenen hoor!
En dié opmerking Dierbare Mensen, was regelrechte flauwekul.

In die eerste instantie dat ze haar best zou doen om langs te komen.
Ze weet al sinds 2010 dat ze over haar verplaatsingen geen gedecideerde uitspraken meer moet doen,
daarvoor is de energiehuishouding in haar lijf te grillig.
En dat had ze meer dan één keer vermeld in de vijf of zes telefoongesprekken met Kullen, haar grillig energieniveau.
Wat had ze moeten doen opdat ze dat ginder zouden snappen, in Kullen.
Haar medisch dossier opsturen?
Per scan?

Nu vraagt zij zich af

- waarom het kantoor Acente-Kullen niet direct zelf voorgesteld heeft 
  iets met het kantoor in Bekeren te regelen,   hetzij via interne post, hetzij langs elektronische weg. 
  Beide systemen zijn courante procedure binnen de Acentenbank, 
  weet zij na twee telefoontjes met het hoofdkantoor in ’t Stad.
- waarom Acente-Bekeren-kantoor wél direct mee was met haar uitleg, van bij het 1^ste en enige telefoontje
  en wél zelf met die oplossing voor de pinnen kwam.

Interne post gaat hier niet meer met kar en paard, maar weet Kullen dat al?

Dinsdag namiddag

di-24/10 - om 15h50 heeft ze bij Acente-Bekeren het document getekend.
Vier volle dagen later.
Mevrouw Acente-Bekeren zou het direct scannen en mailen, maar
ze kon niet direct de balie verlaten omdat de vervanger in gesprek was met twee andere klanten.
Zodra ze de balie kon verlaten zou ze de drie bladen verzenden.
Nog voor 17h.

- Dan mag ik mijn zussen mailen dat het nu in orde is? vroeg de ondertekenaarster.
- Ja, dat mag u zeker, antwoordde mevrouw Acente-Bekeren.

Nu hopen we maar dat ze woord gehouden heeft én dat ze niet haar voet verzwikte op weg naar de scanner,
of dit is niet het einde van het verhaal.

Ze zou het document rechtstreeks naar het hoofdkantoor mailen, niet naar Kullen.
Dat is dan een hele omweg bespaard. Niet in mailsnelheid, wel in reactiesnelheid.
-------

Wat heeft de ondertekenaarster van deze episode geleerd :

1/ voor informatie moet men bij kúndige mensen zijn
2/ om die kundige mensen te vinden moet men zelf blijven rondbellen tot men hen vindt of het blíjft Kafka en
3/ dat ze 's namiddags geen verplaatsingen meer moet doen want daarna is ze op, low-low energylevel.

En de VTM maakt over dit soort situaties een amusementsprogramma …

m
29/10/2017

rood en wit en giftig

Als een kind vraagt waarom, wat antwoordt men dan over
dat mooi rood met witte stippen?



Een gedegen uitleg geeft men dan, want die paddestoelen zijn giftig.

Als kleuter vond ik dat sommige witte stippen op havermoutvlokken leken.
Die vlokken moesten mee naar huis, want havermoutvlokken zijn niét giftig.
Dat wist ik heel goed, havermoutpap is lekker.

Ooit zat ik aan die witte stippen te pulken en plots moesten we snel
terug naar de bewoonde wereld omdat er absoluut
handen gewassen moesten worden … dat soort gedoe!
En voor niks! Want eigenlijk is er niks giftigs.
Het rood van die paddenstoelen is gewoon frambozengelei en
de witte stippen zijn geklopt eiwit, dat weet ik nu en dat gaat gewoon zo:

 
Foto’s van Akiko Ida en Pierre Javelle, Parijs.
Voor meer over hen en hun miniatuurtjes met voedsel :
klank aan, geen ondertitels
https://www.youtube.com/watch?v=S-s_0RBmZVI
04min28

m
EZW-10/2012

Yuja Wang & drie korte stukjes muziek

Haar optreden in 2008 Verbier Festival. Ze bracht
Cziffra's herwerking van de Vlucht van de Hommel van Rimsky-Korskakov.

voor wie wil, klank aanzetten
http://www.youtube.com/watch?v=8alxBofd_eQ
01min43

Toen ik deze versie gezien had dacht ik dat er trucage mee gemoeid was,
dat haar vingerwerk een beetje versneld weergegeven werd.
Daarom ging ik wat verder rondsnuffelen op You Tube.
‘k Vond er onderstaand filmpje, daar is haar lichaam tegelijk met de handen in beeld
en haar lichaam beweegt niet versneld. Geen trucage dus.
Het zijn echt haar vingers die zo snel zijn … 

klank aanzetten !
http://www.youtube.com/watch?v=c1ogcp8_bdk
01min53

Waarom deze versie me aan tabasco doet denken weet ik niet.
Misschien de kleur van haar kleed.
Toen ik het stuk vanmorgen voor de x^ste keer beluisterde proefde ik tabasco.
Dit geheel terzijde natuurlijk.

Kermille, ‘k wou dat ik kon typen aan het tempo dat Mevr Wang speelt,
’t zou hier nogal vooruit gaan hé, de teksten zouden ons rond de oren vliegen.
Och nee, misschien is het wel rustig zo, zoals het nu gaat.

In een van de commentaren die onder het filmpje staan schreef iemand
"Ze speelt piano zoals Bruce Lee dat zou aanpakken".
Daarom ben ik gaan kijken of ze Rondo a la Turca (Mozart) op haar repertoire heeft.
Jawel. Lichtelijk bewerkt, maar wel het Rondo.

In dit filmpje komt haar gelaat in beeld.
Kijk hoe ze er plezier aan beleeft, zoiets is mooi om zien.
En de zaal voelt dat natuurlijk, haar gedrevenheid.
Dat zijn magische momenten als een solist het publiek mee ín de muziek krijgt.
En achteraf is er de ontlading, het gejuich luider dan het applaus.

staat de klank nog aan?
https://www.youtube.com/watch?v=wSbCmSOGLaQ
02min46

m 
voor de volledigheid: https://nl.wikipedia.org/wiki/Yuja_Wang
http://nl.wikipedia.org/wiki/Georges_Cziffra
EZW-10/2013, bijgewerkt

hij had niet eens gemerkt dat de jongste terug gelopen was

1992, Borsbeek, bij de brievenbussen
Mevr. Sonnati van het gelijkvloers was daar ook.
Zij was pas sinds enkele maanden onze buurvrouw.
Ze was toegekomen met twee dochtertjes, zij bleek en tenger.

Het gelijkvloers had achteraan een tuintje van een zakdoek groot met een poortje naar de inrit
die parallel liep met de tuintjes.
Die inrit voor de rij garages was een speelplein voor het klein grut.
Op de gelijkvloerse verdiepingen woonden nog een aantal jonge gezinnen,
gezelschap was er vanaf de eerste dag.

Veel kwamen wij Mevr. Sonnati niet tegen,
ze vertrok ’s morgens met de kinderen en ze gebruikten het poortje van haar tuintje, niet de voordeur.
Heel af en toe zagen we mekaar bij de brievenbus.

Na verloop van tijd zag ze er rustiger uit, en minder bleek. Steviger. Overeind.
Een moeder met twee dochtertjes. De jongste droeg een brilletje.

En vandaag was daar dus een man. Duidelijk de vader van de kinderen.
Hét stereotype van wat vaderschap niet is.
De bling, het soort wagen, de kledij, de manier van lopen …
de Snelle Eddy uit de Dorpsstraat. Geen vadermateriaal.

Was dat specimen wel bekwaam om kinderen onder zijn hoede te hebben?
Het bezoekrecht was denkelijk gewoon een zet in de echtscheiding,
bezoekrecht als tegenhanger van de alimentatieplicht.
Om het plat te zeggen : hij wou waar voor zijn geld, hoewel hij met die waar geen blijf wist.
Geen grein belangstelling, zijn dochtertjes zouden hem na een uur danig vervelen.
Eigenlijk liep hij er nu al verveeld bij.
Denkelijk dacht hij
aan interessanter bezigheden dan twee kleine meisjes bijhouden en
aan de bimbo die hem daarbij zou assisteren.
Hij had niet eens gemerkt dat de jongste terug gelopen was en zich zwijgend vastklampte aan haar moeder.
Zo bleven ze een paar tellen staan.
Dan maakte Mevr Sonnati zachtjes de handjes los, draaide het kind en gaf het een kneepje in de schouder.
Gehoorzaam, gedwee, ging het kind haar zusje achterna.

Mevr Sonnati keek hen na tot ze de hoek om waren.
Ze hield haar hand voor de mond. Haar ogen waren groot van onrust en ongeloof.
Ongeloof dat ze haar kinderen had meegegeven aan een onverschillige paljas.

En ik vond geen woord om haar te helpen. Geen enkel.

m
28/10/2017

Sesamstraat vind ik een geweldig programma,
ik kijk er sinds enkele maanden ongeveer elke morgen naar op NPO3, kanaal 20 bij Telenet.
‘k Ben blij dat ze het programma nog uitzenden, want er is alarm, lees en huiver:
http://www.weekend-online.nl/nieuws/24769/aart-staartjes-sesamstraat-stopt-binnen-anderhalf-jaar# <- kort artikeltje.

Tot 1983 werkte de BRT er aan mee.
In 2010 nam Paula Sleyp afscheid, zij was vertel-oma.

Na Elmo is Cookie Monster mijn favorietje in Sesamstraat.

http://www.khou.com/entertainment/television/15-things-you-should-know-about-cookie-monster-happy-47th-birthday/346128468

Hij doet wat geen enkel kind, geen enkele mens klein of groot, wat niemand mag :
zich ongegeneerd volproppen. Met koekjes dan nog wel !

De aflevering gaat over de betekenis van het begrip belangrijk,
en dit fragment zegt dus : Koekjes zijn Belangrijk
klank aanzetten,
http://www.youtube.com/watch?v=I5e6ftNpGsU
01min34

Op een dag zat Cookie Monster aan de computer
en plots was er paniek, é-norm :

http://picchore.com/comics/delete-cookies-comic/
----------------------------------------------

Op 10 november 1969 begon in de Verenigde Staten Sesame Street,
een educatief programma dat kinderen in achterstandswijken
spelenderwijs van hun leerachterstand wilde afhelpen.

Sesamstraat was jarenlang een samenwerkingsproject van de NOS en de BRT,
omdat het maken van het programma voor alleen de NOS of de BRT te duur was,
mede door de rechten die afgedragen moesten worden aan Children's Television Workshop in New York.
De BRT zette de samenwerking stop in 1983, op het ogenblik dat zij Het Liegebeest begon uit te zenden.

Naar mijn idee waren die drie jaargangen van het Liegebeest een zeer pover inruilen.
Het Liegebeest haalt het niet bij Sesamstraat, niet qua bereik leeftijdscategorieën, en al zeker niet qua opzet.

Elke aflevering begint met een scène in de straat met
Tommie de hond, de muis Ieniemienie, de vogel Pino en/of het biggetje Purk
aangevuld met menselijke personages.
In de beginscène komt het thema van de aflevering aan bod,
zaken over sociale omgang zoals eerlijk delen, ruzie, vriendschap, verdriet. 

De Nederlandse filmpjes worden afgewisseld met nagesynchroniseerde Amerikaanse tekenfilmpjes
waarin letters en cijfers geleerd worden en
filmpjes met poppen van Jim Henson verwerkt worden, die bekend is van zijn Muppets.
De belevenissen van de poppen Bert en Ernie zijn een markant onderdeel van Sesame Street.

Die twee tonen iets over absurditeiten, want absurditeiten bestaan ook.
Tja, het is een opvoedkundig programma hé. Ongeveer alles komt aan bod.

Het programma bestaat voor 40% uit Amerikaanse items en 60% uit Nederlandse.
Er zijn ruim 30 Nederlandse schrijvers die hun bijdrage leveren aan het programma in de vorm van
scenario's voor straatscènes, gedichten, liedteksten en voorleesverhalen.
De liedjes gezongen door de Nederlandse personages worden gecomponeerd door Henny Vrienten;
tot 1999 stond Harry Bannink hiervoor in.

Het programma wordt meestal afgesloten door een van de Sesamstraat-acteurs
die een verhaaltje voorleest voor een drietal kinderen.
Dit verhaaltje wordt vaak door een van de kinderen 'uitgeblazen' met een toeter.

m
voor de volledigheid : https://nl.wikipedia.org/wiki/Sesamstraat
en alle foto’s komen van het Net 
EZW-09/2014, herwerkt

verzetsstrijders of partizanen?

Sinds kort pas weet ik dat er een verschil is tussen
de verzetsstrijders en de partizanen van WOII.
‘k Heb het nog eens opgezocht en het komt ongeveer hier op neer :

Verzetsstrijders saboteren de vijand,
zij willen het vaderland terug vrij.

Partizanen saboteren ook de vijand,
zij willen het vaderland terug vrij
én
zij hopen daarna een nieuwe politieke orde te installeren.
In dit geval, een communistische orde.
Partizanen zijn partij-gebonden verzetsstrijders.

‘k Was zo fier als een gieter dat ik dat onderscheid zo snel gevonden had.

- Weet gij dat nu pas? vroeg LM.
- Want gij weet dat al lang zeker …
- Ja hoor!
- Uit uw Vaderlandse Geschiedenis zeker …
- Nee, van Allo Allo!
  Daar hebben ze het soms over het verschil tussen
  het verzet van Michelle en het communistisch verzet.

Awel, ’t is nog waar ook. http://nl.wikipedia.org/wiki/'Allo_'Allo!#Verzet
Ik zal in ’t vervolg wat beter moeten opletten
wanneer ze dat filletonneke nog eens (willen) hernemen.

Mijn ma kon die serie niet zien. Niet zién.
Als ze nog maar die uniformen zag werd ze al ziek.
Dat het een komische reeks was veranderde daar niks aan.
De Duitse uniformen waren er teveel aan,
ze trokken herinneringen aan doem, wanhoop en angst tevoorschijn.

m
EZW-10/2014, herwerkt

een nieuw jaar

Het academiejaar 2017-2018 is nu een maand bezig, ongeveer.
Alle mensen met studerende kleinkinderen wens ik sterkte en uithoudingsvermogen.
De kleinkinderen zelf ook natuurlijk, hen wens ik ook volharding en zo,
maar mijn eerste bekommernis is toch de gemoedsrust van hun (groot)ouders.

Een aantal jaren geleden hing tussen keuken en woonkamer,
-de drukste passage in het huis van mijn zus Laura-
een bericht, ingekaderd en achter glas.
Zo te zien was het op chic papier gedrukt, zo met die dure gerafelde randjes.
De tekst was : 

Onze beste wensen voor het Nieuwe Jaar 

Als het aan ons ligt

komt er dit jaar niemand door

 
In een huis met twee studenten en twee scholieren?
'k Snapte het niet.
- Kijk eens goed van wie dat komt, zei Laura.

En helemaal onderaan het blad
stond in piepkleine lettertjes  

u aangeboden door Durex

Gemoedsrust is onbetaalbaar.
m
HiH-10/2015

daden met een bepaalde karakteristiek zullen
gevolgen van dezelfde karakteristiek veroorzaken

Er bestaat nog gerechtigheid in de wereld. Enfin, die dag toch.

1999, vroege herfst. Het was al vrij fris, maar de zon scheen en
het was droog weer dus gingen we wandelen met Moeder-LM.
"Buitenlucht en UV" had de kinesist van het huis gezegd.
"Wanneer het weer het toelaat: naar buiten. Niet achter glas blijven zitten."

Vermits Moeder toen al in een rolstoel zat hadden we haar ingeduffeld
met een aantal lagen kledij, het geheel afgetopt met twee geruite plaids.
Haar winterse wandeloutfit stond toen nog niet op punt.
Wat betreft kleur en stijl liet het tenue te wensen over.
Het was een samenraapsel, een beetje 'kleurrijk' misschien.
De rood geruite dekentjes vloekten met de oranje wanten,
maar we hadden nog geen andere. En het was ons om de buitenlucht te doen.
En om verandering van omgeving, de afwisseling. Niet om de show.
En ze was warm ingepakt, dat was het belangrijkste.
Enkel haar neus, wangen en ogen waren onbedekt.

We stapten traag de dreef af.
Hoe trager hoe beter, dan 'waaide' het niet in haar gelaat.
En dan kon ze de voortuinen bekijken.
Niet dat daar nog veel kleur te bekennen viel.
We hoopten gewoon dat iets haar blik zou vangen, al was het een plaasteren kabouter.

Aan het einde van de dreef is een taverne met tuinterras.
Het is een grote tuin met oude bomen, bijna een park.
Er staan speeltuigen voor de kleintjes.
Kleintjes waren er niet, het was al wat koud.
Er is ook een hoenderhof achterin,
maar daar konden we met de rolstoel niet bij omdat het grasveld te hobbelig is.
Het tuinterras was nog open.

Uit de wind en in de zon zaten een tiental mensen,
overwegend senioren, goed ingeduffeld te genieten van de buitenlucht.
Het rook naar aarde, de plantenwereld was al ingedommeld.
Misschien zouden de aroma's van de buitenlucht Moeder uit haar verstarring halen ...

Twee tafels verder zat een echtpaar, mid-dertigers in modieuze skikledij.
De zonen (9 en 12j schatte ik) waren op het grasveld aan het ravotten.
Misschien zou hun beweging Moeders belangstelling even wekken?

Onze warme choco's werden gebracht.
We roerden in de choco's, keken naar de twee jongens en
we hoorden ergens een vogel fluiten.

Van opzij zag ik een oranje want omhoog komen.
Met een traag breed armgebaar wees Moeder naar de tafel van het echtpaar.
Daar stonden een theeglas, twee frisdranken en een glas donkere trappist.
Iets op die tafel had haar aandacht.

Een paar tellen later opnieuw dat wijds gebaar.
Daarbij leunde ze nu ook voorover.
Om ons iets aan te wijzen?
De donkere trappist contrasteerde fel met de witte tafel.
Het glas fonkelde in de zon.
Het stak boven de andere glazen uit, koninklijk bijna, op zijn voet.
"Ja Moeder, mooi hé."
Moeder had héél eventjes op iets uit de omgeving gereageerd,
LM en ik beschouwden dit als een succes,
we noemden het uitstapje al geslaagd.
Die kleine vreugde werd ons niet lang gegund.

De modieuze dame aan de andere tafel stootte haar man aan en
wees met haar kin in onze richting.
Weinig subtiel.
De man keek naar onze tafel, knikte eens vriendelijk en
draaide zich terug naar zijn vrouw.

De vrouw bleef verstoord onze richting uitkijken, alsof Moeder
op een af andere manier de grens van de privacy overschreden had.
Bij elk nieuw armgebaar van Moeder stootte de vrouw haar man aan en
keek nog meer verstoord. 

Gelukkig liet de man dat aan zich voorbij gaan.

Nu zat zij Moeder openlijk aan te staren.
Zonder ons uit het oog te verliezen nam ze haar tasje van tafel en
plaatste het achter zich op de stoel.
Alsof Moeder een hooligan was
die zou recht springen om iets van die tafel te grissen.

Haar gestaar begon ons te storen.
In deze gemeente zijn twee rusthuizen.
De bewoners ervan komen al eens buiten.
Had mevrouw nog nooit een demente bejaarde van dichtbij gezien?

Moeder maakte opnieuw dat vaag armgebaar
en met een vergoelijkende glimlach
gaf ik teken aan de dame 'niet op letten'.
Maar het mens bleef ons verstoord en argwanend in het oog houden.
Met één hand trok ze haar kraag wat dichter, als om zich te beschermen.
Dacht ze dat dementie besmettelijk is?
Mogen mensen die een beetje anders doen niet in openbare gelegenheden komen?
Vond ze de aanblik storend? Waarom keek ze dan niet de andere kant uit?
Kon zij niet doen zoals haar man. Die zat een kwartslag gedraaid, zodat
wij uit zijn blikveld waren en hij zijn zonen in het oog kon houden.
Haar surveillance werd ronduit belachelijk.

Plots stootte de man háár aan en zei iets.
(Vond hij ook dat het lang genoeg geduurd had?)
Met een ruk draaide de vrouw haar hoofd om,
liet een hoog luid langgerekt "O NÉÉ!" horen en kwam half uit haar stoel.
Was een van haar zonen uit het klimrek gevallen?

Alle terrasklanten keken nu naar de twee jongens.
Ze stonden allebei rechtop, zo te zien was er niets aan de hand.
De oudste van de twee stond in profiel, opzij van het klimrek.
Onder het bewonderend oog van de jongste stond hij
met uitbundige zwaaibewegingen, een Pallieter waardig,
het klimrek te besproeien !

Mevrouw zakte terug in haar stoel, hoofd tussen de schouders,
ze kromp letterlijk ineen van schaamte.
LM en ik durfden elkaar niet aankijken, we voelden lachkriebels komen.
Heel even probeerde ik nog de grijns van mijn gezicht te vegen, maar dat lukte niet.
Een paar tellen later zaten we hardop te schateren,
zoals de andere mensen op het terras,
puur uit ongegeneerd leedvermaak met de moeder haar gêne.

"Voilà, hikte LM,
er bestaat nog gerechtigheid in de wereld" en
hij veegde de tranen van zijn gezicht.

De vrouw stond op, nam haar tasje, rechtte haar rug:
"Roep de jongens en ga binnen betalen" commandeerde ze haar man.
En zij verdween richting parking.
Het hoofd geheven.
Stervend in stijl.

m
EZW-03/2004 – HiH-10/2014, herwerkt

Van de Voice kijk ik naar de audities en daarna volg ik het programma niet meer.
De audities vind ik interessant. Waarom weet ik niet.
Misschien om de concentratie van de coaches.
Navenant de kandidaat gokken we welke coach de stoel zal draaien.
Hier nog een verhaal over een auditie, maar niet bij de Voice.

Een jongedame komt zich aanbieden voor een talentenprogramma
en zegt tamelijk schuchter tegen de man achter het bureau:
"Dag Meneer, ik imiteer vogels, Meneer."

De talentscout van dienst is absoluut niet onder de indruk,
hij schrapt haar naam van de lijst.
Hij kijkt zelfs niet op van zijn papier terwijl hij antwoordt :

"Ach kind, daarvan hebben we er al zoveel" wuift hij "De volgende!"

"Jammer" piept ze zachtjes en met een spijtig glimlachje
stapt ze naar het raam, trekt het open en
vliegt weg.

http://warriorgirl.blogspot.be/2009/12/flying-girl-over-copenhagen-or-my-gypsy.html van Rowena Murillo

m
EZW-10/2012