296. de ooievaar

te gast bij Wim Helsen, Kader Abdolah
met ‘De tuinman en de dood’ van P.N. van Eyck 

Een Perzisch Edelman:

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: "Heer, Heer, één ogenblik!

Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!" -

Van middag (lang reeds was hij heengespoed)
Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.

"Waarom," zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
"Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?"

Glimlachend antwoordt hij: "Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan."

P.N. van Eyck naar een verhaal van Rumi

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Abdolah in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a48/ 
11min50

Abdolah maakte zich de Nederlandse taal eigen met behulp van onder meer de kinderboeken van Annie M.G. Schmidt
en van Nederlandstalige poëzie. Worstelend met de taal begon hij zijn verhalen in het Nederlands te schrijven.

 

Over Kader Abdolah : https://nl.wikipedia.org/wiki/Kader_Abdolah 
Over P.N. van Eyck : https://nl.wikipedia.org/wiki/Pieter_Nicolaas_van_Eyck 
Over De tuinman en de Dood : https://nl.wikipedia.org/wiki/De_tuinman_en_de_dood , https://nl.wikipedia.org/wiki/Jalal_ad-Din_Rumi

digitale technieken als tijdmachine

"Chino Otsuka is geboren in Tokio (1972).
Op tienjarige leeftijd kwam zij naar Engeland.
Het onderzoek naar haar culturele identiteit loopt als een rode draad door haar oeuvre.
Aan de hand van zelfportretten verbeeldt zij haar Japanse origine
en de blijvende invloed van deze cultuur vanuit haar westerse wortels.
Haar werk draait letterlijk om de kunst van het herinneren. 
Osuka gebruikt digitale technieken als tijdmachine,
om dubbele zelfportretten de creëren.
Die tonen haar huidige zelf naast haar verleden zelf, in de verschillende fasen van haar jeugd."

 1982 + 2005, France     1976 + 2005, Japan 

1975 + 2005, Spain    1985 + 2006, UK   

1979 + 2006, Japan    1981 + 2006, Japan  

1985 + 2005, China    1977 + 2009, France    

'k Vind het verbluffend hoe ze haar huidige zelf naadloos heeft ingepast in de oude foto’s.
Zelfs de schaduwen liggen goed.

EZW-01/2014, herzien – foto’s op ware grootte : http://www.dailymail.co.uk/news/article-2535025/Photographer-meets-younger-self-stunning-double-self-portraits-use-digital-process-like-time-machine.html

Ongeveer 1970, ik was toen 17 of 18. Aan de tramhalte stond elke morgen
een jongen,  ik schat hem een jaar of twaalf, die helemaal gepakt was van een meisje.
Het jongetje stond haar aan te staren, te adoreren, met heel zijn hartje en heel zijn ziel.

De grote jongens, de stoerdoeners van veertien en ouder,
die al testosteron in hun aderen hadden -ook in de adertjes van hun brein-
waren duidelijk vergeten hoe moeilijk het soms is om twaalf jaar te zijn:
"Hij staat daar gelijk ne pier die verliefd is op de maan".
Om te zeggen dat het meisje te hoog gegrepen was voor de jongen in kwestie.
Dat het een onmogelijke verliefdheid was.
Dat zinnetje heb ik gebruikt voor

een Oud Verhaal van eigen maaksel

Er was eens een regenworm die verliefd was op de maan.
Elke nacht keek hij omhoog naar haar en zuchtte.
Bij afnemende maan voelde hij zich droef worden.
Bij nieuwe maan voelde hij zich ellendig om zoveel duisternis.
Bij wassende maan zwol zijn gemoed om zoveel schoonheid.
Bij volle maan kon hij zijn geluk niet op.

Hij zou nooit bij zijn beminde raken, dat wist hij ook wel,
maar dat hij haar van ver mocht bewonderen,
dat vond hij in zijn pierenbestaan een voorrecht.

De Maan had hem wel gezien. Al een tijdje.
Ze heeft elke nacht de tijd om alles te bekijken hé.
Maar dat wist Pier niet, dat de Maan wist van zijn bestaan.
Dat was niet bij hem opgekomen.

De Maan was gecharmeerd door die adoratie en ontroerd door zijn standvastigheid.
Op een nacht vroeg ze zachtjes : Wat zoudt ge willen, Pier?

Pier schrok en verslikte zich en bloosde. Ja-wél! Pieren kunnen blozen. 
Alleen zien wij dat op onze leeftijd niet meer omdat we ’s avond in slaap vallen voor de TV. 

"Een kus", fluisterde hij zo stil dat hij het zelf bijna niet hoorde.
Maar de maan had hem gehoord. Ze liet een van haar vingers stralend dalen tot vlak bij Pier.
Pier glom van geluk en glorie. De Maan had hem gezien en ze kwam tot bij hem.
Tot bij hem. Tot bij een saaie regenworm, een banale aardworm…

Heel voorzichtig drukte Pier een kus op de manestraal.
Hij zweefde bijna van gelukzaligheid en tegelijk kronkelde hij van zijn eigen vermetelheid.
"Het is in orde, Pier" stelde de Maan hem gerust.

En toen gleden van de manestraal duizenden en duizenden glimwormpjes.



Sinds die nacht hebben we lampyridae op onze planeet.
In liefde is zoveel meer mogelijk dan we denken.

m
EZW-HiH-01/2015, foto van : http://loves-animals.com/wp-content/uploads/2013/06/Photos-fireflies-17.jpg

wat een gedoe die dag

Het vuilnis wordt hier ’s vrijdags opgehaald. Donderdagavond zetten we de zakken buiten.
De  blauwe voor de PMD, de witte voor het restafval en het GFT gaat in de groene bakken.
We hebben vier bakken, in gemeenschappelijk gebruik met de buren,
voor een totaal van zestien appartementen.

Die bakken zijn niet elke week alle vier vol natuurlijk.
Enkel in het snoeiseizoen, dan staan ze soms alle vier vooraan. Maar nu niet.   
Er zijn nog wat buren elders gaan het overwinteren ook,
zodoende stond er vorige week maar één groene bak vooraan.

Die vrijdagmorgen merkte ik dat we ons keukenvuilbakje vergeten te legen waren.
Het was al 07h30, de vuilniswagen kon elk ogenblik langskomen.
"Geeft niet, dacht ik, we legen ons keukenafval straks wel.
Later. Wanneer de groene terug achterin staat".

Want de groene vuilbakken op donderdagavond naar de stoep rijden
en ze vrijdagmorgen terug naar het achterpleintje rijden
is het privilegie van één bepaalde man, onze naaste buur. Een neuro-buur.
Wanneer iemand anders het in zijn hoofd krijgt met de vuilbakken te rijden
komt er gegarandeerd een agressief-defensieve reactie,
in de stijl van : waddist, doe 'k 'et ni naar u goesting ofwa?
Of : Ha, dus ík doe da weer ni tegoei zeker?

Komt u dit bekend voor? Tja, iedereen kent wel zo'n specimen.

Enkele minuten later zegt LM dat hij het keukenvuilbakje gaat legen
omdat we het donderdagavond vergeten zijn.

- Zoudt ge dat wel doen, vroeg ik, de vuilkar kan elk moment hier zijn.
- Nee hoor, ik heb buiten gekeken, ze zijn nog ver.
- Misschien zit die vuilbak wel helemaal vol, zei ik.
- Dan geef ik er een lap op, deed LM kordaat.
- Ge zijt in pyjama, probeerde ik nog snel.
- In training! verbeterde hij.
- Ô, pardon.

En gelijk ik LM in de lift hoorde stappenkwam de vuilniswagen voorgereden.
De man nam de groene vuilbak, haakte hem in en deed hem leegkiepen.
Met twee naschokjes. Leeg dus. En er was nog geen LM in zicht.

‘k Ben niet blijven kijken hoe het verder ging. Ik heb me laffelijk terug getrokken in de badkamer.
Met de douchekop op 'luid geklater', dwz dat ik  het eerste kwartier niet aanspreekbaar ben voor
de eventueel gefrustreerde echtgenoot op dit adres.

Toen ik gewassen en gestreken in de woonkamer kwam was LM alweer zijn zonnige zelve. 
- Ge had geen chance met het emmertje hé, zei ik gepast meewarig.
- Nee, zei hij. Ik kwam te laat.
- Ge hebt ons emmertje toch niet geleegd in de lege groene bak?
- Jawel.

Ik hapte naar adem. Want voor de sergeant van hiernaast is zoiets regelrechte sabotage. 
- En van eerlijke schaamte heb ik de vuilbak ook naar achter gereden, zei LM. 

En dát, dames & heren, noem ik dapper. Dom, maar dapper.
Hopelijk krijgt dit relaas geen vervolg. 

m 
03/2013, HiH-01/2015, herzien

Denk er aan dat het (perfect) mogelijk is
het oneens te zijn
zonder daar moeilijk over te doen. van P²

Deze drie lijnen heb ik toen in grote letters op een klein papiertje geschreven
en op de rand van mijn scherm geplakt. 
Op het prikbord vlak voor mijn neus hangt ook een gedachte van haar
maar de drie lijnen van die dag wou ik dichterbij hebben.

Daarom plakt het papiertje op de rand van het scherm
als een wimpeltje van troost in dagen van deining, wanneer er moeilijk gedaan zal worden. 
Dan lees en weet ik dat al zeker één persoon er van overtuigd is
dat het ook anders kan.

m
EZW-01/2014, met dank aan P² voor die toen profetische lijnen

lumbale ellende

Een aantal jaren geleden had LM een nieuwe laptop nodig.
De oude had het plots begeven. Op het meest onmogelijk moment natuurlijk,
we stonden op vertrekken voor een contract van vier maanden.
Daarom wilden we een model dat in voorraad was,
dat we direct konden meenemen want een exemplaar met leveringstijd was geen optie.

In het dorp achter ons was toen nog geen computerboer dus reden we efkes naar de Bredabaan, 974
de keten van het huishoudelektro, die met hun Akte van Vertrouwen.
Het filiaal dat dicht bij de splitsing met de Kapelse steenweg ligt.
Want er is er nog een filiaal op Bredabaan nr 891 ook.

De verkoopbalie voor de meeneemartikelen staat vlak bij de inkom.
Daar zegden we dat we kwamen voor een laptop.

O, dan moet u bij Lina (of Gina?) zijn, deed degene die ons te woord stond en
hij wees vaag naar links waar we een dame in een donkerrood vestje
naar achter zagen verdwijnen. Hij riep haar en gebaarde naar ons.
Lina gebaarde naar achter.
"Ze komt zo terug" zei de jongen.

LM en ik slenterden haar achterna, denkende dat ze naar een klant geroepen was
om uitleg te geven over een artikel, maar ze liep door naar het Witgoed
(die hebben een eigen balie met eigen personeel) en verdween in een deur tussen twee koelkasten.

Sanitaire pauze dachten wij. Moet ook gebeuren hé. 
Twintig minuten hebben wij daar rondgedrenteld.

Ondertussen stond mijn rug in brand van het rondslenteren en het staan wachten
want er was nergens plaats om te gaan zitten.
Oja, aan de tafels bij het Witgoed stonden wel stoelen,
maar daar wilden ze me niet hebben omdat we voor een laptop kwamen.

Na 20 minuten rechtstaan en slenteren,
toen Lina-Gina eindelijk tevoorschijn kwam van tussen de koelkasten,
bleek dat ze een koffiepauze met rookstop gehouden had.

Mijn lumbalen stonden in brand van het slenteren en stilstaan
zonder te kunnen gaan zitten en ja, ik had platte schoenen aan.
Altijd wanneer er moet gewinkeld worden.

Gina-Lina verkoos een pauze boven een mogelijke verkoop.
Als die laptop niet zo dringend geweest was …

Ik heb jaren geholpen in de winkel van mijn pa.
De klant ging voor. Wij lieten vallen-wat-valt wanneer we de winkelbel hoorden,
koffiepauze, middagpauze, rookpauze, plaspauze … de winkelbel was ongeveer heilig.

Tot de volgende namiddag was ik geen mens meer van de rugpijn
en lag ik op de sofa, op van de zenuwen ook want een tanker wacht niet.
Eigenlijk moest ik bagage maken ipv rugpijn te hebben.

Twee dagen later stond ik toch mee in de luchthaven,
mét de bagage min of meer komilfoo -maar ik weet niet meer hoe-
klaar voor een lange vlucht. Die ik overleefd heb. Ik weet niet meer hoe. 
‘k Had één geluk: het schip waar we naar toe moesten lag
niet aan de boei of op anker. Het lag tegen de kaai.
Ik ben aan boord geraakt. Maar ik weet niet meer hoe.

Na een week platte rust was ik er door.
Tien dagen lumbale ellende door één ongeïnteresseerde verkoopster.   
Ze heette Gina, men zegge het voort. Of Lina.

m
EZW-07/2012, HiH-01/2015, bijgewerkt

Twee meisjes in een kano. Een kano op een plek in de Shannon.
De Shannon is dé rivier van Ierland.

Op 00min23 beginnen de bewegende beelden.
Op 00min26 begint het spektakel, spreeuwen die zwermen.
Op 00min50 wordt het werkelijk spectaculair.
Dat mogen/kunnen meemaken van uit een kleine kano, ‘k durf er niet aan denken.
Het lijkt me overweldigend.

Klank voldoende luid zetten,
dan hoort ge de meisjes naar adem happen en ook het gedruis van de zwerm.
Dat zou moeten klinken als een stortbui.

Verschríkkelijk jammer dat er muziek bij geplakt werd.
Het geluid van de zwerm, alle oorspronkelijke geluiden verdwijnen naar de achtergrond.
De muziek maakt volgens mij het indrukwekkende van het moment kapot.
Jammer.

Toch efkes kijken, twee minuutjes.
http://www.youtube.com/watch?v=iRNqhi2ka9k 
02min00

m
EZW-01/2014, http://nl.wikipedia.org/wiki/Zwermintelligentie, http://nl.wikipedia.org/wiki/Shannon_(rivier) 

Een jaar of vijf/zes geleden was mijn zus Tina op een talencursus in St. Petersburg
en elke avond skypten we ongeveer een kwartiertje.
Ik had toen nog geen camera op de laptop, enkel de hoofdtelefoon.
Tina vond dat ik dringend een webcamera moest kopen en dat was ik toen van plan ook.

Ginder ter plaatse deelde ze het appartement met drie andere cursisten.
Enkel in het gemeenschappelijk gedeelte was internetaansluiting voorzien.

Op een keer zeggen we slaapwel en ik zie Tina wegwandelen van haar laptop.
Ik dacht dat ik verkeerd begrepen had en dat ze iets was gaan halen om me te tonen.
Daarom wachtte ik nog efkes om te kijken waarmee ze zou terugkeren.

Dan zag ik een medebewoonster langskomen 'en petite tenue'.
Het meisje zag duidelijk niet dat de webcam van Tina nog aan stond.
Er gingen een minuut of twee voorbij eer ik besefte dat Tina wel degelijk gaan slapen was
en dat ik in de woonkamer van de mensen aan het binnenkijken was. 
Toen dacht ik : oei, dat kan mij ook overkomen, vergeten iets af te sluiten.
En op mijn laptop kwam geen webcamera te staan.

De volgende laptop (deze) heeft het camera-oogje ingebouwd.
Dat oogje heb ik ongeveer onmiddellijk afgeplakt. En het gaatje van de microfoon erbij.
Niet omdat ik al wist van hackers, -mijn cent is pas later gevallen-
maar omdat ik zo verstrooid ben dat ik zou kunnen vergeten het systeem af te sluiten.
Vandaar afgeplakt. Wat Tina doet lachten, ze vindt het een oplossing à la bobonne.
Over toen in St. Petersburg heeft ze het niet meer.

Oubollig of niet, er is beeldmateriaal op ’t Internet dat mensen hetzelfde doen, het camera-oog blinden.
Er bestaan zelfs webcamblockers in de handel. Die zijn een beetje netter en wat minder oubollig
dan mijn stukje plakband met een papiertje eronder of dan onderstaand huismiddeltje: 


foto van ’t Net - webcam blocker

Dit gezegd zijnde, als men binnenraakt in de software van een computer
raakt men ook binnen in de software van de camera, dus in onze privé-omgeving.
"Met 2 muisklikken kan je meekijken in iemand zijn woonkamer",
daarover ging de uitleg in een uitzending van ooit Reyers Laat.
Hier volgt het fragment.
Bij de link:
onder het schermpje dat in beeld komt staan drie kleinere met foto.
De middelste foto aanklikken, die waarop IT-man Nico Cool staat.

 Nico Cool

http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/videozone/programmas/reyerslaat/2.37278 
13min20, voor wie tijd heeft. 

m
HiH-01/2015, https://nl.wikipedia.org/wiki/Reyers_laat , met dank aan TP

te gast bij Wim Helsen, Peter Verhelst
met ‘Evenmin’ van Samuel Beckett

heen en weer in schaduw van binnen naar
buitenschaduw
van ondoordringbaar zelf naar ondoor-
dringbaar on-zelf via geen van beide
als tussen twee verlichte nissen waarvan
deuren ooit? zacht gesloten, ooit weg-
draaiden van, en zacht terugkeerden
heen en weer wenkten en zich
afwendden
ongeacht de richting, gespitst op de
een of andere glimp
ongehoorde voetstap enkel geluid
tot ze tenslotte voorgoed stilblijven, voor
goed afgewend van zelf en ander
waarna geen geluid
dan zachtjes onverwelkend licht op dat
ongeachte en al evenmin
onuitsprekelijke thuis

voor de componist Morton Feldman, 1962, vertaling Stefan Hertmans

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Verhelst in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a47/ 
12min07
 

Over Peter Verhelst : https://nl.wikipedia.org/wiki/Peter_Verhelst 
Over Samuel Beckett : https://nl.wikipedia.org/wiki/Samuel_Beckett   
Over Stefan Hertmans : https://nl.wikipedia.org/wiki/Stefan_Hertmans 

Karin is de zus van Peter. Haar zoontje heet Darren en was toen 5+j. Peter & Diana hebben twee dochters.
Darren is de jongste van het grut. Na school is hij dagelijks bij hen, tot Karin hem komt oppikken.
Wij mailen omdat Peter de taal van zijn moeder wil onderhouden, dat is niet zijn moedertaal.
De verhalen zijn de zijne, de woorden zijn de mijne.

plannen voor een huwelijksverjaardag

Binnenkort zijn Diana en ik tien jaar getrouwd (14/02) en ik heb al gereserveerd in een lekker restaurant.
Het aperitief zouden we thuis nemen en als hapje zou ik iets met kaviaar maken.
Wat precies wist ik nog niet, dat moest ik nog opzoeken op ’t Net. Zo was de planning.

De flessen champagne en het potje kaviaar had ik in de frigo in de garage gezet.
Die dient om de drankvoorraad in op te slaan.
Diana of de meisjes doen die frigo zelden of nooit open,
omdat ik elke avond de frigo van de keuken bevoorraad.
Daar vinden ze de volgende dag dan wat ze nodig hebben.

Natuurlijk had ik buiten Darren gerekend.

Hij was in de garage met autootjes aan het spelen en had zin in een bananendrinkje,
in zo’n handig kartonneke, formaat 20cl.
Ipv binnen eentje te gaan vragen aan Diane vond hij dat hij groot genoeg was
om zelf eentje uit de frigo van de garage te nemen.

Daarbij deed hij het blikje kaviaar op de grond vallen. En wat had hij deze week geleerd op school?
Dat iets wat op de grond gelegen had, niet meer mag opgegeten worden.

- En als ’t maar efkes was?
- Ook niet! Ook niet als ’t maar efkes was, had Karin de juf gelijk gegeven.
  Alle eten dat op de grond valt moet daarna in de vuilbak.

Mama en de juf zijn de vrouwen in zijn leventje, als zij iets zeggen dan is dat universeel van kracht.
Zodoende had Darren mijn doosje kaviaar in de vuilbak van de garage gegooid.
En ik had ’s morgens de vuilniszakken buiten gezet, met daarin
een potje kaviaar van omgerekend (‘k durf het haast niet zeggen) bijna 100€.
Ik kon er niet echt mee lachen. Nog altijd niet. Later misschien. Wanneer Darren 25 is of zo …

Nu heb ik echt medelijden met Peter zie.
Ik hoop echt dat hij de sleutel van die frigo terug vindt.
Maar hij kan moeilijk vragen aan zijn vrouw waar dat sleuteltje ligt hé.
Dan vraagt ze zich af waarom die garage-frigo zo ineens op slot moet.
Want volgens haar is er niks aan de hand.
Het is nog drie weken te gaan tot 14/02.

m
EZW-01/2015, bijgewerkt

te gast bij Wim Helsen, Malin-Sarah Gozin
met Mr. Gwyn van Alessandro Baricco

Jasper Gwyn zei dat we allemaal een bepaalde pagina uit een boek zijn,
maar van een boek dat niemand ooit geschreven heeft
en waar we vergeefs naar zoeken op de schappen van onze geest.
Hij zei dat wat hij probeerde te doen, was dat boek schrijven voor de mensen die bij hem kwamen.  (…)
Hij keek naar de mensen. Heel lang. Tot hij hen in het verhaal zag dat ze waren.  (…)
En uiteindelijk herkenden de mensen zich erin. Ze herkenden zich in de dingen die gebeurden,
in de voorwerpen, in de kleuren, in de toon, in een zekere traagheid,
in het licht en ook in de personages natuurlijk, maar dan in allemaal, niet in eentje ervan,
in allemaal tegelijk – weet u, wij zijn een heleboel dingen, en we zijn al die dingen tegelijk.

Mr. Gwyn van Alessandro Baricco

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Gozin in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a46/ 
09min21



Over Malin-Sarah Gozin : https://nl.wikipedia.org/wiki/Malin-Sarah_Gozin 
Over Alessandro Baricco : http://cobra.canvas.be/cm/cobra/boek/1.2078080 , https://nl.wikipedia.org/wiki/Alessandro_Baricco 
Over Mr Gwyn : http://m.cobra.canvas.be/cm/cobra.mobile/m-cobra-boek%2B/1.1459179 

juffrouw Rita

In '78 was ik op een zaterdag aan het helpen in de winkel van mijn vader (Brussel - binnenstad)
toen een kleine tengere dame me vroeg: "Herkent ge me niet, m?"
Mijn gezicht direct in commerciële glimlach en mijn brein in rood alarm want
een cliënt niet herkennen, dat is verschrikkelijk onbeleefd.
"Toch wel Mevrouw, maar uw naam ontsnapt me. Als u me even uw naam wil geven
dan zal ik kijken of uw bestelling..."
"Ik ben juffrouw Rita, m!" lachte ze. Ze had mijn kleine komedie door.

Ineens waren we in '58: Juffrouw Rita van het tweede studiejaar!
Nu herkende ik haar stem. Zelfs twintig jaar later. Maar waar was haar Brigitte Bardot kapsel?
En was ze nu getrouwd met die rode sportwagen die haar 's zaterdagsmiddags kwam afhalen?
Maar waarom was zij kleiner dan ik? Ik kwam toch maar tot aan het middel van Juffrouw Rita?

Die laatste vraag heb ik zelf kunnen beantwoorden: tussen '58 en '78 moet ik gegroeid zijn.
Over de sportwagen dierf ik niets vragen.
Misschien wist de heer die haar vergezelde van geen rode sportwagen.

En het kapsel? Tja, mode evolueert, levensstijl ook, men past het kapsel aan.
Maar in mijn herinnering was juffrouw Rita de filmster die lekker rook,
Juffrouw Rita was niet zozeer een gewone sterveling lijk wij allemaal.
Juffrouw Rita was mijn 'vlam'.
Vanwege het kapsel, het geklik van de hakjes en de lekkere geur.
Zo zou ik later ook worden. Eventueel met sportwagen.

In het vierde studiejaar hadden we een slogan in plaats van een juffrouw:
"moeilijk-gaat-óók!"
In het vijfde studiejaar hadden we een engel, als tegendosis voor het jaar tevoren:
"waarom-het-moeilijk-maken?"

Nu ik eraan denk, het woord studiejaar werd uitgesproken als 'studjaar',
wisten wij veel wat een stud was. De 70's moesten nog beginnen hé.

m
EZW- 06/2004, HiH-12/2014, herwerkt

memorie, het kasteel met de duizend kamers

'k Ben al een paar dagen helemaal terug in de schoolsfeer van toen en ik weet niet hoe dat komt.
Gisteren vergat ik door te schuiven aan de kassa en
in het naar huis gaan voelde de boodschappentas aan als een boekentas, nog altijd even zwaar.
Ik liep onze eigen voordeur voorbij want in de jaren '60 woonde ik hier nog niet.

Grote opluchting bij onze benedenbuurman -hij was in zijn voortuin aan het frullen-
toen hij me op de hoek rechtsomkeer zag maken.
"Verstrooid" zei ik, nog glimlachend om herinneringen.
Teksten, herinneringen ... leg dat eens uit. ‘k Begin er niet aan.

"Ja kind, verstrooid, dat begint hé!" constateerde hij.
Oei maat, geef me nog een jaar of tien aub!  'k Laat hem maar denken.
Het is zo plezierig eens ongestoord en lang
te kunnen rondzwerven in de memorie ... het kasteel met de duizend kamers.

Van de lagere school herinner ik me enkel nog de namen van de juffrouwen,
niet de gezichten. Wij keken naar het bord, keken naar de kaarten of
de prenten die opgehangen werden, keken in ons schrift, in ons boek,
om na te denken keken we naar het plafond,
bidden gebeurde met gebogen hoofd en tijdens het dagdromen keken we naar buiten.
De reprimandes over dat laatste ontvingen we met het hoofd gebogen. 
Dat was zo wat de standaard houding, lichaamstaal voor berouw-&-spijt:
handen ineen gestrengeld op de rug, naar de grond kijken en
met één voetje een beetje staan schuiven over te tegels.

Niet dat we de juffrouw niet wilden zien,
maar we werden er met een tikje op het bord of
op de prent aan herinnerd: "Hiér moet ge kijken!"

De geur van potloodslijpsel, de geur van inkt, de papieren rolstores,
het geribbeld houten greepje dat onder aan het touwtje hing ... Hoe maakte men die ribbeltjes?  
Gewoon op een draaibank weet ik nu en daarmee is de magie er af, van die ribbeltjes.

m
EZW- 06/2004, HiH-12/2014, herwerkt

te gast bij Wim Helsen, Fred Bervoets
met 'In rep en roer' van Marcel van Maele

De veroveraars zijn nog niet halfweg
en reeds worden lauwerkransen
over dag en dauw gespreid.
En weet: geen prooi zal hen ontsnappen
In de achterhoede hijgend
paren en braken krijgers
op perzische tapijten
en wachten op de morgen
die zich straks rood zal openspreiden.
Het kruipt ons in het bloed.
Bekvechtend in ademloze stilte,
een schreeuw nauwelijks te horen,
smelten de bloemen met bekwame moed.
Zo tussen het onbezonnen geweld
en de fluwelen lafheid
ligt een eeuwigheid onbegrip.
Een lauwe lach
in het bijtend licht.

8 gedichten van Marcel van Maele bij 4 etsen van Fred Bervoets

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Bervoets in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a44/ 
10min55

Fred Bervoets is van bij de aanvang een verhalend schilder geweest. “Voor mij is het onderwerp essentieel”, zegt de kunstenaar in een interview.
Hij is een van onze belangrijkste beeldende kunstenaars van het huidig ogenblik. In de lijn van Bosch, Breugel, Ensor, Frits Van den Berghe
heeft hij een pagina toegevoegd aan het gestuele expressionisme. http://www.dezwartepanter.com/bervoets.html , https://nl.wikipedia.org/wiki/Fred_Bervoets 
Over Marcel van Maele : http://schrijversgewijs.be/schrijvers/van-maele-marcel/ 

… en consoorten

Mijn ruimdenkendheid is aan het versmallen.
Vroeger had ik geen last van
hangjongeren, junkies, drugdealers, ritselaars, drieste bedelaars, handtasdieven en consoorten.
Zij waren deel van het menselijk gamma. Meer niet. 
En ik liep toch sneller dan zij. Ik kon óók uit de startblokken schieten. Nu niet meer.

Mijn gewrichten zijn stram geworden, de snelheid en de lenigheid zijn weg
en daarmee ook mijn mentale souplesse, heb ik de indruk. 
Ja, ik word strammer. Niet alleen in doen. Ook in denken.

Als ik nu nog in 360° denk, is het omdat ik rugdekking zoek. Tegen
hangjongeren, junkies, drugdealers, ritselaars, drieste bedelaars, handtasdieven en consoorten.

m
EZW-01/2013, HiH-12/2014, herzien

keukenblunder ~ een gevaarlijke deze keer

Om kledij witter dan wit te krijgen werd aan boord al eens soda gebruikt.
Vooral de kledij van de mensen van de keuken.
Die moest tegen aankomst in Antwerpen stralend wit zijn, want dan kwam Prado aan boord,
de departement chef van alle keukenpersoneel. Prado liet zich aanspreken met 'patron'.
Dat genre.

In de keuken waren ze in die jaren nog met drie:
een chef steward/kok, een tweede kok/bakker en een koksmaat.

De koksmaat en de deckboy waren de twee jongsten aan boord.
Zij werden gemonsterd als shipsboy en konden ofwel aan deck ofwel in de keuken ingezet worden.
Vaak was degene die voltijds in de keuken belandde danig teleurgesteld.
Die gastjes deden liever het echte mannenwerk, ze liepen liever struis te doen aan deck,
zware bottinnen aan en werkhandschoenen met in de hand een stuk alaam
waarvan ze zelf nog niet konden zeggen waarvoor het moest dienen.

Er waren natuurlijk wel keukenjongens bij die na verloop van tijd
goed werden in keukenwerk en het dan graag deden ook,
maar dat laatste gebeurde zelden, dat ze de smaak te pakken kregen. Keukenwerk was niet 'struis'.

Omwille van de lieve vrede had een kaptein de jongens laten wisselen :
één maand de keuken, onder de chef steward,
één maand aan deck, onder de bootsman.
Dat was dan weer niet echt naar de zin van de chef steward en van de bootsman, dat gewissel.
Dat was slecht voor de vlotte gang van zaken in hun departement.

Een dag of twee voor aankomst in Antwerpen zette de chef na de middagservice de grote marmitte (de grosse caisse)
op het vuur met daarin de tenues die moesten gereed gemaakt worden voor Antwerpen,
om te dragen tijdens de inspecties van Prado :
drie pieds-de–poule pantalons, twee koksvesten, een witte T-shirt en een aantal voorbinders.

In het buiten gaan zegt de chef tegen de koksmaat -die juist een maand deckwerk achter de rug had-
"Voor ge doorgaat, doet ge daar nog een klein potteke soda bij."
Het keukenproductje, de witte poeder die in een van de kastjes staat, bedoelde hij.

Die kleine valt uit de lucht, maar goed, orders zijn orders newaar. 
Soda dus. En hij haalt bij de bootsman een dosis flinke caustic soda. Ontstopper. 
De bootsman, denkende dat de jongen gestuurd werd door de chef steward
en dat er iets moet ontstopt worden in de keuken, geeft uit zijn productlocker de caustic soda mee. 

Het manneke heeft zonder roeren al die soda bij het ziedend zeepsop met de keukentenues gekiept.
In één keer. Dat hij daarbij niet gewond raakte is een mirakel.
De chef vertelde dat de keuken er nadien uitzag of er een bom ontploft was. 

Alle vlees voor 25 personen dat lag te ontdooien voor de avondservice hebben ze moeten weggooien.
Alle groenten die gereed lagen ook. De broden ook.
En nog dingen die in voorbereiding waren voor de dag erna …
Zo een groot verlies aan voedingswaren komt in het logboek natuurlijk.
De kledij was perte totale: grote brandgaten met daartussen een paar naden.
Dat werd ook genoteerd.
Al dit op twee dagen voor aankomst in Antwerpen.
De inventarissen waren al gemaakt en doorgezonden naar de rederij!
Op twee dagen voor aankomst is het niet meer mogelijk
om zo’n verlies aan voedingswaren en materiaal in de boeken nog weg te werken als 'verbruik' en 'sleet'. 

Het schoonste van ‘t spel : de chef steward en de boots werden boven geroepen,
ze konden bij de kaptein komen uitleggen hoe zoiets had kunnen gebeuren.
Door zijn wissel-systeem natuurlijk! Verwarring in het kopke van de jonkies.

Daarop werd opnieuw heel de keuken uitgewassen, meubilair, schabben, plafond en schotten inbegrepen.
Voor de tweede keer, want dat was al gedaan geweest, een paar dagen tevoren.
En gedeeltes herschilderen. Ook voor de tweede keer, want dat was een paar dagen tevoren ook al gedaan geweest.
Met man en macht, matrozen en boots erbij, gedurende een nacht zijn ze daar mee bezig geweest. 

Hoe de twee dagen tegen de kaai in Antwerpen verlopen zijn weet ik niet.
Waarschijnlijk heb ik dat toen niet gevraagd aan die chef.
Omdat ik het me wel kon voorstellen. 
Of die shipsboy nog een reis naar Brasil heeft mogen meedoen? Weet ik ook niet. 

Caustic soda bewaart men nu achter slot en grendel, als ik goed begrepen heb 
en volgens LM zou het product zelfs in de brandkast van het schip mogen staan. 

m
03/2013, HiH-01/2015, herzien ~ twee korte stukjes Wiki, voor de volledigheid :
NaOH ~ http://nl.wikipedia.org/wiki/Caustic_soda , natriumhydroxide, caustische soda, bijtend poeder
NaHCO_{3 ~} http://nl.wikipedia.org/wiki/Natriumwaterstofcarbonaat, bicarbonaat, natriumbicarbonaat, zuiveringszout, maagzout

mijn antracietgrijze rolkraagtuniek uit de solden

Het was in de winter dat de rijstpaptruien uitkwamen (2002?) 
Het breigaren had ingewerkte bolletjes en daardoor kreeg een trui vanzelf een rijstpapstructuur.
De truien waren op tunieklengte, tot halverwege het dijbeen. 
'k Was direct weg van die dingen, maar ze waren nogal duur hé, het eerste jaar.

Eind januari, laat in de solden, achterin het soort dure winkel waar ik normaal niet zou binnenstappen,
onder een hoopje modieuze 'vodden' van het afgelopen seizoen, 
vind ik een danig afgeprijsde antracietgrijze rolkraagtuniek in die mooie broebelkeswol.
Betaalbaar en in mijn maat. Een dubbele meevaller.
En een pronkstuk ook nog.

Ergens in februari moest ik op een ontiegelijk uur LM gaan afhalen op de luchthaven en
terwijl ik me sta aan te kleden denk ik ineens aan iets dat ik onmiddellijk moet opschrijven om het niet te vergeten.

In mijn tuniektrui ga ik naar de woonkamer tot aan het buffetje, daar liggen papiertjes en schrijfgerei. 
'k Was tamelijk tevreden over mezelf dat ik eraan gedacht had zoiets onmiddellijk op te schrijven
en ik ging me verder aankleden, laarzen aantrekken. 
Klaar.  
Jas-&-tas en op naar Zaventem. 
Met mijn jas over de arm sta ik aan de lift en ik vind dat het toch nogal fris is in de gang.
Vooral aan de knieën.  Jas aantrekken dan maar.
Daarvoor heb ik mijn twee handen nodig dus zet ik mijn tas op de vloer
en zo kijk ik recht op mijn knieën. Mijn blote knieën.

Tussen de trui en de laarzen was ik iets op dat papierke gaan schrijven.
Tussen de trui en de laarzen ontbrak een jeans! 'k Was vergeten mijn jeans aan te doen.
Vandaar die  kouwe kniekes.
’t Was eigenlijk geen zicht maar heel even, héél efkes heb ik gedacht het zo te laten,
want ik was al wat laat: och flut zeg, met een lange jas maakt dat niks uit,
die jas is immers meer dan lang genoeg.
Maar nee, zo dapper ben ik niet.
Ik ben terug binnen gestapt en ik ben een jeans gaan aantrekken want die lange jas wou ik
in de aankomsthal van Zaventem uitdoen. Met de jas aan
viel er immers niks te pronken met mijn pronktrui.
En 't was LM die ik ging afhalen hé. 

m - EZW-08/2011, HiH-01/2015, herwerkt

Karin is de zus van Peteren zij woont in dezelfde straat. Karin is alleenstaande moeder.Haar zoontje heet Darren.
Darren is zeer vaak bij Peter & Diane.Zij hebben twee dochters. Darren is de jongste van het de drie kinderen. 
Peter en ik mailen omdat hij de taal van zijn Moeder wil onderhouden. Dat is niet zijn moedertaal. 
Het verhaal is van hem, de woorden zijn van mij.

puur op empathie

Ik weet niet hoe Karin hare kleine iets inprent, maar zij doet dat heel goed.

Darren en ik zaten in Spoed te wachten op de papieren
en dan konden we naar huis. Hij was na een hechtingetje in zijn kin
weeral fit-&-wel en zijn eigen bezige zelve.

In het eerste compartiment naast het onthaal was een klein meisje aan het huilen en krijsen.
Er was iets met haar arm en er moesten hechtingen komen.
De mama trachtte haar tot rust te brengen en te troosten. Geen resultaat.
Darren had iets tevoren het woord hechtingen geleerd, ondervonden en onthouden. 
Zonder enig besef van privacy baande hij zich een wegje in dat gordijngedoe,
en stapte hij het compartiment binnen.

Bij het zien van een leeftijdgenoot stopte het meisje ongeveer onmiddellijk met huilen.
Terwijl ze na-hikte & -snufte nam Darren haar hand. 
Ik stond daar wat te kijken naar de moeder van het meisje, wat moet ik doen?
Niks, gebaarde ze.

Hij klom omhoog aan het zijspon van het hospitaalbed
zei luid fluisterend tegen het meisje : "Gij kunt ook een dappere zijn hoor".
En hij hield zijn kin voor haar neusje.

Het meisje kreeg toch zó’n brede glimlach
-straks moeten de mondhoeken ook gehecht worden!-
dat we besloten Darren eventjes bij haar op het bed te zetten.
En toen wou ze hem mee naar de behandelkamer.
Terwijl ze met twee op dat bed zaten te babbelen en te kwetteren
werd de wonde onderzocht en ontsmet.
Toen de eerste hechting in haar arm aangebracht werd vielen ze stil.

Gedurende de hele bewerking hielden ze mekaars handje vast.
Er was geen traan, geen enkel geluidje. Alles is heel rustig verlopen.

Mijn neefje doet niet in stoere dingen. Hij is stoer in kleine dingen. 
Een en al invoelen & meevoelen. Dat gaat nog vanzelf op die leeftijd.

m, met dank aan Peter - EZW-12/2013, HiH-01/2015, bijgewerkt