Archief

afl. 007/121

'Nog zo’n vijf kilometer, voorbij de overweg, rechts houden.'

Max trachtte de stilte te verbreken. Marianne schraapte de keel, zei vlakjes:
'Merkwaardig, ik had vanavond niet de indruk dat Michèle tot jouw intimi behoorde!'

'Vriendschappen kunnen verwateren, Marianne. Zelfs goeie.
Eerlijk gezegd, ’t Lag aan Gerda. Ze kon Marietta gewoon niet luchten.'

'Gerda? Je vrouw?'

'Jep … Ik heb een vrouw, een zoon, een schoondochter, jouw leeftijd of iets ouder,
geen kleinkind, nog niet, jammer, ook geen hond of kat,
wel twee kippen omwille van de eitjes bij het ontbijt.
Tiens, dat Marietta-Michèle je dát niet heeft verteld.'

Zij stak schalks de tong uit, net een zevenjarige die het vertikt ongelijk toe te geven
en parkeerde de wagen ietsje verder dan het villaatje, dat hij had aangewezen.

Max klikte zich los, draaide zich naar haar toe
en legde zijn arm op de hoofdsteun van haar zetel.
De veiligheidsriem naast hem klikte ook.

'Ik ben thuis, maar jij, jij moet nog een ommetje doen, toch?'

Ze knikte, voelde de onopzettelijke druk van zijn knie tegen haar dij.
Ze bewoog niet, de Megane liet niet veel ruimte.
Een vinger liftte haar kin. Ze rook vaag een aangename mengeling van dennenappels en kruiden aftershave.
Voelde zijn adem. Shit, dit had ze niet verwacht, van hem toch niet.
After all, why not. Vooruit met de geit en dan wegwezen!

'Niet liegen, hoor. Dat ommetje van jou, hoelang? Zes of vijftien minuten, kom op, eerlijk zijn tegen de meester!'.

'Zes plus vijftien.'
Ze giechelden als twee uitgelaten tieners.
Max nam hoffelijk haar hand. Na zijn 'Gestatten Sie, gnädige Frau?' volgde een handkus,
perfect uitgevoerd volgens de regels van de etiquette, ei na en toch net niet.

'Bedankt, Max, bedankt voor de schitterende avond.
En ja, je hebt gelijk Michèle is een ingoed mens.
Vader en ik, wij… wij bellen elkaar toch nog een keertje?'

'Tuurlijk, gordel niet vergeten, klikvast is veilig'.

Nog vier jaar en geen dag langer had Max zich voorgenomen.
Vier jaar en met drastische wijziging van werkinstelling en -tempo.
Zinde het de groep niet, so what. De boom in!

Zijn zoon kwam zondag op bezoek. Perfect, dan had hij alle tijd om met hem
de diverse contracten, die hij in de loop der jaren met de groep had afgesloten, onder de loep te nemen.
Bovendien zou Francis, met al zijn netwerken, beslist een raadsman kunnen aanduiden beslagen in die materie.
Safety first! Met een wijf als Simonne, nu ook in de raad van bestuur, wist je maar nooit.

Eefje, zijn secretaresse, bracht de correspondentie, de kranten en natuurlijk een espresso
en wees erop dat hij verwacht werd voor de redactievergadering.

Max gaf op dat ogenblik geen moer om budgetcontrole noch om die redactievergadering.
Hij klikte met de muis tot hij op het scherm de database van marketing vond.
Hij noteerde het algemeen agentschapnummer en
besloot Marianne in de loop van deze of volgende week een telefoontje te geven.
Hoe zei ze het ook weer? Noblesse oblige. Precies.

wordt vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=160

Wanneer anders dan vandaag had ik een goed excuus om dit ouwetje op het blog plaatsen?
Wat een machtig rake tekst weeral, een half leven beschreven in vijf strofen.

klank aanzetten voor iets uit 1965
https://www.youtube.com/watch?v=qE8SGa_065U 
03min45 

Op een mooie Pinksterdag
Als 't even kon
Liep ik met m'n dochter aan het handje in het parrekie te kuieren in de zon
Gingen madeliefjes plukken, eendjes voeren, eindeloos
Kijk nou toch je jurk wordt nat, je handjes vuil en papa boos

Vader was een mooie held, vader was de baas
Vader was een duidelijke mengeling van onze lieve Heer en Sinterklaas
Ben je bang voor 't hondje, hondje bijt niet
Papa zegt dat hij niet bijt
Op een mooie Pinksterdag, met de kleine meid

Als het kindje groter wordt, roossie in de knop
Zou je tegen alle grote jongens willen zeggen "handen thuis en lazer op"
Heb u dat nou ook meneer, jawel meneer
Precies als iedereen
Op een mooie Pinksterdag
Laat ze je alleen

Morgen kan ze zwanger zijn
'k Kan ook nog vandaag
't Kan van de behanger zijn of van een Franse zanger zijn
Of iemand uit Den Haag
Vader kan gaan smeken en gaan preken tot hij purper ziet
Vader zegt "pas op m'n kind, dat hondje bijt"
Ze luistert niet 

Vader is een hypocriet
Vader is een nul
Vader is er enkel en alleen maar voor de centen en de rest is flauwekul
Ik wou dat ik nog 1 keer met mijn dochter aan het handje lopen kon
Op een mooie Pinksterdag samen in de zon
Samen in de zon …

tekst : Annie M.G. Schmidt - muziek : Harry Banninck - zang: Leen Jongewaard & André van de Heuvel uit de musical Heerlijk duurt het langst
m – HiH-05/2018, nagekeken

afl. 006/121

'Opgelet. Oversteken!' Max nam haar onderarm en duwde haar de straat over.
'Al maanden zijn we dit account aan het bewerken, intensief zelfs en…'
'Geen mens die daaraan twijfelt, Marianne!'
'Ja, goed, ik weet wat je denk. Maar die vader, die ouwe zak is zo vreselijk oerconservatief…'
'Tiens, niets van gemerkt, integendeel', spotte Max.
'Auw, Max je doet me pijn. Kan jij knijpen, zeg!
Kijk, daar staat mijn wagen, die Megane. Even de sleutels … et voilà.' 

Max hoorde de elektronische ontgrendeling en haastte zich,
zijn aangeboren hoffelijkheid getrouw, om het portier voor haar te openen.
'Heerlijk, zo’n gentleman.'
'Graag gedaan.'
'Max, toe, wees niet koppig, allez, stap verdorie in. Ik heb zo’n zin in jou als gesprekspartner.
Bovendien is de taxistandplaats nog een eindje lopen.
'Thanks.'
'Dat is gewerkt! Eerst vastklikken en dan Max,
wil ik niet alles, maar wel heel, heel veel over jou weten.'

Ze startte de wagen, schakelde iets te vlug en stoof weg.
'Soft music, Max?'
'Ik dacht dat je wou praten. A propos, wie heeft je verteld waar ik woon?'
'Domme vraag! Michèle natuurlijk, de wandelende Who’s Who in de pub-business.
Wil je weten wie, wat, waar of wie met wie, go and see Michèle.'
'Ken ik niet. Was die er ook vanavond?'

'Enfin, Max, zij heeft ons samengebracht, allez voorgesteld … Voorbij de lichten links zeker?'
'Ja … Marietta. Bedoel je. Is zij die Michèle? Jongens, jongens!'
Max kraaide het van pure verbazing uit.
'Da’s Edmond, typisch Edmond!' Max bleef maar schokschouderend lachen.
'Edmond?'
'Haar man, Marianne, haar man. Lang overleden. Michèle verdorie!
Zelfs haar naam heeft hij veranderd, die sakkerse franskiljon. Niet te geloven!'
Opnieuw schaterend gebulder van Max.

'Weet je, Marianne, dieu créa la femme, maar Edmond, hé, Edmond schiep de zijne en geloof me,
Mariettaatje wist van aanpakken. Zo’n koppel! Nooit meegemaakt. Zelfs een kind kan er een trilogie over schrijven.'
'Allez, Max, hij moet toch ooit haar echte voornaam gebruikt hebben.''
'Neen. Echt niet. Trouwens van Marietta naar Michèle,
dat zou me toch gefrappeerd hebben, zoiets als Marieke, Marieke die Margot werd.
Weet je, die twee gebruikten geen voornamen, koosnaampjes ja. In alle talen, behalve in het Nederlands.
Bij mijn weten heeft hij me zelfs nooit aangesproken met Max…
Voyons, cher ami, voyons … mais enfin, mon très cher,…
- en afhankelijk van het gesprek-
… et vous, monsieur le journaliste, qu'en pensez- vous…'  

Max had zijn studentenstokpaardje van stal gehaald :
een imitatie van de Franstalige Brusselse bourgeoisie,
eind jaren 70 vorige eeuw, in accentloos, bekakt Frans, met aangepaste gebaren.
Nu bracht hij Marianne aan het gieren, bijna aan het huilen van het lachen zelfs.
'Hou op, Max, alsjeblief, hou op, man, ik moet sturen, hoor.' 

Max was op dreef. Zij genoot van zijn nummertje, hij nog meer. Alle remmen los.
Weg "Jool's", weg ouwe Griek, weg tergende salsa. Alles overboord.
Vrij, zorgeloos, dartel, ongebonden, speels, Pallieter…
in een cabrio en dat goddelijke kind naast hem. 

Hij vertelde over dé Eliza Doolittle en dé professor Higgins, die hij jarenlang had meegemaakt.
Over Marietta Marriman, knap snoetje, rank lijfje, vranke tong, eentalig Vlaams,
lager middelbaar en daarna de destijds habituele dactylolessen bij Meysmans.
Arbeidersmilieu, geboren en getogen onder de klokkentoren van een dorp in het Pajottenland,
oud-chiroleidster want thuis katholiek.
Over haar droom ooit een grote vis aan de haak te slaan en over haar doel dat alle middelen heiligde.
Over haar durf: weg vriendje-tandarts in spe, welkom grootindustrieel.

Over Edmond Vandam, dertig jaar ouder,
eigenaar-zaakvoerder van een gerenommeerde drukkerij en enkele aanverwante kmo’s,
ongehuwd, meertalig, bourgeoismilieu, vermoedelijk logebroeder, zeker liberaal.
Over hun zakenrelatie, die vriendschap en ware genegenheid werd
na de overname van de drukkerij door hun mediagroep.
Over het afkeurend geroddel in bepaalde kringen.
Over zijn uitgedund haar dat hij voortdurend zorgvuldig liet bijkleuren om het leeftijdsverschil een beetje weg te werken.
Een Edmond, die stapelgek was op Marietta.
Haar een metamorfose liet ondergaan via Channel Parijs, een taalleraar Frans, skilessen in Gstaad,
haar stulpje in St. Genesius-Rode, haar knalrode Alfa-Romeo Sport, haar pertes-totales,
haar geklieder met kreeft à l'amoricaine en afkeer voor oesters.
Haar hang naar cigarillo’s en Veuve Cliquot Brut.

Hij vertelde hoe een vrouw maandenlang onverdroten haar verlamde man verzorgde na een zware hersentrombose.
Hoe ze zelfs enkele dagen vóór zijn dood, teder voorzichtig,
de plukjes haar aan zijn slapen met een wattenstaafje bijkleurde. Zijn stem werd zachter:
'...zijn blik, Marianne , zijn dankbaar glinsterende ogen, elke beweging van haar volgde hij.
Ze las hem voor, ze zong, ze kuste hem, nog steeds dankbaar en echt verliefd, zelfs hem kietelen deed ze, verdorie.
Daar, Marianne, in die ziekenkamer heb ik voor het eerst liefde gezien.
Wat een vrouw, Marietta toen, een hart té goed en té groot, veel te groot voor deze wereld'.

Max zuchtte diep. En jij, wat een man ben jij, dacht Marianne.
Nooit eerder had iemand haar zo lang en intens kunnen boeien.
Zelden had een stem haar zo gefascineerd en vooral ontroerd.
Beter dan de beste Decleir in zijn beste monologen.
Die stem en haar verteller, een duo waar ze maar niet genoeg van kreeg.
Ze zwegen allebei. Er zijn momenten waarbij elk woord er een te veel is.
Dit was er zo een.

Marianne nam een tissue van het dashboard en wreef over haar neus.
'Sorry, hoor, Max, maar dat verhaal van Michèle en dan de manier waarop jij dat vertelt!
Alsjeblief, zeg! Voel ik mij nu kleintjes, allez, geëmotioneerd eigenlijk.
Zie, 'k begin er weer mee.'
'Waarmee, Marianne?'
'Mijn allez-taal. Vader wordt er horendol van!'
'En ik, kindje, ik vind jouw allez-taal en je stem, vooral je stem,
als hemelse harpen die elke man naar dromenland begeleiden.'

Max kneep zachtjes even in haar dij,
wou haar in feite opnieuw aan het lachen brengen door de opzettelijk theatrale tremolo’s in zijn stem.
Ze lachte niet, omklemde het stuur met beide handen
en concentreerde zich voor het eerst totaal op de weg.

wordt vervolgd - tekst geplaatst met toestemming de auteur - https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=160

In de bonsai-wereld bestaat sinds enkele jaren de trend om verder te miniaturiseren.

 

Als men een miniatuur miniaturiseert, heet het cho-mini, ultra-mini in het Japans.
En stel dat ze toch zouden groeien, dat is er deze collectie om de stekjes te planten:

  

Voor een paar interessante beelden meer van mini-miniaturen,
sommige kleiner dan een vingertip :  Afbeeldingen van ultra small bonsai plants

Nu vraag ik mij af, die ultramini's, bekomt men die louter door selectieve teelt, of
kan het ook door de genetische manipulatie van de zaden?

m – EZW-05/2014, herzien

afl. 005/121

Wat een geraffineerd schepseltje toch en dan de manier waarop zij
theatraal haar jasje uittrok om haar charmante leugen te bevestigen!
Te drukkend hier? Met een airco die op maximum draaide?
Fris was het, eerder kil. Alleen het personeel liep er verhit bij.
Zelfs de giechelkonten hadden een vestje of sjaal over de schouders.

Hij was haar dankbaar voor dat naïeve leugentje. Stel dat zij gevraagd had wat er loos was.
Wat dan, meester in creatief denken en schrijven,
maar archi-slecht wanneer het om een aanvaardbare uitvlucht gaat.
Zo terug bleek een méér dan rekbaar begrip voor haar. Ze bleef maar weg.
Max twijfelde. Zou hij haar tegemoet gaan? Liever niet.
Marianne leek hem een creatuurtje van wie je niet met zekerheid kan zeggen
wanneer, hoe en waar het zou opdagen. Hij ging op de toppen van de tenen staan.

'Zal ik je even omhoog tillen, Max?' grijnsde Gerard, personeelschef van de groep.
'Kijk eens aan, prachtig jasje. Escada, beslist Escada en dat parfum.
Weet je wat La Monroe er ooit over zei?
The only thing I wear in bed is Channel Cinq en de avond is nog jong, vriend.
Tot overmorgen zeker?'

Hij kneep Max in de arm, knipoogde samenzweerderig en grijnsde opnieuw.
Die zelfingenomen kwal, de overjarige gazettendekhengst!
Geen zinnig mens begreep waarom de uitgeverij zo’n hufter in dienst nam, laat staan bleef houden!
Er circuleerden geruchten over hem en Simonne, doch geruchten zijn in elk groot bedrijf schering en inslag.
Wie weet, misschien kwam hij nu aan de beurt door dat jasje en die handtas.
So what! Verdorie, waar blijft ze -----

Max vond zichzelf voor paal staan.
Hij rekte zich opnieuw, keek rond en zag dat prachtig glanzend blauwzwart haar.
Nonchalant langzaam liep hij op haar toe.
Ze was omringd door drie bijzonder knappe mannen, dertigers, eerder meridionale types in driedelig maatpak.
Tiens, dat hij hen niet eerder had opgemerkt.
Max observeerde haar fronsend. Ze ratelde onafgebroken, gesticuleerde met de handen.
Vuur in de ogen, schouders en borsten accentueerden nog feillozer haar lichaamstaal.
Zo te zien genoten de dertigers en hoe!

Hij vond haar té bewust koketteren.
Dit was op het randje van het flirten af, puur opzwepen, met liefst drie mannen tegelijkertijd.
Toen pas merkte hij een plomp, oud heertje op.
Marianne toornde boven hem uit.
Hij leek wel het voorwerp van al haar aandacht, het doelwit van haar bodylanguage.

Wat moet een vrouw zoals zij met dat gedrocht?
Haar plagerig lachje bracht hem en de dertigers aan het gieren.
Hier en daar keken mensen op.
De dwerg staarde haar echt dweperig aan, gulzig zelfs.
Nog even en het kwijl loopt uit zijn mond, dacht Max.
Ze zet die ouwe geilaard aan tot hoerige gedachten. 

Hij ontdekte een andere Marianne. Hij stond perplex, was echt geshockeerd.
Dit dametje was duidelijk niet aan haar proefstuk. Idioot, idioot die hij was.
Amper een kwartier geleden had hij zich licht, zelfs merkwaardig prettig gevoeld.
Een verademing na die sombere weken. Hij had geneuried, bijna luidop gezongen.
De pijn uit zijn lichaam geperst, verlangend, ja, om dat prachtige mensenkind terug te zien.
Tuurlijk had haar nabijheid hem die kolieken bezorgd. Wat anders? 

Hij hoorde de maffioso en zijn acolieten bulderen.
Marianne wiebelde bevallig met dat prachtige kontje van haar.
En maar katoen geven! Ze greep zowaar de kwijlende buldog vast en maakte enkele danspasjes met hem.
Hij gaf haar onmiddellijk hoffelijk door aan één van zijn dertigers.

Salsa. Zij dansten godgebetert een salsa! En hoe! De dertiger kleefde zijn gespierd lichaam aan het hare.
Streelde haar schouders, boetseerde, opgezweept door de muziek, de lijn van haar lichaam met zijn handen. 
En zij wreef wulps een perfect gebruind been tegen het zijne. Omstanders klapten ritmisch in de handen.
Toegegeven, een schitterend koppel. Tja, hij zuiders met zonovergoten temperament en zij, alles behalve sanseveria!
Zie haar genieten als stralend middelpunt van de belangstelling!
'That’s it', zei Max.

Hij wrong zich tussen de kijklustigen door en tikte Marianne op de schouder.
'Moet weg, taxi wacht’, sprak hij sec.
Zij keek hem echt verbaasd aan, vertraagde het dansritme en wou beslist iets opwerpen.
Doch de dertiger sleurde haar extatisch glimlachend mee in de zoveelste sensuele salsadraaikolk
of hoe ze dat gemanoeuvreer ook mogen noemen.
Max hing haar jasje op de schouder van de ouwe.
'Kapstok, oké', beet hij en verdween.

In de lounge werd hij tegengehouden door de portier.
'Excusez-moi, monsieur, madame vous fait signe.'
'Max, hé Max, je vergeet iets.'

Die stem en voor het eerst zijn naam door die stem.
Tergend langzaam draaide hij zich om en daar stond ze.
Marianne zei eerst niets. Alleen haar wijsvinger wees naar zijn hand en het tasje.
Zij nam het rustig aan en begon dan wat nerveus: 
'Taxi, Max? Mijn wagen staat vlakbij. Kan ik je een lift geven?
’t Is maar een ommetje voor mij, allez, amper tien minuten en op dit uur misschien zes.
De taxistandplaats is …'
'Neen, hoeft niet.' 
'Max, please!'

Zij plantte zich pal voor zijn neus en vouwde haar handen in gebed,
vervolledigde het plaatje met een Bardot-pruillipje en ratelde door:
'Allez toe, als compensatie voor de gemiste toast.
Eigenlijk heb jij het laten afweten bij de eerste keer en voor de tweede keer beken ik schuld.
Belangrijke prospects, die Grieken. Ze bezitten…'
'Waar staat de wagen?' Zijn stem klonk koel professioneel.
'Verderop, een eindje de Broekstraat in.'

wordt vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur - https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=160

Een kleine hamster eet een kleine pizza.
klank zacht houden
http://www.youtube.com/watch?v=FNf-IGmxElI 
01min38, eerste camera

En dan een tweede filmpje, gemaakt met een tweede camera,
'Zo maakt men een kleine hamster-pizza'.
Mijn hoed af voor die eerste cameraman die,
wanneer de hamster met zijn knaagtandjes ongevraagd zéér dichtbij komt,
onverstoorbaar blijft stilzitten om de opname van de tweede camera niet te verbrodden.
Het safari-avontuur speelt zich af in de woonkamer, maar toch is hij een professioneel natuurfilmer, vind ik.
Blijven stilzitten, blijven filmen, wat er ook dreigt te gebeuren!
De houding van een beroeps.
http://www.youtube.com/watch?v=Y5OwzhXM0rE 
01min27, tweede camera

m – EZW-05/2014, herzien

afl. 004/121

'Hallo, meneer Cijnens, leuke party, leuk blad, alvast succes, hoor'.
Stereotiepe woorden, maar wat een stem!
Ook dat nog, kreunde Max binnenin.
Een harp, leek het hem, meesterlijk bespeeld; neen, veeleer Chopin,
ja Chopins Ballade nr.1 in G mineur Opus 23.
Bevallig, lieflijk, monter, aangenaam ontspannend en bijzonder onderhoudend.
Haar lichaam, haar stem, gans haar verschijning, niet het geniaal grandioze,
maar een uiterst verfijnd in elkaar vloeiend geheel.

Max kreeg het benauwd. Dit loopt mis, dacht hij, misschien zelfs goed mis.
Zweet parelde tegen zijn halsboord. De stress, de strijd,
de wekenlange hoogoplopende ruzies met Simonne en haar pipos,
die zenuwslopende onrust bij zijn team, dat wreekt zich hoe dan ook.
En nu die vrouw, een vrouw die Chopin en Shamoshko platwalste.
Die gevoelsgeladenheid en gewaarwordingen die zij opwekte in zijn onderlichaam,
zijn zwakke plek: zijn endeldarm.

Max vloekte binnensmonds.
Hij herkende al te goed de afschuwelijke voortekens:
aanhoudende vreselijke krampen, en dat onmiskenbaar rotelend geluid binnenin.
Zou zij het ook horen, vroeg hij zich kleintjes af.

Hij moest weg vooraleer hij zich onsterfelijk belachelijk maakte. Weg, weg!
Uitgerekend toen wenkte zij de ober, nam twee coupes van het dienblad, reikte hem een glas aan.

'Zullen we samen toasten op het blad en, waarom niet,
ook op onze ontmoeting, meneer Cijnens?' vroeg zij vrijpostig en uitdagend.
Opnieuw die melodieuze stem!

'Sorry, sorry', stamelde hij, duwde de champagne terug in haar hand
en baande zich haastig en met dichtgeknepen billen een weg tussen de menigte.
Max haalde nipt de men's room. De winderige salvo's vlogen in het rond.
Verdorie toch, hoe bestaat het. Zo lang geleden en uitgerekend nu!

Hij besefte pas dat hij luidop sprak door een beleefd waarschuwend gekuch achter een van de deuren.
Max bleef zitten tot de salvo's afnamen en de pijn uit zijn lichaam gleed.
Die verdomde borborygmi! Beslist te veel ijsgekoelde troep gedronken en dan die charade hier.
Hij verdrong de tweede optie: die jonge vrouw en alles wat zij uitstraalde.
Te gek om los te lopen.

Een ontmoeting van hoelang? Amper enkele minuten. Een gesprek van hooguit twee zinnen.
Heel even haar hand vastgehouden. Komaan zeg!
Doch die sprankelende melodieuze stem, dat zweempje zwoel, prikkelend parfum bij elke beweging,
de gracieuze manier waarop zij hem met haar persmap koelte toewaaide net vóór zijn spectaculaire afgang.

Max waste zoals altijd, dit in tegenstelling tot het merendeel van zijn seksegenoten, zorgvuldig de handen,
inspecteerde zijn uiterlijk in de spiegel, dasje zat goed, het haar viel mee, de ogen ietwat vermoeid.
Dju, die baardstoppels. Hoe laat was het? Kwart voor acht?
Even paniek, zijn wagen bij de garagist, rats vergeten!
Dan maar een taxi straks.

Hij keerde terug naar het atrium. Zijn ogen zochten instinctief Marianne.
Hij stak heel bescheiden even de hand op. Zij knikte en lipte 'Ik kom'.
Tenminste, hij veronderstelde dat, neen hij hoopte het.

Ze verliet lachend wuivend haar gezelschap en kwam naar hem toe.
Wat een charme, wat een charme, dacht hij vertederd.
Niet zijn hart bonsde sneller, bij hem zongen de hersenen: een aria uit South Pacific,
"Some enchanted evening, you may see a stranger across the crowded room".

'Beter, meneer Cijnens? Jawel, stukken beter zo te zien. Niet langer pips, hé?
Eerlijk gezegd, ook ik vind het hier te drukkend en ik ben pas rond zessen gearriveerd.
U, al uren neem ik aan? Tja, noblesse oblige!
O ja, die uitgestelde toast! Zullen we? Nu? Even kijken wat ik voor ons kan vinden.
Ben zo terug Dit keer geen sorry, sorry!'
Prompt duwde ze haar jasje en handtas in zijn handen. En fladderde weg.

wordt morgen vervolgd - geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=160

Drie namen hebben ze ons gegeven,
een voornaam, + de voornaam van de peter + de voornaam van de meter. 
Waarom dat zo is weet ik niet. ‘k Had het ooit moeten vragen aan mijn Ma.
Het is lange tijd gebruikelijk geweest, denk ik. 
Nochtans, LM is ook van 1952 en hij heeft maar één naam.
Naamgeving zal dus verschillen van streek tot streek, dacht ik ooit.

Het is veel eenvoudiger : zijn Pa had de komst van een zoon (na vier dochters)
wat grondig gevierd.
Noch hij, noch de getuigen konden zich 's anderendaags herinneren of
vonden het nog belangrijk wie er verder vermeld moest worden in de naamgeving.
Peter, meter, voorouders, beschermheiligen … alles gewist, vergeten te onthouden.

En zo gaat mijne puit nu al 66 jaar door het leven met één enkele naam.
Geen franje. Geen ballast. 
Het heeft wel iets volgens mij, 1 individu = 1 naam
Voor mezelf zou ik het zeer oké vinden, geen frullen.

m - 2012, EZW-05/2014, herzien

afl. 003/121

Tot nu toe had hij slechts een vijftal mannen in driedelig maatpak opgemerkt.
Net "fossielen" in dit snobwereldje, hij was er één van.
Zij paradeerden in charmant gezelschap, hij kankerde alleen.

'Max, Max, cher ami'.

Een verroeste stem, het gerinkel van armbanden,
een schorre, doorrookte, geforceerde lach en een rochelige hoestbui,
dat kon alleen Marietta zijn. Max draaide zich richting stem.
Zij kwam op hem af, afgewaggeld eigenlijk.
Ach, la veuve joyeuse en haar Veuve Cliquot Brut. Goeie ouwe Marietta!
De jaren hadden wel vat op haar lichaam, niet op haar garderobe.
Channel all the way, begon aan de oren eindigde aan de tenen.

Marietta, de rechterhand in de hoogte met
haar onafscheidelijke cigarillo in het even onafscheidelijke goudzwarte kokertje,
was nog zo’n vijftien voetstappen van hem verwijderd.
Het zou op z’n minst nog enkele minuten duren vooraleer zij zich zou vastklampen aan zijn armen
en haar onderkaak aanbieden voor een net-niet zoen.

Nog zo'n fossiel, dacht Max en genoot van haar mimiek en aanpak. Zo kende hij haar al jaren.
Ze deed perfect wat het agentschap van haar als medebeheerder verwachtte, haar corebusiness:
recepties aflopen, handjes geven, kushandjes werpen, kaaksbeen aanbieden, gezien worden en weetjes vergaren.
Scherpe nagels priemden bijna door zijn jas en overhemd,
kin naar boven, de weeïge geur van een overdosis Nr. 5 en de cigarillo te dicht bij zijn slapen.

'Alors, cher ami, ça va?'

Max gaf geen antwoord, hoefde niet. Marietta verwachtte nooit enig antwoord, iets wat hij bijzonder apprecieerde.
Bij Marietta kreeg je daar trouwens niet de tijd voor.
De cigarillo ging meteen de hoogte in, de gouden armbanden rinkelden,
hét Marietta-signaal dat ze meteen wou doorfladderen naar een andere cher ami.
Alleen dit keer niet.

'Marianne, chère enfant, viens donc! Ah, la voilà, Max, je te présente Marianne Dries, elle s’occupe…'

Max hoorde nog vaag iets over administratie en audio-visueel in het agentschap.
Een hand werd hem aangeboden, een frêle, goedverzorgde hand, om de pols een ragfijn gouden kettinkje.
Max keek op en zag DE vrouw.
Adembenemend.
Niet de klassieke schoonheid in al haar perfectie, maar een jonge klassedame.
Slank, verzorgd en bijzonder smaakvol gekleed. Weelderig blauwzwart haar.
Flitsende groene ogen. Heerlijk sensuele lippen. 

Alles bij elkaar, zoals hij een tijdje later ondervond,
een charmant-brutaal, zelfverzekerd en onweerstaanbaar verleidelijk wezen,
dat hem terzelfdertijd wat verschrikt afstootte en onzeglijk tergend aantrok.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst werd geplaatst met toestemming van de auteur - https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=160

Bij die jongerensite mogen alle soorten vragen gesteld worden
en dat is maar goed ook,want waar moeten sommige kinderen en jongeren anders naartoe
met alle vragen die ze thuis of op school niet kunnen of willen of durven stellen.

Maar wat vindt ge van deze?

- Wat is de goeie leeftijt om je maagtlijkhijd te verliezen?
- Wanneer je dat woord juist kunt spellen.

Dit antwoord vind ik verschrikkelijk onbehouwen, niet-correct en akelig,
want men laat een jonge mens met die vraag niet in de kou staan.
Men stuurt iemand die het opbrengt die vraag te stellen niet wandelen.
Dat is één.
Ten tweede,
er zijn jonge kinderen die het woord misschien wél foutloos kunnen schrijven
maar die te jong zijn om het sarcasme te plaatsen en het antwoord voor informatie nemen.
Een derde mogelijkheid is
dat de vragensteller/ster dyslexie heeft. Dan is zo’n antwoord een slag in het gezicht.

m – HiH-05/2015, bijgewerkt - http://www.ja.be/lifestyle/seks-relaties/7-misverstanden-over-maagdelijkheid-en-het-maagdenvlies.html/4