Archief

Op de cover van een TV-blad ooit :
Na een leven lang wachten op 'later', was 'later' zo voorbij. - Celie Dehaene
Ik heb daar al veel moeten over nadenken. - P²
---
Die titel blijft bij mij ook hangen. De 8 jaar dat mijn man op pensioen was hebben wij gelukkig
samen nog veel van het leven kunnen genieten. Maar onze hoop om later samen oud te worden
was heel plots en veel te vroeg voorbij. - JD
---
Ik sluit mij aan bij jullie ervaring. Mijn echtgenote was een hele levenslustige dame die zei:
"ik spaar niet voor mijn kinderen, ik heb ook mijn plan moeten trekken,
ik heb ook recht om te genieten van het leven". Daar had ik enigszins moeite mee,
maar ik ben tot een ander inzicht gekomen toen zij twee jaar na haar pensionering overleden is. - TR

Dat zijn replieken die doen nadenken hé, over dat ‘later’ en voor mezelf wou ik ineens bekijken
of ik wat vlotter of losser door het leven zou kunnen gaan, qua bestedingspatroon.
Gellie zijt daar natuurlijk al rijpelijk klaar mee, met dat overdenken, maar ik moet dit nog efkes doen:
LM & ik hebben geen kinderen, dus ook geen kleinkinderen.
Wij beslissen helemaal zelf over wat we uitgeven, en waaraan we het uitgeven.
We zullen niemand achterlaten die zich teleurgesteld of te kort gedaan kan voelen.
En toch hou ik het graag simpel, qua bestedingen.

Waarvan zouden LM en ik zo ineens plotsklaps beginnen 'genieten'. 
Het woord genieten is sinds een paar jaren een dictaat,
alsof gewoon content niet meer voldoende is.
Als senior zult gij en móét gij consumeren, want dat is genieten!

Eens denken.

Reizen hebben we de gedurende meer dan 30 jaar ongeveer continu gedaan.
We hebben misschien niet de toeristische attracties gezien, maar wel de coulissen van het land,
de havensteden met de omliggende (woon)wijken. Die hebben we gezien en grondig beleefd ook.
We weten nu dat loonslavernij overal bestaat én pauperisme én mensenhandel. Overal.
Daarvoor moeten we niet naar een ver toeristisch resort, want we kijken nu zo door die façade.

Logeren in sterrenhotels hebben we ook vaak genoeg gedaan,
gewoonlijk voor één overnachting, ivm de bemanningswissel.
Soms waren die hotels zo luxueus dat ik er een beetje niet goed van werd :
de rederij voerde zo ontiegelijk veel besparingen door in de werking van een schip
dat de situatie aan boord bij momenten regelrecht onwerkbaar werd
bij gebrek aan materiaal en wisselstukken. Vanwege die besparingen. 
Maar een overnachting op weg naar dat schip kon wél gebeuren in een vijfsterren hotel ?
Ik vroeg me regelmatig af of ze het bij de rederij in Antwerpen nog allemaal op een rij hadden. 
Eten in sterrenrestaurants is zo op dezelfde manier gekleurd geraakt.
Mijn eerste gedacht is : moet dat? Mag het iets minder? Dit is een bemanningswissel, geen culinaire uitstap.

Avonturenreizen dan? Nee dank u. Al genoeg perikelen meegemaakt.
We lezen er graag over, we kijken graag documentaires, maar we begeven onszelf er niet meer in, in dat soort situaties.
Dertig+ jaren koopvaardij volstaan als avonturenarchiefje.

Mooie kleren dan? Eh, nee, niet echt. Dat betekent droogkuis en zo, dat is me teveel gedoe.
Als het niet in de wasmachine kan, dan moet ik het niet hebben.

Wellnessen (nog zoiets, geniéten zult gij!) eh, nee. Danku, maar zeer zeker nee.
Ik kan niet tegen dat gefrul. Stilliggen en braaf zijn … geen sprake van.
Ondertussen denk ik aan twintig andere dingen die ik veel liever zou doen en wil ik van die tafel weg.
Voor mij betekent wellness stress. En naar het schijnt is dat niet de bedoeling.

Maar hoe kan een mens (ik, in mijn geval) dan wat losser en vlotter door het leven gaan
om van dat 'later' een 'nu' te maken?  Awel, ik weet het niet.
Ik denk … als ik die stik-dure zuurstofflessen zal nodig hebben, op een ogenblik dat ik nog niet bereid ben
om het zónder zuurstof te doen, dan wil ik dat de middelen er nog altijd zijn om die flessen te laten leveren, €-gewijs. 
Dat ik die middelen niet potverteerd heb,
dat is dan misschien luchtig genieten.
Elke ademteug. 

m - EZW- 05/2014, herwerkt

lectuur op wachtlocaties

Als ik een eigen boek meeneem naar de wachtzaal
is het al gebeurd dat ik zo verdiept raakte in het verhaal
dat ik binnen bij de dokter hard moest nadenken waarom ik gekomen was.
Ik was zo plots uit het verhaal gerukt dat ik er feitelijk nog ín zat.

Van een kind kan men dat nog aannemen, maar voor een volwassen vrouw (kalenderleeftijd)
vond ik dat een beetje beschamend. Vooral wanneer het een paar keer na mekaar gebeurt.
De huisarts dacht dat er iets met mijn medicatie was,
omdat ik de eerste minuten van een gesprek een beetje vaag en wazig was.
Toen ze vroeg of ik dat dikwijls had, zo’n afwezige momenten,
viel mijn cent dat het aan Ruth Rendell lag, of aan Ellery Queen, of Agatha Christie. 
En dat zijn geen namen van medicijnen hé. Wel, ze komen toch niet van bij de apotheker.

Nu neem ik geen eigen lectuur meer mee naar wachtlokalen. Ik lees wat daar voorhanden is.
Dat gaat van riooljournalistiek tot dure tuinarchitectuur, bij momenten ben ik niet kieskeurig.

Het vraagt wel wat mentale souplesse, men moet er voor openstaan:
ik lees ’s maandag bij de tandarts dat X-&-Y uit mekaar zijn
omdat Y ziekelijk jaloers is. Daar loop ik dan twee dagen over te malen.
Wat moet dat erg zijn, als jaloezie een klauw op een relatie legt.
Wat moet dat verschrikkelijk zijn. ’s Woensdags bij de kapper lees ik dat X
al vrolijk een liefdesbaby heeft met Z. Op twee dagen tijd. 
Dat kan, in het wonderland van de boekskes. 
Men moet er gewoon voor openstaan.

m – EZW-05/2014, bijgewerkt

Af en toe krijg ik belevenissen van Peter & C° doorgemaild.
Hij en Diane en hun twee dochters wonen ver weg.
Wij mailen omdat Peter de taal van zijn moeder wil onderhouden. Dat is niet zijn moedertaal.
Dit keer gaat het over de kookcursus die hij volgt. Zijn derde jaar, als ik me niet vergis. 
Het verhaal is van hem, de woorden zijn van ons beiden.

Eind mei is de cursus weer eens afgelopen.
Dan krijgen we het overzicht van ons werk tijdens het afgelopen jaar.
Het is geen rapport met goede of slechte quoteringen, het is eerder een evaluatie.

De chef gaf ons de opdracht voor die dag, en ze zei erbij
dat we de saus moesten afwerken met een houten lepel.
Ze herhaalde nog eens zeer uitdrukkelijk :
"Met een houten lepel mensen, niét met een metalen lepel en zéker niet met een klopper."

Wij gingen aan de kook en zij ging aan haar tafeltje zitten typen op haar laptop.
Af en toe liep ze eens door de keuken, zei hier en daar een kort woordeke en
ging dan weer naar haar tafel typen …

Geen kloppers in de saus, had ze gezegd. Waarom?
Ik vroeg me danig af waarom en ik bouwde ingewikkelde theorieën op over
zuurtegraad en proteïnen en temperaturen en om een of andere reden
zou hout dan geschikter zijn dan inox. Maar de sauspan was toch inox …? 
Er moeten nog cursisten met die vraag gezeten hebben.
Na de kooksessie, tijdens het proeven, vroeg iemand haar :
waarom houten lepels en geen kloppers?

"Eh, antwoordde de chef een beetje schaapachtig, ik moest de evaluaties nog invullen en
daar kan ik het geluid van zestien rammelende kloppers wel bij missen."

Dat vind ik nu eens een goeie zie, een prozaïsch antwoord.
Peter met zijn ingewikkelde theoriekes altijd!
m  – HiH-05/2015, herzien

- Wat is een eb ook ?
- Een eb ook ?

Hij scheef het neer: ebook.

- Ha, eboek! Dat is Engels voor een elektronisch boek, e betekent elektronisch.
- Digitaal?
- Ja, natuurlijk digitaal, anders kan het niet elektronisch zijn hé.
- Dus een digitaal boek, zei hij met slimme oogjes.

Ik wachtte af, want het klopte niet dat hij de betekenis van ebook niet kende.
Er waren die slimme oogjes en de mama zat nadrukkelijk terloops te doen in de zetel.
Er zou iets volgen.

- Dat heb ik al! zei hij fier.
- Een eboek?
- Een digitaal boek, kijk maar.
Met een klik haalde hij het tevoorschijn :   

learn binary the easy way

Hij had zoveel jolijt om zijn mopje, dat zelfs de zon kwam kijken.

m - voor ‘de Ochtendfoto’ HiH-12/2015

“Hoe groot is de bevraagde groep en hoe werd die gerekruteerd.” 

Awel, daarover hebben LM & ik het gehad, toen de gevangenis van Beveren
proefdraaide met 100 vrijwilligers. Begin 03/2014 was dat.

“De honderd vrijwilligers die zich van vrijdagmiddag tot zondagmiddag laten opsluiten
zijn vooral personeelsleden van het gevangeniswezen zelf,
maar ook de directeur-generaal, magistraten, professoren en journalisten nemen deel.”
van : http://www.gva.be/regio-waas/beveren-waas/100-vrijwilligers-laten-zich-drie-dagen-lang-opsluiten-in-gevangenis-beveren-2.aspx 

Lees hoe de vrijwilligers werden gerekruteerd :
personeelsleden van het gevangeniswezen zelf, plus
de directeur-generaal, magistraten, professoren en journalisten. 
Die mensen gingen binnen voor 48hrs, twee overnachtingen.
Die mensen kwamen opgelucht buiten, met een hoofd vol bedenkingen over binnen.

Zet daar nu 100 jonge para's die juist terugkomen van
een zwaar nachtmanoeuvre in modder-&-regen,
die zullen gans anders reageren dan toen bvb Machteld Libert en andere chotweetwie.
De jonge para’s besluiten op het einde van hun 48hrs in de gevangenis
dat ze
1/ na het nachtmanoeuvre hebben mogen slapen en
2/ dan nog wel op een plaats waar het droog was.
3/ dat ze daar voor de rest met rust gelaten werden (buiten een paar corvees). 
Drie dingen die enorm geapprecieerd worden op dat moment: Slapen, Droog, Rust.
De jonge para’s komen kwiek terug buiten, zo stel ik me voor.
De peis & vree in de nieuwe gevangenis (TV, PC …) 't had misschien zelfs een dagje langer mogen duren.
Bij manier van spreken. 

Zet daar nu 100 dakloze mannen.
Het is er droog slapen, in de gevangenis. En zacht slapen, want er is een matras.
Het is er vooral veilig slapen, men wordt niet bestolen of gekeeld.
Er zijn drie maaltijden per dag. En er is sanitair! 
Veiligheid, Voedsel en Verzorging.

Tenzij misschien de zon schijnt of de lentelucht roept, wil het gros van de 100 dakloze mannen
daar na 48hrs niet meer buiten. Bij manier van spreken. 

Zet daar nu 100 dakloze vrouwen met kinderen.
100 dakloze vrouwen met kinderen krijgt ge daar niet-meer-weg. 
Zij blijven tot hun kinderen afgestudeerd zijn. Bij manier van spreken. 

Zet daar 100 dakloze junkies …
die genieten niet van weekendje onderdak met TV en PC en WC.
Maar zij hebben andere prioriteiten.
Die wachten niet tot de zon of de lentelucht roept, die willen een dealer zien. Kost-wat-kost. 
Van frustratie breken ze het kot af. Bij manier van spreken.

Mijn voorbeelden zijn misschien nogal kleurrijk en nogal strak,
maar het was toen de bedoeling dat LM me snel zou snappen,
en dan moet ik soms een dikker penseel gebruiken:
já, door de keuze van de testgroep kan men de resultaten van een test sturen. En nogal sterk ook!

m - EZW-05/2014, herwerkt

asperges

Zal ik mijn keukenblunders nummeren of toch liever een discreet identificatienummer geven?

Gisteren zouden we asperges eten en omdat we wilden vergelijken, de witte en de groene,
op hetzelfde bord, op dezelfde dag en niet met een week tussen, hadden we beide soorten in huis gehaald.
‘k Had mijn geheugen opgefrist en op ’t Net nog eens de tips opgezocht over hoe het moest.
De DO's gelezen en vooral de DON'ts, hoe het zeker niét moest.
En toen ging ik aan de slag.
De kookpotten stonden stand-by op het fornuis, het water tegen het koken aan gezouten en geboterd.
De witte waren geschild en werden te water gelaten. Alles oké.
En toen schilde ik de groene. Helemaal.
Niet enkel het onderste stuk van de steel, nee, helemaal, zoals de witte.
‘k Had er al vier geschild eer mijn cent viel dat er iets niet klopte.
De groene niét schillen! Niét! Hoogstens het onderste stukje.

’t Was echt geen zicht zoals ze daar lagen op de plank, die iele blote bleekgroene spookjes.
En toen wist ik het ineens niet meer, ‘k was compleet de pedalen kwijt.
Enkel de ongeschilde groene serveren en de geschilde voor soep gebruiken?
Of ze dan maar allemaal schillen en ze iel en bloot serveren?

‘k Heb het zo gelaten en vandaag eten we aspergesoep. Groene. Gemixt. Allemaal groene.
De smaakvergelijking tussen wit & groen, dat zal voor een andere keer zijn.

m - EZW-05/2013, herwerkt - (wordt misschien ooit vervolgd) http://www.hoedoe.nl/eten-drinken/basiskeuken/groente/hoe-kook-ik-witte-asperges , http://www.hoedoe.nl/eten-drinken/basiskeuken/groente/hoe-kook-ik-groene-asperges

'k Heb het moeilijk met statistieken.

Er zijn mensen die bladmuziek kunnen lezen en in een lach schieten bij een passage. 
Zo zijn er ook mensen die statistieken kunnen lezen en er met een vingerknip een fout uithalen.
Of in een bulderlach schieten over bepaalde interpretaties van die statistiek.
Ik kan dat allemaal niet en ik weet zelfs niet of ik het zou willen kunnen,
want ik kan me niet voorstellen dat ik het zou kunnen zonder daar hoofdpijn van te krijgen.
Dus laat maar.
Soms moet men zijn plaats kennen. En vandaag is het soms.

Ik bewonder de kunners, dat wel. Absoluut.
Ik bewonder hen te zeerste. Maar ik benijd ze niet. 
Vooral niet wanneer het over opiniepeilingen gaat : 
Wanneer 18% van de mensen de mening X toegedaan is,
waarvan 23% van die mensen neigt naar mening x'
hoeveel % heeft dan de mening Xx' ? 
Een exacte populatie wordt er niet bijgegeven.

Werd het onderzoek gedaan bij 3761 mensen uit alle leeftijdscategorieën
of bij de 259 werknemers in eenzelfde kantoorgebouw?   
Maw : vanaf wanneer is een aantal betekenisvol?
Is de verscheidenheid gegarandeerd? enz, etc. 
Hoofdpijn, 'k zei het toch.  

m - EZW-05/2014- bijgewerkt

Met Toppiéke (°1973) danste ik voorzichtig en zong ik zachtjes en dan kwam er een lachje.
Haar lachjes-nummer was Crocodile Rock (1972) van Elton John. 

Ze wordt 45 deze zomer, de klank mag nu wel à volonté :
https://www.youtube.com/watch?v=ukHKvC_u5ZE 
03min50 en de tekst rolt in beeld
We hadden het nummer op band staan. Dat bandje is ooit geknapt,
kapot getrokken door teveel terugspoelen en herbeginnen.

Haar lachje kwam bij de hoge lalala-passages.
Waren het de hoge tonen of vatte zij als boreling reeds de diepere betekenis van lalala ?
Dat zal ik haar straks vragen. 
De rest van het nummer stonden we zo wat te wiegen met haar.
En op de lalala stopten we met wiegen, want dan luisterden we naar de lalala en dan kwam dat glimlachje. 
’t Was dus niet dat we met de kleine het huis rondrockten.
Wiegen en wachten op de hoge lalala-zang. Dat was het ongeveer. 

‘k Had nog een trucje : parfum. 
Er was een geur die Toppié rustig maakte en haar soms zelfs in haar slaap deed glimlachen.
Dat parfum heb ik drie jaar full time gedragen want ik wou Toppié elk seizoen,
bij elke gelegenheid en telkens wanneer ik van wacht was, blij en ontspannen zien. 
Dat lukte soms en voor de rest lukte dat langs geen kanten maar
voor de zeldzame keren dat ik haar nu nog ontmoet (ze woont in het buitenland)
zorg ik er toch voor dat ik Calandre draag.

m – HiH-05/2015, herzien - Calandre, 1969, van Paco Rabanne, nog altijd op de markt.

Buiten de gewone PHPD-verschijnselen (pijntje hier, pijntje daar)
gebeuren er de laatste maanden ook rare dingen in mijn hoofd. 
Ik lees woorden verkeerd.
Of ik vul aan nog voor ik de woorden werkelijk gelezen heb.
En als het geheel dan niet klopt, moet ik herlezen en daar kruipt nodeloos tijd in.

Een titel 'mappen verslepen' las ik als matrassen verslepen
en ik besloot dat het over rugproblemen zou gaan : hoe versleep ik een matras, zonder mijn rug te overbelasten…
Mappen verslepen, gewoon muisknop ingedrukt houden, niks rugproblemen.
Op de zelfde pagina stond een artikel over slaapproblemen en daarom
las ik dan maar 'matrassen' ipv het woord mappen te lezen, zoals het er stond.
Herkent iemand dit?

Het gebeurt niet bij elke tekst, maar toch wel een aantal keren per dag.
Dat maakt me dan halvelings kwaad en ook ongerust:
als eenvoudige informatie er niet meer zo vlot in gaat, of er onjuist in gaat,
hoe kan ik dan voldoende nuanceren om me een mening te vormen?
Simpele dingen moeten herlezen, moeten herbeginnen …
niet omdat het ingewikkeld is wat er staat, maar omdat het er soms niet in gaat van de eerste keer.
‘k Ben nochtans geconcentreerd bezig, niet afgeleid door radio of TV. Die staan nu af.

Een tweede ding zijn de ongevraagde herinneringen.
Die springen zomaar tevoorschijn, naar aanleiding van iets dat er totaal niks mee te maken heeft,
een geur, een kleur, een woord, een ingrediënt uit een recept …
terwijl ik toch geconcentreerd bezig ben. Niet in een loos moment. Juist niét in een rustig moment.
Dat is ongeveer al twee jaar aan de gang.
Niet dat ik die herinneringen echt vervelend vind, maar het verschijnsel verwondert mij.
Ongevraagde herinneringen.
Soms ook ongewenste herinneringen.
Dingen waarvan ik niet meer wist dat ze gebeurd waren of dat ik ze meegemaakt had komen plots uit het slib naar boven.
Dingen die allang voorbij zijn en waarvan ik dacht dat ze ook over waren.
Blijkbaar niet. Ze waren enkel voorbij, niet over.

Die rare dingen in mijn hoofd vind ik lastiger dan het PHPD.

m – HiH-05/2015, met dank aan Revitalis

‘Soms zie je mannen de handtas van de vrouw dragen’

Ja, natuurlijk heb ik dat al gezien, dat meneer de handtas van mevrouw draagt.
Gewoonlijk is mevrouw dan niet goed te been. Dat is de reden waarom meneer haar tas draagt.

Sommige mannen doen dat met zó een verveeld gezicht,
dat ik ze met plezier een paar draaien om de oren zou geven.
Men ziet aan heel hun houding dat ze die eenvoudige situatie niet aankunnen omdat
ze die (hand)tas beneden hun waardigheid vinden.
En als ze dan nog hun mond zouden willen houden!
Maar nee,
heel de omgeving moet horen dat ze daar tegen hun wil zijn
en wat zij er van denken, van de taak omhanden. 
Mijn bedenking : zwijg en concentreer u op assisteren. Produceer eens stílte. 
Die mannen
krijgen van mij twee krachtige draaien om de oren,
zodat hun verstand weer op zijn plaats schuift.

En dan is er de heer.
Hij hangt de tas van zijn vrouw om zijn arm of over zijn schouder
om zijn twee handen vrij te hebben, want hij assisteert haar bij het stappen.
Hij loopt niet denigrerend te doen over de situatie, hij accepteert de situatie en geeft ondersteuning.
Dit soort mannen noem ik heren. 
Die heren
krijgen van mij een standbeeld.

m – EZW-05/2014, bijgewerkt