Archief

zes maanden à 10hrs per dag, 7 dagen per week

Toen ik nog bij de koopvaardij werkte hadden we 'service coupé'.
Siësta, in het Nederlands. We waren vrij van 13h tot 15h en die pauze
was geen overbodige luxe, want om 13h waren we al een tijd bezig.

Van 06h tot 13h = 7hrs (min 2 x 20 minuten voor ontbijt en middagmaal)
van 15h tot 19h = 4hrs (min 1 x 20 minuten voor het avondmaal)
dat maakt 10hrs per dag.
Zeven dagen op zeven moest men gaande & staande zijn,
een zittend werkje was er niet. En de contracten duurden toen nog zes maanden.

Na drie weken aan boord waren alle spierkes weer ingewerkt
en kwam men op tempo, op kruissnelheid, maar de siësta bleef broodnodig,
of een mens houdt het geen zes maanden vol. 
Dat dutje diende om de vermoeienis van het eerste gedeelte van de dag
er voor een deel uit te slapen. En om het te kunnen volhouden tot 's avonds. 
Wanneer door omstandigheden de siësta eens wegviel, was dat te voelen ook.
Dan gebeurden er tijdens de avondservice fouten en vergissingen.
Van vermoeienis.

'k Zou het nu niet meer kunnen. Maar toen was dat up-tempo bijna een sport.
We werkten hard, we verdienden goed ons brood en we maakten veel plezier. 
Als we maar genoeg slaap kregen.
Oja, en we zagen nog een stuk van de wereld ook.

m – EZW-04/2014, herziene tekst

In scène gezet, maar toch een mooi souvenir voor later :

- Ge weet toch waarom ik u doe stoppen?
- Ja Papa. Voor de foto.

Er staan nog steuntjes aan het achterwieltje.  
m –  EZW-04/2013 

biochemisch én psychologisch

Een aantal jaren geleden kreeg LM last van nachtelijke beenkrampen.
Zonder aanwijsbare reden. Zijn spieren waren niet overbelast geraakt tijdens het werk,
hij was niet gekwetst geraakt. Hij kreeg zomaar beenkrampen. ’s Nachts. 
Dan moest hij rechtstaan en steunen op het verkrampte been of op de verkrampte voet.
Dat hielp wel, maar dat duurde ook efkes eer dat staan effect had. 
Door al die beweging en het gedoe was ik mee wakker.
Ik haalde dan telkens een glas water voor hem. En met dat glas water ging het beter.

’t Is lang geleden, want we hadden nog geen internetverbinding. Het kan '96 geweest zijn, of '97.
Snel efkes iets opzoeken ging nog niet. Opzoeken was toen echt nog zoekwerk. 
Voor de beenkrampen stapte ik binnen bij de apotheker.
Ik vroeg zo’n spray tegen de spierpijn en legde uit waarvoor het moest dienen.

- Nachtelijke beenkrampen? Dan helpt zo’n spray niet.
  Zeer waarschijnlijk heeft uw man magnesium tekort, zei ze. 
En ze gaf een doosje magnesiumpillen mee.
Ik kocht een aantal doosjes, genoeg voor een volledige kuur. 
- Een glas water helpt eigenlijk ook al hoor, zei ik terwijl de doosjes in mijn tas stopte. 
Ze bekeek me glimlachend, met een blik van : wie is hier apotheker, gij of ik?
En ik dacht : wiens man heeft hier de beenkrampen, de uwe of de mijne?
- Dat glas water zal dan wel psychologisch zijn, zei ze. En voor haar was de zaak afgedaan.
- Ja, echt waar, eerst moet hij verschillende keren steunen op het been en
  als ik hem dan een glas water breng gaat het beter, dan trekt die kramp hélemaal weg. 
Ze leunde over de toonbank en vroeg op vertrouwelijke toon :
- Is hij dat glas water al eens zelf gaan halen? Of gaan drinken? 
- Eh, nee, dat niet. 
- Dan is het psychologisch, zei ze met een klapje op haar toog.

Op de stoep bedacht ik dat apothekers toch echt een allround opleiding krijgen.
De magnesium moet, omdat er een tekort is in de body. Dat is biochemisch.
Het glas water mag. En omdat het gebracht wordt, werkt het. Dat is psychologisch. 
En ik begon te denken hoe ik ook eens een glaasje water kon krijgen, kon laten brengen.
In het putteke van de nacht.

m  - EZW-08/2014, HiH-04/2015, herwerkt

Zo’n weer gelijk gisteren doet me denken aan de paasvakanties van onze kindertijd.

Weer zonder jas mogen buitenspelen, wel nog de trui aan. Bermen beklimmen
en tussen de struiken gaan speuren en snuffelen en doen en er een 'kamp' bouwen
omdat het dan nog kon, tussen de struiken zonder al te veel blad.
En langs de beemden rennen. 
En dan oververzadigd van zuurstof en met gloeiende wangen naar huis komen.
Niet omdat we moegespeeld waren, maar omdat we honger hadden.

Het vieruurtje was dan wat steviger, soms was er al taske soep bij ook.

Tot aan het avondeten was het dan uitblazen en
met de geur van de buitenlucht nog op ons vel, denken over
de wereldreizen die we wat verder in de straat ondernomen hadden.

m – HiH-04/2015, herzien

Her Side, His Side … Dit vind ik erg. Zwaar overdreven zelfs.

                Kijk ...   Gezien?

Is het u ook opgevallen? Helemaal geen nachtkastjes, aan geen enkele side.
Zelfs geen klein plankje. Dat vind ik echt overdreven!
Waar zet een mens de wekker en het leeslampje? 
Waar blijft men met de polshorloge, het boek, de fles water, de bril …

Het eerste wat opvalt aan de foto is toch dat er geen nachtkastjes zijn?
Helemaal géén nachtkastjes!
Jáá, er is die rare hoes natuurlijk, maar daar gaat de foto niet over.

m - EZW-01/2014, bijgewerkt

omdat het mooi is

In een park staat een marmeren beeld.
Op een nacht groeit een tweede hoofd uit de romp.
Een mysterieus briesje blaast er leven in.

la statue vivante 

Het eerste hoofd, dat bovenop het lichaam staat, wordt ook wakker.
De hoofden ontdekken mekaar en merken dat er maar één lichaam is en
dat maar één hoofd het lichaam kan besturen.

Het tweede hoofd wil het lichaam overnemen. Dat lukt niet.
Dan wil het hoofd weg. Dat kan evenmin.
De oplossing is drastisch.

Jérôme Murat vertelt het verhaal in zijn eigen taal. Virtuoos, volgens mij.
klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=wkCmmuiDFcg 
05min02

Was dit verhaal nu sprookjesachtig of spookachtig?
In elk geval is het boeiend vertolkt.

m – HiH-03/2015, bijgewerkt

van Peggy

Enige jaren geleden kreeg ik een email van mijn nichteke, ze zat vol stress schreef ze mij,
ze kon niet meer functioneren en ze eindigde met “ben ik nog normaal?”
Ik weet dat ik haar alleen met wat humor kan oppeppen :

HELP, zijn mijn man en ik nog normaal ?
In mijn gezin geen soaptoestanden zoals in ‘Familie’ en ‘Thuis’.
Koken lukt ons ook nog zonder de hulp van ‘SOS Piet’, en de sfeer is hier helemaal anders dan in ‘Mijn Restaurant’.
Bij ons geen commentaar omdat de lepel of het vork een cm te dicht of te ver van het bord ligt.
Wij zoeken geen nieuw huis of appartement.Wij beleven evenmin mislukte verbouwingen met alle ellende vandien.
Wij hebben onze zaken zelf nog goed in handen, dus geen ‘Recht op Recht’ toestanden hier.
Bij ons ligt hier alles netjes, geen ‘Sien en Maria’ die nodig moeten komen poetsen.
Kinderen hebben we niet, maar als we die hadden konden we zonder de hulp van de ‘SuperNanny Wendy’.
Ik heb geen studenten in huis, dus ‘De Kotmadam’ moet ik niet spelen.
Ook helemaal geen ‘Big Brother’ toestanden, niemand moet na een week het pand verlaten.
Onze rekening staat niet in het rood.
Wij hebben geen ‘Dieren in Nesten’ toestanden.
En daar wij een doorsnee normaal gezin zijn, geen reality als ‘de Pfaffs of de Planckaerts’.
Wij gaan niet op reis met het vliegtuig (om gezondheidsredenen), dus voor ons ook geen toestanden als ‘Op de Luchthaven’.
Wij zijn niet extreem dik, Sonja Kimpen zal hier niet moeten komen met ‘Je bent wat je eet’.
Mensen oplichten is echt niets voor ons.
Alle reclame wordt geweerd.
Aan belspelletjes doen wij niet mee.
En nu ben ik bang ... Is mijn gezin nog wel normaal?

Maar aan ‘Sporza Live’ kan ik niet ontsnappen want manlief volgt praktisch iedere voetbalwedstrijd.
Misschien horen we er dan toch nog een beetje bij.

Peggytwo

Peggy, maak u geen zorgen. 
Dat men zelf kan koken, geen toestanden heeft in huis en gezin,
de zaken in orde houdt en zonder problemen de huishouding bestiert,
reisperikelen, bouwcatastrofes en financiële rampen weet te vermijden,
niet aan overgewicht of belspelletjes doet, dat wordt niemand kwalijk genomen dank zij de statistieken.
Dat alles wordt dank zij Sporza Live vergeven en vergeten,
want Sporza Live zorgt voor een tegengewicht, brengt al die zaken terug in balans.
Met Sporza Live is men immers oer-hyper-vlaams-belgisch en statistisch-normaal bezig.

Die zender zorgt voor een soort gemoedsrust in de huiskamer: met ons is niks  aan de hand,
want-wij-kijken-voetbal, dus wij zijn normaal! Dat is een geruststellende gedachte,
LM & ik kijken nu ook wat vaker Sporza. En misschien kijkt Sonja Kimpen zelf ook. 

m - HiH-04/2015, herzien- bovenstaande tekst geplaatst met toestemming van Peggy - https://nl.wikipedia.org/wiki/Sonja_Kimpen

georganiseerde anarchie

Er is een nep–agent en er is een klad jong grut met waterballonnen. 
De argeloze automobilist/e weet niet dat ze bij elkaar horen, de agent en het grut.
Of dat er een camera is.
Wanneer de nep-agent zijn rol speelt,
krijgt de onschuldige automobilist/e onverwacht hulp van de klad kinderen. 
Hoe die mensen kijken wanneer de agent afdruipt (letterlijk), dat vind ik zo plezierig.  
Ongeloof, een beetje gêne ook, of ronduit opgelucht en blij … hun uitdrukkingen zijn sprekend.

klank niet te luid zetten:
http://www.youtube.com/watch?v=AtEKomxyUdM 
01min29

m– HiH-04/2015, bijgewerkt

(…) 
Anekdote van kleindochter: nieuw werkwoord “kontvrienden”.
“Kent ge dat woord niet, memeke? Wel als je niet wilt dat iemand je vriend blijft, dan kan je hem kontvrienden.
Broer doet dat ook met die vervelende meisjes op zijn facebook
en Nathan heeft kauwgum in mijn haar geplakt en daarom heb ik hem gekontvriend.” van TiTi-P

Met de klemtoon op de tweede lettergreep of mijn verhaal klopt niet meer.
Kontvriénden dus.

Noch LM, noch ik zijn thuis in feesboekerij, maar wat ontvrienden is weten we wel.
En waarom dat kontvrienden geworden was, dat zag LM onmiddellijk:
wanneer men niet meer wil vriend zijn met iemand dan draait men die de rug toe,
en de rug eindigt op een zitvlak, dus draait men die eigenlijk de kont toe,
vandaar kontvrienden. Vanaf dan zijt ge kontvrienden.

- Het is kontvriénden, zei ik behulpzaam.
- Ja, kontvriénden. En daarna zijt ge kóntvrienden met iemand.
- Vijanden?
- Nee, gewoon negeren, met de nek aankijken.

Eerst iemand kontvriénden en daarna zijt ge kóntvrienden ...
Er zal wel een lijn inzitten, in wat hij beweert:
als men iemand met de nek aankijkt dan wordt men kontvrienden.
Maar toch niks voor mij, het facebook. Teveel gedoe.

m – HiH04/2015, naar een gegeven van TiTiPoes

met minieme schade

Het is meer dan 20j geleden, we woonden nog in Borsbeek.
‘k Had in de vroege namiddag een potje aardappelen op het vuur staan
omdat we ’s avonds gebakken petatjes zouden eten en ze moesten nog koelen.
Dat er zo vroeg op de dag iets op het vuur stond was tamelijk ongewoon.
LM en ik gingen onbekommerd de deur uit, boodschappen doen of zoiets.

Pas toen we terug de straat ingereden kwamen,
wist ik ineens waarom ik dat knagend gevoel had: ik was die aardappelen vergeten!

In het klein stukje straat tot aan de hoek dacht ik dat mijn wereld vergaan was,
de vlammen zouden uit de ramen slaan, het gebouw zou in puin zou liggen
en overal ambulances … Niks.
En boven geen geur ookni.
‘k Stapte op slappe benen naar de keuken en draaide bevend het gas toe.
Ik was een wrak bij het idee wat er gebeurd had kunnen zijn.
De aardappelen waren onbruikbaar,
maar het potje had zo te zien geen blijvende schade opgelopen.
‘k Heb er een bodempje Biotex in gezet. Enzymen vreten alles.
'k verwachtte elk moment dat LM zou stoom aflaten en zette me ongeveer schrap.
Het enige wat hij zei was: "Dat brengt toch op hé!, investeren in goed materiaal." Laconiek.

Met zo’n man kunt ge in zee steken, dacht ik.
En toen moest hij mij troosten, want ik begaf het.

m - EZW-05/2013 – diezelfde potten hebben en gebruiken we nog altijd!