Archief

te gast bij Wim Helsen, Paul Van Bruystegem
met een tekst van Jules de Corte

Ik zou wel eens willen weten, waarom zijn de bergen zo hoog
Misschien om de sneeuw te vergaren
Of het dal voor de kou bewaren
Of misschien als een veilige stut voor de hemelboog
Daarom zijn de bergen zo hoog

Ik zou wel eens willen weten, waarom zijn de zeeën zo diep
Misschien tot geluk van de vissen
Die het water zo slecht kunnen missen
Of tot meerdere glorie van God die de wereld schiep
Daarom zijn de zeeën zo diep

Ik zou wel eens willen weten, waarom zijn de wolken zo snel
Misschien dat 't een les aan de mens is
Die hem leert hoe fictief een grens is
Of misschien is het ook maar eenvoudig een engelenspel
Daarom zijn de wolken zo snel

Ik zou wel eens willen weten, waarom zijn de mensen zo moe
Misschien door hun jachten en jagen
Of misschien door hun tienduizend vragen
En ze zijn al zo lang onderweg naar de vrede toe
Daarom zijn de mensen zo moe ...

Ik zou wel eens willen weten, 1956 – Jules de Corte

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Van Bruystegem in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a64/ 
10min



gezongen door de Corte : https://www.youtube.com/watch?v=cFlJ6EvicF0 – 02min11
door Martine Bijl, 1966 : https://www.youtube.com/watch?v=U_rNWB6Qb8o – 02min23 

over Jules de Corte : https://nl.wikipedia.org/wiki/Jules_de_Corte , over Paul Van Bruystegem : https://nl.wikipedia.org/wiki/Paul_Van_Bruystegem

een instrument dat niet bestaat, van Animusic, Wayne Lytle

Een paar jaren geleden kreeg ik een filmpje van deze mensen onder ogen
en ik was danig onder de indruk van hun werk.

Er is geen millimeter reëel, het is allemaal virtueel, maar wat een verbeelding hebben zij!
En wat een kennis van zaken om hetgeen men hoort te laten kloppen met wat men ziet. 
Het kan 2008 geweest zijn, zoals onder het filmke staat. Misschien later.

Slagwerk, daar ging het toen over, melodieus van klank en curieus in beeld gebracht, een wonderwereld.
Stel u voor dat ge op een dag zoiets in uw kelder gemonteerd ziet staan …
en dat begint dan zomaar vanzelf te spelen omdat ge binnenstapt.
Per klank die men hoort is er minstens één beweging te zien.



klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=hyCIpKAIFyo 
03min28

En vandaag was er iets totaal anders. Vandaag zat onderstaand werk in de bus, in de mailbox,
het werk heet De Klankkast. Alles met snaren.
Tokkelinstrumenten in dit geval. Al toen ik het voor de eerste keer bekeek was ik verkocht.

Op één klankkast zijn twee harpen, een gitaar, een luit, een sitar, een contrabas en een zither gemonteerd.
Tenminste, dat is wat ik er van maak. Weer alles virtueel werk, niks reëel.

En dit keer is alles in ‘hout’. Het instrument is opgevat als een automaat en
voor elke noot die ge hoort is er minstens één beweging te zien, soms twee,
zij het dan virtueel.

Hoe die mensen dat doen kloppen … wat een koppen.
Er staat ondertussen al veel van Animusic op You Tube,
maar dit vind ik nog altijd hun allermooiste werk.
klank aanzetten :
https://www.youtube.com/watch?v=XlyCLbt3Thk 
04min30

m - kort interview met Wayne Lytle, de maker https://www.youtube.com/watch?v=eovEgc9VvZ8 , met dank aan Hily, EZW-01/2013, HiH-02/2015, bijgewerkt

te gast bij Wim Helsen, Nina van Eeckhout,
met een gedicht van Herman de Coninck

Winterochtend

Ik hou van ochtendlijk vrijen,
vóór alles weer moet
nog even mógen. En nadien buik aan rug
nog wat tegen elkaar aanliggen in de klaarte
van net-klaargekomen-zijn.

Buiten ligt alles helder vastgevroren,
de klare vriesochtend is altijd klaarder
dan een klare zomerochtend, ongeveer zoals
helderheid in een zwart-witfilm
helderder is dan in kleuren.
Alles is zichtbaar. De naakte feiten
hebben kou.

Maar wij niet. Na de liefde buiten komen
is zoiets als van de sauna
in ijskoud water springen: je voelt het
nauwelijks. Je voelt het net genoeg
om je ijzersterk te weten.

Herman de Coninck

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Van Eeckhout in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a63/ 
10min



Over Nina van Eeckhout : http://www.erikraspoet.be/?p=176 , https://www.nieuwsblad.be/cnt/g3gf18tm 
Over Herman de Coninck : https://nl.wikipedia.org/wiki/Herman_de_Coninck , http://schrijversgewijs.be/schrijvers/de-coninck-herman/ 
Over Winterochtend : voorlopig niks gevonden

Lambert is geen lam

Het is lammertijd.
De ooievaar levert de lammetjes en ook ene Lambert, die geen lam is maar een leeuwenwelp.
De lammeren vinden hem 'anders' en Lambert hoort er niet echt bij.
Toch groeit hij op denkend dat hij een schaap is. Twee seizoenen gaan voorbij.

Op een dag verschijnt een hongerige wolf. De schapen zijn in paniek en Lambert aanvankelijk ook.
Maar dan geeft hij plots blijk van leeuwenmoed en maakt komaf met de wolf.
De anderen aanvaarden hem nu als een écht schaap.

Er zitten een paar serieuze kronkels in de redenering dat een uitgesloten lam-welp of welp-lam
pas als volwaardig schaap wordt aanvaard nadat hij ware leeuwenmoed getoond heeft, maar
dat is de wereld van de Disney-mensen van toen. Die werden geselecteerd op dat soort kronkels.
We kunnen er maar goed mee zijn! En zoet mee zijn ...

https://en.wikipedia.org/wiki/Lambert_the_Sheepish_Lion 

klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=M4Ijr3ClZN0 
08min00

te gast bij Wim Helsen, Arnon Grunberg
met Een bekentenis van Czeslaw Milosz

 Een bekentenis

Here God, ik hield van aardbeienjam
En de donkere zoetheid van een vrouwenlichaam.
Maar ook van ijskoude wodka, haringen in olie,
Van geuren: kaneel en kruidnagelen.
Dus, hoezo ik een profeet? Waarom zou een geest
Iemand als mij bezoeken? Zo veel anderen
Zijn terecht uitverkoren, geloofwaardig.
En wie zou mij geloven? Want men zag
Hoe ik me op het eten werp, roemers leeg,
En gretig naar de hals van de serveerster kijk.
Gebrekkig en me daarvan bewust. Belust op grootsheid,
In staat haar waar dan ook te herkennen,
En toch niet helemaal helderziende,
Wist ik wat er overblijft voor minderen, als ik:
Een festijn van kortstondige hoop, een verzameling hovaardigen,
Een toernooi van gebochelden, de literatuur.

Czeslaw Milosz, vert. Karol Lesman

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Grunberg in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a62/ 
11 min

Over Arnon Grunberg : https://nl.wikipedia.org/wiki/Arnon_Grunberg 

Over De Bekentenis : Het gedicht kan worden gelezen als een opsomming van ironische maar ook weemoedige relativeringen.
In de eerste plaats van de dichter zelf: hoe kan iemand die zich overgeeft aan aardse genietingen zoals
haringen, wodka, vrouwenlichamen en aardbeienjam een profeet zijn?
De dichter geeft weliswaar aan in staat te zijn grootsheid bij anderen te herkennen,
maar dat maakt hem des te bewuster van zijn eigen gebrek aan helderziendheid,
wat voor een dichter misschien hetzelfde is als gebrek aan grootsheid.

Ten slotte is het gedicht ook een relativering van de literatuur zelf.
Die wordt door Milosz omschreven als een festijn van kortstondige hoop (zo zou het leven wellicht ook omschreven kunnen worden),
een toernooi bevolkt door al te trotse en hoogmoedige deelnemers,
die door deelname aan dat toernooi even kunnen vergeten wat ze werkelijk zijn: gebochelden.

Het gedicht heet niet alleen Een bekentenis, maar heeft ook de vorm van een bekentenis;
waarna een serie van zonden of op zijn minst bedenkelijke liefdes en geneugten volgt. https://www.groene.nl/artikel/wie-denkt-de-zondaar-dat-ie-is 
Over Czeslaw Milosz : https://nl.wikipedia.org/wiki/Czes%C5%82aw_Mi%C5%82osz ,https://www.digibron.nl/search/detail/012dbefca1fe214f653ca002/milosz-verliest-de-hoop-niet

emotionele chantage (?)

Wat een verhelderend filmpje. Hard.
‘k Heb het verschillende keren bekeken en het filmpje blíjft confronterend.

Zo ongeduldig ben ik ook ooit geweest met mijn moeder, zij het veel minder luid.
En zij kwam ook niet aandragen met het juiste dagboek waarin dan de juiste lijnen stonden
opdat we mekaar filmisch in de armen zouden vallen.
Zij hulde zich meestal in verongelijkt stilzwijgen. Sommige mensen kunnen dat heel goed.
En ik had dan schuldgevoelens.
Sommige mensen hebben een hofhouding nodig ipv kinderen, heb ik dikwijls gedacht.
En over die gedachte had ik dan wéér schuldgevoelens.
Ja, sommige mensen kennen iets van emotionele chantage.

Zeer verhelderend filmpje.
klank aanzetten & Nederlands ondertiteld :
https://www.youtube.com/watch?v=1oRcGBG7oww 
03min01

m - EZW-02/2013, bijgewerkt

In 2009 kreeg ik in een kliniek ademhalingsoefeningen van een kinesiste,
een jonge mevrouw die duidelijk wist waarover ze het had.
Ze was tamelijk kordaat en stevig in haar aanpak en ik voelde direct het nut van die oefeningen.
‘k Dierf niet anders, ze was zo’n klein en kwiek medammeke met slimme oogjes.

De week daarop kwam een middelbare man de kamer in sleffen.
Ook een kinesist. Die deed de oefeningen zo voorzichtig en zo zacht
dat het slap en flauw leek. Ik voelde nergens druk.
‘k Werd er ambetant van, van dat wee gedoe. Precies of er kroop een slang over mijn huid.
Na twee sessies zorgde ik dat ik ’s morgens de kamer uit was en dat hij me niet vond.

Tot zover mijn ervaring met massage.

Als ik nu wellness-reclames zie denk ik : zetten die masseuses wel genoeg druk?
Dat het te voelen is tot ín de spieren?
Want als het is om de huid een beetje te kriebelen geef ik er niet graag goed geld aan uit.

Vroeger had ik sterke vingers (door de job) en dan kon ik
LM zijn schouders en rug en kuiten loswerken zonder moeite.
Maar wat ik nooit gedurfd heb is masseren na een kwetsuur of bij mankementen.
Dat is werk voor kinesisten, die mensen zijn beroeps en weten hoe het dan moet.
‘k Heb een ingebakken schrik dat ik de zaak zou verergeren door gebrek aan kennis.
Mijn zus Tina masseerde de rug van mijn Ma. Dat heb ik nooit gedurfd.
Ze nam zware pijnstillers, daardoor voelde ze niet of men haar pijn deed.
Door de hoge leeftijd was ze zeer broos én er waren serieuze mankementen aan haar rug.
Alles in mij zei : laat dat over aan de kinesist, afblijven van die rug.
Maar Tina zit dus anders ineen.

m - EZW-02/2014, herwerkt

‘k Weet niet hoe het komt maar sinds
de tjiep-tjiep-tjiep-tjiep van Drs P (tekst 306) en
het kuikentje van Edwin Gebruers (tekst 343) lijkt het
of de piep-dingen hier vanzelf tevoorschijn springen.
Hier is er weer eentje, een filmpje deze keer. Vintage natuurlijk, andere willewe-ni.

Pluto’s Fledgling, 1948 - klank efkes zachtjes zetten, dat is zo gepiept :
https://www.youtube.com/watch?v=Gz_GBpARfjs 
06min48 

:o) - EZW-02/2013, bijgewerkt

een blitse flits

 Een aantal jaren geleden las ik ergens een flitsend verhaal.
Het werd verteld door de dochter. En het ging ongeveer zo : 

1994 of 1995

Mijn ouders zijn bedaarde mensen en zullen zich zeker niet te buiten gaan
aan overdreven snelheid of aan andere vormen van hooliganisme.
Ze kwamen terug van een dag winterwandelen met de Natuurclub en
ze hadden onderweg ergens halt gehouden om iets te eten.
Het was later geworden dan verwacht en het was al donker.

Tijdens het rijden merkte Vader opeens een lichtflits achter zich.
Was dit nu het beruchte flitsen waarover men het had?
Hij reed toch niet te snel? Voor alle zekerheid loste hij het gaspedaal.
Moeder werd zenuwachtig bij de gedachte aan het bedrag van de boete.
"Daar gaat ons volgend etentje", dacht ze.
Er gebeurde verder niks, er kwam geen politie met zwaailichten
en Pa gaf een beetje gas. Een beetje maar.
Enkele minuten later zagen ze opnieuw een flits achter zich.
"Roger, vertraag dan toch!" zei Ma, want twee snelheidsboetes zouden een dure grap kunnen worden.
"Ik rij 50 Meiske, sebiet krijg ik een boete omdat ik hier te tráág rij!"

Ze besloten de autostrade te verlaten: "Dan rijden we langs de oude baan naar huis.
Dat duurt wat langer, maar daar hebt ge dat modern gedoe niet", besloot Pa.
Op de afrit van de autostrade : opnieuw een flits.
Drié boetes, dacht Ma, en ze voelde dat ze bleek werd.
"Dit kan toch niet meer", vloekte Pa.

Op de steenweg gekomen : wéér een flits. De vierde.
Pa parkeerde de wagen en stapte uit om te kijken waar die flitsers wel konden staan.
Er viel niks te bespeuren.
Terwijl hij naast de wagen stond : weer een flits
En die kwam van de achterbank.

Wat was er gebeurd: Pa had die dag voor de eerste keer zijn nieuw fototoestel gebruikt,
zo’n groot zwart ding met een kanon van een zoom vooraan en
een bakbeest van een flitslamp bovenaan.
Om een of andere reden was de batterij van de lamp blijven aanstaan
en om de zoveel minuten ging de flits af.
Pa heeft de batterij kunnen afzetten en
ze reden 10 km trager dan de toegestane snelheid naar huis.
Want een mens weet nooit.

Thuis vond Ma dat ze een borrel verdiend had om te bekomen van de emoties. 
En ‘s anderendaags heeft Pa de gebruiksaanwijzing van zijn blitse flitslamp
eens grondig doorgenomen.

Waarschijnlijk circuleert dit verhaal nu nóg op hun familiebijeenkomsten. :o)
EZW-02/2014, bijgewerkt

Deze foto lijkt me zo écht,
niet een documentatie voor een sportverslagje ergens
wel een glimp van wat vooraf gaat aan de medaille en de bloemen.
Een foto die toont dat die er niet vanzelf komen.
Eerst moet er gewerkt worden. Eerst komt de concentratie.
Eerst ademhalen.

   Emma van Laer
Nu ge hier toch zijt, https://www.kapellen.be/stem-voor-kapels-sportfiguur-van-het-jaar , gewoon aanklikken, stemmen kan tot di-27/02, wo-28/02