Naar de inhoud

'een gans jaar maart?'

schrijfvloer 01 ~ afgerond, klaar
akke.beakke.be

Archief

287. Peter Verhelst

te gast bij Wim Helsen, Peter Verhelst
met ‘Evenmin’ van Samuel Beckett

heen en weer in schaduw van binnen naar
buitenschaduw
van ondoordringbaar zelf naar ondoor-
dringbaar on-zelf via geen van beide
als tussen twee verlichte nissen waarvan
deuren ooit? zacht gesloten, ooit weg-
draaiden van, en zacht terugkeerden
heen en weer wenkten en zich
afwendden
ongeacht de richting, gespitst op de
een of andere glimp
ongehoorde voetstap enkel geluid
tot ze tenslotte voorgoed stilblijven, voor
goed afgewend van zelf en ander
waarna geen geluid
dan zachtjes onverwelkend licht op dat
ongeachte en al evenmin
onuitsprekelijke thuis

voor de componist Morton Feldman, 1962, vertaling Stefan Hertmans

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Verhelst in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a47/ 
12min07
 



Over Peter Verhelst : https://nl.wikipedia.org/wiki/Peter_Verhelst 
Over Samuel Beckett : https://nl.wikipedia.org/wiki/Samuel_Beckett   
Over Stefan Hertmans : https://nl.wikipedia.org/wiki/Stefan_Hertmans 

Geschreven door maart om 05:07 Reageer op dit bericht

286. kaviaar

Karin is de zus van Peter. Haar zoontje heet Darren en was toen 5+j. Peter & Diana hebben twee dochters.
Darren is de jongste van het grut. Na school is hij dagelijks bij hen, tot Karin hem komt oppikken.
Wij mailen omdat Peter de taal van zijn moeder wil onderhouden, dat is niet zijn moedertaal.
De verhalen zijn de zijne, de woorden zijn de mijne.

plannen voor een huwelijksverjaardag

Binnenkort zijn Diana en ik tien jaar getrouwd (14/02)
en ik heb al gereserveerd in een lekker restaurant.
Het aperitief zouden we thuis nemen en als hapje zou ik iets met kaviaar maken.
Wat precies wist ik nog niet, dat moest ik nog opzoeken op ’t Net. Zo was de planning.

De flessen champagne en het potje kaviaar had ik in de frigo in de garage gezet.
Die dient om de drankvoorraad in op te slaan.
Diana of de meisjes doen die frigo zelden of nooit open,
omdat ik elke avond de frigo van de keuken bevoorraad.
Daar vinden ze de volgende dag dan wat ze nodig hebben.

Natuurlijk had ik buiten Darren gerekend.

Hij was in de garage met autootjes aan het spelen en had zin in een bananendrinkje,
in zo’n handig kartonneke, formaat 20cl.
Ipv binnen eentje te gaan vragen aan Diane vond hij dat hij groot genoeg was
om zelf eentje uit de frigo van de garage te nemen.

Daarbij deed hij het blikje kaviaar op de grond vallen. En wat had hij deze week geleerd op school?
Dat iets wat op de grond gelegen had, niet meer mag opgegeten worden.

- En als ’t maar efkes was?
- Ook niet! Ook niet als ’t maar efkes was, had Karin de juf gelijk gegeven.
  
Alle eten dat op de grond valt moet daarna in de vuilbak.

Mama en de juf zijn de vrouwen in zijn leventje, als zij iets zeggen dan is dat universeel van kracht.
Zodoende had Darren mijn doosje kaviaar in de vuilbak van de garage gegooid.
En ik had ’s morgens de vuilniszakken buiten gezet, met daarin
een potje kaviaar van omgerekend (‘k durf het haast niet zeggen) bijna 100€.
Ik kon er niet echt mee lachen. Nog altijd niet. Later misschien. Wanneer Darren 25 is of zo …

Nu heb ik echt medelijden met Peter zie.
Ik hoop echt dat hij de sleutel van die frigo terug vindt.
Maar hij kan moeilijk vragen aan zijn vrouw waar dat sleuteltje ligt hé.
Dan vraagt ze zich af waarom die garage-frigo zo ineens op slot moet.
Want volgens haar is er niks aan de hand.
Het is nog drie weken te gaan tot 14/02.

m
EZW-01/2015, bijgewerkt

Geschreven door maart om 05:56 Reageer op dit bericht

285. Malin-Sarah Gozin

te gast bij Wim Helsen, Malin-Sarah Gozin
met Mr. Gwyn van Alessandro Baricco

Jasper Gwyn zei dat we allemaal een bepaalde pagina uit een boek zijn,
maar van een boek dat niemand ooit geschreven heeft
en waar we vergeefs naar zoeken op de schappen van onze geest.
Hij zei dat wat hij probeerde te doen, was dat boek schrijven voor de mensen die bij hem kwamen.  (…)
Hij keek naar de mensen. Heel lang. Tot hij hen in het verhaal zag dat ze waren.  (…)
En uiteindelijk herkenden de mensen zich erin. Ze herkenden zich in de dingen die gebeurden,
in de voorwerpen, in de kleuren, in de toon, in een zekere traagheid,
in het licht en ook in de personages natuurlijk, maar dan in allemaal, niet in eentje ervan,
in allemaal tegelijk – weet u, wij zijn een heleboel dingen, en we zijn al die dingen tegelijk.

Mr. Gwyn van Alessandro Baricco

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Gozin in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a46/ 
09min21



Over Malin-Sarah Gozin : https://nl.wikipedia.org/wiki/Malin-Sarah_Gozin 
Over Alessandro Baricco : http://cobra.canvas.be/cm/cobra/boek/1.2078080 , https://nl.wikipedia.org/wiki/Alessandro_Baricco 
Over Mr Gwyn : http://m.cobra.canvas.be/cm/cobra.mobile/m-cobra-boek%2B/1.1459179 

Geschreven door maart om 04:58 Reageer op dit bericht

284. lagere school II

juffrouw Rita

In '78 was ik op een zaterdag aan het helpen in de winkel van mijn vader (Brussel - binnenstad)
toen een kleine tengere dame me vroeg: "Herkent ge me niet, m?"
Mijn gezicht direct in commerciële glimlach en mijn brein in rood alarm want
een cliënt niet herkennen, dat is verschrikkelijk onbeleefd.
"Toch wel Mevrouw, maar uw naam ontsnapt me. Als u me even uw naam wil geven
dan zal ik kijken of uw bestelling..."
"Ik ben juffrouw Rita, m!" lachte ze. Ze had mijn kleine komedie door.

Ineens waren we in '58: Juffrouw Rita van het tweede studiejaar!
Nu herkende ik haar stem. Zelfs twintig jaar later. Maar waar was haar Brigitte Bardot kapsel?
En was ze nu getrouwd met die rode sportwagen die haar 's zaterdagsmiddags kwam afhalen?
Maar waarom was zij kleiner dan ik? Ik kwam toch maar tot aan het middel van Juffrouw Rita?

Die laatste vraag heb ik zelf kunnen beantwoorden: tussen '58 en '78 moet ik gegroeid zijn.
Over de sportwagen dierf ik niets vragen.
Misschien wist de heer die haar vergezelde van geen rode sportwagen.

En het kapsel? Tja, mode evolueert, levensstijl ook, men past het kapsel aan.
Maar in mijn herinnering was juffrouw Rita de filmster die lekker rook,
Juffrouw Rita was niet zozeer een gewone sterveling lijk wij allemaal.
Juffrouw Rita was mijn 'vlam'.
Vanwege het kapsel, het geklik van de hakjes en de lekkere geur.
Zo zou ik later ook worden. Eventueel met sportwagen.

In het vierde studiejaar hadden we een slogan in plaats van een juffrouw:
"moeilijk-gaat-óók!"
In het vijfde studiejaar hadden we een engel, als tegendosis voor het jaar tevoren:
"waarom-het-moeilijk-maken?"

Nu ik eraan denk, het woord studiejaar werd uitgesproken als 'studjaar',
wisten wij veel wat een stud was. De 70's moesten nog beginnen hé.

m
EZW- 06/2004, HiH-12/2014, herwerkt

Geschreven door maart om 04:59 1 reactie Reageer op dit bericht

283. Hilde Crevits

te gast bij Wim Helsen, Hilde Crevits
met Het is wat het is van Erich Fried

Het is onzin
zegt het verstand
Het is wat het is
zegt de liefde

Het is ongeluk
zegt de berekening
Het is alleen maar verdriet
zegt de angst
Het is uitzichtloos
zegt het inzicht
Het is wat het is
zegt de liefde

Het is belachelijk
zegt de trots
Het is lichtzinnigheid
zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk
zegt de ervaring
Het is wat het is
zegt de liefde

Erich Fried, vertaling Remco Campert

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Crevits in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a45/
07min56

 

Over Hilde Crevits : https://nl.wikipedia.org/wiki/Hilde_Crevits
Over Erich Fried : https://nl.wikipedia.org/wiki/Erich_Fried 

Over Het is wat het is :
Lofdichten op de liefde – de wereldliteratuur bulkt er van. Maar heel verrassend is de wijze waarop de Oostenrijkse dichter Erich Fried (1921-1988)
het letterlijk eigenzinnige van de liefde beschrijft. Hij maakt haar tot mikpunt van vijandige opmerkingen vanwege menselijke vaardigheden of houdingen.
Achtereenvolgens worden aan het woord gelaten: het verstand, de berekening, de angst en het inzicht, de trots, de voorzichtigheid en de ervaring.
Liefde wordt zodoende op zeven verschillende manieren gekleineerd, en wel: als onzin, als ongeluk, als verdriet, als uitzichtloos, als belachelijk, als lichtzinnig, als onmogelijk.
Dat wordt allemaal door ‘buitenstaanders’ van haar gezegd.
Maar door de liefde worden al die aanvallen op overtuigende wijze gepareerd.
Tot driemaal toe, als een refrein bij elke strofe, herhaalt ze zelfbewust en zelfzeker : ‘Het is wat het is’.
In de context van het gedicht klinkt dat als : “Ik weet en blijf wie ik ben.” Harry Gielen

Geschreven door maart om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

282. lagere school I

memorie, het kasteel met de duizend kamers

'k Ben al een paar dagen helemaal terug in de schoolsfeer van toen en ik weet niet hoe dat komt.
Gisteren vergat ik door te schuiven aan de kassa en
in het naar huis gaan voelde de boodschappentas aan als een boekentas, nog altijd even zwaar.
Ik liep onze eigen voordeur voorbij want in de jaren '60 woonde ik hier nog niet.

Grote opluchting bij onze benedenbuurman -hij was in zijn voortuin aan het frullen-
toen hij me op de hoek rechtsomkeer zag maken.
"Verstrooid" zei ik, nog glimlachend om herinneringen.
Teksten, herinneringen ... leg dat eens uit. ‘k Begin er niet aan.

"Ja kind, verstrooid, dat begint hé!" constateerde hij.
Oei maat, geef me nog een jaar of tien aub!  'k Laat hem maar denken.
Het is zo plezierig eens ongestoord en lang
te kunnen rondzwerven in de memorie ... het kasteel met de duizend kamers.

Van de lagere school herinner ik me enkel nog de namen van de juffrouwen,
niet de gezichten. Wij keken naar het bord, keken naar de kaarten of
de prenten die opgehangen werden, keken in ons schrift, in ons boek,
om na te denken keken we naar het plafond,
bidden gebeurde met gebogen hoofd en tijdens het dagdromen keken we naar buiten.
De reprimandes over dat laatste ontvingen we met het hoofd gebogen. 
Dat was zo wat de standaard houding, lichaamstaal voor berouw-&-spijt:
handen ineen gestrengeld op de rug, naar de grond kijken en
met één voetje een beetje staan schuiven over te tegels.

Niet dat we de juffrouw niet wilden zien,
maar we werden er met een tikje op het bord of
op de prent aan herinnerd: "Hiér moet ge kijken!"

De geur van potloodslijpsel, de geur van inkt, de papieren rolstores,
het geribbeld houten greepje dat onder aan het touwtje hing ... Hoe maakte men die ribbeltjes?  
Gewoon op een draaibank weet ik nu en daarmee is de magie er af, van die ribbeltjes.

m
EZW- 06/2004, HiH-12/2014, herwerkt

Geschreven door maart om 03:09 Reageer op dit bericht

281. Fred Bervoets

te gast bij Wim Helsen, Fred Bervoets
met 'In rep en roer' van Marcel van Maele

De veroveraars zijn nog niet halfweg
en reeds worden lauwerkransen
over dag en dauw gespreid.
En weet: geen prooi zal hen ontsnappen
In de achterhoede hijgend
paren en braken krijgers
op perzische tapijten
en wachten op de morgen
die zich straks rood zal openspreiden.
Het kruipt ons in het bloed.
Bekvechtend in ademloze stilte,
een schreeuw nauwelijks te horen,
smelten de bloemen met bekwame moed.
Zo tussen het onbezonnen geweld
en de fluwelen lafheid
ligt een eeuwigheid onbegrip.
Een lauwe lach
in het bijtend licht.

8 gedichten van Marcel van Maele
bij 4 etsen van Fred Bervoets

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Bervoets in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a44/ 
10min55



Fred Bervoets is van bij de aanvang een verhalend schilder geweest. “Voor mij is het onderwerp essentieel”, zegt de kunstenaar in een interview.
Hij is een van onze belangrijkste beeldende kunstenaars van het huidig ogenblik. In de lijn van Bosch, Breugel, Ensor, Frits Van den Berghe
heeft hij een pagina toegevoegd aan het gestuele expressionisme. http://www.dezwartepanter.com/bervoets.html , https://nl.wikipedia.org/wiki/Fred_Bervoets 
Over Marcel van Maele : http://schrijversgewijs.be/schrijvers/van-maele-marcel/ 

Geschreven door maart om 03:05 Reageer op dit bericht

280. breeddenkend ?

… en consoorten

Mijn ruimdenkendheid is aan het versmallen.
Vroeger had ik geen last van
hangjongeren, junkies, drugdealers, ritselaars, drieste bedelaars, handtasdieven en consoorten.
Zij waren deel van het menselijk gamma. Meer niet. 
En ik liep toch sneller dan zij. Ik kon óók uit de startblokken schieten. Nu niet meer.

Mijn gewrichten zijn stram geworden, de snelheid en de lenigheid zijn weg
en daarmee ook mijn mentale souplesse, heb ik de indruk. 
Ja, ik word strammer. Niet alleen in doen. Ook in denken.

Als ik nu nog in 360° denk, is het omdat ik rugdekking zoek. Tegen
hangjongeren, junkies, drugdealers, ritselaars, drieste bedelaars, handtasdieven en consoorten.

m
EZW-01/2013, HiH-12/2014, herzien

Geschreven door maart om 00:00 Reageer op dit bericht

279. de soda's

keukenblunder ~ een gevaarlijke deze keer

Om kledij witter dan wit te krijgen werd aan boord al eens soda gebruikt.
Vooral de kledij van de mensen van de keuken.
Die moest tegen aankomst in Antwerpen stralend wit zijn, want dan kwam Prado aan boord,
de departement chef van alle keukenpersoneel. Prado liet zich aanspreken met 'patron'.
Dat genre.

In de keuken waren ze in die jaren nog met drie:
een chef steward/kok, een tweede kok/bakker en een koksmaat.

De koksmaat en de deckboy waren de twee jongsten aan boord.
Zij werden gemonsterd als shipsboy en konden ofwel aan deck ofwel in de keuken ingezet worden.
Vaak was degene die voltijds in de keuken belandde danig teleurgesteld.
Die gastjes deden liever het echte mannenwerk, ze liepen liever struis te doen aan deck,
zware bottinnen aan en werkhandschoenen met in de hand een stuk alaam
waarvan ze zelf nog niet konden zeggen waarvoor het moest dienen.

Er waren natuurlijk wel keukenjongens bij die na verloop van tijd
goed werden in keukenwerk en het dan graag deden ook,
maar dat laatste gebeurde zelden, dat ze de smaak te pakken kregen. Keukenwerk was niet 'struis'.

Omwille van de lieve vrede had een kaptein de jongens laten wisselen :
één maand de keuken, onder de chef steward,
één maand aan deck, onder de bootsman.
Dat was dan weer niet echt naar de zin van de chef steward en van de bootsman, dat gewissel.
Dat was slecht voor de vlotte gang van zaken in hun departement.

Een dag of twee voor aankomst in Antwerpen zette de chef na de middagservice de grote marmitte (de grosse caisse)
op het vuur met daarin de tenues die moesten gereed gemaakt worden voor Antwerpen,
om te dragen tijdens de inspecties van Prado :
drie pieds-de–poule pantalons, twee koksvesten, een witte T-shirt en een aantal voorbinders.

In het buiten gaan zegt de chef tegen de koksmaat -die juist een maand deckwerk achter de rug had-
"Voor ge doorgaat, doet ge daar nog een klein potteke soda bij."
Het keukenproductje, de witte poeder die in een van de kastjes staat, bedoelde hij.

Die kleine valt uit de lucht, maar goed, orders zijn orders newaar. 
Soda dus. En hij haalt bij de bootsman een dosis flinke caustic soda. Ontstopper. 
De bootsman, denkende dat de jongen gestuurd werd door de chef steward
en dat er iets moet ontstopt worden in de keuken, geeft uit zijn productlocker de caustic soda mee. 

Het manneke heeft zonder roeren al die soda bij het ziedend zeepsop met de keukentenues gekiept.
In één keer. Dat hij daarbij niet gewond raakte is een mirakel.
De chef vertelde dat de keuken er nadien uitzag of er een bom ontploft was. 

Alle vlees voor 25 personen dat lag te ontdooien voor de avondservice hebben ze moeten weggooien.
Alle groenten die gereed lagen ook. De broden ook.
En nog dingen die in voorbereiding waren voor de dag erna …
Zo een groot verlies aan voedingswaren komt in het logboek natuurlijk.
De kledij was perte totale: grote brandgaten met daartussen een paar naden.
Dat werd ook genoteerd.
Al dit op twee dagen voor aankomst in Antwerpen.
De inventarissen waren al gemaakt en doorgezonden naar de rederij!
Op twee dagen voor aankomst is het niet meer mogelijk
om zo’n verlies aan voedingswaren en materiaal in de boeken nog weg te werken als 'verbruik' en 'sleet'. 

Het schoonste van ‘t spel : de chef steward en de boots werden boven geroepen,
ze konden bij de kaptein komen uitleggen hoe zoiets had kunnen gebeuren.
Door zijn wissel-systeem natuurlijk! Verwarring in het kopke van de jonkies.

Daarop werd opnieuw heel de keuken uitgewassen, meubilair, schabben, plafond en schotten inbegrepen.
Voor de tweede keer, want dat was al gedaan geweest, een paar dagen tevoren.
En gedeeltes herschilderen. Ook voor de tweede keer, want dat was een paar dagen tevoren ook al gedaan geweest.
Met man en macht, matrozen en boots erbij, gedurende een nacht zijn ze daar mee bezig geweest. 

Hoe de twee dagen tegen de kaai in Antwerpen verlopen zijn weet ik niet.
Waarschijnlijk heb ik dat toen niet gevraagd aan die chef.
Omdat ik het me wel kon voorstellen. 
Of die shipsboy nog een reis naar Brasil heeft mogen meedoen? Weet ik ook niet. 

Caustic soda bewaart men nu achter slot en grendel, als ik goed begrepen heb 
en volgens LM zou het product zelfs in de brandkast van het schip mogen staan. 

m
03/2013, HiH-01/2015, herzien ~ twee korte stukjes Wiki, voor de volledigheid :
NaOH ~ http://nl.wikipedia.org/wiki/Caustic_soda , natriumhydroxide, caustische soda, bijtend poeder
NaHCO3 ~ http://nl.wikipedia.org/wiki/Natriumwaterstofcarbonaat, bicarbonaat, natriumbicarbonaat, zuiveringszout, maagzout

Geschreven door maart om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

278. pronken

mijn antracietgrijze rolkraagtuniek uit de solden

Het was in de winter dat de rijstpaptruien uitkwamen (2002?) 
Het breigaren had ingewerkte bolletjes en daardoor kreeg een trui vanzelf een rijstpapstructuur.
De truien waren op tunieklengte, tot halverwege het dijbeen. 
'k Was direct weg van die dingen, maar ze waren nogal duur hé, het eerste jaar.

Eind januari, laat in de solden, achterin het soort dure winkel waar ik normaal niet zou binnenstappen,
onder een hoopje modieuze 'vodden' van het afgelopen seizoen, 
vind ik een danig afgeprijsde antracietgrijze rolkraagtuniek in die mooie broebelkeswol.
Betaalbaar en in mijn maat. Een dubbele meevaller.
En een pronkstuk ook nog.

Ergens in februari moest ik op een ontiegelijk uur LM gaan afhalen op de luchthaven en
terwijl ik me sta aan te kleden denk ik ineens aan iets dat ik onmiddellijk moet opschrijven om het niet te vergeten.

In mijn tuniektrui ga ik naar de woonkamer tot aan het buffetje, daar liggen papiertjes en schrijfgerei. 
'k Was tamelijk tevreden over mezelf dat ik eraan gedacht had zoiets onmiddellijk op te schrijven
en ik ging me verder aankleden, laarzen aantrekken. 
Klaar.  
Jas-&-tas en op naar Zaventem. 
Met mijn jas over de arm sta ik aan de lift en ik vind dat het toch nogal fris is in de gang.
Vooral aan de knieën.  Jas aantrekken dan maar.
Daarvoor heb ik mijn twee handen nodig dus zet ik mijn tas op de vloer
en zo kijk ik recht op mijn knieën. Mijn blote knieën.

Tussen de trui en de laarzen was ik iets op dat papierke gaan schrijven.
Tussen de trui en de laarzen ontbrak een jeans! 'k Was vergeten mijn jeans aan te doen.
Vandaar die  kouwe kniekes.
’t Was eigenlijk geen zicht maar heel even, héél efkes heb ik gedacht het zo te laten,
want ik was al wat laat: och flut zeg, met een lange jas maakt dat niks uit,
die jas is immers meer dan lang genoeg.
Maar nee, zo dapper ben ik niet.
Ik ben terug binnen gestapt en ik ben een jeans gaan aantrekken want die lange jas wou ik
in de aankomsthal van Zaventem uitdoen. Met de jas aan
viel er immers niks te pronken met mijn pronktrui.
En 't was LM die ik ging afhalen hé. 

m -
EZW-08/2011, HiH-01/2015, herwerkt

Geschreven door maart om 02:33 Reageer op dit bericht

Meer van 'een gans jaar maart?'

↑ Terug naar de berichten