Archief

Het eiland Tristan da Cunha ken ik al een jaar of dertig. Dwz, de naam, niet het eiland zelf.

 van ’t Net

En ik wist ook niet dat het bewoond was. Sinds gisteren weet ik dat wel.
Er wonen 300 mensen op het eiland, samen in 1 dorp, Edinburgh-of-the-Seven-Seas.
De plaats wordt door de bewoners zelf the Settlement (de nederzetting) genoemd.

 foto=wiki
...
‘k Heb het Net afgedarteld en ik heb een pak informatie & materiaal gevonden.
’t Was een goed gevulde namiddag.
We hebben herinneringen opgehaald en vergeleken, want
LM kent Tristan da Cunha natuurlijk ook. Van naam.

 foto=wiki

Het eiland werd aan boord al eens vermeld op de ETA of de noon-position.
Dat is het klein rapportje, de grootte van een kwart A4 blad, dat elke middag
werd uitgehangen op het prikbord in de buurt van de pantry, ter informatie, tot nut van ’t algemeen.

De Capt en de Chef kregen zo eentje aan hun cabine geleverd en het origineel bleef op de brug.

Op dat papiertje staat vermeld:
de datum, de middagpositie, de koers die gevaren wordt, het huidige aantal knopen,
het aantal mijlen van de afgelopen 24hrs, de geschatte tijd van aankomst (= ETA),
en misschien zo nog het een en ander. Het almanakblaadje van het schip, zeg maar.

En als het schip in de Zuid-Atlantic was, stond er natuurlijk vermeld:
Tristan da Cunha om zo-en-zo laat geschat.
Niet dat we het eiland dan zagen, of we kwamen nooit dicht genoeg in de buurt, of het was nacht.
De naam van het eiland werd gebruikt om een bepaald punt op zee aan te duiden
waar men van koers moest veranderen om
in de juiste stroming te raken of om de verkeerde stroming te ontwijken. 
‘t Hangt er van af of men van zuid naar noord vaart
of van noord naar zuid en ook welk seizoen het is, want stromingen wisselen. 
Op een binnenzee doen stromingen dat misschien niet zozeer,
maar op een oceaan doen ze dat wel. Sommige stromingen doen dat zelfs extreem.  

Tristan da Cunha is dus een punt op zee waar de koers aangepast wordt. 
En het is een eiland, voor geologen sinds het ontstaan van die vulkaan.
Een bewóónd eiland, voor mij sinds gisteren. 

m

EZW-01/2014, http://nl.wikipedia.org/wiki/Tristan_da_Cunha, voor documentaires zie You Tube

voor meer foto’s :
https://i0.wp.com/tiggdigg.com/wp-content/uploads/2016/09/Remarkable-distance-one-must-travel-to-get-to-Tristan-da-Cunha.jpg?resize=696%2C463 
http://www.telegraph.co.uk/finance/jobs/12108358/farmer-advert-nuf-Tristan-da-Cunha-south-atlantic-remote-island.html

te gast bij Wim Helsen, Pepijn Lanen
met de tekst van 'Voor ik vergeet' van Spinvis

Voor ik vergeet
dat hier een kerk heeft gestaan

Voor ik vergeet
dat ik jarig was en een tic-tac in mijn neusgat had
toen we naar Zeeland zijn gegaan

Voor ik vergeet
koninginnedag en wie toen mijn vrienden zijn geweest
en ik niets meer weet
van straten en examens en vakanties
en ruzie op een feest ergens in de Biltstraat
waar ik toch niemand kende

Voor ik vergeet
en later alles anders heet

Voor ik vergeet
en ik de feiten en de cijfers
en de namen van de schrijvers niet meer weet

De hele dag en alle woorden en elk uur
de hele dag en ook de nacht en de zomers
en de handen van mijn vader vergeet ik op den duur

Voor ik vergeet
vergeten ben van die hersenscan
en van die toestand met dat huis

En dat ik zo iemand was die van alles wou
en niets begreep van de film waarin hij speelde
en de lafbek die hij was

Ik hou van jou
Ik hou zoveel van jou
Tot ik vergeet
Jou vergeet
Jou vergeet
Jou vergeet
En nog alleen maar lijk te dromen

Spinvis / Eric De Jong

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Lanen in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a38/ 
11min40



Over Pepijn Lanen / Faberyayo : https://nl.wikipedia.org/wiki/Pepijn_Lanen 
Over Eric De Jong / Spinvis : https://nl.wikipedia.org/wiki/Spinvis 
Over Voor ik vergeet : https://www.youtube.com/watch?v=wHDUGZZMoiI , 04min25

Over een rode piek, een rode fez en rode haren
Een avontuur in acht afleveringen, door SK

U vraagt zich natuurlijk af wie de kluit van onze hoofdpersoon weer netjes in de grond plaatste,
maar voor Roodkapje was dat geen probleem:
het gat waar ze een dik jaar eerder was uitgespit was nog te zien,
en na wat wiebelen en schuifelen stond ze daar weer netjes in.

Helaas was Roodkapje geen vol jaar kluitkweken gegund:
drie weken voor de Kerst kwamen er weer kerels met machines
die een keuze maakten uit het beschikbare boombestand
en ijverig begonnen te graven.

Roodkapje was één van de eerste slachtoffers.
Haar rode hoofdtooi viel de ruwe klanten nauwelijks op.
Rondom oma stonden zoveel aantrekkelijke jonge kerstboompjes
dat deze haar kluit steeds losser kwam van de zanderige bodem, en
er was nog maar een klein windvlaagje nodig om haar omver te duwen, precies in de richting
van de vrachtauto waar Roodkapje en haar pas uitgegraven zusjes al in de laadbak lagen.
Brullend van schrik maakten de graafkerels dat ze weg kwamen.

Toen het begon te schemeren werkte onze heldin zich rechtop.
"Kijk, zo moet je het doen!" gaf ze de kleine zusjes les in opstaan en kluit-schuifelen.
Ze oefenden dat het een lieve lust was, en hédaar, kijk eens,
ook oma stond ineens recht als een kerktoren !
Nou ja, die van Gronsveld*, die lekker tegen de zuidwestenwind in leunt dan.
Het schuifelen had oma ook vlot door
en toen het licht werd waren ze al een heel eind weg geschuifeld van de graafmachine.
En als ze niet uit geschuifeld zijn ... dan zullen ze nog steeds onderweg zijn.

Einde

SK,E (NL) - 02/2012
*Gronsveld, scheve toren = St.Martinuskerk - Bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur.

te gast bij Wim Helsen, Phara de Aguirre
met 'Een verhaal van liefde en duisternis' van Amos Oz

Wat was het geheim van Opa’s mannelijke bekoring?
Dat ben ik misschien pas jaren later gaan begrijpen.
Hij was begiftigd met een eigenschap die je bijna niet vindt bij mannen,
een wonderbaarlijke eigenschap die veel vrouwen misschien wel het meest sexy vinden:

Hij luisterde.

Hij deed niet alsof, uit beleefdheid, terwijl hij intussen ongeduldig wachtte totdat ze eindelijk haar mond hield.

Hij maakte zich geen meester van de zin van zijn gesprekspartner om die gehaast af te maken.

Hij liet zijn gesprekspartner niet in het wilde weg praten terwijl hij intussen bedacht
wat hij haar zou antwoorden als ze eindelijk klaar zou zijn.

Hij deed niet alsof hij geïnteresseerd of geamuseerd was,
maar was werkelijk geïnteresseerd en geamuseerd.
Nou ja, hij was dan ook onvermoeibaar nieuwsgierig.

Hij was niet ongeduldig.
Hij probeerde niet het gesprek van haar onbeduidende zaakjes naar zijn belangrijke zaken te leiden.
Integendeel: hij was dol op haar beslommeringen.

Hij had geen haast. Hij jutte haar niet op.
Hij wachtte totdat ze uitgesproken was, en zelfs als ze klaar was, greep hij niet meteen zijn kans,
maar bleef hij met alle plezier nog even wachten:

Misschien had ze nog wat?
Misschien kwam er nog een golfje?

Een verhaal van liefde en duisternis - Amos Oz

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
De Aguirre in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a37/ 
10min54

 

Over Phara de Aguirre : https://nl.wikipedia.org/wiki/Phara_de_Aguirre 
Over Amos Oz : https://nl.wikipedia.org/wiki/Amos_Oz 
Over Een verhaal van liefde en duisternis : http://www.debezigebij.nl/boeken/een-verhaal-van-liefde-en-duisternis/ 

Amos Oz groeide op als enig kind van een afstandelijke, rationele vader en een romantische, depressieve moeder,
in een kleine, volgepakte woning, waar boeken de hoofdbewoners zijn.
Ook hij neemt zijn toevlucht tot de wereld van de boeken en
observeert zijn familieleden als tragikomische personages uit het werk van Tsjechov en Tolstoj.
Als hij twaalf is, pleegt zijn moeder zelfmoord.
Na deze dramatische gebeurtenis die zijn leven tekent, verruilt de jongen op zijn veertiende het claustrofobische ouderlijk huis
voor het buitenleven in een kibboets, waar hij op een tractor rijdt en schrijver wordt.

Een verhaal van liefde en duisternis is een fenomenaal geschreven roman, vol prachtige metaforen, humor en tederheid.
Op meesterlijke wijze vervlecht Oz het verhaal van zijn persoonlijke leven met honderdtwintig jaar familiegeschiedenis,
die begint in Odessa en via Polen en Praag eindigt in het door vluchtelingen, pioniers en Holocaust-overlevenden bevolkte Israël.
Oz is persoonlijk betrokken bij de hoogte- en dieptepunten in de culturele en politieke geschiedenis van het door oorlog getekende Israël.
Een verhaal van liefde en duisternis is een groots en fabelachtig boek over een man, een familie en een natie, verwikkeld in een pijnlijke geschiedenis.

Over een rode piek, een rode fez en rode haren
Een avontuur in acht afleveringen, door SK

Carnavalsfeesten zijn langgerekt en aan het eind liggen de meeste deelnemers langgestrekt.
De groene mannetjes verwerkten het geestrijk vocht op een bijzondere manier:
ze werden door gasontwikkeling steeds boller,
als een ballon die opgeblazen wordt,
en lang voor middernacht werden ze al door een windvlaag uit de feestzaal geblazen.

Er moeten flitsen geweest zijn toen ze weer terug gingen naar de vaderplaneet,
maar niemand heeft daar op gelet.
Ukkie, Pukkie en Jochem wisten aan de aandacht van de groten te ontsnappen
en proefden hier een restje bier en daar een likje likeur,
en op een vroeg moment sliepen die al de slaap der verzadigden.

Maar heeft u ooit een dronken kerstboom gezien?
Nee, onze heldin zag haar kans schoon en kluit-schuifelde vastberaden de voordeur van het stadhuis uit,
op weg naar haar oma.
Weliswaar restten na alle avonturen van een uiterst bewogen voorvasten
nog slechts hier en daar stukjes scherp glas van de herders en de driekoningen,
maar de kerstmatige drievuldigheid van moedermaagd, kerstkind en vader Jozef was behouden gebleven.
Natuurlijk was ook de rode piek nog steeds aanwezig, zodat ze zich met recht Roodkapje mocht noemen.
Al deed ze dat niet, want ze had een zwijgzame aard.
Ze liet dat aan anderen over, zoals schrijver dezes.

Het heeft niet veel zin om haar moeizame avonturen op weg naar het bos waar ze opgegroeid was te beschrijven.
Het behoeft geen betoog dat ze vooral in de vakantiemaanden toen het zo lang licht bleef
veel moeite had om zich ongemerkt te verplaatsen.
Maar aan iedere vakantie komt een eind,
de grote mensen gingen weer aan het werk en
de kinderen weer naar school, en
eindelijk was het zo ver.
"Dag oma, kijk eens hoe mooi ik geworden ben!" ruiste ze toen ze voor haar oma stond.

"Kind, wat ben je klein gebleven, ik kan je nauwelijks zien!" rommelde het van boven,
want oma was zo oud dat ze wel 30 meter hoog was.
"Wat voor een rode hoed heb je op? Ik dacht dat alleen de baron een hoed droeg?"
voegde oma er aan toe, en gelijk had ze, want de boswachters droegen petten.

Roodkapje legde uit dat dat een ereteken was dat ze van de ouders van Jochem had gekregen
voor haar bijdrage aan een feest dat ze verder niet helemaal begreep.
En toen ging het regenen, en ze bereidde zich voor op een jaartje kluitkweken.

SK,E (NL) - 02/2012
Bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur. Wordt morgen vervolgd.

te gast bij Wim Helsen, Philippe Geubels
met 'Statusangst' van Alain de Botton

We worden ertoe verleid te geloven dat bepaalde successen en bezittingen
ons duurzame bevrediging zullen schenken.
We worden ertoe gebracht ons voor te stellen dat we de steile kliffen van het geluk beklimmen
om een weidse hoogvlakte te bereiken waarop we ons verdere leven zullen slijten;
we worden er niet aan herinnerd dat we vlak na het bereiken van de top
weer naar beneden worden geroepen, naar nieuwe laaglanden van angst en verdriet.

Statusangst, Alain de Botton

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Geubels in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a36/ 
09min35 



Over Statusangst : http://www.hetlaar.nu/statusangst.htm, kort & interessant artikel
Over Alain de Botton : https://nl.wikipedia.org/wiki/Alain_de_Botton 
Over Philippe Geubels : https://nl.wikipedia.org/wiki/Philippe_Geubels 

Over een rode piek, een rode fez en rode haren
Een avontuur in acht afleveringen, door SK

Op de hoek van de straat stonden toevallig zowel Ukkie en Pukkie als Jochem.
Tegelijkertijd schreeuwden ze alle drie "Daar gaat onze kerstboom!"
Hoewel Jochem vast en zeker de langste van de drie was,
waren de twee kleuters van de dokter watervlug en wisten de marsmannetjes handig te ontwijken,
zodat ze onze hoofdpersoon het eerst beet hadden.

Maar helaas, het tillen van een fikse kerstboom met vers aangegroeide kluit ging hun krachten te boven.
Toen Jochem zich tussen de verbaasde groene mannetjes door had gewrongen
greep hij de versierde spar vastbesloten om haar stam en wilde zich er mee uit de voeten maken.
Maar dat viel niet mee: aan de lagere takken hielden Ukkie en Pukkie zich stevig vast
en zo ontstond er flink wat consternatie,
vooral toen tot de buitenaardse wezens doordrong
dat hun trofee en aanbedene ontvoerd dreigde te worden.

De drukte trok de aandacht van de arm der wet,
een fors uit de kluiten gewassen Bromsnor van de oude stempel.
Deze probeerde orde te scheppen in het slot van de Carnavalsoptocht,
die juist weer in beweging kwam onderweg naar het stadhuis, 
en hij sommeerde met barse stem iedereen tot de orde.

Zo kwam het dat de laatste groep van de optocht een zeer gemengd uiterlijk te zien gaf,
daarbij de jongste twee deelnemers vele moeders deerlijk ontroerden.
"Ach, zulke schatjes toch, ze kunnen nog nauwelijks lopen en dan willen ze al meedoen in de optocht!"

Intussen beraadde de gemeenteraad zich over de keuze van de winnende groep.
De leden van Gemeentebelangen hadden hun keuze al bij voorbaat gemaakt
en daar kwamen geen kerstbomen en marsmannetjes aan te pas.
Maar sinds enkele jaren waren die niet meer oppermachtig in de raad,
en om dat te laten merken spanden de andere leden samen
door de groep te waarderen die het minst verwacht was.

Zo kon het gebeuren dat bij aankomst de erekrans voor de origineelste groep
naar Ukkie, Pukkie, Jochem, een kerstboom en zeven Marsmannetjes gegaan is.

SK,E (NL) - 02/2012
Bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur. Wordt morgen vervolgd.

ooit gingen we vissen
 

Kikkerdril en dikkopjes kwamen van plassen en poelen, uit stilstaand water.
Dat ging haast vanzelf, gewoon wat scheppen met het emmertje. Thuis gingen alles in de visbak.
Er was ook de grote diepe glazen slakom die al eens diende als aquarium, naargelang het seizoen.
Die werd boven gehaald voor het echte werk, om de wildvang te herbergen, de stekelbaarsjes.

Stekelbaarsjes vingen we met een netje. In ’t Beekske.
In de bocht, een verbreding van het beekske eigenlijk. Onder aan de wei van ’t Hooghof.
Het was heel helder water en in die bocht stroomde het iets sneller en groeide er allerlei.
Of er nu nog leven in die beek zit weet ik niet. Ik denk dat ze verdwenen is onder een verkaveling.
Het is de Maalbeek en ze mondt uit in de Molenbeek, zegt google.
En het water kwam er hoger dan mijn middel, maar dat hebben ze thuis nooit geweten.

De stekelbaarsjes hadden drie pinnekes op hun rug, ze waren erg wendbaar en
ze zwommen met snelle korte snokjes, als ik me goed herinner.
Ik werd nogal handig met het netje. De beestjes gingen dan in een bokaal mee naar huis.
We moesten nog een heel eind naar huis. Soms waren we te voet, soms waren we met de fiets.
Op een keer viel de bokaal, hij brak en toen mijn jongste zus de visjes zag spartelen
brak ze in tranen uit. En toen brak mijn hart, want er was niks wat ik kon doen om dit ongedaan te maken.
Dat waren veel scherven op één dag. 
Of we daarna nog stekelbaarsjes mee naar huis genomen hebben weet ik niet.

m
EZW-01/2014 - https://nl.wikipedia.org/wiki/Driedoornige_stekelbaars , https://www.youtube.com/watch?v=4pQVNHN86Oo 

Vanilla is net zeventien en leeft op geregelde tijden in onvrede
met de wereld, met de natuur en met het universum. Tegelijkertijd. 

- Wat is het nut van menstrueren? Ik kan dat missen hé zeg!
  Elke keer een week van mijn leven naar de bom! 
  Zo’n 14 keren per jaar. Nog tot mijn 52!
  Ik zou het kei-cool vinden als Moeder Natuur me gewoon zou teksten: 
  'Het is in orde hoor, deze maand zijt ge niét zwanger.'

Toen ze zag dat haar moeder haar tirade in een context aan het plaatsen was, zweeg ze abrupt.

Ik denk dat de moeder daar efkes een pil te slikken kreeg, haar dochter was dus al … eh,
al sexueel actief? Hoelang al? Hoe veilig? En zonder dat zij dat wist! 
De moeder kennende vond ze dat laatste waarschijnlijk het ergste. 
Hoe het gesprek verder verlopen is, heb ik niet afgewacht.

Mijn dochter vertelt me 'alles' … 'k vroeg me af hoeveel moeders zo nog denken.

m
EZW-02/2013, HiH-01/2015, herzien

Over een rode piek, een rode fez en rode haren
Een avontuur in acht afleveringen, door SK

Hoe snel marsmannetjes ook dribbelen, op hun korte beentjes schieten ze niet echt snel op.
Het duurde tot het eind van de morgen voor ze bij het dorpsplein waren,
en toen konden ze niet verder, want daar stond het bomvol.
Men was daar namelijk de carnavalsstoet aan het opstellen, en zodoende.

De mannetjes zetten onze kerstboom eindelijk even op haar kluit,
spreidden hun tenen en rustten uit.
Ware het geen carnaval geweest, dan hadden ze wat meer opzien gewekt.
Nu vroeg het publiek zich vooral af
welke groep zich verkleed had als een klein dozijn kerstbomen.
Of moesten ze Sneeuwwitje en de zeven dwergen voorstellen?

"Nee joh, weet je niet meer hoe Sneeuwwitje er uitzag dan?
 Met haar donker als ebbenhout, en er was nog iets... maar dat weet ik niet meer..."
"Bende gek man, 't benne Clavannetjes*. Weet je nog? Van Koot en Bie?"
"Kennie, die was nie getrouwd. Ik hou het toch op Kerseboompies!"

Eindelijk zette de stoet zich in beweging.
Omdat er diverse zatte hermeniekes* in de stoet meeliepen viel het niet op
dat het Marslied dat onze groene mannetjes inzetten om de moed er in te houden
een merkwaardig ritme had.
Marsmannetjes hebben nu eenmaal een oneven aantal ledematen,
en dan krijg je zulks.

SK,E (NL) - 02/2012
Bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur. Wordt morgen vervolgd.
* Clavannetje : https://nl.wikipedia.org/wiki/Dr._Clavan, * zat hermenieke = dronken fanfare/harmonie