Archief

te gast bij Wim Helsen, Louis Tobback
met een fragment uit Utopia van Thomas More

Hun steden bestaan uit vier even grote wijken en
in het centrum van iedere wijk is er een markt
waar van alles verhandeld wordt.

Alles wat de plattelandsfamilies produceren wordt
daarheen gebracht, gesorteerd en per product in
aparte pakhuizen opgeslagen.

Elk familiehoofd geeft op wat hij en zijn familie
hiervan nodig hebben en krijgt ook alles wat hij
gevraagd heeft zonder betaling of welke andere
vorm van vergoeding dan ook.

Waarom zouden ze hem ook iets weigeren? Er is
toch genoeg aan alles? En waarom zouden ze bang moeten zijn
dat iemand meer zou willen aanvragen dan hij nodig heeft?

Als iemand zeker weet dat hij in de toekomst
nooit iets tekort zal hebben, gaat hij toch niet
iets overbodigs aanvragen?

In de natuur komt de behoefte om enorme voorraden aan te leggen
of zich van alles toe te eigenen immers voort uit de angst om ooit tekort te komen,
maar bij de mens is hebzucht louter en alleen het gevolg van ijdelheid,
de gedachte dat je beter bent dan een ander
als je meer overbodige rijkdom tentoon kunt spreiden dan hij.

In de Utopiaanse samenleving is er echter geen plaats voor dit soort menselijke tekortkomingen.

Utopia, 1516 – Thomas More

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Tobback in gesprek met Helsen,

Vandaag 01/02/2018 heb ik gemerkt dat het filmpje al niet meer beschikbaar is. Er was toch beloofd tot eind april? Dat is nog 2 volle maanden !
De uitleg van Canvas :
“Sorry, jammer genoeg is deze video niet beschikbaar. We beschikken momenteel niet over de rechten om deze video aan te bieden.” 
Vreemd. Heel vreemd. 
 
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a31/
12min53



Over Louis Tobback : https://nl.wikipedia.org/wiki/Louis_Tobback , over Thomas More : https://nl.wikipedia.org/wiki/Thomas_More 
Over Utopia : https://nl.wikipedia.org/wiki/Utopia_(boek) , Kolonie van Walden : https://nl.wikipedia.org/wiki/Walden_(kolonie)

de Triomf van de Onschuld

Toen we een jaar of twaalf waren hadden we gewaagde raadseltjes.
De stoutmoedigen onder ons vertelden ze zelfs thuis, aan hun ouders.
Of nog straffer, wanneer er bezoek was, wanneer er publiek was.
Mijn zus Tina (9j)  was daar zeer goed in, zij wist met flair haar momenten te kiezen:

- het begint met str en eindigt op ont ?
- …? afwachtende stilte
- straathond!

- het begint met kl en het eindigt op oot?
- … ? dreigende stilte
- kleurpotlood!

Er was geen kat die er aanstoot aan nam dat de eindletters in geschreven taal niet klopten.
In gesproken taal waren deze raadseltjes al gewaagd genoeg. 
En dan kwam het slotstuk :

- het begint met p en eindigt op oepen.
- …? doodse stilte
- paracommandotroepen!

Straathond, kleurpotlood en paracommandotroepen, we gniffelden
en we wisten bij de laatste twee raadsels niet eens niet waarover we het hadden.
Het was de Triomf van de Onschuld, want de grote mensen
wisten niet hoe ze daarop moesten reageren. Dát voelden we wel.
En hun onwennigheid was goud waard.

m
EZW-12/2013, HiH-01/2015, herzien

kiezen wat er die dag gegeten wordt

(…) http://nl.wikipedia.org/wiki/Onschuldige_Kinderen 

Op het feest van Onnozele Kinderen gingen, net als bij Sint Maarten,
kinderen de straat op om te bedelen om snoep en geld.
Kenmerkend is dat de kinderen verkleed als volwassenen langs de deuren gingen om hun lied te zingen.
Nu Nieuwjaarke Zoete en Driekoningen.
Dit bedelen om snoep en geld gaat terug op het kinderbisschopspel.

Bij het kinderbisschopspel werd tijdens de Vespers onder het Magnificat onder de scholieren een kinderbisschop gekozen.
Deze jongen trad dan enkele dagen in klooster- en kapittelkerk als bisschop op. 
Met een groep kinderen als aanhang ging hij bij hoogstaande personen van kerk en gemeente eten
en kreeg daar ook kleine geschenken. 

Ook verkleedpartijen hoorden bij het feest en er werden geschenken gegeven aan de koorknapen.
In veel gezinnen mag het jongste kind op Onnozele Kinderen kiezen wat er die dag gegeten wordt. 

Jaren heb ik dat woord fout geschreven, met n ipv met nn.

‘k Redeneerde : als on-ozel bestaat, dan bestaat ozel ook.
Mis. Zo mis als mis maar mis kan zijn. Ozel bestaat niet.

Het is : als on-nozel bestaat, dan bestaat nozel ook.
Nozel zou verwant zijn aan nocif (F), en betekent schadelijk, komende van noxia (L). 

Mits enige verschuivingen in de Vroege en in de Late Middeleeuwen
die we wegens tijdgebrek overslaan en er zijn onderwege natuurlijk ook verschuivingen in betekenis geweest,
die we wegens al te bekend hier niet vermelden, dat zou onnozel zijn.

Uiteindelijk betekent on-nozel dus on-schadelijk, vandaar on-schuldig, argeloos, onbevangen.
En aan al wie morgen verjaart, ooit verjaarde of nog zal verjaren: het is een móóie datum.

m
EZW-12/2014, HiH-12/2015, voor WTL

te gast bij Wim Helsen, Laura van Dolron
meteen fragment uit Our Greatest Fear van Marianne Williamson

Our deepest fear is not that we are inadequate.
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
It is our light, not our darkness that most frightens us.
We ask ourselves, Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, and fabulous?
Actually, who are you not to be? You are a child of God.
Your playing small does not serve the world.
There is nothing enlightened about shrinking so that other people will not feel insecure around you.
We are all meant to shine, as children do.
We were born to make manifest the glory of God that is within us.
It is not just in some of us; it is in everyone and as we let our own light shine,
we unconsciously give others permission to do the same.
As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.

Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn.
Onze diepste angst is dat we oneindig machtig zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis waar we het allerbangst voor zijn.
We vragen ons af:
Wie ben ik dat ik briljant, buitengewoon aantrekkelijk, getalenteerd en geweldig zou zijn?
Maar waarom eigenlijk niet? Je bent toch een kind van God?
Je moet je niet kleiner voordoen dan je bent
opdat de mensen om je heen zich vooral niet onzeker zouden gaan voelen.
We zijn geboren om de luister van God uit te dragen die in ons woont.
Niet slechts in enkelen van ons, maar in ons allemaal.
Als wij ons licht laten schijnen, geven we anderen onbewust toestemming om dat ook te doen.
Als wij bevrijd zijn van onze eigen angst, bevrijdt onze aanwezigheid automatisch anderen.

De bovenstaande tekst is een Nederlandse vertaling van een tekst van MarianneWilliamson.
Deze is gepubliceerd in haar in haar boek ‘Terugkeer naar liefde’, dat gebaseerd is op ‘Een cursus in wonderen’.
Er wordt vaak gedacht dat Nelson Mandela
het fragment heeft uitgesproken tijdens zijn inaugurale rede als president van Zuid-Afrika.
Dat blijkt onjuist te zijn. Hij heeft er zelfs niet uit geciteerd:
http://www.bet.com/news/global/2013/12/05/transcript-nelson-mandela-s-1994-inauguration-speech.html

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Van Dolron in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a30/ 
10min38


Over Laura van Dolron : https://nl.wikipedia.org/wiki/Laura_van_Dolron 
Over Marianne Wiliamson : https://nl.wikipedia.org/wiki/Marianne_Williamson

Over het boek Terugkeer naar liefde, 2010, Marianne Williamson :
Een spirituele gids op onze terugreis naar liefde en waarheid.
Een bestseller, gebaseerd op het boek Een cursus in wonderen.
We leren opnieuw met liefde waarnemen en de liefde aanvaarden die we hebben ontkend.
Dit boek is een aanrader voor wie op een makkelijke manier meer te weten wil komen
over het gedachtegoed van ‘Een cursus in wonderen’.
'We zijn vergeten wie we zijn, Terugkeer naar liefde herinnert ons hieraan!' Oprah Winfrey

Over Een cursus in wonderen, 1976, Helen Schucman : https://nl.wikipedia.org/wiki/Een_Cursus_in_Wonderen

over een huppelpup en hondejongen

De Kleine mocht met zijn papa mee naar de buren om de nest hondjes te gaan bekijken.
De hondjes waren nu oud genoeg om enthousiast kinderbezoek te overleven.

Weer thuis rende hij als een huppelpup naar zijn mama
en vertelde opgewonden dat de moederhond viér baby-hondjes had,
drie jongetjes en een meisje.

- Dat is knap, zei de mama, en hoe weet ge dat ?
- Het meisje is zwart en de jongetjes zijn bruin.
- Ziet ge aan de kleur of het een meisje is of een jongetje ? vroeg de mama voorzichtig.
Had ze haar kleine niet beter voorgelicht dat dat?
- Néé Mama ! zuchtte de Kleine om zoveel onverstand, de bruine hadden een pié-mel !

m
HiH-12/2015, met dank aan BF

De dag na Kerstmis merkte de pastoor dat de kribbe in de kerststal leeg was.
‘t Kindje Jezus was verdwenen.
Potverdekke, dacht de pastoor, en hij ging wat in de frisse lucht stappen om te kalmeren. 
Op de stoep zag hij Sepke met een blinkend-nieuwe rode trekkar. 
                                        
In de kar lag op een paar sprieten stro
het kindje Jezus met gespreide armpjes van het zonlicht te genieten.

- Awel kleine vriend, ge hebt een passagier zie ik.
- Ja meneer pastoor, antwoordde Sepke, en hij stapte stevig verder.
Onverdroten, heette dat vroeger.
- En waar hebt ge hem vandaan?
- Uit de stal hé, meneer pastoor! (Wat een domme vraag!)
- En waarom hebt ge hem uit de stal gehaald, Sepke?

Sepke hield halt en haalde eens diep adem want hier moest uitleg gegeven worden
aan een volwassene.
En zoals men weet is er soms tijd mee gemoeid eer een grote mens iets begrijpt,
grote mensen zijn soms niet rap van snap.

- Ik had aan ’t Kindje Jezus gevraagd
  of ik van de Kerstman een rode trekkar mocht hebben.
  En ik heb ze gekregen.
  En daarom mag Kindje Jezus nu éérst meerijden.

Hij bleef de pastoor strak aankijken om te zien of die het begrepen had.

m
met dank aan RD, EZW-01/2014, HiH-12/2015, herzien

een eigen boodschappenlijstje gebruiken als inspiratiebron

Dat had LM voorgesteld, toen ik een paar weken geleden zuchtte dat er toch zo weinig
achtergelaten boodschappenlijstjes te vinden waren in de plaatselijke supermarkt.
- Wilt ge het mijne? vroeg hij.

Hij stapt al eens tot aan de Colruyt en dat lijstje wou hij me grootmoedig afstaan. Na gebruik.
Ha nee, vind ik, want bij een eigen lijstje moet ik geen sluitend verhaal verzinnen
omdat ik de context al ken. Dat is voorkennis. Dat deugt niet.
In sommige branches is voorkennis zelfs strafbaar!

En daarenboven-erbij, dan wordt het geen verhaal, dan wordt de tekst een relaas.
Niks mogen verzinnen, niks mogen fantaseren? Waar is de spielerei dan nog …
Nee, ik wou LM zijn lijstje niet, hoe vriendelijk het ook aangeboden was.

Nu, een gevónden lijstje, dat is iets gans anders natuurlijk.
Bij een gevonden lijstje kan niemand zich beledigd voelen over gissingen of over de commentaren
bij het geschrift, bij de keuze van de artikelen, bij de rangschikking van de artikelen,
bij de schrijffouten, of over mijn gefantaseerde context.

Want, stel u voor dat een integere huisvader mij zijn eigen lijstje mailt als 'gevonden'.
Daarop staan dan veel lekkere dingen & bloemen en hij verwacht ongeveer dat er een verhaal komt
over een galante heer die zijn wereld kent en die weet hoe hij zijn partner
zijn waardering kan tonen en met al wat op het lijstje staat er een zonnige dag in december zal van maken.

Edoch, wat ik bij zijn lijstje verzin wordt dan een verhaal over  
een gedesillusioneerde dame die in hun huis een etentje voorziet
met de zoveelste chevalier servant -die bloemen zijn voor de tafel-
omdat haar man voor de zoveelste keer, op zakenreis is wanneer er iets te vieren valt.
Wat een druilerige dag.

Bij éénzelfde lijstje : een realiteit > die botst met < een stuk fictie.
Wat een anticlimax moet dat zijn voor de welwillende mailer van het lijstje.

Neenee, geen eigen lijstjes, zou ik denken.
Zelf gebruik ik de mijne niet. En die van LM ook niet, gebruik ik ook niet.
Ik hou het bij eerlijk gevonden lijstjes. Zo ben ik een beetje: vinden.
En meepakken.

m
weer helemaal in de lijstjes, EZW-12/2012, herwerkt

naar de afdeling klassiek

Als kerstcadeau wou ze de strijksonates van Rossini ofwel de impromptus van Schubert.
Op CD. Want op plaat zou dat niet meer te vinden zijn. Nee, op plaat niet meer.

Op een dag dat het KMI geen ontij gepland had ondernam ik de expeditie
naar een winkel waar ze volgens mij Rossini en Schubert in huis zouden hebben.

Binnen herkende ik de zaak niet. Een totaal nieuwe inrichting.
Misschien zelfs nieuwe eigenaars? 
Ik zag geen namen van componisten meer.
De afdelingen vooraan in de winkel zeiden hiphop, house,
en verder naar achter R&B, country, jazz …

"Excuseer, vroeg ik aan de piepjonge winkelbediende, heeft u ook een afdeling klassiek?"
Ze dacht even na en vroeg "bedoelt u … gelijk Elvis?"

Dit is een van de werken die ik toen zocht, licht en zacht.
klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=KdnETWq7rcY
07min24 van uw tijd en elke seconde waard

m
HiH-12/2015, met dank aan BF

een vakman in huis

Vorige week belden we een loodgieter, om de spoelbakken van de keuken na te kijken,
want die lopen veels te traag leeg om nog oké te zijn.
En gelijk vroegen we of hij eens zou willen kijken naar de douche,
want we vermoedden daar een lekje.

Dat kwam in orde, hij zou langskomen. Die dag nog.
“Vandaag nog! Halleluja!”

Hij was bezig met een job in Zandvliet en zodra hij daar klaar was
zou hij ons bellen dat hij op komst was. Dat vind ik tof.
Zodra hij belt maak ik de kast onder de spoelbakken leeg.
Er lagen al twee vouwboxen gereed.

Het was 11h30 en er was nog altijd geen telefoontje van onze redder. 
- Zou hij vandaag nog komen, vroeg ik aan LM,
die job in Zandvliet kan iets groot zijn hé. Iets groter dan hij zelf gedacht had.

Waarop LM :   
- Ja, ze hebben hem daar laten komen omdat de sluis niet meer leeg liep.


foto Wikipedia

13h15 : Hij was hier al sinds 12h aan het werk, een kwieke jongeman,
en dat van die sluis paste helemaal in zijn vakgebied, zei hij.
We kunnen hem aanbevelen. Toch wat zijn gevoel voor humor betreft.

m
EZW-12/2014, herwerkt

de sopraan en de papegaai

De jongere zus van mij ma was sopraan bij het koor van de BRT. 
Op een keer had Tante S een papegaai op logé,
de baasjes van de vogel waren met kerstverlof aan de kust. 
Na enkele dagen kon hij de opwarmingsoefeningen van mijn Tante meezingen.
Of zijn baasjes daar blij mee geweest zijn betwijfel ik,
stembanden opwarmen is geen melodieus gebeuren hé. 

Maar de vogel zelf vond het blijkbaar plezant of interessant en
hij was zo fier op zijn nieuw kunnen dat hij van geen ophouden wist.
Hij herhaalde de deuntjes heel de dag door.

Nonkel L was aannemer en hij had zijn kantoor thuis.
De oefeningen van Tante S waren ongeveer een dagelijks ritueel,
ze waren zelfs een rustgevend gebeuren in huis, maar
de vrije interpretaties ervan door een snerpende papegaaienstem,
dat was teveel van het goede, dat bracht Nonkel L tot krachttermen.

De  papegaai pikte de krachttermen op en leerde een verzameling vloeken
die hij bracht met evenveel overtuiging als Nonkel L zelve en die hij
vlot afwisselde met de stemoefeningen van Tante S. 
De vogel moet een heerlijke vakantie gehad hebben.
Zijn woordenschat was duidelijk verrijkt dank zij Nonkel L
en zijn stembereik was hoorbaar uitgebreid dank zij Tante S.

Wat de baasjes ervan vonden hebben we nooit geweten. Aan die kant bleef het stil.

m
EZW-10/2011- HiH-11/2014, bijgewerkt