Archief

“dat is het leven”

In Zuid-Amerikaanse havens heb ik nogal wat mensen zien liggen in de goot.
Niet in de beginjaren (1978) toen was er enkel drank en
de zeelieden werden gewoonlijk wel door de verloofde van dienst
terug op weg naar het schip geholpen.
Er waren toen nog de vaste lijnvaarten met stukgoed, en
de dames zouden een vaste klant niet zomaar dumpen hé.

Later kwamen de goedkope straatdrugs.
En toen zagen we mensen in de goot liggen. Slapen?
Niet de zeelieden maar de autochtonen: de vaders, de broers, de zonen van de dames.
Eerst de mannen. Later ook al eens een vrouw of een meisje.

En wat doet men wanneer men daarlangs moet?
Men rept zich naar boord.
Laf?
Ja. 
Maar we waren daar voor ons werk, niet als toerist of als doe-goeder.
Opzij stappen, recht vooruit kijken en hopen dat ge er straks niet van wakker ligt.
Omdat ge er om 05h uit moet. 
Dat er bij elke passage een mens in de goot ligt, mogelijk ligt te sterven?
Dat is het leven, zei men ons toen. Está la vida.
Alginder veel vaker dan hier.
En bij het opstaan aan boord gingen we over tot de orde van de dag.

Door de parlofoon naar de keuken: waar blijven (verdomme) de menu’s
want ik moet hier intijds mijn tafels gedekt hebben ... 
Na amper een paar uren nachtrust, en nog altijd op slechts een paar meter van mekaar:
de thanatos op de kaai en de trivialiteiten aan boord. Verder werken, niet meer aan denken.

DAT IS HET LEVEN, als dooddoener kon dat tellen ginder.

m

EZW-06/2011, HiH-11/2014

op krachten komen

Onderstaande foto heb ik gisteren ontvangen en sinds gisteren
ben ik aan het overdenken waarom die ezel op de kar gelegd werd.



Hij is veilig vastgebonden
en er ligt tussen zijn rug en de touwen
een doek gefrommeld om de wrijving op te vangen.
En hij krijgt nog eten ook.
De ezel ligt daar zeker niet per abuus.

Zoveel zorg besteedt men niet aan een gewone ezel.
Dat doet men voor een ezel die hard gewerkt heeft en aan rust en versterking toe is.

Het is een tamelijk solide kar. Die kan flink wat vracht vervoeren.
Zakken rijst? Zakken graan?
Misschien was de vracht hoog opgestapeld.
Hoeveel kilo zou het geweest zijn? Veel.
En waarschijnlijk in de hete zon en een paar heuvels over,
wat zwaar werk is, ook in de afdaling.

Dierenliefde? Misschien. Maar vooral een schrandere huisvader die het lastdier ontziet :
morgen heeft hij de ezel opnieuw nodig, voor weer ander vervoer.
Is het een drachtige ezelin?

Ooit zag ik nog een foto van een kleiner ezeltje dat rustte op de kar, maar die foto vind ik nu niet terug.
Daarom denk ik dat het niet ongebruikelijk is dat het lastdier
zo snel mogelijk van alles ontlast wordt, water krijgt en
mag op krachten komen, rusten met een zak eten voor de neus.
De terugweg kan de baas wel alleen, zegt hij. De terugweg wel.

m
met dank aan Hily voor de foto, EZW-11/2011

te gast bij Wim Helsen, Jens Dendoncker
met een tekst van John Williams

Alsof hij werd gewezen op een of andere kennis die hij al jaren was vergeten,
dacht hij nu aan die oude ontdekkingsreizigers die naar een andere wildernis,
zout en weids, waren vertrokken. Hij herinnerde zich dat hij had gehoord
over het bijgeloof dat hun zei dat ze bij een scherpe rand zouden komen,
waar ze overheen zouden zeilen, om voor altijd van de wereld te vallen,
de ruimte en de duisternis in.
Hij kende legenden waardoor ze zich niet hadden laten weerhouden.
Maar hij vroeg zich af hoe vaak ze zich, tijdens hun eenzame zeiltocht
in gedachten in de diepte hadden zien storten, en hoe vaak die gedachten
zich in hun dromen hadden herhaald.

Uit : Butcher’s Crossing, John Williams (1922-1994)

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Dendoncker in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a6/
09min02

 

Over Butcher’s Crossing, 1960 : http://cobra.canvas.be/cm/cobra/boek/2.19844/1.1836224 ~ korte inhoud.
Dit boek is niét het boek dat volgt op Stoner, 1965. Het is omgekeerd. Huiswerk maken Dendoncker!

Over John Williams : https://nl.wikipedia.org/wiki/John_Edward_Williams 
Over Jens Dendonker : http://www.pretpraters.be/artiesten/jens-dendoncker 
standup comedian, presentator ‘Hoe zal ik het zeggen’ VTM : https://www.youtube.com/watch?v=5TdkV9unTLU

Geboren in 1991 werd Jens Dendoncker bij wijze van sociaal experiment eind 2013
door een paar vrienden het podium opgeschopt. De gevolgen waren niet te overzien:
hij werd als voorprogramma meegenomen door vaste waarden als Henk Rijckaert, Bas Birker en Michael Van Peel,
sloeg en passant ook ineens zijn eerste boekingsagent aan de haak en
werd een vaste gast tijdens de door zijn mentor Wouter Deprez verzorgde Avonden van de Luistervink.

Dendoncker maakte een steile opgang in de comedywereld.
Slechts een paar maanden na zijn stand-updebuut werd de West-Vlaming uitgeroepen tot
winnaar van ‘De Humorklas’ van Radio 2. Het bleef echter niet bij die ene lachonderscheiding:
in 2015 veroverde hij niet alleen de jury- en publieksprijs van de Nederlandse Culture Comedy Award,
ook in eigen land nam hij datzelfde jaar de Lunatic Comedy Award mee naar huis.
Als kers op de taart won hij een jaar later met veel verve Humo’s Comedy Cup,
nog steeds de meest prestigieuze comedywedstrijd van Vlaanderen.

http://www.pretpraters.be/artiesten/jens-dendoncker

de bomen tonen hun ruggengraat

Nu november écht begonnen is zou ik graag iets gezelligs schrijven.
Iets over de open haard en over onze pantoffeltjes die
op de radiator van de hall lagen te warmen wanneer we thuis kwamen van school.
En over warme vieruurtjes terwijl aan de andere kant van het glas
november zijn eigen feestje hield.

Het huis met de open haard is verkocht.
Gelukkig maar.
Pantoffels op de radiator zijn niet meer nodig, bij ontij gaan we de deur niet meer uit.
En de kale bomen, weet ik nu, zijn niet dood,
ze tonen gewoon hun ruggengraat
om ons te laten zien hoe sterk ze zijn, ook als ze slapen,
en dat we er op mogen betrouwen dat ze
de komende seizoenen
de botten & de bladeren en
de bloesems & de vruchten zullen kunnen dragen, want
zíj hebben ruggengraat.
Ze zijn mooi en sterk, zoals ze daar staan.
"Bekijk ze maar" roept november "Kijk er nú al naar".

Hoe kon ik ooit denken dat de natuur dood ging in november.
Ze slaapt.
Meer is dat niet.
En bomen hebben ruggengraat.

m

titel © Maria-Magdalena, 2012 - HiH- 11/2015

te gast bij Wim Helsen, Thomas Vanderveken

Vanderveken komt met een fragment van de Engelse natuurdichter William Wordsworth

Vanaf een ruige richel werd ons op die dag ook,
voor het eerst, de naakte top van de Mont Blanc onthuld.
We verzonken in verdriet, met dit ontzield beeld dat een levende gedachte,
voorgoed verzwonden, voor onze ogen had overweldigd.

De magische vallei van Chamonix strekte zich ver beneden ons uit.
Alras drong zich een roerloze weelde aan ons op, een weelde van machtige
golven met verstomde watervallen en dode ijsstromen.
Vijf rivieren, breed en groot, verstelden dit beeld rijkelijk.
En verzoenden ons met de vele aspecten van onze werkelijkheid.

1802, William Wordsworth
Vertaling : Bart Stouten van Klara 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Vanderveken in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a5/
10min59



dat de verbeelding sterker is dan de werkelijkheid

Over William Wordsworth : https://nl.wikipedia.org/wiki/William_Wordsworth (1770-1850)
1802 = toen georganiseerd toerisme nog niet bestond

Over Thomas Vanderveken : https://nl.wikipedia.org/wiki/Thomas_Vanderveken
dode ijsstromen = gletsjers Mont Blanc : https://nl.wikipedia.org/wiki/Mer_de_Glace
de rivieren : http://www.reizen-langs-rivieren.nl/het-mont-blanc-massief.html 

m

romeinse cijfers & thermostaat

Romeinse cijfers hebben we ooit moeten leren lezen op school.
Eeuwen geleden dus. Veel nut heb ik er nog niet van gehad.

Op oude stenen staan al eens romeinse cijfers, ja.
Die getallen werden geschreven volgens de klassieke regels. 
Wanneer er ook recentere romeinse notaties of andere romeinse schrijfwijzen gebruikt worden
zoals die vermeld staan in Wikipedia, dan moet ik afhaken.

Voor berekeningen lijkt het systeem van romeinse cijfers me zeer omslachtig.
maar ik ben een reken–dommie.
Reken-slimmies hebben er waarschijnlijk geen moeite mee. 
De Romeinse bouwmeesters zetten er ooit het Colosseum mee neer, met romeinse cijfers,
onderkeldering en funderingen inbegrepen.
Dus het probleem is louter het mijne, want onze voorvaderen waren geniën.

Verder zijn er of waren er romeinse cijfers in de aftiteling van films.
Die aftiteling rolde dan te snel om het jaartal te kunnen ontcijferen
en daar kon ik vroeger danig uit mijn humeur van raken.
Sinds de komst van het Internet en de zoekmachines niet meer.
Ik tik de filmtitel in bij Google en Google brengt me naar IMdb.
Alle informatie wordt daar hapklaar aangeboden, jaartal inbegrepen.

Romeinse cijfers, het is voor mij soms een plezant puzzeltje. Soms.
Voor LM niet. Maar hij snapt wel een zonnewijzer en ik niet.
Onze woonkamer ligt pal op het zuiden.
We hadden een kompas bij toen we op woningjacht gingen.
Bij het minste straaltje zon warmt het binnen op.
In hartje winter, wanneer de middagzon op haar laagste punt hangt,
wordt zelfs de achterste muur van de nachthal belicht, op meer dan 10 m van het raam vooraan. 
Dat is natuurlijk maar een paar dagen zo.
Het geeft een heel vreemd licht binnen, met schaduwen die hangen ipv liggen.
Alsof het appartement zweeft.

Aan de hand van zon en schaduwen heeft hij getracht mij uit te leggen hoe een zonnewijzer
de tijd aanduidt. Soms heb ik het begrepen, en dan is het weer weg.
Maar ik snap de datumlijn dan weer wel en hij niet.
We zijn er nochtans dikwijls genoeg over gevaren. In de twee richtingen.

Zonnige winterdagen, ze bestaan, ze zijn op komst.
In afwachting wordt hier de strijd om de thermostaat gestreden.
Nuja, strijd … 't is gewoon huisguerrilla hoor.

Het gaat niet om de gevoelstemperatuur,
want een trui is rap aangetrokken of een sjaal is rap omgeslagen.
Het gaat om de ademlucht. Die moet voldoende droog zijn.
En dan helpt geen trui of poncho, dan helpt enkel verwarming.

De thermostaat gaat 's ochtends op 20°C.
Meestal is dat voldoende voor een temperatuur van 21 à  22°.
Behalve wanneer er vocht in de lucht hangt. En vocht voel ik, bij elke ademteug.
Ook als er geen zichtbare mist hangt kan lucht te vochtig zijn.
Mijn luchtpijp detecteert dat. Sneller en juister dan een hygrometer.
En dan moet de thermostaat hoger. Liefst snel.

Ik heb het afgeleerd om te praten over verwarming en een streepke bijgeven.
Nu geef ik in het langsgaan de thermostaat een klein tikje, tot aan het klikje,
bijna niet merkbaar en amper hoorbaar.
Ondertussen ben ik heel goed geworden in toevallig langslopen.
En in kleine tikjes & klikjes.

Als ik nu eens een thermostaat met Romeinse Cijfers liet plaatsten,
dan zou LM misschien … ach nee, ook niet.

m
http://nl.wikipedia.org/wiki/Romeinse_cijfers , EZW-11/2012, 11/2013, herwerkt

te gast bij Wim Helsen, Connie Palmen
met een tekst van Konstantínos Kaváfis

Che fece … il gran rifiuto
wat ze deed … de grote weigering

Voor vele mensen komt een dag, waarop ze
het grote Ja ofwel het grote Nee te zeggen hebben.
En onmiddellijk wordt dan duidelijk wie het Ja
al in zich heeft; en het uitend

gaat hij verder in eer en zelfvertrouwen.
Wie nee zei, hij heeft geen berouw. Werd het hem weer gevraagd,
nee zou hij nog eens zeggen. En toch richt dat nee
-het enige juiste- hem ten gronde voor zijn hele leven.

K.P. Kavafis

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Palmen in gesprek met Helsen,
klank aanzetten:
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a4/
10min20

Over Connie Palmen: https://nl.wikipedia.org/wiki/Connie_Palmen
Over Konstantínos Kaváfis: https://nl.wikipedia.org/wiki/Konstantínos_Kaváfis

m

gaat het niet goed met Boris?

- Het gaat niet zo goed met Boris hé.
- Boris? Welke Boris?
- Boris de hond, de hond van Wim Helsen.
  De hond die in Winteruur figureert. Groot, oud, blond.
- Ah, dié hond?
- Ja, dié hond. Boris van Winteruur, hij heeft zelfs een eigen facebookpagina zeggen ze hier.

De TV-aankondiging in oktober
https://www.youtube.com/watch?v=K1UOh7SDiW0
00min32, niet meer.

Oorspronkelijke tekst : Spleen
Ik zit mij voor het vensterglas
onnoemlijk te vervelen.
Ik wou dat ik twee hondjes was,
dan kon ik samen spelen.

Dit gedichtje verscheen in 1954 in de verzamelbundel Ongerijmde rijmen van Michel van der Plas,
waar het toegeschreven werd aan Godfried Bomans;
later is vaak gesteld dat Van der Plas het zelf geschreven had
De slotregels komen echter al voor in de Ballade der großen Müdigkeit,
een gedicht van Friedrich Torberg uit 1938, en
in een stukje in het Algemeen Handelsblad van 15 juni 1929. (wiki)

In de eerste aflevering van het seizoen
(het gesprek met Peter Vandermeersch, nr 113 in de kolom links)
werd Boris twee maal misselijk, gelukkig voor hem buiten beeld.
Dat bespaart hem decorumverlies in het zicht van half Vlaanderen.
En een deel van Nederland. En Canada. En Lanzarote.

De hond Boris is 16 jaar oud.
Op het Net staan omreken-programmaatjes. Veel. Eentje van de BBC zelfs.
De BBC is de betrouwbaarheid zelve, dus hun omrekenprogrammaatje heb ik gebruikt.
Ras invoeren & leeftijd.
Voor een Golden Retriever van 16 hondenjaren geeft dat 101,4 mensenjaren.
Efkes rekenmachientje erbij want wat 101 mensenjaren zijn snap ik wel,
maar wat is die 0,4 mensenjaren, wat zijn vier tienden van een jaar?
365 x 0,4 = 146 dagen oké, en dan nu 146 : 30 = 4,8 maanden, zeg maar 5.
Jawadde, Boris is 101 en 5 maanden.

Geen wonder dat hij al twee jaargangen zo rustig blijft liggen.
Honderdjarigen springen niet meer in en uit de sofa.
Hij is oud, écht oud.
En nu was hij dus ook ziekjes.

Boris is co-gastheer in het programma.
Op zijn dekentje op de sofa ligt hij te bekomen van leven & bestaan.
Aan zijn rechterkant warmt gezelschap zijn hondehart.
Links wacht zonder haast de eeuwigheid.

m
vanavond Winteruur op Canvas, morgen op dit blog

oma is niet gek

Ze had een aankoop van meer dan 300€ gedaan en
dat ding moest in de woonkamer komen.
Ze had de strook naast het zijraam al vrij gemaakt

voor L 1717 mm & D 725 mm. En H 1272 mm
maar H speelde eigenlijk geen rol.

De familie belde & mailde driftig over en weer
en de algemene trend was "zot".
Wat als ze valt?
Iemand van 75+ die een loopband koopt en
die dan nog in de woonkamer laat installeren ook, is gek of erger.
Oma is zot of ziek.

Oma was te voet naar de winkel op de Noorderlaan gestapt
want een mens moet in beweging blijven.
Het model dat ze zocht stond uitgestald en
de verkoper was een vriendelijke jongen die alles
drie keer nadrukkelijk uitlegde alsof zij het niet
zou begrijpen na één keer,
terwijl ze het allemaal al had opgezocht op internet.

Ze kreeg het op haar heupen van dat manneke
Ik ben alleen maar oud, niet achterlijk.
Maar dat zei ze niet luidop, want Oma is van de
charmante garde, men blijft welvoeglijk.

De terugreis ging met De Lijn.
De zon scheen flauwtjes, de bus zat niet te vol en
ze bedacht dat binnen vier dagen de loopband
in haar woonkamer zou staan.
Een genoeglijk ritje. Blijdschap in november, niks winter blues ...

De technieker die de loopband kwam leveren & installeren was ook
een vriendelijke 'jongen’' pas opa geworden.

- Ge weet hoe ze zijn hé, de kersverse opa's ...

Nee dat weet ik niet, daarom knikte ik maar wat.
En ze bleef stappen, aan 2km/h.

- Ik stap tijdens mijn programmekes, anders is 't maar saai hoor.

'k Knikte nog eens. De zapper lag op de console.
Haar programmekes zijn lachedingen in de namiddag, gelijk welke zender.

- Een mens moet in beweging blijven hé.

En ik zei wat over osteoporose en preventie.

- Weet ge dat mijn schoondochter haar pols gebroken heeft?

Nee dat wist ik niet.

- Gevallen. Uitgegleden. Op de Statielei in Morstel.
  Waar ze ooit zo moeilijk deden over peuken op de stoep.
  Peuken waaien toch weg. Of ze regenen weg ...

Uitgegleden op een peuk?

- Nee, met haar fiets aan de hand
  uitgegleden op natte herfstbladeren.
  En dat kan glad zijn hoor, herfstbladeren ...

- Maar dít, ze tikte op de console van de loopband, noemen ze dan gek.

m
EZW-11/2010 – HiH-11/2014

Blijkbaar word ik snibbig wanneer iemand mij doet schrikken. 
En kattig word ik wanneer de situatie om domme redenen ongemakkelijk wordt.

Een jaar of vier geleden toen ik eens een weekendje bij Tina logeerde,
toonde ze me een nacht-ensemble dat ze gekocht had. 
Het was een elegant & flou gedoe, met een lijfje, een lange rok en
een halflange jas met 3/4 mouwen,
dat alles in rokerige grijs/bruine kleuren en niet echt doorzichtig
maar toch doorschijnend genoeg om de zwarte etiketten te zien zitten
en die verbrodden het silhouet van het geheel.

Die drie zwarte dingen ontsierden heel dat tenue, een in de nek van het lijfje, 
een in de linkerzij van de rok en een in de  taille van de jas, ook links.
Die moesten er uit hé.

Vermits ik gezegd had dat de etiketten eruit moesten
was ik degene die ze eruit mocht halen.
Tina woonde toen in het  historisch centrum van Brussel.
De winkels rondomrond zijn er gericht op toeristenconsumptie en verkopen eigenlijk niks nuttigs.
Oja, er is 1 apotheker. Maar dat moet misschien van de stad, gezien het aantal hotels in de wijk. 
Om een schaar of een schroevendraaier of
een ander zinnig ding te vinden moet men de wijk verlaten.
Dan moet men helemaal naar de Anspachlaan of naar de Nieuwstraat.
En ik had een tornmesje nodig.

Toen ik terug 'thuis' kwam was ik moe & rillerig van het haasten en van het heuvelachtig terrein.
'k Zou nooit nog in Brussel willen wonen. Veel te heuvelachtig.
En zeggen dat ik daar tot mijn 40^ste met plezier rondgedarteld heb.
Die tijd is duidelijk voorbij. 
Handen wassen, polsen koelen onder de kraan, en aan het jobke beginnen.

Tina kwam efkes de woonkamer binnen, zag me bezig
en zei terloops dat ik voorzichtig moest zijn want
die dingen hadden xyz € gekost. 
Toen kreeg ik pas goed de bibber. En daarvan werd ik luid snibbig:
- Waarom hebben zo’n dure stukken zo'n zichtbaar etiket?
  Aan die prijs mag dat toch wat discreter!

Het is opgelost geraakt, de drie etiketten zijn er uit getornd
zonder schade aan de dure chiffons.

Er was wel nog één forse hobbel in het parcours.
Terwijl ik voorzichtig en geconcentreerd bezig was,
kwam Tina nog eens de woonkamer binnen, zag me bezig  en riep: oedoeddegijdanu? 
Dat was schrikken.
Toen was ik heel blij dat ik met een tornmesje bezig was en
niet met een nagelschaartje zoals zij eerst voorgesteld had.

'k Heb haar naar het gelijkvloers gestuurd,
dat ze moest gaan werken in hare winkel
en mij met rust laten!

Mijn zusje weet veel en kan veel,
maar af en toe, als ze op mijn terrein komt,
doe ik kattig. Dat heeft sneller effect dan een uitleg.

De uitleg : om het stiksel van de etiketten los te tornen
werkte ik aan de kant van het etiket. Het etiket mag er uit, mag weg. 
Tina redeneerde anders: Het etiket moet bewaard blijven.
Wablieft? En langs de kant van de chiffon werken? Geen denken aan.
In die dure spullen een snee riskeren zeker! Niks van.

Aangezien ík er mee bezig was, zij het op haar verzoek,
moest ze zich er niet mee moeien. 
Tja, 't ging over duur materiaal hé.
En ook al was het haar materiaal, 't was wel míjn werk.

Kattig doen.
Soms werkt het nog.

Vandaag heb ik grote chance dat LM niet graag typt.
Over dat kortaf en bitsig zou hij met alle plezier
een weinig flatterend portret van mij intikken.
Het zou overdreven zijn natuurlijk alsook compléét naast de werkelijkheid.
'k Ben immers al jaren het zonnetje in huis.
Maar toch, ja, vandaag is het een geluk dat hij niet graag typt.

m
EZW- 01/2012, 11/2013, herwerkt