|
Door de gebeurtenissen van de laatste weken - het overleven van mijn hartinfarct - had ik uiteenlopende en gemengde gevoelens. Gevoelens die niet of nauwelijks te plaatsen zijn door mensen die geen hartinfarct hebben overleefd. Gevoelens die ikzelf niet of nauwelijks begrijp.
Ik lag daar in de Intensieve Care afdeling. Het ene moment was ik totaal onverschillig tegenover de situatie waarin ik me bevond. Het andere moment wou ik weer vechten om er zo vlug mogelijk bovenop te komen.
Ik lag daar - bijna hulpeloos verbonden met de medische apparatuur - en zag mijn vrouw staan. De blik in haar ogen was vervuld met ongeloof, met angst, met zoveel meer dat ik niet of nauwelijks kan omschrijven. Ik kon amper reageren en toch wou ik haar troosten, haar zeggen ... dat ik geen afscheid wou nemen van de vrouw die alles voor me betekent. Ik wou haar zeggen dat ik onderweg was ... dat ze niet langer bang hoefde te zijn ... dat ik onderweg was ... de genezing tegemoet en terug naar haar, mijn thuis. Omdat ik dit toen niet onder woorden kon brengen ... en dit beeld door mijn hoofd blijft spelen ... heb ik het nu in onderstaande tekst gegoten
Ik ben onderweg ….
Ik weet dat je van me houdt
Maar zie je niet komen
Dus ik kom naar jou toe
Ik ben onderweg
Ik zie je daar staan zo dicht
Amper buiten mijn bereik
Ik wens dichterbij te komen
Ik ben onderweg
Ik ken jouw kussen
Herinner ze op mijn lippen
Ik wil ze terug proeven
Ik ben onderweg
Ik hoor jouw lieve stem
Hoe perfect ze klinkt
Ze lokt me dichterbij
Ik ben onderweg
Ik ruik jouw parfum
Die me laat smelten
De passie doet oplaaien
Ik ben onderweg
In gedachten voel ik jouw armen
Je lijkt me wel te verzwelgen
Ik wil dat gevoel opnieuw
Ik ben onderweg
Ik wil absoluut beter worden
Maar hoelang zal dit duren
Ik wil je nooit kwijt
Ik ben onderweg naar jou
Alberto Malloma
https://blog.seniorennet.be/schrijverke/
Heel lieve brief aan je vrouw Alberto
bravo
| 
Thema; Schrijverke schrijft aan zijn vrouw!!