this
picture shows a line of little girls holding hands facing the immensity of
ocean waves.
Alone they might be washed away, but together they stand strong.
Thank you each for holding my hand somewhere along the way when I was facing
a wave of my own.
I hope you will reach for my hand when your own wave threatens.
All
of us girls,
Old
and young, Near and far, Hold special memories of good times
we've shared. We've had our share of hard times when
our friends were there to make us feel better. We've shared... our hearts, our time, our secrets
, our fears,
our hopes and our dreams. Let us never break the chain of friends!
Mrs.Bo and Mr. Silver
17-06-2013
een stadje doen ...
zicht op de Groenplaats juni 2013
Zaterdag was het mooi weer.... "Wat denkt ge van een stadje doen?" vroeg mijne zilveren. "Awel, 't is prachtig weer om nog eens naar de koekenstad te trekken.." antwoordde ik natuuuuuuurlijk!
Omdat 'ze'??? tram 2 hebben omgeleid, de tram die sinds mensenheugnis van bij ons bijna aan de voordeur naar de Groenplaats reed, moesten we nu overstappen aan het Centraal station om verder te rijden. Ik stelde eerst voor om van het station gewoon te voet naar de Groenplaats te stappen, maar mijne wijze, bezorgde zilveren zei : "gaat dat wel met uw rug shoeke, zo ver?" 'Bwaaa... eens wandelen langs de Keyserlei is ook plezant' zei ik. "Ja maar, ik wou met u naar de uitverkoop van uw boetiek" zei hij tot mijn verbazing.
Jaja ... voor de zoveelste keer had ik eindelijk een winkel waar ik terecht kon voor mooie kleding voor een maatje meer en nu zijn die verdomme ook weer failliet.
"Ik heb geen kleren meer nodig" protesteerde ik "mijn kast hangt al propvol." "Komkom ... de winkel gaat sluiten en nu kunt ge wat kopen voor de toekomst tot ge weer een winkel vindt die kledij verkoopt naar uw goesting": protesteerde Mr. Silver.
Maar ja mensen... ik ken mezelf, eens ze me loslaten in zo'n winkel kan ik niet meer stoppen... en toch liet ik me overhalen. Ge moet toch af en toe iets doen om uw man tevreden te stellen nietwaar dames? De eigenaar van de winkel wijtte de sluiting ervan aan de bar slechte zomerverkoop ... er was bijna geen verkoop geweest zei hij, omdat de winter tot enkele weken geleden heeft geduurd. Ik begrijp hem, een mens moet zijn boterham verdienen.
Soit ... ik zocht en ik kocht en Mr. Silver zat en keek toe en betaalde daarna met een glimlach. We leven nu, is zijn motto.
Het was nog veel te goed weer om naar huis te gaan, dus trokken we naar de Groenplaats, naar het stamcafé van Mr. Silver en zoals het goede Antwerpenaars betaamt zaten we op een terraske en keken we naar de passage, hij met een Duvel en ik met een Westmalle Triple voor ons. We keken en luisterden vol genoegen naar al de Hollanders voor, naast en rond ons ... ik voelde me terug thuis. Het was eens wat anders dan Noord Afrikaans of Turks - Nederlands verstaan we ziet ge.
Normaal gezien had ik zaterdag mijn confituur willen maken, maar dat heb ik dan zondag maar gemaakt. Twintig potten rabarber-abrikozen-aarbeien confituur, alles vers geplukt uit den Hof. Omdat ik dan toch in de keuken bezig was besloot ik nog een broodpudding te maken met rozijnen en ach wat ... ik begon dan ook maar aan de Osso Bucco voor 's avonds ... en ja .... toen Mr. Silver me vroeg of ik mee ging wandelen na de middag moest ik weer forfait geven. 't was weer genoeg geweest voor Herniaretta (de feeks).
Maar kom, we tellen af ... begin juli kan ik terug naar de pijnkliniek voor een infiltratie. Daarna huppel ik hopelijk weer rond als een jong veulentje.
Baai de wee ... Fons van blog 'keukenweetjes' schrijft weer .... hip hip hoera! allen daarheen op het blog : http://blog.seniorennet.be/keukenweetjes/ Ik wou een link maken, maar ik ben weeral vergeten hoe dat moet...tch tch.. toch!
Op verzoek van veel vrienden hervat ik mijn blog …
Sapperdenondepippel, wat hebben wij toch een ongelooflijk goede engelbewaarder !
Na al die vreselijke, koude, regenachtige dagen deze lente zagen we de dag van ons tuinfeest met lede ogen naderbij komen.
We gaven dit feest voor meerdere redenen. Ik ben dit jaar met pensioen gegaan, Mr. Silver en ik zijn 45 jaar gehuwd en begin juni was het de verjaardag van de zilveren surfer … dus drie vliegen in ene klap.
Een nieuwe extra steviger, grotere, waterdichte tuintent werd aangekocht.
Eén verwarmingselement werd geleend bij neef en eventueel zouden we er andere huren, want er kwam ongeveer veertig man naar ons tuinfeestje en die konden we nooit allemaal binnen aan tafel zetten.
Wat bleek…uitgerekend die dag was het prachtig weer. Laura scheen in al haar glorie en de tent diende uiteindelijk enkel om voor noodzakelijke schaduw te zorgen.
Het was zelfs warm genoeg om de kleinkinderen in het zwembad te laten plonzen.
Heerlijk!
Heerlijk was het ook om bijna al onze familie en jarenlange vrienden samen te hebben die dag.
Er was wel heel wat voorbereiding aan te pas gekomen, maar op de dag zelf waren het onze zonen en schoondochters èn de kleinkinderen die voor alles zorgden.
Zoon 2 had voor een lekker consommé soepje gezorgd en kleine vol-au-vents en samen met zoon 2 bereidden ze daarna een bijzondere lekkere paella. Zelfs iemand die geen paella lustte vroeg ons nadien om het recept, zo lekker was het. We mogen onze kinderen toch bestoefen of niet soms?
Voor de kleinsten (maar de groten mochten er natuurlijk ook van eten) was er vervolgens frikadellenkoek met kriekjes en daarna volgde een desserten buffet met hemelse soireekes van de bakkerij van ons nichtje en speciaal voor mij had schoondochter 2 enkele taarten en een biscuit gebakken zonder lactose.
De sfeer was ontspannen en ongedwonen en deed me denken aan een feest zoals bij een Italiaanse mama … de flessen wijn en water op tafel en ieder voor zich.
De allerkleinste kleinkindjes wilden natuurlijk ook helpen en ook zij gingen rond met scheefhangende schotels met aperitiefhapjes en ofwel heb ik het niet gezien, ofwel heeft er niemand iets gezegd, maar ik zag kleinzoon 4 (3 jaar oud) rondlopen en was er van overtuigd dat er meer op de schoot van de gast zou belanden dan in hun mond …
Ons Molly en Bobby (de hond van zoon2) dachten dat ze in de hemel beland waren…overal was er eten te vinden…
Na de koffie zongen we allemaal uit volle borst en onze allochtone buren zullen nu ook wel het liedje kunnen meezingen!
’s Avonds toen iedereen vertrokken was keken Mr. Silver en ik elkaar in de ogen en we waren content, héél content!Het was goed geweest!
De volgende dag was het iets minder. Herniaretta had sluimerend èn verdoofd door pijnstillers gewacht tot de dag voorbij was, maar toen sloeg ze toe als een bliksemslag.
Ik kon niet meer bewegen en heb twee dagen plat in mijn bed gelegen.Mr. Silver ocharme heeft alles alleen moeten opruimen…
jajajajaja .... ik hoor jullie al lachen en zeggen : "goe gevonden zenne Bo'ke, laat de zilveren maar werken!" .... maar 't was echtig en techtig hoor, ik zweer het op mijn eerste communie zielke.
Allez … nu hop naar de vijftig, maar dit zal toch het laatste feestje zijn dat we thuis geven.Binnen vijf jaar gaat dat niet meer lukken vrees ik.
Je zet bij 'King of the castle ' wel best eerst mijn blogmuziekje af en wacht even tot het bestand gedownload is...de tekst is bangelijk. Before you open this link, turn off my blog music at the top right! Wait until it opens...listen to what he sings - it's worth it!
We mogen onze kinderen toch bestoefen of niet soms?
