NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Zoeken in blog

BBrutal
OOrderly
JJoyful
AAccurate
KKeen
OOld

Name / Username:

Name Acronym Generator
From Go-Quiz.com
Laatste commentaren
  • viagra pills for sale (Samuelavelo)
        op terug van weggeweest ....
  • viagra on sale in usa (Mauricewix)
        op terug van weggeweest ....
  • secure tabs viagra (TerryCrich)
        op terug van weggeweest ....
  • dove comprare viagra (JosephStite)
        op terug van weggeweest ....
  • pharmacy viagra prices (Josephcow)
        op terug van weggeweest ....
  • healthy men viagra (Jaimeappow)
        op terug van weggeweest ....
  • overnight shipping on viagra pills (Joshuaneivy)
        op terug van weggeweest ....
  • overnight viagra (Georgearify)
        op terug van weggeweest ....
  • generic viagra shipped from usa (Brianzed)
        op terug van weggeweest ....
  • generic viagra overnight delivery (Josephcow)
        op terug van weggeweest ....
  • hello hello hello - nice to see you, please visit again!
    hallo, olà, doei, bonjour, bedankt voor je bezoekje!
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    NABORAM
  • Hier vind je informatie over borstkanker : website Antwerpen
  • een moeder aan de computer
  • dear son...
  • The good old days.

    Foto
    New Page 1

     

    this picture shows a line of little girls holding hands facing the immensity of ocean waves.
    Alone they might be washed away, but together they stand strong.
    Thank you each for holding my hand somewhere along the way when I was facing a wave of my own.
    I hope you will reach for my hand when your own wave threatens.

     All of us girls,

    Old and young,
    Near and far,
    Hold special memories of good times we've shared.
    We've had our share of hard times when our friends were there to make us feel better.
    We've shared...
    our hearts,
    our time,
    our secrets ,
    our fears,
    our hopes

    and our dreams.
    Let us never break the chain of friends!


    Mrs.Bo and Mr. Silver

    30-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.maart 2009 loopt ten einde ....

    In het begin van de week heb ik – met mijn nog steeds fluitende oren - de door mijn lieve schoonbroer ingescande oude dia’s proberen te klasseren, mensenlief wat kruipt daar toch enorm veel tijd in!

    Waarschijnlijk is dit omdat ik elke foto met plezier zit te bestuderen


    me and my daddy

    Met de twee jongste kleinkinderen heb ik dan ook, terwijl hun mama en papa naar de gynaecoloog waren,  naar de video van hun 12 jarige papa gekeken.  
    Hij deed toen zijn plechtige communie en sprak nog met een fijn hoog stemmetje.    Heerlijk was het om de stemmen van mijn vader en moeder weer te horen, vooral vader met zijn uitgesproken Brits accent.  
    Kleindochter was daarentegen verrukt om haar papa als kind in bad te zien.


    Ik mocht destijds de video van mijne patron voor een dagje lenen,  want zo'n apparaat was toen niet iets voor de gewone  ‘Jan ofte Bojako met de pet’,  het kostte toen nog gemakkelijk ongeveer 100.000 bef. 



    Mr. Silver anno 1965


    Woensdag werden wij – ouders en grootouders – uitgenodigd om te komen kijken naar de leerling zwemmertjes

    Kleinzoon 2 demonstreerde zijn duik en zwem kunsten en ik moet eerlijk zijn, hij kan het al veel beter dan ik.


    kleinzoon 2

    zijne papa toen hij ongeveer even oud was


    Donderdag werd Mr. Silver thuis per chariot opgehaald door zijn twee zonen,  die hem voor Vaderdag trakteerden op een lekker etentje en daarna op een (of meerdere) pintjes.     

    Zo’n drie mannen samen op stap, mijn peperkoekenhartje liep over van geluk – heerlijk toch als zonen hun oude padre zo graag zien.

    Toen ik daarna via Net gemist in het programma ‘Nooitgedacht’ Luc Van der Kelen met een krop in de keel vol bewondering over zijn vader hoorde praten, kreeg ik weer tranen in mijn ogen.

    Vrijdag moesten weer dringend de hoogstnoodzakelijke aankopen gedaan worden, want de muizen vielen dood in de kasten.

    Zaterdag kwamen onze twee oudste kleinzoontjes, mama moest werken en papa moest naar een begrafenis.

    Kleinzoon 2 nodigde ons na de zwemles nu ook uit om te komen kijken naar zijn turnles want het was opendeurdag.

    Ik had heerlijke foto’s getrokken van Mr. Silver die mee mocht turnen, maar ik heb ze op een DVD gezet voor de kinderen, vervolgens van de camera gewist en daarom heb ik hier voorlopig geen beelden van, ’t was anders de moeite.

    Ik had speciaal voor kleinzoon 1 soep met ballekes gemaakt, maar hij heeft – nadat zijn bord leeg was – mij heel tactvol gezegd dat hij het liefst groene soep met ballekes eet.  Dat staat genoteerd voor de volgende keer.

    Om 13.30 kwam hun papa hen in vliegende vaart afhalen,  want kleinzoon 2 moest vervolgens naar een verjaardagsfeestje.

    Mr. Silver nodigde mij uit om hem te vergezellen, hij ging met schoonma boodschappen doen, maar mijn ijzig koele dank-u-blik  zei genoeg.   Hij vertrok schoorvoetend alleen.


    Zondag werd schoonma nu door de hele familie gevierd (drie verjaardagen hé!) en zoals ge ziet op de hierbijgevoegde foto’s ziet ze er nog steeds stralend uit voor de gezegende leeftijd van zesentachtig lentes.



      schwiegermutti


    schoonma met een deel van de achterkleinkinderen


    schoonma nu met alle achterkleinkinderen


    Na het familiefeest  zijn we met alle achterkleinkindjes wat gaan uitwaaien in’t park, gelukkig regende het even niet.

    ’s Avonds kon ik geen pap meer zeggen – veel teveel gegeten en gedronken – en toen ik me neervlijde op mijn veelvuldige hoofdkussens om vanuit mijn bedstede TV te kijken floten mijn oren nog lustig verder….


    cursus Dao basis voor beginners
    "omhels de boom"

     

    30-03-2009 om 16:12 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    » Reageer (15)
    24-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de sandwich generatie....
     

    .


     

    Ik ga de wachtkamer van de huisarts binnen en kijk ontmoedigd rond. 
    Howel ik ben goed op tijd ben is de wachtkamer bijna vol,  er is nog slechts één stoeltje vrij.

    Mijn eerste reactie is me om te draaien en terug naar huis te gaan, maar ik bereken hoelang het zal duren indien de dokter zich probeert te houden aan een kwartier per patiënt.

    Ik blijf , volgende keer is het misschien nog erger.

    Gelukkig ben ik mijn boek niet vergeten mee te nemen. 


    Ik kijk rond en vraag wie de laatste is en ik weet hoe het komt, maar ik blijk een flitsend neon bord boven mijn hoofd te hebben waarop staat :
    “Breek de stilte en vertel mij al jullie problemen”

    Ik heb elke keer prijs, het is uiterst zelden dat ik niet aangesproken word.


    Een dame, ik schat haar ongeveer mijn leeftijd, kijkt me aan en zegt : “Het zonnetje heeft niet lang geschenen hé madam, wat een pokkenweer, ’t is niet moeilijk dat men zich depressief voelt.”


    Ik knik vriendelijk maar probeer niet te antwoorden omdat ik mijn boek verder wil lezen.

    Te laat!


    Een oude dame grijpt zich aan de openingszin vast als aan een strohalm en zegt : “Juist madam, ik ben ook vreselijk depressief, maar dat komt omdat ik zo eenzaam ben sinds mijne man gestorven is en ge kunt niet buiten met dat slecht weer en ge ziet niemand, vreselijk!”


    Een jonge vrouw, duidelijk zwanger, puft en zegt : “ Regen of zon, mij maakt het niet uit, ik zie het helemaal niet meer zitten, ik keek zo uit naar dit derde kindje,  maar nu is mijn man werkloos door de crisis en nu zal ik verplicht worden om te blijven werken en ik had er zo op gerekend om half time te kunnen werken.”


    De eerste dame kijkt de jonge vrouw aan en zegt : “ Het is niet gemakkelijk om rond te komen met één loon, maar als u werk hebt en uw man is thuis en hij heeft zijn uitkering, dan kan uw man de kinderen toch verzorgen en het huishouden doen nietwaar?”


    De jonge vrouw kijkt ontzet en antwoordt : “Rondkomen met één loon, ge moet dat in deze tijd maar eens proberen, dat is niet te doen, nee hoor, hij moet zo snel mogelijk terug aan het werk.”


    De oude dame vraagt met de onschuldige ogen van een oudere dame die nooit buitenhuis gewerkt heeft : “En wie gaat er dan voor de kindjes zorgen als jullie beiden werken?”


    De jonge vrouw antwoordt: “Wel, de twee oudsten gaan al naar school, daar is voor- en nabewaking en de grootouders helpen met de opvang tijdens de vakantie periodes of wanneer ze ziek zijn en de baby kan zoals de anderen vroeger, deeltijds naar de kribbe en deeltijds naar de grootouders.  Ik kan trouwens geen hele dag thuiszitten, ik moet onder de mensen zijn of ik word gek.”


    Een andere jonge dame mengt zich in het gesprek : “Gij hebt geluk dat ze naar de grootouders kunnen, mijn moeder is weduwe en ziekelijk en mijn schoonmoeder wil het niet doen, die zegt dat ze nu van het leven wil genieten nu haar kinderen volwassen zijn.”


    De oude dame kijkt mij aan, ik zit zo ongeveer tussen de twee generaties en ze vraagt me:  “Hebt u kleinkinderen mevrouw?”  waarop ik bevestigend antwoord dat ik er vier heb en eentje op komst.


    Alle ogen zijn nu op mij gericht en de dame die me bij het binnenkomen aangesproken heeft vraagt me: “en…houdt u de kleinkinderen bij?”


    Ik leg uit dat ik met de kinderen overeengekomen ben dat ik de noodopvang bomma ben en dat bij onze jongste kleinzoon vrij veel noodopvang nodig is omdat hij veel ziek is, maar dat het wel zal beteren als hij wat ouder wordt.


    De zwangere jonge vrouw zucht heel diep:  “Ik zou veel liever hebben dat de grootmoeders naar ons thuis komen om op te passen,  dan hoef ik niet elke ochtend die hele verhuis te doen, maar dat willen ze niet, het zou nochtans veel gemakkelijker zijn.  Mijn vriendin haar moeder doet dat wel en die zorgt zelfs voor de was en de plas en het eten staat klaar als ze thuiskomen van hun werk, da’s pas een goede moeder!”


    De dame van mijn leeftijd zegt bijna verontschuldigend : “ Ik zou wel graag af en toe op de kindjes willen passen,  maar mijn man wil het absoluut niet, hij kan niet tegen de rommel en de drukte en hij wil veel op reis en bovendien leven onze twee oude moeders nog en die vragen ook om heel veel aandacht.”


    De oude dame zucht heel diep en dept een depressief traantje weg met haar kanten zakdoekje dat naar eau de cologne ruikt.

    “Jaja, zo gaat dat, vanaf een bepaalde leeftijd wordt ge voor iedereen overbodig, als ze u niet meer nodig hebben,  dan ziet ge ze nog amper, niemand luistert nog naar u,  want niemand is echt geïnteresseerd, als ze komen zijn het slechts beleefdheidsbezoekjes en dan ziet ge ze voortdurend naar de klok kijken of het nog niet gepast is om te mogen vertrekken.“


    Plots neemt het gesprek een andere wending en iedereen begint bijna gelijktijd te spreken over de dame van 93 die ze op TV gezien hebben en die om euthanasie vraagt.   Iedereen heeft er zijn mening over.


    Eindelijk hoor ik de dokter binnenkomen, de raadpleging begint.


    De oude dame, blij dat ze mijn luisterend oor gevonden heeft, vertelt me tijdens het lange wachten haar hele levensverhaal.

    Het is bijna haar beurt, ze legt het weekblaadje terug dat ze nog niet heeft open gehad, zet haar handtas netjes op haar schoot en ze vraagt me : “en madammeke,  zit gij ook hier omdat ge depressief zijt, ’t is precies de ziekte van den tijd hé?”


    Ik antwoord dat ik nog steeds niet depressief ben – hoewel ik na het aanhoren van al die miserie het wel bijna geworden ben – maar dat ik enkel naar de dokter kom omdat ik al maanden een voortdurende fwieeeeeeetttttt-toon  in mijn oren heb.

    Ze kijkt me bezorgd aan en knikt moederlijk:  “zo begint het mevrouwtje, zo begint het…”

    Ik zal nooit weten wat er zo begint,  want de deur gaat open en de dokter zegt : “de volgende!”


    De depressieve oude dame staat zuchtend en kreunend op en sleft achter de dokter aan alsof ze hem ook lichamelijk haar depressie moet aantonen.

    Ik glimlach bij het idee dat de verkoop van anti-depressiva de apotheker straks wel zal opfleuren!


     

    24-03-2009 om 13:21 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    » Reageer (33)
    22-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.een tussendoortje ....
     




    Hopelijk is Seppe volgende week genezen en kan ik mijn dagboek wat bijwerken.
    Maar nu toch nog eventjes met mij meegenieten ...

    22-03-2009 om 17:36 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    » Reageer (8)
    18-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.het magisch getal : zes .....
     

    .


     
     

    Ik vergeet soms dat dit de categorie Dagboek èn Bedenkingen is.
    Hoog tijd dus om weer even over iets serieus te schrijven.

    Wel gisterenavond, enfin 't zal nu wel eergisteren zijn,  heb ik op Canvas naar de boeiende documentaire gekeken :

    "Connected : The Power of Six Degrees."
    vrij vertaald : "De macht van de zes stappen"


    Het concept van de  ‘zes stappen’ zou betekenen dat elke persoon één stap verwijderd is van de volgende, vervolgens twee stappen verwijderd van een persoon die iemand uit zijn omgeving kent en uiteindelijk gemiddeld ‘zes stappen’ van elke andere persoon op aarde.  
    Zo bestaat er dus een netwerk van mensen of m.a.w. 'een mensenweb', te vergelijken met het internet ofte de www. (nee niet de Weight Watchers, maar de wurld waaid web)


    Men gaf als voorbeeld een enveloppe aan verschillende mensen,  verspreid over de hele wereld.  
    Elke enveloppe moest uiteindelijk terecht komen bij een professor in Harvard.

    De enveloppe moest hem wel bereiken via een menselijke keten van vrienden of kennissen.

    Uiteindelijk bereikten bijna alle enveloppen hem inderdaad via een gemiddelde van zes personen.


    De wetenschappers in het programma hadden ontdekt dat ook sociale netwerken een combinatie van ‘clusters’ vertoonden, bv. een groep vrienden van je die in dezelfde stad wonen en “een sporadische kennissen link”  bv. een vriend of familielid die heel ver weg woont.

    Deze ‘links’ zorgen voor die snelweg in het sociaal netwerk.

    Jij kent misschien zelf niemand in Amerika, maar een ander wel.

    Neem nu bv.  de dochter van ons aller Hotlips.

    Ik ken  Hotlips, dus ik ben slechts twee stappen verwijderd van haar dochter enz. enz.

    Op medisch vlak werd uitgelegd dat deze zelfde zes stappen er tevens voor zorgen dat we ook maar zes stappen verwijderd zijn van een infectie of een ziekte. 

    In de documentaire werd dit via een mathematisch grafiek uitgelegd.(zie kader hierboven)

    Een nieuwe wetenschap : de studie van de zes stappen web.
    Zelfs mijn simpele geest begreep er bijna alles van.
    Fascinerend nietwaar !

    Maar... na het zien van de documentaire speelde er een rare, vage herinnering door mijn hoofd.




    Genesis


    En God zag al wat Hij gemaakt had, en ziet, het was zeer goed. Toen was het avond geweest, en het was morgen geweest, de zesde dag.






     

    Lap zeg! 
    Alweer het magisch cijfer zes


    Zouden de nonnekes op school dan toch gelijk gehad hebben?




    Lees bij Kommaneuker over Fritzl.

    Mijn reactie over deze gruwelijke griezel staat er al.


    Aan alle vaderkes wens ik op vaderdag (19 maart) dat ze die dag lekker verwend worden.

    18-03-2009 om 23:36 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    » Reageer (11)
    16-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.mijn geschenkje voor jullie ....
     



    Lieve Blogvrienden,

    Hartelijk dank voor al jullie lieve gelukwensen.
    Ik hoop dat jullie net als ik genoten hebben van dat eerste heerlijk lentezonnetje dat zich steeds laat zien op mijn verjaardag.
    Het is dat zonnetje waar je het meest van geniet na die lange, koude winter, zelfs al geeft ze nog niet veel warmte.

    Als een extra weder-geschenkje geef ik jullie de video hierboven.
    Net zoals die eerste jongen, dans ik deze dans elke ochtend bij het ontwaken!

    Enjoy!




    16-03-2009 om 16:33 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    » Reageer (7)
    13-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.and the times they are a-changing .....
     

    .


     
     

    Heel lang geleden toen Bojako nog een klein meisje was en thuis woonde bij haar ouders werd een jarige als volgt gevierd :

    -         de jarige kreeg ’s morgens een kaart met een briefje van 50 ouden Belgischen franken erin van haar ouders, en van ouders, broers en zus,  drie dikke zoenen.

    -         Na het avondeten werden alle lichten gedoofd en kwam een glunderende mama de kamer in met een zelfgebakken cake,  met evenveel kaarsjes erop als de leeftijd van de jarige en iedereen zong uit volle borst “Appi beursdee toe joe”.

    De jarige glunderde, blies de kaarsen uit, deed een stille wens en niemand mocht van de cake proeven tot de jarige eerst een hapje nam, wat natuurlijk wat uitgerokken werd om wat langer te genieten van de aandacht en om broers of zus wat te plagen.

    -         De jarige moest die dag niet helpen afwassen !  Voor de meisjes was dit een heuglijke dag,  want de jongens moesten toch nooit afwassen : volgens vader hoorde dit namelijk niet tot de mannelijke taken.



    “But the times they are a changing …”
    zong Bob Dylan destijds en ik kan het bevestigen.

    (Ik krijg deze rotcode weer niet weg: ik geef het op!) xml:namespace prefix = o />

     

    Schoonma verjaart volgens haar identiteitskaart op 12 maart, volgens haarzelf op 24 maart en wordt door kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen gevierd op 29 maart.

    Elk jaar zijn die drie dagen een steeds weerkerend groot dilemma voor Mr. Silver en mezelf.

    Wachten we gewoon 29 maart af en doen we op 12 en 24 maart of onze neus bloedt?

    Kom zeg, zijn we masochisten of zijn we het niet?  


    12 maart :


    Mr Silver : “ Ons ma verjaart vandaag, wat gaan we doen Shoeke?”

    Bojako : “ Bellen en haar proficiat wensen zeker!”

    Mr. Silver: (met bedenkelijk gezicht) “ hmmmmm okee dan. “

    Bojako: (kent hare zilveren)  “ ’t ja zo helemaal alleen op haar verjaardag, da’s wel erg hé,  willen we dan vanmiddag met haar naar de supermarkt gaan en daarna iets gaan drinken?”

    Mr. Silver: (opgelucht) “Ja da’s een goed idee, ik bel haar op.”

    Schoonma : “ Ies hiel goe, zal ik met boess naar winkel gon en dor wachtte oep olle?”

    Mr. Silver : “ Moeder, ge weet toch dat we u altijd aan de voordeur met de auto komen ophalen!”

    Schoonma : “Jo mor ik kan oek met boes gon.”

    Mr. Silver : “ En waarom zoudt ge dat doen?  Nee, we komen u zoals altijd ophalen om twee uur.”

     

    Om twee uur arriveren we aan de ingang van het appartementsgebouw en schoonma staat al beneden.

    Schoonma : “Oei ik  dochtte al ik moest met boess gon!”

    Mr. Silver : “ Ik had toch gezegd dat we u ‘zoals altijd’ kwamen halen.”

    Schoonma : “ Jo mor ik schton al vaaif minoeten oep olle te wachten en ik dacht ik haabe verkierd vershton”.

    Bojako in auto : “héél heel diepe zucht”

     

    Er wordt gewinkeld, de boodschappen gaan in de koffer en we gaan in een taverne iets drinken. 

    We laten schoonma aan het woord,  

    Mr. Silver weet toch nooit wat te vertellen aan zijn moeder en Bojako weet dat oude mensen graag zelf eens praten,  want ze zitten al zoveel alleen.

    Schoonma is niet te stuiten : ze is een wandelende Story/Privé/Dag Allemaal en ze babbelt lustig en onverstaanbaar de hele namiddag non-stop.

    Bojako luistert,  met haar ogen aandachtig op Schoonma gericht, maar met haar verstand op nul en drinkt niet haar gebruikelijke ene Triple, maar twee om de namiddag te kunnen overleven.

    Mr. Silver drinkt rustig zijn Duveltjes en zit met zijn gedachten op een heel andere planeet.

    Wanneer we opstaan en afrekenen zegt Schoonma glunderend: “Ik trakteir vur verjordag met loenchgarten!”

     

    “De loenchgarten” heeft ofwel een slechte dag,  ofwel lijdt het onder de crisis,  maar de toiletten zijn smerig, er is geen WC papier of papier om je handen af te drogen en het eten lijkt alsof het van de vorige dag is en opgewarmd werd, maar soit.

    Bojako en Mr. Silver zeggen beleefd omdat ze zo opgevoed werden: “Bedankt moeder, dat was héél lekker!” en we rijden eindelijk huiswaarts.

     

    Bojako : “Zeg moeder, ge komt toch zondag om mijn verjaardag te vieren hé?”

    Schoonma: “ Joa…mag ik keume?”

    Bojako: “Toch altijd hé moeder, Mr. Silver zal u komen halen tussen twee en drie”.

    Schoonma: “Oei, zoe loat!”

    Bojako: “Ja moeder, de kinderen moeten allemaal eerst nog naar andere verjaardagsfeesten en ze komen pas om drie uur”

    Schoonma : “Allee dan ies  goe, ich zal klorston! “

     

    Pfft….nu nog de verjaardagen van 24 maart en 29 maart van schoonma, want ge kunt zo’n oud menske toch niet alleen laten op haar drie verjaardagen hé!

     

    Ach wat was het vroeger toen Bojako nog een kind was toch simpel nietwaar, maar ja ….

     

    “the times they are a changing …..”

    ♫♫♫♫



     
     

    13-03-2009 om 12:53 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    » Reageer (22)
    11-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.computerkunst...

    van vijfjarige kleinzoon 2

    jong geleerd is oud gedaan ...
    (en we hoeven niet te smossen met verfjes )





    11-03-2009 om 10:04 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    » Reageer (11)
    09-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.to pieker or not to pieker....






    God wat is het toch ellendig om een piekeraar te zijn.   

    Jaja lieve vrienden, ik ben een ongelooflijke piekeraar eersteklas. 

    Moesten ze medailles voor piekeren uitdelen, dan won ik elk jaar glansrijk een gouden medaille.

    Het ellendige van piekeren is dat je er nog ellendiger van wordt, wat een vreselijke ellende.

    Vandaag schijnt de zon en ik heb me voorgenomen om niet langer te piekeren.

    Voilà !

    Hmmm….gemakkelijker gezegd dan gedaan.  

    Ik duw vanaf nu de ellende waarover ik pieker naar de achtergrond,  naar een speciaal vakje in mijn hoofd dat ik op slot wil doen en de sleutel wil wegwerpen, maar ’t is niet zo gemakkelijk als het lijkt.

    Ach,  piekeren heeft toch helemaal geen zin, wat op je afkomt komt er toch aan en je moet er dan maar het beste van maken.

    Mannen kunnen dat goed.

    Die piekeren niet over wat er staat te gebeuren, of ooit in de toekomst ‘misschien’ zal gebeuren.

    Nee, mannen hebben het geluk dat ze ‘vandaag’ leven, of ‘in het nu’ en slechts problemen aanpakken wanneer ze zich voordoen.

    Was ik maar een man.

    Maar ik ben een vrouw, ik kan er ook niets aan doen.  Het zit in de genen.

    Ik pieker lustig maanden, wat zeg ik, jaaaren op voorhand.  

    Alle mogelijke doem scenario’s spelen zich in mijn hoofd af terwijl er nog niets gebeurd is.

    Het kan gebeuren, het zal misschien gebeuren, het zal hoogstwaarschijnlijk gebeuren… maar wie weet gebeurt het niet?

    Misschien val ik morgen dood en ontwijk ik alle mogelijke toekomstige moeilijkheden.

    Dat is een ander alternatief, maar ook een die ik best wil vermijden anders begin ik daar nog over te piekeren.

     

    Besluit:


    IK WIL NIET MEER PIEKEREN

    IK GA NIET MEER PIEKEREN

    PIEKEREN IS SLECHT VOOR DE GEZONDHEID

    PIEKEREN IS SLECHT VOOR DE GOEDE NACHTRUST

    PIEKEREN LOST DE PROBLEMEN TOCH NIET OP

     

    Moest ik een dichter zijn dan had ik dit allemaal op een prachtige manier kunnen verwoorden, maar ik kan spijtig genoeg niet goed dichten.

    Maar kom…

    “Què sera, sera” zong Doris Day vroeger met haar prachtige stem en ik zal me daar bij moeten neerleggen.

    Oef…

    Blij dat ik dat nu voor eens en altijd kwijt ben. 


    Het kan toch goed doen om je hart zo eens uit te storten hé?

     

     

     

    09-03-2009 om 11:31 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (2 Stemmen)
    » Reageer (16)
    03-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tante Appelsien ....op weg naar de honderd ....
     

    .



    Tantje Appelsien wordt negentig....

     
     



    Tantje werd gisteren negentig. 
    Ze was de middelste van de drie Mechelse dochters.  
    Het enige zoontje van grootmoeder werd toen hij vijf jaar was, doodgereden door de auto van meneer doktoor en dit in de tijd dat enkel meneer doktoor een auto had.

    Zij,  het ziekelijkste kindje,  dat volgens meneer doktoor nooit ‘de tien’ zou halen, zij heeft uiteindelijk iedereen overleefd.
    Het hangt er van af uit welke hoek ik ze bekijk, maar soms zie ik er mijn moeder in en meestal mijn grootmoeder.xml:namespace prefix = o />


    Keihard heeft ze haar hele leven gewerkt, net zoals haar moeder en haar zussen,  en net zoals hen ging ze ook maar tot haar twaalf jaar naar school en net zoals hen spreekt ze ook zonder moeite drie talen en rekent ze sneller uit het hoofd dan met een rekenmachine.


    Hun winkels aan ’t Zeetje draaiden vele jaren lang op volle toeren en toen de tijd kwam om te rentenieren deed Tantje dat ook en ze genoot ervan met volle teugen.

    Ze reisde daarna bijna de hele wereld af, ging elk jaar overwinteren in het zonnige zuiden en gaat nu nog steeds elke week ‘bollen’ en ‘petanquen’ hoewel ze nog amper kan zien of horen.


    Haar stadje zorgt goed voor z’n gepensioneerden en ze wordt tegen een minimale prijs van hot naar her gevoerd met een taxi.


    Ze kon er zich snel mee verzoenen dat ze ziekelijk, niet knap was en een beetje scheel zag. 
    Ze maakte kennis met een heerlijke,  knappe, lieve,  zachte man, onze nonkel Lewie.   
    Van hem kreeg ze een dochter en een zoon cadeau.

     
     

    Wat ze het ergste in haar leven vond,  waren haar zeer weinige, zeer dunbezaaide haren.  
    Door de jaren heen werden ze steeds minder en steeds dunner.  
    Voor de trouw van haar zoon zette ze voor de allereerste keer een pruik op. 
    Na een tijdje vloog de pruik in een hoek en zei ze : “ze mutte ma maar pakke zoeas ik zen en ander legge ze hun kop er maar neffe”.

    (vert. ze moeten me maar nemen zoals ik ben en anders leggen ze hun hoofd er maar naast)

    Gelukkig hadden haar beide kinderen het dikke haar van hun papa geërfd en niet het dun pierenverdriet van haar, dat stemde haar gelukkig.

    Maar kom, een sterke vrouw zoals zij kon de wereld aan,  zelfs met weinig  haar.


    Haar lieve man stierf tien dagen voor mijn vader.  

    Beide zusters weenden toen samen in elkaars armen emmers vol met tranen.

     

    Het leven ging verder en sindsdien verzorgde de echtgenote van haar zoon, een kapster, de weinige frêle lokjes die haar hoofd nog omkransten.  
    Af en toe werd er een zacht permanentje ingedraaid en Tantje kon ermee leven. 

     

    Maar onlangs gebeurde er iets vreselijk,  wereldschokkend voor Tantje.  

    Het trof haar nog erger dan haar steeds dronken vader, nog erger dan de moeder die haar kleding allemaal had weggeschonken toen ze toch nog levend uit het ziekenhuis terug kwam, nog erger dan haar dochter,  die ondanks haar jeugd en haar schoonheid de alcoholische gen van haar grootvader had overgeërfd en er zeer jong aan overleden was.

     

    Tante vroeg aan haar schoondochter om haar weinige haarpsprietjes mooi te maken voor haar negentigste verjaardag. 


    Wat haar schoondochter bezield heeft zal ze nooit begrijpen,  maar toen ze thuis kwam viel de mond van haar goede vriendin open en die zei :

    maar wuk èn ze nu met uw haar gedaan, ge zijt precies è geplukte kiekn’ ??”  (vriendin is afkomstig van Menen).

    (vrije vertaling : maar wat hebben ze nu met uw haar gedaan, ge zijt precies een geplukte kip)


    Dat was nu nèt iets teveel voor Tantje om op negentig jarige leeftijd te verteren.  

    Haar weinige, spaarse, dunne, haartjes waren gemassacreerd.  

    Ze stortte voor de eerste keer in haar leven in en liet meneer doktoor komen. 

    Toen die vroeg wat haar scheelde kon ze nog enkel wenend zeggen : “mijn haar, mijn haar”.  

    De dokter bekeek het kleine beetje wat overbleef en zei : “Mevrouw, diegene die u dit heeft aangedaan heeft een pik op u!” 



    Tantje was het volkomen met hem eens, maar voor de eerste keer in haar leven ondervond ze wat een depressie was.

    Haar lieve vriendin verzorgde haar gebroken zieltje en haar kleinzoon bezocht haar zoveel hij kon om haar wat op te beuren.


     

    Ondertussen had de verre familie, wijle dus, een mail ontvangen van haar enige nog in leven zijnde zoon, met de vraag om alle mail adressen over te maken.

    Broer 1  belde me op en zei : “ hij heeft de mail adressen waarschijnlijk nodig omdat hij een feest voor zijn moedertje plant, Tantje wordt tenslotte negentig.”

    Wij wisten toen nog helemaal niets van het drama dat zich aan onze Noordzee afspeelde.


    Geduldig wachtten we de uitnodiging af,  tot we 'ongeduldig' werden, want de datum van haar verjaardag naderde met de snelheid van een TGV.

    Broer 1 nam het heft in handen en belde  onze neef op en vroeg op de man af of er nu al of niet iets gepland was voor de 90ste verjaardagsfeest van zijn moederke, ons Tantje.

     

    “Maar nee jong, hoe komt ge op dat idee?   We verzamelen gewoon alle gegevens voor een eventuele begrafenis later!” : zei neef zonder blikken of blozen.  
    (dit is een veronderstelling van de auteur,  want het voornoemde 'blikken of blozen' is  niet zichtbaar door de telefoon).

     
    “Moh vent toch…!” zou Will Tura  in zo’n geval zeggen.
     

    Broer en ik waren er het hart van in.  

    Indien niemand ons nog laatste in leven zijnde Tantje haar verjaardag zou vieren, hewèl dan zouden wij het doen, en alzo werd verder afgesproken.

     

    Vermits Tantje enkel nog zware mannenstemmen kan horen via haar hoorapparaat,  telefoneerde broer haar om mede te delen dat wij : zijnde hij en ik,  met onze respectievelijke halve trouwboeken, van plan waren om op twee maart van het jaar des Heeren,  haar negentigste verjaardag aldaar bij thuis te komen vieren.

     

    ’t Menske begon van geluk begot te wenen.  
    Zo zie je maar met hoe weinig je een oud mensje kan gelukkig maken.

     
     



     

    Broer en zijn eega kwamen zondag, vanuit de lagere gelegen Ardennen in de Walen naar ons gereden,  zodat we de volgende dag met z’n vieren in één auto ( ’t is crisis voor iedereen niewaar ! ) naar Tantje konden vertrekken.

    Het logeerbed bij ons stond nog steeds gedekt, want de avond daarvoor had ventje er met Seppe geslapen en kleindochter had bij mij geslapen en tegen alle verwachtingen in : mij natgepist !!!  

    “Da kan al eens gebeuren hé nana’ke …” zei ze verontrust, waarop nana nat maar kalm antwoordde : “maar zeker schatteke” en  zonder verpinken haar natte,  wollen,  matrasbeschermer van het bed nam.  

     

    Maandag ochtend, met de vlam in de pijp, geklemd tussen de oneindige vele vrachtwagens die de Vlaamsche Autoroutes berijden,  bereikten wij het stadje waar heel Antverpia zich in de zomer naartoe begeeft.

    Tantje, nog steeds haarloos,  enfin - met nog her en der enkele piekjes, ontving ons ‘stralend’ in haar woonkamer.  

    Haar kleinzoon en haar beste vriendin waren aanwezig en de Champagne stond reeds koel tussen de hapjes op de tafel.

     

    Maa wà benne kik blaa da gaalle gekeume zaat” (vert. maar wat ben ik blij dat jullie gekomen zijt) zei Tantje in haar onvervalst Mechels,  een dialect dat me onmiddellijk aan mijn moederkelief deed terugdenken en me een krop in mijn keel bezorgde.

    Bijna zeventig jaar weg uit Mechelen en ze sprak nog steeds het dialect.

    We werden uitzinnig geknuffeld en gekust en wij voelen alsof we weer door ons moederke zelf nog eens in de armen werden genomen.  
    Neem van mij aan : ‘Genen zijn nog dikker dan bloed !’

     

    In een onverstaanbaar Menen’s - Vlaams zei de vriendin dat dit de eerste keer in weken was dat ze Tantje weer zag glimlachen.   Haar depressie was doorbroken.

     

    Ofte :  “junder, giedder èn haar depressie doorbroken. ge kunt nie geloven oe slecht ze zich gevoeld è.   ze is  azo blij nu, i'ke è ze ol, al in weken nie meer  azo gelukkig gezien.”

     
    (vert. Jullie hebben haar depressie doorbroken, ge kunt niet geloven hoe slecht ze zicht gevoeld heeft.  Ze is zo blij nu.  Ik heb ze al in weken niet meer zo gelukkig gezien.)


     
     
    Tantje had voor de gelegenheid zelfs een pruik gekocht en zette deze op .  
    Slechts één keer had ik ze daarvoor  met een pruik gezien.   Op het eerste huwelijk van diezelfde zoon die nu voor haar geen feest wou organiseren.
     
    “Hij peizt zeker dade hij ton minder zal erven en hij is jaloers up wuk ze geeft an de kleinkinderen.” verklaarde de goede vriendin van Tantje.
    (vert.: hij denkt zeker dat hij dan minder zal erven en hij is jaloers op wat ze geeft aan de kleinkinderen)


    De champagne werd gedronken, foto’s werden genomen voor het nageslacht, hapjes werden gegeten en samen vertrokken we vervolgens richting Restaurant.
     
    Tantje is verzot op al wat de zee verschaft.  
    Mijne Zilveren VEEL minder, maar gelukkig konden we kiezen à la carte.

    Ik zat naast Tantje en omdat ik wist dat ze heel hardhorig was zette ik mijn mond bij elke zin heel dicht tegen haar oor, probeerde mijn stem zo zwaar mogelijk te maken (ze verstaat mannenstemmen beter dan vrouwenstemmen) en een redelijke conversatie onstond.
    Op zeker ogenblik zei ze zelfs : “gaa mut zo nie ruupe zenne, dees oerapparaat hee me zeventachtig duuzend frank gekost !  
    (vert."ge moet zo niet roepen, dit hoorapparaat heeft me zeventachtig duizend frank gekost").

    Omdat ik weet dat ze het graag heeft,  hebben we de hele tijd over ‘vroeger’ gebabbeld.  
    Zij babbelde honderduit en ik luisterde.
    Over ons zat haar lieve,  glunderende kleinzoon, gewoon gelukkig omdat zijn grootmoeder zo gelukkig was.

    “Ik zie dat ze er ongelooflijk van geniet” zei hij in perfect AN,  want de jeugd spreekt geen dialect meer.   “Als ze maar over vroeger kan praten is ze gelukkig!”.  
    Tantje keek met een lieve blik naar haar oudste kleinzoon en zei :
    wadden geluk dak nog zo’n lieve klaankinderen em.   Maane zeun ee genoeg cente, haa wettet nog nitte maar ik gaa zoveul mogelaak aan de klaakinders achterlaaten, haa hej toch genoeg.”
    (vert.: wat een geluk dat ik nog zo'n lieve kleinkinderen heb.  Mijn zoon heeft genoeg geld, hij weet het nog niet, maar ik ga zoveel mogelijk aan de kleinkinderen achterlaten, hij heeft toch genoeg.)

    Kan ik ze ongelijk geven? 
    Nee hoor….
    Ik zou net hetzelfde doen!
     
    Hopelijk wordt Tantje honderd jaar oud, haar meter is er honderd en twee geworden.
    Vanaf naa fiesten we elk jaar kinderen!” *zei ze nog ter afsluiting en ik hoop dat we inderdaad nog heel veel jaren mogen meefeesten.
     
    *(vert. : vanaf nu feesten we elk jaar kinderen !" ) 
     
     

     
    Het mensje kreeg dan nog de vreselijke naam cadeau van haar peter zoals het hier vroeger de gewoonte was : Alphons/Alphonsine,   één van de weinige namen die bijna gratis mogen gewijzigd worden.

    Schoonma kon het nooit onthouden en noemde haar steeds Tante Appelsien, wat natuurlijk is blijven hangen. 

    03-03-2009 om 20:36 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    » Reageer (12)


    Inhoud blog
  • Olà
  • een kat op een hete tinnen dak ...
  • lalalalala....die mooie zomer ....
  • to blog or not to blog ...
  • warm en koud en besparingen ...
  • het moet niet altijd serieus zijn .... :-D
  • een stadje doen ...
  • nooit gedacht dat ik zo iets zou posten ...
  • Op verzoek van veel vrienden hervat ik mijn blog …
  • eventje terug ...

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek
  • buy cialis in montreal
  • I love hard anal
  • sop3m66ep0p5
  • m3ijxjjynj6y
  • o4em7l

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    100%
    150%
    200%
    LOEP


    Foto

    kleinzoon 1


    Foto

    kleinzoon 2
    Foto

    kleindochter
    Foto

    kleinzoon 3


    Foto

    kleinzoon 4


    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    chamanouke
    blog.seniorennet.be/chamano
    Startpagina !

    Mijn favorieten
  • SeniorenNet.be
  • HUISMUSJE 1

  • Zoeken met Google




    Archief per maand
  • 01-2017
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 08-2012
  • 07-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006
  • 11-2006
  • 10-2006
  • 09-2006
  • 08-2006
  • 07-2006
  • 06-2006
  • 05-2006
  • 04-2006
  • 03-2006
  • 02-2006
  • 12-2005
  • 11--0001

    ik zou niet nee zeggen indien ze het moesten vragen...
    maar ze vragen het niet......

    I wouldn't say no if they asked me....
    but they don't ask me.....


    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Mijn favorieten
  • SeniorenNet.be
  • voor info over dyslexie moet je bij sprankel zijn!

  • Mijn favorieten
  • SeniorenNet.be
  • of voor nederland bij Balans


  • Mijn favorieten
  • SeniorenNet.be
  • kING OF THE CASTLE

  • Je zet bij 'King of the castle ' wel best eerst mijn blogmuziekje af en wacht even tot het bestand gedownload is...de tekst is bangelijk.
    Before you open this link, turn off my blog music at the top right!
    Wait until it opens...listen to what he sings - it's worth it!


    Zoeken in blog



    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!