Malawi-cichliden

Deze soort is één van de langst bekende soorten in de liefhebberij. Wijfjes en jonge dieren hebben een goudgele grondkleur met twee donkere lengtebanden : de onderste halverwege de flank, van het oog naar de basis van de staartvin, de bovenste onder de basis van de rugvin. Ook tussen de ogen lopen twee gebogen donkere banden over de snuit en in de rugvin is tevens een zwarte band aanwezig. De staartvin heeft voornamelijk in het bovenste deel donkere vlekken. Mannetjes hebben op het lichaam zowat de negatieftekening van de wijfjes : zwartbruine flanken met twee geelwitte, blauwachtig glanzende lengtebanden. De verspreiding van M. auratus is beperkt tot het zuidelijk en zuidwestelijk deel van het meer. Het afgebeelde dier is een mannetje

De soort wordt aangetroffen in de overgangszone; daar waar de rotskust overgaat in een zandige bedding op een diepte tussen 5 en 10 m. Lokale kleurvarianten zijn zowel langs de oost- als de westkust terug te vinden.
Volwassen mannetjes hebben op een aantal locaties een prachtig koningsblauwe grondkleur en een rode schoudervlek, die tot onder de negende rugvinstraal kan reiken.

De natuurlijke verspreiding van de soort is in het Malawimeer beperkt langs de kust van Mozambique, van Cobué tot Tumbi Point.
Mannetjes en wijfjes zijn haast identiek gekleurd en getekend. Dit is wel vrij uniek bij Mbuna's, waar de meeste soorten een redelijk geslachtsdimorfisme vertonen. De grondkleur is helder lichtblauw met een 10-tal vage dwarsbandenen. Bij dominante dieren zijn de banden volledig verdwenen en is het lichaam egaal helder lichtblauw gekleurd. De populaties van Tumbi Point en Mara Point hebben een duidelijke zwarte band in de rugvin en een witte zoom. Bij de dieren van Cobué en Mbweca ontbreekt deze zwarte band in de rugvin. Alle populaties hebben wel een zwarte rand aan de aarsvin en de buikvinnen. De staartvin vertoont ook zwarte stralen; het duidelijkst echter ook bij de dieren van Tumbi Point en Mara Point. Het aantal eivlekken in de aarsvin varieert van één tot vier.

Chilotilapia euchilus is wijd verspreid over het Malawi meer, maar is nergens talrijk aanwezig. De meeste importen zouden ook van Chisumulu eiland stammen, waar de dieren met de inheemse benaming "Namlepetu" worden aangesproken.

Tropheops microstoma heeft het typische profiel van het Tropheops genus met een steil oplopend voorhoofd, maar wel een aparte tekening met brede dwarsbanden op de voorste lichaamshelft. De verspreiding van de soort is beperkt tot een klein deel van het Lake Malawi National Park van Monkey Bay tot Otter Point

Cynotilapia afra een bewoner van het rotskustbiotoop. De verspreiding van deze "red top" variant is beperkt tot enkele locaties rond Likoma Island. Ze leven meestal in sedimentvrije zones van het rotskustbiotoop. Het zijn planktoneters die hun voedsel in het open water verzamelen, alsook Aufwuchs eters.

Labeotropheus fuelleborni is een endemische soort van het Malawi meer, die bijna over het ganse oppervlak verspreid voorkomt. Door zijn groot verspreidingsgebied zijn dan ook verschillende kleurvarianten aan te duiden. Het zijdelings afgeplat lichaam is hoger dan bij L. trewavasae. De dieren hebben een onderstandige brede bek over de volle breedte van de kop. De vergrote bovenlip en de vlezige "neus", die over de bek hangt, zijn karakteristiek voor het geslacht Labeotropheus.

Metriaclima xanstomachus
Metriaclima xanstomachus is één van de “cobalt”-zebra’s die uitsluitend voorkomt langs de drie Maleri eilanden. Mannetjes hebben een gelige kin, vandaar dat hij ook “Pseudotropheus yellow chin” werd genoemd. Dit kenmerk is echter op de foto niet zichtbaar.

Langs de kust van Mozambique, in de buurt van Chiloelo, fotografeerde ik deze waterplant op een diepte van zowat 4-5 meter. Hij lijkt een beetje op onze “waterpest” (Edodea densa), maar kon hem niet met zekerheid determineren. Of is het "hoornblad" (Ceratophyllum demersum)? Of mischien Potamogeton pectinatus? Een bezoeker suggereerde Hydrilla verticillata. Dank je wel

Pseudotropheus sp. “black dorsal nkhungu”
De variant Pseudotropheus “black dorsal nkhungu” leeft ook langs de kusten van Mozambique ter hoogte van Nkhungu Point, meestal op een diepte van 10 m of lager.

De mannetjes zijn ook territoriaal en leven individueel enkele meters uit elkaars buurt. De kleur van de wijfjes is vergelijkbaar met de wijfjes van Metriaclima hajomaylandi.

Pseudotropheus sp. "black dorsal nkolongwe"
Onder de naam Pseudotropheus “black dorsal” zijn verschillende lokale varianten bekend. De “nkolongwe” variant leeft langs de kusten van Mozambique op een rif dat even buiten de kust ligt ter hoogte van het dorp N’kolongwe.

Binnen de populatie zijn ook kleurverschillen te merken onder de mannetjes, mogelijk omwille van hun rang binnen de groep in het biotoop. Mannetjes gedragen zich onderling vrij onverdraagzaam.

Protomelas taeniolatus "eastern"
Protomelas taeniolatus komt in verschillende kleurvarianten voor in het meer. Eén van de attractief gekleurde varianten leeft langs de oostkust en is in de handel ook bekend als Protomelas “eastern”.

Serranochromis robustus
Serranochromis robustus is een roofvis die vnl. jaagt op mbuna’s en zandbewonende haplochrominen. De dieren kunnen een maximale lengte van 45 cm bereiken maar zijn omwille van hun gedrag en weinig attractieve kleuren die erg populair en daarom ook niet ingevoerd.

Nimbochromis livingstonii
De dieren worden door de lokale bevolking in het Chichewa “kaligono” genoemd, wat slaper betekent. Deze benaming danken ze aan hun gedrag waarbij ze als slapende (dode) dieren jonge vissen trachten te verschalken. Hun kleur en tekening die een beetje aan een vissenlijk doet denken, helpt hun hierbij om nieuwsgierige visjes te lokken.

De dieren waarop de soortbeschrijving plaatsvond waren afkomstig van Likoma Island. Ze worden daar meestal aangetroffen op een diepte tussen 20 en 30 meter; reden waarom in Amerika de soort aanvankelijk ook "Deep-Water-Haplochromis" werd genoemd. Ook langs een deel van de kust van Mozanbique en in het zuidoostelijke deel van het meer wordt de soort aangetroffen. Deze populaties missen het lichte blauw van de Likoma populatie.

Pseudotropheus sp. “ndumbi gold”
Pseudotropheus sp. “ndumbi gold” werd enkele maal geëxporteerd in de 70-er jaren maar is ondertussen onbekend in de liefhebberij alhoewel het toch fraai gekleurde dieren betreft. De soort komt enkel voor in het noorden van Likoma eiland, bij Maingano, Mbako, Ndumbi Rocks en Makulawe.