Mijmeringen over mijn geboorte.

Dag Blogland,

Gisteren met pak en zak en hond in Brugge aangekomen. In de trein had ik het al zien hangen; loodzware, donkergrijze wolken met daarin het volgende pakje nat. Dus op het stationsplein van Brugge kregen we de volle laag. Zo in de regen, met haastige en verkleumde medemensen rond mij, die net zo ijverig op zoek waren naar hun bus als ik, zag Brugge er net zo naargeestig uit als welk andere stad of gemeente in België, bleef er niet veel over van "Die Scone".
Ik weet niet of dat U ook overkomt maar iedere keer wanneer ik aan de buschauffeur (in dit geval een chauffeuse), ga vragen of hij of zij mij wil waarschuwen wanneer ik moet uitstappen, wordt dit vergeten!! 
Ik moet erbij voegen dat zo´n buschauffeur/chauffeuse wel andere dingen aan zijn of haar hoofd heeft met dat tomeloze verkeer waar men zich door moet wurmen. En dan nog eens slecht zicht met die gutsende regen waartegen zelfs de grote ruitenwissers van zo´n bus niet tegenop kunnen!  
Enfin, drie haltes te ver werd ik op eigen verzoek, ik dacht bepaalde zaken te herkennen, ("Mevrouw, ben ik er nog niet?"), op het trottoir gekwakt met pak, zak en hond en sukkelde ik als in een schilderij van Breughel door smalle, kronkelende straatjes, langs pittoreske huizekes waarin binnen de gezellige warmte en droogte van een klein Brugs huiskamertje, hier en daar een kaarsje stond te branden of een kerstboom stond te pronken.
Weer weet ik niet of U dat ook overkomt maar ik werd verschillende malen de verkeerde kanten opgestuurd door bereidwillige mensen die op mijn verzoek mij de weg wilden wijzen, maar uiteindelijk kwam ik een paar herkenningspunten tegen van mijn vorig bezoek aan "Die Scone" en vond ik de met kersttakken versierde voordeur van mijn toevluchtsoord.   
Het sterkte mij nogmaals in mijn gedachten dat een mens nu eenmaal zèlf zijn kar moet trekken om in dit leven ergens te geraken....

In de Gazet van Antwerpen van gisteren, 9 November 2007, las ik een artikel waardoor ik mij diep gekwetst voel. Ik heb gereageerd met een brief naar de redactie te sturen. Dat luchtte mijn hart op, maar of ze het zullen publiceren, dat is nog af te wachten. Waarschijnlijk hebben enkelen onder U het betreffende artikel ook gelezen en wellicht bent U ook gekwetst.
Ik neem mij regelmatig voor om mij niet meer zo druk te maken en in de sfeer van de zogenaamde "heilige onverschilligheid" te blijven zweven, wat geen onaangename gemoedsheidstoestand is, maar het vuur diep in mij blijft smeulen en breekt af en toe baan.
Ik daalde dus uit mijn "hogere sferen" neer om de krant te lezen, want hoe je het ook draait of keert, de regeringscrisis is iets wat een mens niet onverschillig laat. Het is een veel spannender soap dan "Thuis" of "Familie" of "Sara". Al die gepijnigde gezichten, die moedeloze blikken, die afhangende schouders en zure glimlachjes voor de genadeloze flitsende camara´s, is prachtig beeldmateriaal voor een film met als tite: Sterren zakken door het ijs!
Terug nu naar het krantenartikel. Geschreven door de journalist Gunter Willekens, waarin geriater Lucien De Cock de senioren als een dievenbende afschildert. Wij, senioren, wij gaan op het criminele vlak omdat ons pensioen doorgaans te klein is en "we toch niets meer te verliezen hebben!"
Ik vind dit een nogal krasse uitspraak.
Ik heb aan de krant geschreven dat ik nog een heleboel te verliezen heb, o.a. mijn zelfrespect, en het respect en de liefde van mijn kinderen en kleinkinderen.
Stel je voor dat mijn dochter aan mijn kleinzoon van 10 jaar zou moeten zeggen: "Wij gaan Oma vandaag bezoeken. Ze zit wel even in de gevangenis. Omdat Oma´s pensioen wat aan de kleine kant is heeft ze hier en daar wat gestolen. Je Oma is een dievegge. Vertel het morgen niet aan je schoolkameraadjes, hoor!"
Wat die kleine natuurlijk wèl doet, want een kind is in die zaken doodeerlijk.
Door dit artikel te lezen, ben ik me ervan bewust geworden dat ik ondanks mijn seniorenstatuut nog heel veel bezittingen heb die ik zou kunnen verliezen.
Dat is dan weer een groot pluspunt aan de hele zaak.
Ten eerste het respect en de liefde van mijn kinderschare: van onschatbare waarde, dus niet te verliezen!
Het respect en de liefde van mijn vrienden-en klantenkring. Niet te verliezen, zeg!
Ik ben gezond van lijf en leden en volgens mijn kinderen ook nog bij mijn volle verstand. Ik zou dat niet graag verliezen.
Ik heb een blanco strafblad; liever ook niet verliezen. Ik heb stemrecht en heb dus onrechtstreeks meegewerkt aan de regeringscrisis. Mijn stem telt mee; wil ik ook niet verliezen, hoor! Ondanks de soap van het moment. Er kan best nog iets moois uit Yve Leterme´s hoed getoverd worden....
Ik wandel dagelijks met mijn labrador Chiara door de straten van Antwerpen en heel dikwijls loop ik ook door de Begijnenstraat langs de grauwe, triestige muren van de Antwerpse gevangenis. Er is een klein, smerig, slecht onderhouden perkje groen naast de ingangspoort. Chiara heeft daar altijd veel tijd voor nodig om het te doorsnuffelen. Dan kijk ik wel eens omhoog en zie de kleine getraliede raampjes, de camara´s op het dak, de met prikkeldraad omwonden omheining en dan zucht ik eens diep. Ik heb medelijden met de mens die daarin opgesloten zit. OK. Die mens zal dat verdiend hebben! Er zijn inderdaad zeer ongure individuen op deze wereld met een zwaar lot, een zwaar karma. Het is beter voor ons dat de maatschappij optreedt en hen voor korte of langere tijd achter slot en grendel zet.
Mij valt het me helemaal niet moeilijk om aan de verlokkingen van de consumptiemaatschappij weerstand te bieden. Wat moet ik met al die spullen? Met al die materie? Met al die luxe? Met al dat exotische eten en al die frisdranken? Ik heb iets wat onbetaalbaar is: mijn vrijheid , mijn grote, blije vrijheid, mijn grootste schat, mijn grootste rijkdom. Ik sta op wanneer ik wil, ik ga naar bed wanneer ik wil, ik eet een lekkere, bruine boterham wanneer ik wil, of ik eet niet als ik niet wil, ik ga de straat op, in regen en wind, of in zonneschijn, ik loop langs de Schelde met mijn haren wapperend in de wind of met een potsierlijke, oude hoed op. Hier en daar staat een fonteintje met fris drinkwater. Wie doet me wat?!!Wie houdt me tegen?
Mensen, ik bezit mijn vrijheid. Misschien komt er een tijd dat ik als senior minder valide ben en dat ik dan wat minder hoog van de toren zal blazen! Maar vandaag heb ik mijn vrijheid, en ik had ze gisteren en eergisteren en de dagen daarvoor en misschien, als God het wil, morgen ook en overmorgen en de dagen nadien.
Zou ik die mooie vrijheid willen verliezen? Dat Godsgeschenk?
Mijnheer Lucien De Cock: een senior heeft nog heel veel te verliezen, hoor!!!!!



   

Het hebben van een huisdier heeft zo zijn voor-en nadelen. Vanmorgen na het wakker worden in een warm zalig bed, ondervond ik voornamelijk één van de nadelen. Ik keek de verregende, troosteloze straat in, zag de natte straatstenen, zag de regendruppels langs het vensterglas naar beneden glijden en ik zag een aantal mensen voorbijlopen, diep weggedoken tussen hun mantel en paraplu. Oeioei, dat zag er niet plezierig uit en ik huiverde bij de gedachte er straks ook zo bij te lopen! Maar ja, twee reebokbruine, smekende hondenogen bleven me onafgebroken aanstaren. Mijn trouw huisdier moest nodig naar buiten om haar plas en kakje te doen. Zuchtend kleedde ik mij aan, zette een potsierlijke, oude hoed op, want ik haat een paraplu, en waagde me naar buiten. De trouwe hondenogen begonnen te stralen en een vrolijke staartkwispel sloeg tegen de tafelpoten en ander huishoudelijk meubilair.
Tot mijn vreugde en verwondering begon er toen juist een klein waterig zonnetje te schijnen. Mijn humeur werd er al beter op! Koud was het niet en Antwerpen gaf vandaag een rustige aanblik. Weinig verkeer, weinig lawaai. Een sfeervolle herfstdag. Wanneer ik een vast doel heb om naar toe te gaan, volgt Chiara, mij gehoorzaam en gewillig. Als ik niet ècht een doel heb, mag zij haar zin doen en dus was zij vandaag mijn geleidehond. Zachtjes leidde ze mij richting stadspark en ik vond dat een goed idée. Heel even dacht ik eraan om de tram te nemen naar het Schoonselhof en bloemen te gaan zetten op de strooiweide. Allerzielen komt eraan, hè? Maar ik bedacht me en volgde mijn huisdier dus naar het stadspark. En ach mensen, wat was het er mooi. De bomen in herfstkleuren, de wandelpaden bezaaid met de afgewaaide bladeren die een kleurijk tapijt onder mijn voeten vormden, een lichtblauwe hemel en een zonnetje dat al die kleuren nog eens zo mooi maakte. Ik wilde een foto maken vanal dat schoons, maar ik besefte dat die schoonheid niet "te pakken" is. Je moet ze voelen, ruiken, horen, en er in onder gaan. Ik stond onder een hoge boom die gouden takken had en hoe hoger ik keek des te groener werden zijn naalden die scherp afstaken tegen het blauw van de hemel. Ik begreep dat zoiets niet te fotograferen is en dat het maar een eenmalig moment van gelukkig zijn is. Je één voelen met de natuur.
Ik dacht aan mijn kleinkinderen die op school waren, aan mijn kinderen die aan het werk waren, en aan alle kinderen en mensen die nu opgeslorpt werden door het moordende ritme van de moderne maatschappij. Als opgejaagde konijnen razen de jongere mensen door het leven. Hen wordt geen rust gegund...Presteren, presteren, geld verdienen en liefst direct weer consumeren opdat de grote bazen nog rijker en machtiger zouden kunnen worden.
Hola, kun jij er niet tegen? Heb je van dit alles een maagzweer gekregen, een tumor of een ferme depressie? Geen nood, U valt uit de boot, U krijgt een kleine uitkering, net genoeg om te overleven en een ander neemt Uw plaats vlijtig in! Tot ie er ook bij neervalt!
U krijgt Uw brood en spelen, zoals de misplaatste missverkiezingen, de leugenachtige voetbal en gedrogeerde wielerkoersen, en de lotto die U ooit eens gaat winnen en U waarschijnlijk gelukkig gaat maken!
Maar Uw buikje is doorgaans (te)goed gevuld en Uw hersenen worden gebrainstormed door de media en perslui die op hun beurt ook weer hun oren naar de "grote bazen" laten hangen!
Als Senioren sta je aan de kant. Je kijkt er naar en voelt je machteloos, sprakenloos, troostenloos, wezenloos. Niemand neemt je aux sereus, je weet er niets van, je moet niet zo gek doen, je bent oud en versleten, aftands, uitgeteld, misschien al een beetje Alzheimer?
Maar er was vanmorgen dat ene moment van gelukkig zijn, en dat neemt niemand me meer af. Is het niet heerlijk een senioren te zijn?

Hallo lieve bloggers en blogsters,

Hier ben ik dan weer met een nieuwe mijmering. Wel een tijdje geleden dat ik nog in de gelegenheid was om met mijn blogje bezig te zijn. Maar ja, er gebeurt van alles.
Ik ben ondertussen verhuisd met de Moby naar een mooi stukje bosgrond. Het is een zeer romantische plek. Er is een vijver waarin kleine kikkertjes dartelen en enkele waterlelies zorgen voor mooie schilderachtige plaatjes. Jammer genoeg bloeien ze niet, maar wellicht komt dat nog. Om de Moby op de grond te krijgen kwam er wel heel wat zwoegen en vloeken aan te pas. Enkele boompjes moesten het veld ruimen en met pijn in het hart zag ik ook een paar rhododendronstruiken tegen de vlakte gaan. Gelukkig zijn er genoeg bomen en struiken over en ik verheug me al volgende zomer wanneer de rgododendrons in bloei zullen staan. Enkele struiken hebben een tweede bloei. Mooi paars. Achter het bos beginnen de velden. Er stond mooi, mals, goud koren en er was een modderig aardappelveld. De boeren hebben er ondertussen hard gewerkt, want het koren is gedorst en de aardappelen zijn gerooid. Daarna heeft het er enkele dagen behoorlijk naar mest gestonken, maar nu liggen de velden er mooi geploegd en ge-egd bij. Klaar voor de volgende oogst. Wat is onze moeder aarde toch geduldig om iedere keer weer haar vruchtbare grond aan te bieden aan die altijd hongerige en hebberige mens!
Het leven op het grondje is een totaal ander leven dan mijn leventje in Antwerpen. Zo zit ik heel alleen in de natuur te mijmeren aan een vijver en wip, zo wandel ik over de Meir in een multiculturele bevolking. Ik vind beide werelden boeiend, maar de rust en stilte in het bosje zijn weldoend.
Antwerpen is zo druk; het verkeer is overweldigend; iedereen heeft haast en de ambulances en politiewagens laten de hele dag hun schrijnende sirenes loeien. Tja, ik woon vlak bij een ziekenhuis en dan kun je niets anders verwachten. In een grootstad gebeuren er alle dagen ongelukken. Ach, in het bosje is er ook een ongeluk gebeurd. In het oude, vermolmde hek had zich een heel klein vogeltje een nestje gemaakt. Toen we op een dag aankwamen met het lawaai van ronkende motoren, een blaffende hond en kwetterende mensen, vloog het diertje angstig weg. We onderzochten voorzichtig het nestje en we zagen drie, kleine gele bekjes die wijdopengesperd op voedsel zaten te wachten. Na een paar dagen was het nestje leeg. We zagen het moedertje af en toe nog wel eens heen en weer fladderen. Heeft ze haar kinderen verhuisd? Is er iets anders gebeurd? We weten het niet. Feit is dat het nestje op een gegeven moment leeg was. Zou een vogelmoeder net als een kattenmoeder haar jongen in hun nek grijpen om ze naar een veiliger plek te brengen? Ik heb daar nog nooit van gehoord, dus ik vrees dat onze komst ongewild een klein drama heeft veroorzaakt.
Tja....het leven heeft harde kanten zowel voor de mens als het dier. Ik heb het daar moeilijk mee en ik zou heel graag willen dat ik er iets aan kon veranderen. Maar ik moet toegeven: ik ben een  kleine mens; ik heb geen macht om nare zaken om te buigen naar mooi, en de "grote mensen" met macht blijken alleen maar aan de buitenkant aardig te zijn.
"God is met ons", roept Bush iedere keer uit. Ik vraag me af of die man ´s nachts kan slapen. Hij heeft wel wat meer op zijn geweten dan een leeg vogelnestje.... 
Maar ja, het is zijn lot, en zijn leven, misschien wil hij het ook allemaal anders. Wat schreef Shakespear ook al weer? 
"Het leven is een schouwtoneel en ieder speelt zijn rol."

 

Het feest van het kamperen op de linkeroever van Antwerpen gaat maar door. De zon is af en toe wel even verdwenen. Een weldoende regen maakt de dorre grasweiden rond de camping weer fris groen. De lente met al zijn geuren en kleuren wordt er nog mooier door. Alleen is het ´s avonds nog stiller geworden. De mensen blijven in hun camper, mobilehome of tent en het geroezemoes van feestvierende en van barbecuesmullende mensen is niet meer te horen.
Wel is er afgelopen weekend juist naast de wieken van de molen een nieuwe club geopend. Het schijnt dat het lidgeld 2500 Euro is en dat geeft de clubleden blijkbaar de toelating om tot diep in de nacht een enorm kabaal te maken!
Soms begrijpt een mens de hersenkronkels niet die de leden van het gemeentebestuur het besluit lieten nemen om toestemming te geven een oase van rust aan de Scheldeboord, te doen verstoren door een oorverdovend lawaai van muziek, knetterende auto´s en schreeuwende mensen.... Ik kan er met mijn pet niet bij!
Tijdens de dagen en het week-end voorafgaandelijk aan de opening, werd er koortsachtig gewerkt. Het getimmer en geklop was nog redelijk, maar de graafmachines, daar kon een mens niet naast luisteren. Er verscheen een zwembad, een parking, een verhoogd terras en tot slot kleurige parasols. In een minimum van tijd was de klus geklaard en dan moet je weten dat bij mij om de hoek, in het centrum van Antwerpen, enkele tunnels en trappen er nog even desolaat en onafgemaakt bijliggen als verleden zomer. Begrijpe wie begrijpen kan!
OK. Ik zit een beetje te zeuren. Maar het viel vandaag dan ook allemaal een beetje tegen. In het Provinciehuis uren staan, lees moeten, aanschuiven voor een nieuwe electronische identiteitskaart, die ons allemaal wordt aangesmeerd! De computer was namelijk uitgevallen, en toen ik eindelijk thuis kwam stond ik tot mijn enkels in het water. De slang van de wasmachine was gesprongen.
En maar dweilen, jongens. Met rugpijn terug naar de Moby, niet meer te voet, daar had ik de energie niet meer voor, maar met het openbaar vervoer. Tja, en degenen die regelmatig van het openbaar vervoer gebruik maken, weten dat dit gebruik doorgaans een grote portie ergernis met zich meebrengt.... Ik denk dat ik te voet vlugger op de camping was geraakt.  
Ondanks alles vind ik het nog steeds een feest om hier zo in het groen te kunnen bivakkeren...
Het regent gestaag, maar zachtjes, de parasols op het verhoogde terras onder de wieken van de molen, staan ingeklapt, ze zien er verlept uit. Er heerst stilte. Het zwembad ligt er verlaten bij. Moet ik nu hopen op de terugkeer van de zon of dat het nog even blijft regenen?
Ik weet het ècht niet.