Pasen 2007

Het griepvirus had mij in zijn greep. Ik, de sterke, dynamische en optimistische vrouw lag als een stuk wrakhout in mijn Moby en niets interesseerde mij nog. Bovendien goot het alle dagen. Het verbaast me nog dat het dak van mijn mobilehome niet is bezweken onder al die regen-en windvlagen. De onophoudelijke regenbuien striemden mijn kleine venstertje, mijn klein uitzicht op de wereld van de lugubere parking. Af en toe scheerde er eens een eenzame meeuw voorbij om een lekker hapje uit de overvolle container te pikken. Op mijn goede dagen werk ik geduldig mee om die container vol te krijgen. In ruil voor mijn standplaats, een zwijgende overeenkomst tussen de uitbaters van de evenementenhal en ik. In mijn jongere jaren heb ik in een asiel gewerkt, heb ik strond geraapt en hondenkotten uitgemest, in overall en lieslaarzen gekleed. Daar liep ik dan, ik met mijn grote dromen van een beroemde schrijfster te worden, of een beroemde actrice of een vermaarde journaliste. Met de centjes die ik in dat asiel verdiende kon ik mijn gezin ´s avonds een warme maaltijd voorzetten en daar was ik heus wel trots op. Trots op mijn carrière was ik echter helemaal niet. Enfin, er is een spreuk van Leonardo da Vinci die als volgt luidt: de mens hoort te weten dat slechte tijden en goede tijden elkaar afwisselen en alleen die mens verdient achting die ook de slechte tijden in berusting aanvaardt! Daar hield ik mij dan ook maar aan vast en na enkele jaren had ik de leiding over het asiel en hoefde ik mijn lieslaarzen niet meer aan te trekken. Tegelijkertijd kreeg ik de bevoegdheid om samen met de dierenarts te beslissen over dood en leven van de aan mijn zorgen toevertrouwde dieren. En dat viel niet mee! Het asiel was in die tijd door mijn toedoen, vol, te vol! Overvol! Ik kon het moeilijk over mijn hart verkrijgen een dier ter dood te veroordelen. En dan nog wel een doorgaans onschuldig dier.... Op een dag was een dobberman binnengebracht. Een prachtige hond. Hij zou gebeten hebben.. Stokstijf stond het dier midden in zijn kooi. Hij plaste niet, hij kakte niet, hij at niet, hij dronk niet! Dat is verschrikkelijk om aan te zien. Kleine pekineesjes doen dat ook. Als ze worden binnengebracht kruipen ze in het meegebrachte nest en komen er niet meer uit. Na enkele dagen liggen ze dood. Als hoofdverantwoordelijke van het asiel werd "het gevaarlijke beest" aan mijn zorgen toevertrouwd. Iedere dag schoof ik haastig en schuw een pot voedsel en een pot vers water naar binnen. Knip van de deur, deur open op een kier, potten eruit en potten erin en opgelucht verdergaan met het werk omdat er niet naar mij gebeten was! Tussen haakjes, er zijn wel wat littekens op mijn handen en armen....maar die zijn van andere sukkelaars! Na een dag of vijf kwam de dierenarts, een vrouwelijke dierenarts en zij had het er net zo moeilijk mee als ik, dus, veel honden werden er niet gedood tijdens ons bewind. We waren het er wel over eens; dit dier moest uit zijn lijden worden verlost! Een hond met de reputatie van "een bijter" te zijn, kun je moeilijk aan andere mensen toevertrouwen. En het was wel een heel grote hond met een blik in zijn ogen.... Om kort te gaan, we spraken af, ik zou hem bij zijn halsketting pakken en naar de afraastering van zijn kot trachten te trekken; de dierenarts zou dan door de opening van de afraastering haar dodelijke spuit in zijn prachtig hondenlijf duwen. Ik vergaarde al mijn moed bijeen, ging het kot binnen en nam hem bij de halsketting. Het dier volgde mij als een lammetje en, voor we het beseften deed het dodelijk gif zijn werk. De volgende ochtend gaf ik mijn ontslag..... Er dienden zich betere tijden aan; er dienden zich weer moeilijke tijden aan. Mijn leven verloopt in een golfslag. Eb en vloed. Ik heb armoede gekend, ik heb rijkdom gekend en nu zit ik in het midden daarvan en geloof mij, dat is de beste plaats voor....mij! Het leven heeft mij weer in zo´n situatie geplaatst dat ik heel nederig werk doe, maar, ik ben wel ondertussen een seniorendame die met tram 7 rijdt als U begrijpt wat ik bedoel. Ik vul dus een container met bergen sigarettenpeuken die ik verzamel met ze letterlijk uit de rubberen matten te peuteren en met veel verve zwier ik lege frisdrankblikjes en lege waterflesjes in de altijd overvolle container die in een hoekje op de lugubere parking staat. Ik veeg, ik dweil, ik wring mij in alle bochten om onder bepaalde toestellen te kruipen, want de sportende jeugd vindt het blijkbaar prettig om het lege colablikje zo ver mogelijk onder het toestel te kieperen. Hond Chiara vindt het prachtig, rent als een bezetene achter de lege flessen aan en zo amuseren we ons kostelijk....als het mooi weer is en het griepvirus mij niet te grazen neemt! En soms bekruipt mij het gevoel: tja, waar zijn je grote dromen naar toe? Ok, ik heb toneel gespeeld, zelfs in de buurt van Yvonne Lex, Anton Peters, Senne Rouffaer en Jeanine Bisschops uit Thuis. Ik was begonnen als souffleuse en begon kleine rolletjes te krijgen totdat er een kink in de kabel kwam. Ik heb een diploma van journaliste behaald in een schriftelijke cursus en ik ben even als zodanig aan het werk geweest en ja, ik heb veel geschreven, vooral horoscopen uitgeschreven en ja, ik heb een kleine naam in de wereld van het paranormale en ja, ik heb 4 kinderen grootgebracht (en ze niet klein gekregen!), en ja, ik was echtgenote en huisvrouw en ergens een duizendpoot. Tot er weer die spreekwoordelijke kink in de kabel kwam. Dus doe ik eigenlijk weer heel nederig werk en ik denk aan Leonardo da Vinci en hoop op betere tijden.

De Gehangene.

Een vreemde kaart. Een beangstigende kaart. En toch,...als men goed kijkt, valt alle angst en bevreemding weg. Want de gehangene, een machteloze en weerloze mens, straalt een boven aardse sereniteit uit. Een stralenkrans omringt zijn hoofd. Het is een moeilijk te vatten kaart, een moeilijk te vatten situatie. Hoe kan een mens in zo´n benarde situatie nog sereniteit en vrede uitstralen?

Laat ik beginnen met eerst even te zeggen dat deze Tarotkaart het cijfer 12 draagt.

Het cijfer 12 is een zeer speciaal getal. Astrologisch gezien bewandelt de mens een 12-delig pad: een pad dat de mens door de 12 dierenriemtekens doet gaan.

In het eerste teken, dat van de vurige en aanvallende Ram, begint de jonge mens aan een nieuw leven, aan een nieuwe reïncarnatie, aan nieuwe ervaringen; staat hij voor nieuwe uitdagingen.

Vol vuur en vlam bijt hij in het leven als ware het een heerlijke appel, de appel uit het verhaal van Adam en Eva!

Hij stoot daarbij herhaaldelijk zijn hoofd, zowel letterlijk als figuurlijk. Personen met het dierenriemteken Ram benadrukt in hun persoonlijke geboorte-horoscoop, kunnen be-amen dat hun hoofd hun zwakke plek is en doorgaans met enkele littekens gesierd is. Volhouden is echter de boodschap en daar houdt het teken Ram niet zo van. Hij begint graag aan iets nieuws zodra de uitdaging overwonnen is. Geen nood echter, hij heeft zijn doel bereikt en anderen zullen zijn pionierswerk voortzetten. Dat zijn dan doorgaans de mensen die het dierenriemteken van de Stier sterk in hun horoscoop hebben staan! Iniatief nemen is niet hun favouriete bezigheid, maar als ze eenmaal ergens hun brede schouders onder gezet hebben, gaan ze traag en gestaag verder en kunnen zij de vruchten plukken van hun noeste arbeid.

Het derde teken, dat van de lustige, speelse en contactvaardige Tweelingen zorgt ervoor dat de mens communiceert met de wereld rondom hem. Hij leert lopen, grijpen, bgrijpen, praten, rekenen, berekenen....en wordt de vrolijke verkoper van het produkt waar Ram het idée voor had en waar de Stier zich voorin het zweet heeft gewerkt.

Door zijn contactvaardigheid wordt hij spelenderwijze een lid van de grote mensenfamilie.

In het vierde teken, dat van de emotionele Kreeft, neemt het mensenkind op een andere manier deel aan het menselijk geheel, aan de menselijke familie. In het dierenriemteken van de Kreeft ontdekt de mens dat hij lid is van één speciale familie, zijn familie.

Hij ervaart de vreugde om "er bij te horen", maar ook het verdriet wanneer de familie hem niet zo in de armen sluit...

Een paar jaar later ontdekt hij dat hij ook vaderlandsliefde kent (de één wat meer dan de ander),en nog later, misschien, kan hij dan gaan inzien dat de gehele mensheid op een zekere manier één grote familie is. Zijn zorg en bekommernis breidt zich uit naar alle mensen. In het Kreeftteken leert de mens lachen en huilen, kortom hij ondergaat emoties. Sommige kontakten geven hem vreugde, anderen stellen hem teleur en stemmen hem verdrietig.

In het vijfde teken, dat van de warmhartige en trotse Leeuw, wordt de wilskracht aangewakkerd. De creativiteit wordt geboren. Het verlangen om als mens mee te scheppen aan die wondere wereld. Men wil bewonderd worden om hetgeen men als mens is, om hetgeen hij kan. De bakker bakt het brood; de metser voegt stenen tot huizen; de architect tekent het bouwplan, de dokter geneest; de secretaresse telefoneert; de bloemist kweekt bloemen; de schrijver schrijft een roman. Ieder doet zijn best op zijn manier, met zijn aangeboren talenten, met zijn creativiteit. In het machtige Leeuwteken wordt de mens verliefd op de uitstraling van een ander en uiteindelijk scheppen man en vrouw samen een nieuw mensenkind. Het vijfde teken is dus een zeer belangrijk teken en is tevens zeer sterk verbonden met het zesde teken, dat van de ijverige en werkzame Maagd. De taaie stuwkracht van het dierenriemteken van de Maagd zal de creativiteit tot volle bloei voeren. Er dient wel gewerkt te worden en er moet goed gewerkt worden! Secuur en precies. Dat is het stokpaardje van de ijverige en kritische Maagd. Die baby in de wieg is dan wel een heel mooie creativiteit, maar vanzelf wordt ie niet groot...

In iedere horoscoop volgen de dierenriemtekens elkaar trouw op en het past geheel perfect in elkaar.

Beginnen - Ram - doorzetten - Stier - communicatie - Tweelingen - emoties - Kreeft - creativiteit - Leeuw - werklust - Maagd.

Door kennis te nemen van de eigen persoonlijke geboorte-horoscoop kan men zien waar het soms hapert in die keten. Welk dierenriemteken legt te weinig gewichtin de schaal, of welk dierenriemteken overdrijft.....waar liggen de angsten, de beperkingen, de minderwaardigheidscomplexen.

De werking van de 12 dierenriemtekens is volmaakt; de mens moet ze in balans zien te krijgen tijdens de voortgang van zijn leven.

In het zevende dierenriemteken, dat van de harmonie-en vrede zoekende Weegschaal probeert men inderdaad vrede te vinden. In het eigen innerlijk, en in de communicatie met de medemens en de wereld. Hier ontstaat het verlangen om in, door, en met schoonheid te leven. Want wat is schoonheid anders dan harmonie in kleur, vorm of gedachte? Het teken Weegschaal is een verwarrend teken. Het schept juist

veel strijd en oorlog omdat dikwijls uit het oog wordt verloren dat schoonheid voor ieder mens een andere vorm, kleur of betekenis heeft. In het teken Weegschaal aangekomen zoekt de mens wel degelijk de eigen harmonie en die kan men niet bereiken door de eigen harmonie aan een ander op te dringen...

De eerste 6 dierenriemtekens staan op zichzelf. Ik doe - Ram - ik heb - Stier - ik communiceer - Tweelingen - ik voel emoties - Kreeft - ik eis belangstelling - Leeuw - ik verzorg - Maagd.

Iedere mens wordt met deze instincten geboren.

Het principe van de Weegschaal nu brengt voor de eerste keer verwarring in de communicatie tussen de mensen onderling.

Het symbool van het teken Weegschaal laat 2 schalen zien. In de ene schaal lig "ik" en in de andere schaal ligt "de ander". Twee inhouden. Het verschil tussen ik en de ander steekt zijn kop op en daarmee wordt de strijd geboren.

Iedere ik heeft een ander idée van harmonie, schoonheid en vrede en iedere inhoud wil zijn gelijk halen; tracht de ander te overtroeven van zijn gelijk.

Voor de ene mens is een rode roos het summum van schoonheid; voor de ander een witte roos.De éen houdt van een modern interieur, de ander is wèg van antiek. De éen vindt het zalig om in de bergen te wandelen, de ander ligt liever rustig aan zee te zonnebaden en een derde vindt zijn rust en harmonie met thuis te zitten en een goed boek te lezen.

Sinds vele jaren houd ik mij bezig met het bestuderen van de mooie leer van de astrologie en de mysterieuze Tarotkaarten.Voor een bepaald tijdschrift schreef ik enkele artikels over dit onderwerp en mijn rubriek noemde:
DE HEKSENKETEL.

Op verzoek van een heel goede vriendin, verschijnt er vandaag één van die schrijfsels in mijn blog. Hopenlijk doe ik er haar en nog een paar andere mensen een plezier mee om mijn tot nu toe bijeen gesprokkelde kennis van de Tarotkaarten door te geven. Neergeschreven op mijn eigen wijze......     

Ik zou willen beginnen met één van de mooiste kaarten van de Tarot, nl. Het Rad van Fortuin. Natuurlijk zou ik moeten beginnen met de eerste kaart, maar omdat ik nu eenmaal eigenwijs in elkaar zit, sla ik ik een aantal kaarten over en zal over hun inhoud op een andere dag schrijven....

U zult bemerken dat er in de beschrijving een zekere intro is naar de eerste kaarten en een zekere uitleg waarom ik bij kaart 10 begin.                

Het Rad van Fortuin - kaart nummer 10 van de grote Arcana van de oer-oude Tarotkaarten, voorspelt zoals zijn naam zegt: fortuin, geluk, gezondheid en voorspoed. Wat wil een mens nog meer?

Telkens wanneer deze kaart op de proppen komt, valt als het ware een straaltje zonlicht in mijn hart en op de tafel waarop de kaarten-uitlegging gebeurt.

Alhoewel ik heel graag in mijn heksenketel roer, dat wil zeggen met de hulpmiddelen bezig ben om de stem van mijn intuïtie beter te kunnen verstaan, is de taak om een moderne "heks" te zijn, dikwijls heel moeilijk. Want wanneer komt een mens mij vragen om met de pollepel in de mijn heksenketel te roeren? Niet wanneer hij dansend van geluk door het leven gaat en ook niet wanneer hij het groot lot gewonnen heeft! Nog minder wanneer hij op de vleugels van de liefde zweeft. Nee, een mens komt bij mij wanneer hij zodanig door de mangel van het leven wordt gehaald dat ie het even niet meer ziet zitten!

Dan is zijn laatste uitweg: de waarzegster, de kaartlegster, de astrologe, de zieneres in de kristallen bol! Zij moet al de problemen oplossen; zij moet de zielepijn wegtoveren; zij moet het lot verlichten!

U begrijpt: ik aanhoor veel kommer en kwel, en hopenlijk begrijpt U ook dat het een onmogelijke taak is om al die kommer en kwel om te toveren in fortuin, geluk, gezondheid en voorspoed!

Toen ik zo´n 30 jaar geleden mijn eerste wankele pasjes zette op het paranormale pad en de eerste beginselen van het trekken van een horoscoop onder de knie trachtte te krijgen, was het echt mijn verlangen niet om "mensen te helpen".                                               

Woorden die ik zo dikwijls hoor bij dromers en de pseudo-paragnosten.

Ik moet eerlijk bekennen : ik dacht alleen aan mezelf. Ik was nieuwsgierig, leergierig en ik was gefascineerd door die geheel nieuwe wereld die voor mij open ging door het volgen van mijn eerste astrologische cursus. Maar bovenal vond ik het plezierig om één keer in de veertien dagen een avondje "uit" te zijn; om de dagelijkse zorgen even te kunnen vergeten en mij te verdiepen in de dieperliggende betekenis van de dierenriemtekens. Geen haar op mijn hoofd die er aan dacht om iets met die astrologische kennis te gaan doen. Maar ja, het lot beslist doorgaans heel anders. Het dreef mij stilletjes maar vastberaden naar een zeker doel. Grillig en onontkoombaar is het lot van iedere mens....

Zeker voor de mens die de brede weg van de grote kudde verlaat en op het smalle pad belandt. In het begin is het smalle pad even kleurrijk en beloftevol als "the starway to heaven". Men loopt op roze wolkjes, men wordt "high" zonder gebruik van drugs en de hele wereld lacht je toe. De astrologische symbolen zoals de Zon, de Maan en de planeten, de pendel, de kristallen bol, de kaarten, de I Tsing, de Runenstenen, enz. worden tot speelgoed gedegradeerd en met het Ouij-bord wordt tot diep in de nacht gefeest!

Gelukkig is er tussen de 72 kaarten van de Tarot, de kaart met de naam "Gematigheid".

Deze kaart toont een Engel : ik noem hem "de Engel van geduld en verdraagzaamheid".

Verdraagzaamheid om de fouten die gemaakt worden waardoor telkens opnieuw van het smalle pad wordt afgeweken, en het eindeloze geduld van de Engel die er over waakt dat we maar heel langzaam vorderingen kunnen maken. Bij een te snelle voortgang zouden we struikelen en in de afgrond storten die op de eerste Tarotkaart afgebeeld wordt.                                                         
Die eerste Tarotkaart draagt het cijfer 0 en draagt de titel: De Zot.

De overmoedige, vrolijke zotte, jonge mens die opgewekt zijn eerste schreden op het smalle pad zet met als attributen een witte roos, het symbool voor de onschuldige, reine Liefde voor zijn medemens, en aan zijn achteloos over de schouder geworpen stok bungelt een piepklein knapzakje waarin hij zijn ervaringen met die Liefde gestoken heeft.

Tijdens de zoektocht van De Zot wordt de stok hem tot stut en steun, tot staf. Dezelfde staf die ook nog steeds bij Sinterklaas gevonden wordt. En wanneer ik aan de overleden Paus Paulus denk, zie ik hem in mijn gedachten over het Sint Pietersplein wankelen, zich vastklemmend aan zijn staf waaraan de gekruisigde Christus was bevestigd.             

De gekruisigde Christus, welk een triestig symbool, gelukkig is de mens die de Tarotkaarten leert kennen waarin de mens zich van zijn "kruis" leert bevrijden.....

Maar een te snelle voortgang op het smalle pad kan ons lichaam en zeker onze geest niet verwerken. Personen die te snel en te intens willen gaan, komen dikwijls in de psychiatrie terecht....

Om kort te gaan, de Engel van Gematigdheid heeft mij waarschijnlijk goed geholpen. Traag maar zeker leerde ik omgaan met de ingrediënten die in de heksenketel drijven en nog steeds, iedere dag, ieder uur, leer ik bij en ik ben tot de slotsom gekomen dat heel mijn leerschool heeft geleid tot een verhoogde graad van intuïtie. Misschien beweer ik over enige tijd weer wat anders, want het leerproces gaat maar door en wie weet welke deuren er nog open gaan...

Of men nu de pendel gebruikt, of de astrologische symbolen, of de kaarten, of welk hulpmiddel dan ook (vroeger was er ook nog het beroemde "koffiedikkijken"), het heeft allemaal tot doel de intuïtie te verhogen. De intuïtie die een mens nodig heeft om de juiste beslissingen te nemen, om de juiste levenswijze te kiezen. De intuïtie om te voelen wat op een zeker moment "goed" is voor de verdere levenswandel en....eventueel voor de levenswandel van de persoon die om raad komt vragen.

Gewapend met deze intuïtie kan de mens "Het Rad van Fortuin" beklimmen. Kaart 10. Een prachtige kaart; boordevol symboliek.

De duivel is voorlopig overwonnen; hij hangt onder het rad. En ook de giftige slang die door zijn verradelijke invloed ooit Adam en Eva uit het Paradijs verjaagde, kronkelt in een neerwaartse spiraal, de duivel achterna. Een mens zal nooit helemaal van deze lastige heerschappen verlost worden, want zij horen bij het leven; zij nestelen zich in elke mens.

De kunst is echter om "die duiveltjes in ons", zodanig te temmen dat zij ons in het beklimmen van het rad van fortuin niet meer kunnen belemmeren in zijn wenteling naar het fortuin, naar het geluk!

Wanneer de mens in zijn dagdagelijks doen en laten, worstelend op het smalle pad, zo ver is geraakt dat de inhoud van kaart 10, het Rad van Fortuin dus, zijn plaats kan innemen, dan wordt het karakter, dat tenslotte is samengesteld uit de 12 dierenriemtekens-energieën, positief beïnvloedt en kan geluk, voorspoed, gezondheid en fortuin zijn deel worden.

In de linkerhoek van de kaart "Het Rad van Fortuin", ziet men het symbool van het dierenriemteken "de Waterman" in zijn hoogste uiting van zijn, nl. als een engel van wijsheid met als leuze: vrijheid, gelijkheid en broederschap.

In het kindelijk stadium is "Waterman" de rebel, de revolutionair, de excentriekeling, de alles-beter-weter. Na veel vallen en opstaan begrijpt "Waterman" dat zijn intelligentie gebruikt moet worden om de medemens een beter leven te schenken door zijn kruik met ideeën, lees "levenswater", voorzichtig en met tact, over de medemens te laten vloeien.

In de rechterbovenhoek van deze kaart ziet men het symbool voor het dierenriemteken Schorpioen, in de vorm van een adelaar, die hoog boven het gekwetter/geroddel/gedoe van de mensen en dieren op eenzame hoogte zweeft. Begiftigd met een scherpe blik en met mededogen.

In het kinderlijk stadium is de Schorpioen een giftig, bijtend spinnekopje die de fouten en tekortkomingen bij andere mensen drastisch te lijf gaat, maar zichzelf volmaakt vindt. Volwassen geworden door de ervaringen op het smalle levenspad heeft hij zichzelf "een doodsteek" gegeven, d.w.z. heeft zijn eigen kleinheid ingezien en is als adelaar herboren. Hij bemoeit zich nergens meer mee, tenzij men om zijn moed en doorzettingsvermogen smeekt.

In de hoek links onderaan kaart 10 vindt men het goedmoedige, maar zeer materialistisch getinte dierenriemteken van de Stier. Hij ook heeft vleugels gekregen.

In iedere mens woont de angst voor gebrek aan comfort. Er wordt dus (te) veel aandacht geschonken aan het verzamelen van bezittingen, zoals voedsel; aan beschutting, zoals een huis, aan geld, een flinke spaarsom. In het kinderlijke stadium van het Stierprincipe kan deze angst vele vormen aannemen, totdat de mens beseft, dat wanneer hij voldoende heeft om gewoon en goed te leven, en het te veel hebben van van alles en nog wat,alleen maar meer zorgen met zich meebrengt en niet het grote geluk, gaat dit dierenriemteken andere zaken verzamelen, zoals kennis, en rechtschapenheid om de aardse bezittingen eerlijk te verdelen onder alle mensen, want er is genoeg voor iedereen....dan schenkt hij zijn geduld en trouw aan ieder die hem dat vraagt.

In de rechterbenedenhoek vindt men het symbool voor de creatieve, fiere en krachtige energie van het dierenriemteken van de Leeuw. In het kinderlijk stadium gebruikt de Leeuw zijn fierheid en kracht om zichzelf in het middelpunt van de belangstelling te plaatsen. De meeste Leeuwgetinte personen mogen inderdaad een tijdje op de troon plaats nemen, maar ook zij zullen ondervinden dat ze tezijner tijd door jalouzie en afgunst van hun troon gestoten worden. Of....door de jongere generatie en dat is helemaal heel pijnlijk.

In zijn gerijpte zijn behoudt dit dier zijn creativiteit, zijn fierheid en kracht, maar stelt die talenten tevens ter beschikking om de medemens te steunen en te beschermen.

Ook de Leeuw heeft vleugels gekregen en leest in het boek van de wijsheid.

Grappig detail is wel dat de Waterman en de Adelaar op de wolken zitten; zij hebben de problemen onder zich geplaatst; de Stier en Leeuw blijven op de grond, voor de wolken door hun behulpzaamheid en betrokkenheid, maar ze worden er niet meer door aangetast.

De sfinx, die deze 4 dierenriemtekens in één wezen weerspiegelt, zit rustig op het rad. Het zwaard, het symbool voor het denkvermogen, is aanwezig. Men ziet dat de sfinx het op de juiste manier zal hanteren; d.w.z. wanneer nodig. Het verstand, gevormd, ja gekneed door de 4 vaste dierenriemtekens zal Het Rad van Fortuin laten draaien zoals hij het wil en noch de duivel, noch de slang kunnen hem negatief doen denken en/of handelen. Hij is Meester van elke situatie.

Wanneer dus deze kaart op tafel komt, weet ik dat het probleem waarmee geworsteld wordt, overwonnen zal worden. Het vleugje zonlicht waar de zoekende en door problemen geplaagde mens naar smacht, komt naderbij.

Niet ik, de kaartlegster, zal het probleem oplossen, de worstelende mens tegenover mij zal het zelf doen. Hij is er rijp voor! Ik geef hem of haar alleentje maar een duwtje in de rug, in de goede richting.

De Tarotkaarten. Mooi hè?

Klik op de foto om deze mooie kerststal te vergroten.

 

 

Hallo Bloggers en Blogsters,

Het gewone leven gaat weer zijn gang na alle feestelijkheden en tot mijn pleizer is het vandaag, zondag, mooi weer, zeker voor de tijd van het jaar. Af en toe schijnt er een bleek zonnetje over mijn lugubere parking, waardoor de parking er toch al wat vrolijker uitziet. De hemel is lichtgrijs van kleur en het asfalt glimt nog van de regen die er vannacht weer met bakken is uitgevallen. In mijn mobilehome hoor je dat goed, het tikkelen van de regendruppels op mijn (dunne, polyester) plafondje. Maar ik vind het een gezellig geluid. behaaglijk kruip ik dan nog iets dieper weg onder de donsdeken. Totdat hondlief begint rond te springen en mij op die manier duidelijk maakt dat er een nieuwe dag is aangebroken en dat hij nodig zijn blaas moet ledigen. Ik open dan de deur van de Moby en opgewekt springt Chiara de parking op om tussen het onkruid en de vlinderstruiken een goed plekje te vinden....Ze blijft dan een uurtje wandelen, snuffelt de hele parking af en klopt dan met haar poot tegen de deur om mij erop attent te maken dat ze binnen wil. Gisteren stonden er een krukje en een tafeltje naast de deur en zowaar, ze klopte met haar poot tegen het vensterraam. Koddig hoe menselijk zo´n hond af en toe kan zijn.

Afgelopen vrijdag heb ik voor de eerste keer in het nieuwe jaar ook weer les gegeven in het kaartleggen. Dat zijn altijd fijne uren. Dan voel je nog wat nuttig; de mensen die er voor open staan, de mooie symboliek en psychologie die in de kaarten van de Tarot verborgen ligt, een klein beetje aan het licht brengen. Ik zeg een klein beetje, want ik denk dat er nog veel meer kennis achter zit, dan ik vermoed en kan opnemen. Net zoals mijn hersenen te klein zijn om de grootsheid van het bestaan, de natuur in al zijn facetten, het immensgrote heelal en de zin van het leven te kunnen bevatten.

Ik kreeg een berichtje in mijn postvak van een blogger die mij er vrolijk op attent maakte dat ik niet al te veel moest mijmeren/piekeren. Tja, ik ben ervan overtuigd dat die persoon het goed met me meent en ik bedank hem dan ook voor zijn lieve geste, en waarschijnlijk heeft hij ook gelijk, maar als je nu eenmaal zo geboren bent, kun je dat mijmeren zomaar niet van je afschudden, zoals Chiara haar regendruppels afschudt voor ze de Moby binnenspringt, en naar haar nestje rent. Ik zou het wel willen. Het leven lijkt me veel gemakkelijker als je er wat meer overheen kunt glijden maar......de waardevolle uren doorgebracht met het zoeken naar de zin van het leven, zou ik voor geen goud willen missen! Heel veel jaren heb ik les gegeven in astrologie; in het de mensen aanleren hoe je een horoscoop kunt tekenen en interpreteren, heb ik les gegeven in het ontdekken van de symboliek van de Tarotkaarten, heb ik mensen geleerd hun eigen genezende krachten te vinden in het magnetiseren, waardoor ze zich beter gingen voelen, heb ik mensen laten praten over hun levensproblemen tijdens een bezoek aan mij, en heb ik geduldig geluisterd, want dat moet je het meeste doen "luisteren". Nee, al die wonderbaarlijke uren zou ik niet willen missen! Ik heb heel veel mensen geholpen, maar zij allen hebben mij geholpen en veel geleerd en dan denk nu, vandaag, (morgen kan mijn denken wellicht weer anders zijn omdat er iets of niets gebeurt!), dat het uiteindelijk de bedoeling is dat een mens wijzer wordt, liefdevoller, correcter, vastberadener, door de jaren heen, maar dat ieder mens een ander pad aflegt, andere obstakels vindt en andere hulpstukken verzamelt, en dat dat juist nu zo heel heel boeiend is.

Mijn hulpstukken zijn ook zo treffend. Op eerste kerstdag had ik het ècht niet leuk. Ik was ten eerste alleen, terwijl ik in mijn jongere jaren een groot gezin had waarin de feestdagen heerlijk luidruchtig en druk gevierd werden. Wel ja, de kinderen worden volwassen, vliegen uit en krijgen zelf hun gezin, waar ik altijd van mag meegenieten, maar waar je toch niet altijd aanwezig kunt zijn. Ook de echtgenoot is gaan vliegen en dan gebeurt het ja, dat je daar alleen zit. Op kerstavond was ik bij een vriendin uitgenodigd, dat is zo´n beetje een traditie geworden, en ze bracht mij na de gezellige avond, met haar auto naar de laatste tram. Met mij als enige passagier reed de tram door de stille, feestelijk verlichte straten van Antwerpen, maar sukkelde toen de remise in. Tja, ook tramconducteurs vieren de kerstnacht.....

Zodus had ik een heel eind te voet te gaan door het verlaten stadscentrum. Geen kat te zien. Wel allemaal mooie kerst-etalages met veel glitter en kerstballen, veel snoeren van kerstlichtjes aan de gevels, veel vensters waarachter je de lichtjes van de kerstboom kon zien stralen en af en toe een vrolijk gezelschap te zien was aan een feestelijk gedekte  tafel.

Het werd juist 12 uur toen ik daar zo liep en de kathedraal en een paar andere kerken begonnen hun klokken te laten beieren. Hun klanken rolden over de daken en over mijn hoofd en voor mijn voeten. Het was een kerstavondbelevenis met een speciaal tintje en een speciale toon en het gaf me een feestelijk gevoel. Een hulpstuk werd mij aangereikt...in de vorm van een nachtelijk beiaardconcert... 

Thuisgekomen heb ik nog een half uurtje met de hond door het nu weer stilgeworden Antwerpen rondgedwaald en voelde me best tevreden. Tot op de ochtend van de eerste kerstdag. Ik werd wakker met mijn voeten in het water. Lekkage, potverdorie. Gelukkig werd de oorzaak vlug gevonden; de douche bij de bovenburen bleek de boosdoener. Enfin, ik dweilen, dweilen en nog eens dweilen. Natgeworden spullen opgeruimd, van het één kwam het ander, en om 14 uur was de boel weer netjes en droog. Doodop plofte ik op het bed en na een uurtje uitgerust te hebben, nam ik de trein naar de Moby op de lugubere parking en ´s avonds heb ik dan toch een mooi kerstfeest gevierd met Frank en Brigitte.

Een gelukkig 2007!