Archief

Mijn dagkaart uit de Tarotkaarten voor vandaag is een hoofdkaart, nl.  Kracht. Vanuit de spirituele wereld wordt mij kracht toegewenst om door mijn beproevingen te komen.
De kaart laat een vrouw zien die met haar blote handen de muil van een leeuw sluit. Zij is in het wit gekleed, de kleur van de zuiverheid. De kleur wit symboliseert dat de vrouw zonder begeren is naar wereldse zaken. Haar kleed wordt opgesmukt door bloemen en ook in het haar zijn bloemen aanwezig. De leeuw, het ego van de mens, is getemd. Zijn ogen zijn gesloten, zijn staart hangt tussen zijn poten en zijn tong likt de hand die zijn muil sluit. Een totale overgave van het "ik" aan de hogere machten. Boven het hoofd van de vrouw is de lemniscaat aanwezig. De lemniscaat symboliseert "het eeuwige leven", de kringloop van het bestaan. Aan de lemniscaat is geen begin en geen einde...
De hoofdkleur van de kaart is een schitterend "geel", de kleur van de vreugde. Het romeinse cijfer van de kaart is VIII, en ook de lemniscaat is in feite een 8 die op zijn zijde ligt. Het cijfer acht is verbonden met het dierenriemteken van de schorpioen, het teken van transformatie. In de verte is een kleine berg te zien. De berg is beklommen, de moeilijkheden lijken overwonnen te zijn. Vreugde vinden in de moeilijkheden, vreugde vinden in het aanvaarden en verwerken van verdriet en tegenslag! Het is verschrikkelijk moeilijk, eigenlijk onmenselijk.
Beseffen dat verdriet en tegenslag overwonnen kunnen worden en dat de strijd hem of haar tot een sterkere persoonlijkheid kan transformeren, is een harde noot om te kraken. Veel mensen bijten er dan ook inderdaad hun tanden op kapot. Zij vluchten bijv. in de drank, in de criminaliteit of in een (geeste)ziekte. 
Er zijn veel vluchtwegen: zelfdoding is de laatste en als ik de media mag geloven, zijn er in ons land dagelijk een zevental zelfdodingen. 
Verdriet en pijn kunnen inderdaad zo´n zielepijn geven, dat men de rust en de vergetelheid in de dood zoekt. Ik ben er af en toe heel dicht bij geweest.....de gedachte aan mijn kinderen en kleinkinderen gaf me de kracht om door te gaan....Een mens doet dat zijn kinderen niet aan!

Toen ik ongeveer 35 jaar geleden kennis maakte met de spiritualiteit van het leven, was ik ontzettend gelukkig met die ontdekking. Eindelijk had ik de zin van het leven gevonden. Vol enthousiasme stortte ik mij op de spirituele lectuur en na enige tijd kwam de mooie leer van de astrologie in mijn leven. Ik leerde mijn eigen horoscoop tekenen en enigszins begrijpen. Tja, erg fameus zag mijn hemelkaart niet uit! Veel moeilijke aspecten tussen de planeten onderling en de Zon conjunct Mars geplaatst in het 12e veld van de horoscoop.
Mijn leraar in de astrologie bekeek mijn hemelkaart en floot eens tussen zijn tanden.
"Veel geheime vijandschap in je leven, meisje", zei hij, "veel zaken leren loslaten, maar wel een kans tot een boeiend spiritueel leven. Ik wens je veel moed en succes toe. De beproevingen zullen steeds sterker worden. Spiritueel leven is geen gemakkelijke weg. Het is het smalle pad waar in de Bijbel gewag van wordt gemaakt."
Ik glunderde inwendig. Och, moeilijkheden? Die waren er al heel mijn leven geweest. Vanaf het prille begin geen moeder, later ook geen vader meer, kinderjaren in een weeshuis en in een huwelijk beland op veel te jonge leeftijd met een zeer leuke man die zich ontpopte tot een behoorlijke rebel en geen verantwoordelijkheidsgevoel had tegenover zijn gezin. Dat het leven inderdaad geen lachertje was had ik al lang en breed ondervonden.
Verschillende malen had het noodlot toegeslagen in de vorm van financiële tegenslag, maar dat had me gehard en altijd opnieuw was ik eruit geraakt met hard werken en hopen op betere tijden.
Bovendien had ik een grote liefde voor mijn gezin, mijn vier kinderen en gek genoeg ook voor mijn wispelturige man.
"Als zij maar gelukkig zijn", zei ik dikwijls, "dan ben ik het ook!"
Een mooi spiritueel leven leek mij dus een boeiende uitdaging.

Af en toe ontmoet ik een jonge mens die ook nog maar net in het spirituele aspect van het leven is beland. Ook zij zijn de hemel te rijk.
"Wat zou ik graag zoals U horoscopen kunnen lezen. Wat zou ik graag zoals U de Tarotkaarten kunnen leggen. Wat zou ik graag net zoals U in contact kunnen komen met mijn gidsen."
Als rijpere vrouw bekijk ik dan zo´n jeugdige enthousiasteling en vraag ik me af of die man of vrouw wel precies begrijpt hoe zwaar en lang het smalle pad is. Zal hij bezwijken bij de eerste de beste beproeving en terug de brede paden van het bestaan opzoeken? Of zal hij begrijpen dat er geen weg terug is? Het vraagt soms te veel van je krachten!

Ik, die dacht dat alle beproevingen achter de rug zouden zijn na alles wat ik heb meegemaakt, moet bekennen dat ik aan het einde van mijn krachten ben!  En zie, ik trek vandaag de kaart "De Kracht."

De nieuw opgestarte zaak van mijn zoon is een puinhoop geworden. De omringende buren klaagden over overlast en met een zeer lange arm der wet hebben zij de zaak lam gelegd. Geen werk, geen inkomsten. Wel het ene procesverbaal na het andere. Begrijpen deze buren wel hoe ver en groot de gevolgen van hun handelingen zijn? De moeder van de zoon heeft haar laatste euro´s in de zaak gestoken in de hoop eindelijk iets van succes en welvaart in zijn leven te brengen. Geheime vijandschappen, jaja, het klopt wel, hè? Na een zeer onrechtvaardig proces van Vadertje Staat tegen mijn persoontje en dat ik gewonnen heb, dacht ik mijn laatste en grootste vijand overwonnen te hebben. Ik stond er nog, beroofd van een zekere welvaart, maar nog met veel goede moed. Ik vond een klein geluk in een klein appartement en in mijn dagelijkse wandelingen in Antwerpen met mijn labrador. Maar zelfs dat lijkt me niet gegund!
Met veel moeite hebben we deze maand de huur van mijn appartementje bijeengeschraapt. Of het volgende maand zal lukken is een groot vraagteken. Binnenkort loopt ondergetekende tussen de daklozen, want mijn klein pensioen heb ik nodig voor voedsel, licht en warmte. 

Leven is liefhebben en behulpzaam zijn. Toch schijnt dat een verkeerde manier van leven te zijn....
Ooit had ik een redelijk goede financiële situatie. Mijn mooi, groot huis was bevolkt met familie en vrienden. Met veel liefde heb ik gegeven en gegeven......aan mijn kinderen, mijn schoonkinderen, mijn kleinkinderen, mijn vriendinnen en vrienden. Ik gaf feesten voor mijn verjaardag waar meer dan 50 mensen kwamen, ik gaf geschenken, ik gaf aan goede doelen, ik had een Plan Forrester-adoptiekind, ik nam vriendinnen mee op reis, alles op mijn kosten. Ik gaf graag, ik deelde graag. Ik was er gelukkig mee.....
Nu is het heel stil en eenzaam rond mij....een enkeling niet te na gesproken die mij moreel en anders steunen...
Er wordt van mij verwacht dat ik mijn goed humeur bewaar, mijn kalmte en mijn begrip voor andermans problemen die soms oh zo nietig zijn....
Ik ben 73 jaar en af en toe besluipt mij een zekere moeheid en gelatenheid. Ik voel me als Job op zijn mesthoop; alleen de zweren ontbreken me nog. Mijn grootste schat, mijn gezondheid, heb ik tot nu toe mogen behouden. Hopenlijk blijft dat zo!
God geve mij KRACHT!

Nadat de hemel ietwat was opgeklaard na het winnen van mijn proces,  waardoor het zwaard van Damocles meer dan 5 lange, bange jaren boven mijn hoofd had gehangen, kon ik weer een normaal leven gaan leiden. Maar ja, wat is normaal en was ik nog normaal? Komt iemand ongeschonden uit te veel onrechtvaardigheden en te diep verdriet? Een mens doet ijverig zijn best de draad van het normale leven weer op te pikken, maar constateert dat er een ander ik geboren is, minder naïef en kinderlijk. Sommige mensen worden zo geboren en staan daardoor sterker in het leven. Of ze er gelukkiger mee zijn is een andere kwestie.....

Met verwondering bekeek ik mijn eigen “ik”; een “ik” dat voor zijn eigen mening durfde uit te komen, weliswaar soms heel onhandig, en niet altijd, maar het lukte af en toe.

Het leven als een halve zigeunerin in de mobilehome had zijn sporen achtergelaten. Ik had van een zekere vrijheid geproefd. Het was zalig om op de kade van Antwerpen geparkeerd te staan en de zon in de golven van de Schelde te zien verdwijnen onder een gordijn van schitterende kleuren. Het was zalig om wakker te worden door het getjilp van de vogels in het groen van een bos en met het zicht op een vijver vol bloeiende witte/lila waterlelies. Het was zalig om ´s avonds tussen gelijkgestemde zielen te zitten en van gedachten te wisselen over de politiek, de kunst, het nieuws van de dag en te smullen van een geïmproviseerde barbecue. Het was zalig om door de buurlanden te reizen. Om in een Zwitsers blauw meer te zwemmen. Om met die grote Moby door kleine, pittoreske Italiaanse stadjes te manoeuvreren en af en toe met de Mobyneus voor een te nauwe doorgang te staan in de Franse, middeleeuwse dorpjes.

Minder zalig waren de momenten als de arm der wet zich liet zien. Op de kaden in Antwerpen kreeg ik de ene boete na de ander. Ik heb ze gelukkig niet moeten betalen, want ze weten, geloof ik, zelf niet wat daar wel en wat daar niet mag parkeren. Enfin, destijds, misschien zijn er nu betere aanwijzingen.

Zoals U weet wandel ik veel met mijn hond. Ook langs de Schelde en tot mijn verbazing zie ik regelmatig een “overtreder in de vorm van een mobilhome” aan de Scheldeboord staan. Ook hierin moet je weer een beetje geluk hebben. Maar kom. Hier werden we weggejaagd, daar werden we vermaand om verder te rijden. En soms bleef het gewoon stil en werden we gerust gelaten.

Nu ja, de Moby is wel erg lang, meer dan 11 meter en dan hing er soms nog een kleine caravan achter. In de haarspeldbochten stond doorgaans het hele verkeer stil totdat wij onze draai genomen hadden. Hier en daar bleef er ook wel eens een stuk van de Moby achter, aan de reling van een brug, aan de gevel van een hoekhuis of door een grote hobbel in een landweg waar we eigenlijk niet hadden moeten zijn.
We ontmoetten aardige mensen en we ontmoetten onaardige mensen. Het is overal hetzelfde.

In het begin treurde ik om het verlies van mijn huis, mijn meubelen, mijn vleugelpiano, mijn rozen in de tuin en mijn gerieflijke slaapkamer. Maar door de nieuwe ervaringen, werd dit verdriet grotendeels goedgemaakt. Ook ontdekte ik dat ik meer tijd had voor mezelf, om te lezen en te wandelen. Het grote huis had ook veel onderhoud nodig gehad. En om de tuin netjes te houden, ja, daar stak ook veel tijd in. Ik zei troostend tegen mezelf dat nu de hele wereld mijn tuin was en genoot inderdaad van elke bloeiende boom en bloem die we voorbijreden.

Toch kreeg het verlangen naar een normaal bestaan de overhand en ik besloot een klein appartementje in het hart van Antwerpen te huren. Ik woon daar nu nog en ik vind het best gezellig. De Moby werd eigenlijk een te luxueuze investering en op een dag bood zich een koper aan. Wat de man bezield heeft om mijn Moby over te kopen, weet ik tot op vandaag niet, maar ik merkte al vlug dat hij de financiële afspraak niet nakwam. U weet, ik, naïef nog altijd een beetje en te goed van vertrouwen werd voor de zoveelste keer belogen en bedrogen. De Moby die ik met lede ogen had zien vertrekken, was na enige tijd verdwenen met de Noorderzon en naar mijn Euro´s kon ik fluiten. De telefoon van de “Mobyman” was buiten gebruik en het adres werd niet meer door hem bewoond.

Ik verwerkte de zoveelste opdoffer en probeerde te vergeten dat Moby waarschijnlijk in het Zuiden van Frankrijk of Spanje stond met een zeer tevreden man erin die mij er zo lekker had ingeluisd!

Laat het nu gebeuren dat mijn oudste zoon toevallig langs een garage rijdt in een deel van België waar hij nou niet zo dikwijls rondrijdt. En wat ziet hij? Juist. De Moby. In een andere kleur geverfd, in een afschuwelijk geel en zwart stond hij eenzaam te zijn op de werf van een garagist. Achtergelaten met een grote onbetaalde rekening en voor een groot deel leeggeroofd van zijn technische attributen. Om kort te gaan. Moby is naar hier gesleept, naar de camping en wacht nu geduldig op de lente. Dan gaan we hem opknappen en hopelijk kan ik er dan nog jaren van genieten.

Wie weet ga ik mijn appartementje verlaten en mij weer in de Moby nestelen. Eens de vrijheid geproefd is het moeilijk weer “normaal” te leven. We zullen wel zien. Ik ben al zo dikwijls verhuisd, al meer dan 25 maal! Ik zal wel ondervinden wat de kosmos voor mij nog in petto heeft. Er gebeuren momenteel rare dingen. Maar dat had ik al gezien in mijn horoscoop. De planeet Uranus pendelt heen en weer over mijn MC, het tiende huis, de plaats in de maatschappij.

Ik houd U op de hoogte.

Kerstmis en de eindejaarsfeesten 2009.

Het was een allereigenaardigste witte Kerst en ik kan het weten, want alle dagen ploeterde ik, of beter gezegd schuifelde ik voorzichtig over de bevroren sneeuw van camping Vogelzang in Antwerpen.

Trouwe lezers van dit blog zullen zich herinneren hoe ik schreef over mijn eenzame nachten op de lugubere parking in Sint Niklaas. Daar waarden ´s nachts spoken rond en scharrelden er ratten in de vuilniscontainer…..dit alles beschenen door af en toe een grote, volle maan en door het schamele licht dat uit de vensters viel van een dichtbijstaande fabriek met nachtarbeiders die sloofden om hun huis te kunnen afbetalen, hun autootje te kunnen laten rondrijden en hun gezin te onderhouden. Een hele klus als je beseft dat meer dan 50% van hun loon wordt afgehouden aan belastingen en andere sociale voorzieningen die onder andere hoge hotelrekeningen voor asielzoekers inhouden…..

In die tijden bleef ik discreet in mijn ontboezemingen, maar er is weer één en ander in mijn ziel veranderd en ik heb besloten om mijn computerpen scherper te maken. Zoals een bekende Vlaamse zanger ooit zong: “Laat de deurwaarders maar komen, alles is al afgenomen”, zo zal ik nu ook mijn computerliedje zingen, want bij mij is ook alles afgenomen…..alles, behalve mijn kinderen…..

Jaren geleden ging mijn poetsvrouw met mijn echtgenoot aan de haal; zonder een franc bleef ik achter met de zorg en aandacht voor 4 kinderen, waarvan er nog 2 onder mijn hoede. Ik overleefde. Vraag niet hoe! Ik vond een nieuwe liefde, maar de dood rukte hem weg. Ik erfde, maar moest daarvan 80% aan de fiscus afstaan, alhoewel zij niet jarenlang dag en nacht aan zijn ziekbed gekluisterd waren geweest, en hij niet in hun armen was gestorven.

Enkele tijd later werd ik beschuldigd van fraude en gingen de advocaten met de overgebleven 20% aan de haal. Ik werd onschuldig bevonden, maar ik had ondertussen wel mijn huis moeten verkopen om de facturen van de rechtszaak te vereffenen. De Belgische staat liet mij achter als een geplukte kip. Nog niet eens een verontschuldiging…….Ik overleefde. Vraag niet hoe!

Eén ding had ik echter mogen behouden. Dat was mijn mobilehome “Moby Dick”. Met mijn oudste zoon heb ik daar heel mooie reizen mee gemaakt en ik heb er enkele jaren in gewoond. De laatste 3 jaar op die lugubere parking in Sint Niklaas.

Mijn zoon had daar een skatepark/inlinepark uitgebouwd. Het werd een groot succes en enkele maanden mochten we ons gelukkig prijzen. Een lief vrouwtje kwam in zijn leven en alles leek perfect. Tja, en toen sloeg het noodlot voor de zoveelste keer ongenadig toe. Tijdens laswerken brak er brand uit. Ik wil U de akelige details onthouden, maar weet wel dat toen ik het bericht van de brand hoorde op de radio en de zwarte rookpluim zag die boven Sint Niklaas hing, ik duizend doodsangsten heb uitgestaan omtrent het lot van mijn zoon. Ik kreeg hem maar niet aan de telefoon en dat was natuurlijk normaal, want ook die was in de vlammen opgegaan. Gelukkig was hij ongedeerd en het moment dat ik hem zwartberoet en met betraande ogen ongedeerd bij een buurman vond, zal ik nooit vergeten.

Alsof de misère nog niet groot genoeg was, werd mijn zoon van brandstichting beschuldigd en werd hij zelfs in de boeien gestoken en heeft hij enkele uren in de cel gezeten. ´s Avonds op de televisie werd gezegd dat hij was vrijgelaten wegens gebrek aan bewijs! Ja, dat breekt een carrière wel, hè?! Geen kat die nog in hem geloofde en de financiële afdeling sloot de rangen….. Dit drama speelde zich af in februari van 2009. We overleefden, maar vraag niet hoe! De geschiedenis is nog niet ten einde; eind januari van dit jaar moet mijn zoon aan de leugendetector….Zou de branddeskundige die moedwillige brandstichting in de schoenen van mijn zoon schuift ook aan de leugendetector gelegd kunnen worden?

Ondertussen overleven we dus op de camping Vogelzang. Hier is niets lugubers te bespeuren. Integendeel, bontgevederde eksters en glanzendzwarte kraaien scharrelen levendig tussen de sneeuw in de hoop iets eetsbaars te vinden. Ik strooi het oud brood en de kaaskorstjes, waar ze heftige duels voor leveren. En ja, in het dierenrijk zijn ook de brutaalsten weg met de grootste brokken, juist zoals in het mensdom. De vogels houden mij een spiegel voor.

Als vrijwilligers houden we de camping open en eerlijk gezegd: het is er goed. De mensen die op de camping komen, zijn doorgaans in vakantiestemming en vooral in de afgelopen warme zomermaanden, heerste er een opgewekte stemming.

Maar, en nu komt het: mijn zoon is geboren onder het teken van de moedige, onverschrokken en avontuurlijke RAM; hij is al weer bezig een nieuw skatepark uit de grond te stampen. Zonder één eurocent, want we zitten aan de grond. Een geplukte kip en een gebraden haantje, maar wel met een groot optimisme, een gedurfd plan, een niet klein te krijgen werklust en met de wetenschap: dit moet lukken!!! Mijn zoon gelooft rotsvast in zijn horoscoop die vanaf nu prachtige zaken voorspelt. En ja, iedereen werkt mee. De nieuwe huisbaas, de sponsors, de jongeren die hun afgebrand skatepark weer uit de as zien herrijzen, de burgervader van de gemeente. Allemaal geloven ze in de man die mijn zoon is. Juist zoals Obama, de moedige, gekleurde president van de Verenigde Staten zegt hij: Yes, we can!

Obama heeft het voor elkaar gekregen dat in zijn land, de rijken iets van hun bezit gaan afstaan aan de minder bedeelden: er komt een beter gezondheidssysteem, waardoor er miljoenen mensen een beter leven zullen kunnen leiden…Na veel tegenkanting heeft hij toch zijn zin kunnen doordrijven. Het begin van een betere wereld? Laten we het hopen!

Ik ben geen moedige man; ik ben een seniorendame die door het lot en het leven bijna klein gekregen is…maar ik heb een nieuwjaarswens geschreven in de vorm van een simpel gedichtje. Op mijn manier zeg ik: yes, we can!

Kerstekind

Ik wilde zo graag het kerstekind vinden                                                                                                                                                                                                         in de kerststal naast de kathedraal.

Ik zou het in de hoogte steken

zodat iedereen het goed kon zien….

Zie hoe zijn schoon oogskens blinken,

zie hoe het met zijn voetekens trapt

En zo guitig naar ons lacht.

Het kind zou ons gelukkig maken.

Helaas, ik kon het kerstekind niet vinden

in de kerststal naast de kathedraal.

Ik kan niets in de hoogte steken,

ik kan helemaal niets laten zien.

Toch gaan wij een glaasje drinken,

want ik heb het eindelijk gesnapt:

in het jaar dat op ons wacht

gaan wij elkaar gelukkig maken!

Marijcke Cauwe – 21 december 2009 – op de camping Vogelzang – in de Moby.

Ter gelegenheid van Allerzielen maakte ik een gedicht. De Gazet van Antwerpen kondigde aan dat men een speciale bijlage ging maken om op het eerste Novemberweekend waarin de meeste Belgen hun overledenen gedenken, te publiceren.
Ik stuurde het gedicht in en jawel, het werd gepubliceerd.
Na een heel leven vergeefs geprobeerd te hebben om als schrijfster door het leven te gaan, lukt het me vreemd genoeg wel met het dichten. Dichteres worden, die ambitie had ik niet. Maar het is wel leuk. Ik zeg er geen "neen" tegen...
Vroeger maakte ik ook gedichten, maar ik liet ze altijd in de prullenmand verdwijnen. Ik schaamde mij erover. Ik wilde niet in mijn kaarten laten kijken - lees in mijn ziel kijken - die gevoelige kant hield ik angstvallig verborgen.
Marijcke was de flinke vrouw die een moeilijk huwelijk tot een goed einde trachtte te brengen; die haar 4 kinderen zo goed en zo kwaad mogelijk opvoedde; die nooit moe mocht zijn, niet ziek, niet zwak, niet verlangend naar de schoonheid van het leven. Zij moest voetbal gaan waarderen en de Tour de France volgen en het Philomonisch Orkest waarvan zij de muziek, de dirigent en muzikanten zo bewonderde, werd genadeloos in de vergeetput van haar ziel geworpen.
Op het dieptepunt van haar leven stond zij tot in haar enkels in de hondenstrond-en pies in een dierenasiel waar zij de koten schuurde, gaf ze de honden meer eten dan veroorloofd was en probeerde ze zoveel mogelijk het dierenleed te verzachten wanneer zij met de dierenarts moest beslissen welke hond een spuitje kreeg en welke gespaard kon worden. Na 4 uur hard werken ging ze met een paar schamele centen naar huis. Maar, ze kon onderweg aardappelen, vlees en groenten kopen voor haar gezin.
Gelukkig werd zij goede maatjes met de beheerder van het asiel en mocht ze na enige tijd het bureauwerk gaan doen en hondjes en katjes verkopen aan de bezoekers...Het zware werk ging over in andere handen.
Toen was er ´s avonds geen tijd om over het leven te mijmeren. Na de dagtaak had ze maar één verlangen: gaan slapen en hopen op een beter leven.
Het beter leven kwam. In mijn roman "De oude man", kun je dit lezen. Hier ga ik er liever verder niet op in..
Maar het leven bleef meppen en dreunen uitdelen. Meermalen lag ik uitgeteld op de vloer, maar een innerlijke kracht duwde mij weer overeind. En zo strompelde ik verder.
Maar zie, nu heb ik tijd om te lezen, te schrijven, te mijmeren en te dichten. Ik heb een mooie oude dag. Gek genoeg voel ik me alle dagen jonger worden. Zelfs mijn zicht is verbeterd. De oogarts stond versteld.
Mijn geheim?
Dat vertel ik misschien nog wel eens. Nu volgt hier het gedicht

ALLERZIELEN

Ik weet het, mijn lief, je bent  daar  niet,
tussen het gras van de weide.
Toch sta ik hier met  een pot chrysanten
omdat ik je even groeten wou.

Ik weet nog, mijn lief, hoe het was,
de wind speelde met je as
en voerde je tot hoog in de bomen.
Ik keek je na,
mijn ogen droog,
mijn hart gebed in tranen.
In mij  zoveel verdriet
omdat we moesten scheiden.

Soms denk ik, in een stil moment,
dat ik je voel
dat je dicht bij me bent,
soms kom je in mijn dromen.

Weet jij het nu,  mijn lief,
is er een leven na dit leven?
Is er een hemel? Is er een God?
Wat is het doel?
Wat is het lot?
Gaan  wij elkaar  weer  tegenkomen?
Kun je mij  antwoord geven?
Ik zit zo vol met vragen…..

Ach, mijn lief, we zijn niet meer alleen,
er zijn mensen om ons heen.
Kijk hoe ze met gevoel
hun vele bloemen dragen.

De weide  wordt  een  bloemtapijt.

Ik kijk toe , mijn ogen droog,
Mijn hart gebed in tranen.
Straks, thuis,  zal ik deemoedig knielen
in  stille, stille  eenzaamheid…
voor jou en alle zielen.

Nu, mijn lief, reik ik jou
de pot chrysanten.

Omdat ik nog altijd van je hou!

Marijcke Cauwe                             Antwerpen, 26/10/09

De eerste en meest belangrijke mode-ontwerpster in de geschiedenis van de mensheid is ongetwijfeld Eva. In een ver, ver verleden wandelde zij vredig  met haar partner  in het wonderschone Paradijs.  Eva en Adam waren naakt, maar het deerde hen niet. Ze waren onschuldig en volmaakt gelukkig totdat Eva in de door de slang aangeboden zure appel beet  en erger,  ook Adam verleidde tot een beet in die verboden vrucht.

 Plotseling besefte Eva dat zij iets om het lijf moest hebben! Of zou het  Adam zijn geweest die hun beider naaktheid wilde bedekken?  Dit raadsel zal  ongetwijfeld nooit opgelost worden. Feit is dat “de mode”  haar  intrede deed.

Hun oog viel op de bladeren van een vijgenboom en hup, het eerste kledingstuk sierde het menselijk lichaam.

Ondanks dit gebaar, werd het ongehoorzame paar onverbiddelijk uit het Paradijs verjaagd. Weg was de onschuld; verdwenen  het geluksgevoel…..

Sindsdien jagen hun nakomelingen tevergeefs het geluk na. Tot op de dag van vandaag  zijn zij  onophoudelijk op zoek naar  de paradijselijke toestand van onschuld, vrede, schoonheid en harmonie. In alle mogelijke vormen probeert de mens  “De Hof van Eden” naar zich toe te halen.

In zijn kleding, in zijn kapsel,  in zijn bezittingen, in zijn leef,  denk- en geloofswereld.

Iedere cultuur heeft/had  zo zijn mode-ontwerpers/ontwerpsters.  

Elke  samenleving  brengt nog steeds, de eigen creatieve persoonlijkheden voort.  Mannen en vrouwen  die diep van binnen naar de teloorgegane schoonheid en harmonie  zoeken  en net dat tikkeltje extra  scheppingsdrang bezitten om  met die kunstzinnige kracht aan het werk te gaan.

Over het  wel een wee van Eva en Adam na hun verjaging uit het Paradijs wordt in het Bijbelboek Genesis  niets  meer vermeld.  Waarschijnlijk is,  dat het vijgenblad verdorde en op de lange duur niet meer de nodige bescherming tegen de hitte van de zonnestralen bood of tegen de koude van de noordenwind.

Met het vernuft, eigen aan de mens, werd de kledij aangepast aan de behoeften en aan het klimaat.

De creatieve mens ontwierp kledingstukken, hoeden, schoenen, sieraden, gebruiksvoorwerpen, maar ook gebouwen om in te schuilen wanneer het donker werd en een veilige beschutting tegen de steeds wisselende weersomstandigheden.

De kudde, de grote kudde, keek toe, zag dat het goed was en maakte gretig gebruik van de artikelen die hen een tijdelijk geluksgevoel gaven.  Schafte één van hen zich een  hoed van stro aan om zich tegen de zonnestralen te beschermen, dan volgde al vlug de rest. Het gevoel van comfort gaf een klein geluksgevoel.

Het verschijnsel  “mode” , ooit door Eva geschapen, of door Adam?   beheerst de gehele wereld. De wereldeconomie dankt grotendeels zijn bestaan aan het vijgenblad! Van vijgenblad tot jeans. Van strohoed tot een hoed van Coco Chanel. Van sandalen gemaakt uit lapjes leer tot Nike´s. Van stukjes beril tot een bril van Armani! En ga zo maar door…..

Ode aan de mode!  Dank zij haar ervaart de mens een kort en vluchtig geluksgevoel.

Natuurlijk schuilt achter “de mode-facade” een harde zakenwereld. Maar zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar. Ying en Yang. Goed en slecht. Zoet en bitter!

Aan  ons, de kudde, is  de keuze in hoeverre wij ons in “de mode” willen verliezen.

Het is koud en nat buiten, maar niet gelukkig niet te koud. Je kunt wel aan alles  merken dat de herfst weer in het land is. In het stadspark vallen de kastanjes voor je voeten neer en ijverige tuinmannen proberen de toevloed van herfstbladeren op te ruimen. Wat een geduld dat die mannen hebben.... 
Ik doe mijn wandeling rond de vijver en samen met mijn labrador Chiara geniet ik van het milde weer; van de kruidige geur die onder de bomen hangt en van een dun herstzonnetje dat de herfstkleuren in het water doet weerspiegelen.
Het is stil in het park. De vogels kwetteren niet meer zo uitbundig als in de lente en de zomer en de kinderen zijn terug naar school of naar de onthaalmoeders.
Een eenzame, oudere man zit op een bankje en leest de krant. Een enkele jonge moeder haast zich door het park. Ze duwt driftig de kinderwagen over de beslijkte wandelpaden. Ze heeft kennelijk haast. Dat doet mij aan vroeger denken. Ik had ook altijd haast....
Nu, als seniorendame, kan ik op mijn dooie gemakje door het park wandelen. Mijn kinderen hebben hun eigen leven en ik sta aan de kant en kijk toe. Zo veel mogelijk zwijgend, al is dat af en toe moeilijk. Ik zie hoe ze worstelen met dezelfde problemen die ik had toen ik jonger was en ik zou niet graag in hun schoenen willen staan,want de problemen zijn er niet gemakkelijker op geworden... 
Het lijkt me dat het leven vroeger toch iets rustiger was. Zonder al die moderne communicatiemiddelen. Dat wil niet zeggen dat ik er niet van geniet. Televisie kijken doe ik graag. Af en toe een mooie film meepikken of een interessant programma. De GSM, tja, het heeft zo zijn voordelen, hè? En ook zijn nadelen. Het is zoals met alles en iedereen: aan alles en iedereen zijn twee kanten. Zo ook met het ouder worden. Het is natuurlijk niet leuk om stilaan te merken dat het lichaam verandert, dat de huid verandert, dat de jaren sporen achterlaten. Dat die prachtige machine, die toch ons lichaam is, hier en daar mankementen begint te vertonen en dat het ´s morgens uit bed komen, met steeds meer gesteun en gekreun begeleidt wordt. Als ik mezelf  ´s morgens bezig hoor, moet ik wel eens lachen. Gelukkig leef ik alleen en kan ik me dus heerlijk uitleven. Dat is dan weer één van de voordelen van het alleen-zijn. 
Gelukkig is na een minuut of tien en na een kopje thee, dit gejammer over en wanneer ik zoals vanmorgen door het park kuier, marcheert alles weer prima.
Ok, de uiterlijke zintuigen zijn ook wat minder van kwaliteit geworden, maar de innerlijke zintuigen werken op volle toeren. Geuren en kleuren worden mooier en mooier met de jaren. En het mijmeren....menslief, wat een uren om te mogen mijmeren. Gewoon over het hek leunen en naar de in de vijver spetterende eenden kijken. Naar het gehuppel van de tamme konijntjes die het stadpark (over)bevolken!
Naar die ene dikke gans die over het natte gras waggelt. Naar een groep van haar soortgenoten die in V-vorm luidgakkend naar warmere landen trekken en naar een eerste spin die haar glanzend web in de zon hangt te drogen.
Ik heb daar ooit eens een gedicht over gemaakt, over die spin en haar web. Ik laat het hier volgen:
Herfst
Wees stil, mijn haastig hart,
want de herfst is gekomen.
Zijn vaardige vingers verven de blaren der bomen
tot opvlammend goud, geel en diepdonkerrood.
Nog even blijven ze leven. Dan vallen ze neer. Ze zijn dood.
Wees stil, mijn haastig hart
want de herfst en zijn makkers
de wind en de regen, razen over weiden akkers.
Zij kneuzen de bloem die de zomer ons bood.
Nog even blijven ze leven. Dan bloeien ze uit. Ze zijn dood.
Wees stil, mijn haastig hart
want de herfst en zijn knechten
zijn tussen de struiken hun wreedglanzend web aan het vlechten
dat insecten stiekem tot uitrusten noodt.
Nog even blijven ze leven. Dan hangen ze stil. Ze zijn dood.
Wees stil, mijn haastig hart
want de herfst van je leven is gekomen....
verstoren zijn makkers en knechten je mooie dromen,
vermalen zijn al je illusies tot scherven en schroot.
Nog even blijven ze leven. Dan sterven ze zacht. Ze zijn dood.
Maar,
luister, mijn haastig hart,
als die herfst is gekomen
verven zijn vaardige vingers je diepste dromen
opnieuw van groen tot goudgeel en diepdonkerrood.
Eeuwig zullen dromen leven,
eeuwig zal de stormwind razen,
zal de schoonheid van een bloem de mens verbazen.
Een nieuw en glanzend web wordt weer geweven....
Kom tot rust, mijn haastig hart
leg terzij je angst en smart.
Er is geen dood.
Er is de kringloop van het leven.