Valentinus, Valentius, Valentijn, Valentin (Fr.), Valentine (Eng.), Velten (Du.); Valentina, Valentine.
Afgeleid van het Latijnse \'valens\' wat sterk en invloedrijk betekent, de naam betekent dus \'de gezonde, sterke of machtige\'.
Op
14 februari van het jaar 270 G.T. werd een jonge Romein, Valentijn
(Valentinus) genaamd, geslagen en onthoofd omdat hij het christendom
niet wilde verloochenen. Voor het dochtertje van de gevangen- bewaarder
die hem bewaakte en met wie hij bevriend was geworden, liet hij een
briefje achter. Hijondertekende het briefje met
\"Van je Valentijn\".
Gedurende de daaropvolgende eeuwen betekenden de woorden \"Van je Valentijn\" niets anders dan vriendschap.
Maar
rond het jaar 1400 namen ze een nieuwe betekenis aan. Tijdens de
middeleeuwen werd Valentijnsavond en de daaropvolgende dag, 14
februari, gevierd met bijna net zoveel sensuele vrolijkheid als
waardoor het oorspronkelijke heidense feest werd gekenmerkt.
De vruchtbaarheidsgod Cupido, afgebeeld als een mooie, geblinddoekte, gevleugelde jongen,
voegde
daar nog zijn activiteiten met pijl en boog aan toe. In de afgelopen
eeuw werden Valentijn-wenskaarten met sierrandjes en sentimentele
versjes geïntroduceerd om de oude mythen nog wat te verfraaien.

Vele
eeuwen daarvóór vereerden de oude Grieken Pan als de god van de kudden
en de herders. Volgens de Griekse mythologie werd Pan als volwassene
geboren, met horens, baard, bokkenpoten en een staart. In de kunst
wordt hij afgebeeld als een wellustig, sensueel, dansend wezen. Met de
opkomst van het Romeinse Rijk werd Pan door Rome overgenomen als hun
god Faunus, ook wel Lupercus genoemd. Zijn vrouw Luperca, in de
gedaante van een wolvin, heeft naar men beweert Romulus en Remus
gevoed, de stichters en bouwers van de oude stad Rome. De priesters die
in de tempel van deze demonengod dienst deden, heetten
Luperci.
Midden februari gingen deze priesters, slechts in bokkenhuiden gekleed,
rond, en sloegen vrouwen met riemen van bokkenleer, hetgeen naar men
beweerde de vruchtbaarheid zou bevorderen. Tot de mystieke en seksuele
rieten tijdens dit voorjaarsliefdesfeest uit de oudheid behoorde onder
andere een soort loterij, waardoor jonge vrouwen aan mannen werden
gegeven. De namen van meisjes werden in een doos door elkaar geschud,
waarna elke man er één uit haalde. Dit alles gebeurde natuurlijk vele
eeuwen voordat de jonge Valentijn gedood werd.
Het
oude gebruik om een Valentine te kiezen, houdt slechts weinig verband
met de heilige, omdat het in wezen een overblijfsel is van het oude
Romeinse Lupercalia. Het werd gekenmerkt door het geven van geschenken,
en tegenwoordig door het sturen van een kaart waarop cupido’s, harten
met pijltjes erdoor, enz., staan afgebeeld.
