Gisteren nog...
Gisteren nog,
was ik twintig jaar.
Ik amuseerder me in het leven
Ik dacht al de tijd te hebben
Ik wist nog niet dat het leven
soms tussen onze vingers verdwijnt,
even snel als een greep zand.
Gisteren nog,
was ik dertig jaar.
En gans mijn tijd was ik in beslag genomen
door de kinderen, ons huis, het werk...
De dagen gingen voorbij
zonder dat ik tijd had om ervan te profiteren.
Het was steeds een koers tegen de klok.
Gisteren nog,
was ik veertig jaar.
Ik heb soms niet genoeg tijd gehad
om mijn kinderen te zien opgroeien...
Het werk en de zorgen van alle dagen
het huishouden, de boodchappen...
Wat gaat de tijd toch snel...
maar waar brengt hij me ???
Gisteren nog,
was ik vijtig jaar.
De kinderen gingen het huis uit
om hun eigen leven te leiden...
en toen, werd ik grootmoeder.
Ik trachtte te vertragen om mijn tijd
een beetje op mijn eigen manier te beleven.
... maar nog steeds het huis
en het werk, de winkel...
Ik was vlugger moe,
en het leven duwde me soms voort
zodat de morgen aan de avond
als het ware vast hing.
Op zestig jaar neem ik de tijd
om mijn leven te aanschouwen.
Ik neem de tijd niettegenstaande ik nog werk.
Eindelijk vind ik soms wat tijd
om aan mijn kleine geneugten te voldoen.
Ik weet dat het nu
het belanrijkste ogenblik is...
want morgen blijft onzeker !
Eindelijk heb ik geleerd
om soms een pauze in te lassen...
Dat kleine dingetje
dat ik vroeger zo vaak vergeten was.
Hoe mooi is de tijd als men deze kan zien
als men deze kan voelen,
als men deze kan knufflen,
ook als we er oud door worden.
We kunnen er niet zonder.
Ja, gisteren nog,
was ik twintig jaar...
Maar nu weet ik dat mijn tijd
nog slechts een uitstel is.
Dat ik nu de tijd moet beleven
die mij nog geleend is.
Gisteren was ik twintig jaar.
En nu pas begrijp ik
wat tijd betekent !!!
Auteur onbekend
