Ouders zijn...

Vergeven warmt het hart
en koelt de wond.

Adolphus William Ward

Vormsel Nico
9 mei 2010

  Het is 2010 en een mooie 9 mei dag,
begin deze alvast met de glimlach.
Vandaag vieren we jouw Vormsel
Voor jou een heel speciale dag!

Vanaf nu ben jij die kleine jongen niet meer,
groei je tot volwassen jongen steeds een beetje meer.
Wees steeds jezelf in de toekomst

en doe wat je zelf graag zou willen,
dan kom het met wilskracht en moed,
geluk en gezondheid zeker goed…

Geloof in de waarden van het leven:
de zin van je leven, je familie om je heen,
en wat je wilt doen voor iedereen,
zeker wat je graag wil doen in jouw leven,
omdat jou Nico, een “goed hart” is gegeven!

Wij wensen dat jouw dromen
mogen uitkomen

…

9 mei een zonnige dag voor 36 vormelingen.
Na een mooie viering in de kerk werd er thuis verder gefeest!


Na een lekker aperitiefje
werden er belegde broodjes geserveerd
gevolgd door koffie met taart!.

Een foto met doopmeter en -peter
en dan de pakjes of centjes... vindt Nico altijd fijn om te krijgen

 

Iedereen feest mee... dus ook even poseren

 

Tussendoor zelfs een beetje genieten van het zonnetje   
   
 
 
Of even bekomen van al die drukte

  

Om 17.00u werd een heerlijke maaltijd aangeboden
warm of koud met een glaasje wijn...
en als afsluiter lekkere nagerechtjes.

0f dat smaakte hoef ik zeker niet te vertellen!!!



Nico


Van de hele familie

Moeke & Bompa

Ida

45ste Huwelijksverjaardag !


08 mei 1965  -  08 mei 2010
Ida & André

 

In gedachten zie ik 't kerkje weer,
Waar we trouwden, ik vergeet die dag nooit meer.
Daar waar we samen 't bootje namen,
De zon ging schijnen voor jou en mij.

We zijn gaan varen, dat is heel lang gelee.
Toch kreeg ons bootje ook wel eens ruwe zee.
Wij waren beiden niet meer te scheiden,
Verdriet en vreugde ging met ons mee.



De jaren gingen voorbij,
Een mooie tijd voor jou en mij.
We deelden toch alles samen,
Ik ben gelukkig met jou aan m'n zij.

We krijgen al grijze haren,
Wij worden oud maar zonder spijt.
We hebben een koers gevaren,
Waar menig ander ons om benijdt.

 In gedachten zie ik 't kerkje weer,
Waar we trouwden, ik vergeet die dag nooit meer.
Daar waar we samen 't bootje namen,
De zon ging schijnen voor jou en mij.

Ida & André
Op naar het "Gouden Jubileum"

Het huwelijk is geen eindbestemming,
maar een dagreis !

Toon Kortooms

Het mooiste van een reis
is je thuiskomst !

Toon Kortooms

Aan familie, vrienden
maar ook aan alle blogmaatjes

"Vrolijk Paasfeest !"



Ida & André

Niets ter wereld werkt zo aanstekelijk
als lachen en een goed humeur.

Charles Dickens

Voor mijn "Valentijntje"



Ida

Limburgse Veldloopkampioenschap
zondag 7 februari 2010 in Tessenderlo.

Bijna 600 deelnemers van zes tot tachtig jaar
streden in de Looise velden om de provinciale titels en medailles.
Het leverde zoals ieder jaar sportieve gevechten
op het scherp van de snee op.

 

Nico, onze kleinzoon, was er ook bij
zoals je op de foto's kan zien en behaalde...

Zilver



Een Limburgse medaille
is en blijft immers een trofee voor het leven.

Het is en blijft hoe dan ook hartverwarmend
 om te zien hoe kinderen en jongeren zich wekenlang in weer en wind
voorbereiden op hèt Limburgse hoogtepunt van het winterseizoen.

Nico, van harte gefeliciteerd voor je mooie prestatie !!!



Moeke & Bompa

Jesse en zijn klasgenootjes


 

"Sneeuwklassen"  van Jesse en zijn klasgenootjes


"KAPRUN"
08-01  t/m  17-01-2010

Nadat we jullie uit het zicht verloren waren, togen we met goede moed op weg.
In Zolder op de brug zagen we in de verte op de E314 een resem blauwe lichten flikkeren aan de kop van een lange file. Onze eerste omleiding was een feit. Toch bleek het rijden niet al te moeilijk en we vorderden goed.  Na de wissel van chauffeur in Frankfurt nam de sneeuw op de weg steeds meer toe.  We reden soms niet harder dan 50 km per uur.  We bereikten Kaprun pas rond het middaguur in plaats van ’s morgens.

  
   

De dagindeling werd onmiddellijk aangepast: bagage uitladen, kamer op, valiezen uitladen, lekkere macaroni met hesp of met groenten als hartversterker, alle skikledij omgordt en op naar Brundle om de skischoenen aan te passen.
Dat was geen simpel dingetje: eerst voeten meten, dan één skischoen aanpassen, dan met die schoen om een tweede en naar een kleine werkbank om de bindingen van de ski’s op punt te zetten. De bijhorende sticks krijgen en daar een draaghulp van maken zodat we terug op weg kunnen naar de skipiste. 
We zijn in Kaprun met redelijk wat sneeuw en er wacht de eerste grote uitdaging!

     

De eerste ski-les dringt zich op: het is nog op redelijk vlakke grond dat de beginselen
van het skiën worden doorgegeven.
Alle monitoren spreken van prima inzet, prima vorderingen en knappe prestaties, in die mate dat we al een zak vol kaarten voor de skilift hebben aangekocht.
  De algemene opmerkingen bij onze skiërs gaan van “Geweldig!” over “Dat doet pijn aan mijn schenen” tot “Ik geraak nie recht”…
Maar als rond 16.00 uur de piste sluit en de groepen afmarcheren, zie je vooral stralende gezichten: “Dat hebben we goed gedaan vandaag!”  En ze verdienen inderdaad een pluim: de inzet was er, de wil om te leren, de goesting om zo snel mogelijk naar de lift toe te werken.

  

De groetjes werden ingeblikt en Rik (dikke pluim) zal nog veel tijd steken in het monteren. Zoals jullie uitkijken naar de groetjes, zo kijken wij uit naar de postbode ! 

http://www.sneeuwklassen-kaprun.be

Klik op bovenstaande link dan op filmpjes en je kan de groetjes horen van
Jesse en zijn vriendjes op kamer 104


   

We starten  met een heerlijk ontbijt.
Als je de foto’s bekijkt, zie je wat dat betekent !



Natuurlijk nadat het ontbijtbuffet was geplunderd, stapten 87 leerbeluste jongeren
naar de skipiste.
Stappen is wel wat euforisch uitgedrukt bij onze jongens en meisjes: er zijn de routiniers, die al vlot vooruitkomen; er zijn de doorbijters, die niet willen onderdoen en de pijn aan de schenen verbijten; er zijn de schreeuwers die heel Kaprun willen laten horen hoe slecht zo’n skischoenen wel stappen en hoeveel pijn dat doet (deze categorie wint het duidelijk van de anderen) en er zijn de stille lijdzame types, die reeds na 100 meter bij elke stap lijken te krimpen, wiens gezicht per seconde witter of grijzer wordt…
 Deze marteling duurt alles samen zeker 600 meter..!


 

De avondactiviteit: een sportieve strijd tussen de skigroepen!
 In een heel gevarieerd aanbod van proeven (stickspringen, pompen, kikkerestafette, dierengeluiden nadoen,…) wordt gezocht naar een winnende groep, al blijft de Olympische gedachte van het grootste belang. 

  

Uiteindelijk werd groep1 tot winnaar uitgeroepen
en ontvingen ze op hun beurt een kleine beloning. 

 
   

Foto's van de "Griezeltocht"


 

. Terug naar het belangrijkste van de dag: de slalom werd verder gelopen en tot slot van deze editie sneeuwklassen werden nog enkele afdalingen in moordtempo afgewerkt.
Het was veel te snel 15.15 uur: signaal om een laatste maal de pannenkoek onder het achterwerk te plaatsen om zo hogere regionen op te zoeken om de laatste afdaling 2010 te maken: 87 kundige ploegskiërs met moni’s en juffen vormen 1 lange slang!
Eenmaal onder werden de ski’s een laatste maal uitgedaan, werd er een mooi koor gevormd, kwamen alle Kapruners die iets met onze sneeuwklassen te maken hadden, een kijkje nemen, werd er uit volle borst het Kaprunerlied gezongen ter ere van de skipiste en ons verblijf hier

 

Iedere dappere ploegskiër werd beloond met een medaille.
De snelste drie van de slalom hielden er brons, zilver en goud aan over.
Er werd nog even dank u gezegd met een (heel) kleine attentie voor de juffen en meesters, voor Rudi, voor Betty en Jefke, voor de monitoren met een speciale vermelding voor Carla, de organisatrice van de avondanimaties. Veel te vroeg was het bedtijd! Toch houden we ons aan de afgesproken uren en onder de stille afscheidstonen van DJ Yves gaan we een laatste maal slapen onder de Kapruner Himmel!


Zoals na elke fuif (tot 22.00 uur) het geval is, gingen de oogleden de volgende
morgen iets minder vlot open. Tenminste bij de jongens; ’t schijnt dat de dames al enige tijd lagen te praten over hun al dan niet veroverde harten…
En nogmaals, de wet op de privacy verbiedt ons elke vorm van commentaar !
(dus ook hiervan geen foto's)

Nog net op tijd komt een grote doos toe met al de brieven. 
Dus voor we de bus opstapten werd nog eventjes de post uitgedeeld.


Samen met de grote meerderheid van de kinderen moet ik zeggen:
” Waren we toch maar ingesneeuwd ! We willen nog niet naar huis !”
Natuurlijk zal het morgen niet snel genoeg kunnen gaan,
 maar de laatste avond was er niets van te merken.
Tot …

(Teksten uit de verslagen voor het thuisfront)