Aan de wandel met ‘de week’: het stuwmeer van Relleu

 

 
Het voormalige stuwmeer van Relleu is een verborgen en vrij onbekend plekje waar het door de absolute rust en het aparte landschap fijn wandelen is.
 

Bovendien ligt achter de oude stuwdam een spectaculaire kloof en kunt u, na een fik­se klim, ook genieten van schitterende uitzichten.
 
Praktische informatie
 
Duur: 1uur of 3,5 uur, twee opties
 
Moeilijkheidsgraad: Eenvoudig tot middel
 
Beginpunt: U kunt Relleu bereiken door vanaf de AP-70 de afslag Villajoyosa te nemen of van de N-332 de afslag Sella. U neemt de CV-770 richting Sella en slaat na het passeren van het dorp Orcheta linksaf richting?Relleu. Als u in El Campello of zui­delijker woont, kunt u ook ten noorden van El Campello de weg naar Aigües ne­men en na het passeren van deze plaats de prachtige A-181 naar Relleu nemen. In het eerste geval nadert u Relleu aan de zuidoostkant en aan de rand van het dorp slaat u schuin linksaf alsof u om het dorp heenrijdt. Na enkele honderden meters gaat er een weg scherp linksaf met een geel bordje ‘Pantano d’Amadorio’. Deze weg neemt u. Komende uit Aigües neemt u aan de rand van Relleu een weg scherp rechtsaf waar ‘Circunvalación’ staat. Deze volgt u tot u smalle asfaltweg bereikt die rechtsaf gaat en waar het genoemde gele bord staat. U volgt de smalle asfaltweg gedurende 2,5 km en ziet dat er net na een scherpe bocht naar rechts linksaf een grindweg afslaat. Op de hoek staat een informatiebordje. U slaat de grindweg in en parkeert aan de rechterkant van de weg. Tip: Omdat er veel gejaagd wordt, is het verstandig dit gebied tot 6 december niet op zondag te betreden.
 
Wandeling
 
U loopt het brede grindpad op en houdt rechts aan bij de V-splitsing die al snel volgt. U loopt langs een groepje loofbomen die hersft­kleuren hebben en merkt dat het pad door de regen van de afgelopen week op een paar plekken wat drassig is. U negeert een paar grindwegen die linksaf lopen en volgt het doorgaande pad. Links van u loopt de vroegere rivier. De aanwezigheid van water is merkbaar door rietpluimen in het landschap.
 
Na ruim tien minuten maakt het pad een bocht naar rechts en u komt in een bijzonder landschap. Als u goed om u heenkijkt zult u merken dat u in het voormalige stuwmeer loopt. Op de grond groeien nu lage planten waar een smal maar duidelijk zichtbaar pad doorheen voert. U houdt een beetje rechts aan en komt op een verhoging in het stuwmeer uit. Op een open plek slaat u linksaf en loopt naar de enige hoge boom die hier staat en buigt dan rechtsaf naar een smal rotspad. Aan uw linkerhand ziet u een huisje en een muur liggen.

 

Dit is de dam van het voormalige stuwmeer van Amadorio, een stuwmeer dat in de achttiende eeuw werd aangelegd maar halverwege de twintigste eeuw werd vervangen door het bij Villa­joyosa gelegen Amadorio-stuwmeer. Het rotspad splitst zich en u kiest de linkerarm en loopt over een rotsmuurtje in de richting van de dam. Vlak voor de dam daalt u af naar de bodem van het stuwmeer en u loopt naar de dam toe. U kunt onder een boog in de muur doorlopen en de dam aan de linkerkant be­klimmen, dat zijn slechts een paar stappen. Eenmaal boven krijgt u een grote verrassing, aan de andere kant ligt namelijk een indrukwekkende en heel diepe kloof. Hier kunt u zien dat de stuwdam dertig meter hoog is!
 
Als u dit fascinerende uitzicht een poosje hebt bewonderd, kunt u kiezen uit twee op­ties: u keert om en loopt door het stuwmeer weer terug naar de auto. Óf u knoopt er nog een wandeling van 2,5 uur aan vast, die niet moeilijk is maar wel behoorlijk steil omhoog gaat. De beloning is een schitterend uitzicht op de kust en de bergwereld.
 
In het laatste geval loopt u over de dam heen en neemt het pad dat hier door een struik heen loopt naar de traptreden die aan de rechterkant van de dam omhoog lopen. Beklim deze treden voorzichtig, ze bevinden zich niet alle in even goede staat en ze zijn steil.
 
Boven aangekomen ziet u dat er een smal paadje verder de heuvel oploopt. U volgt dit pad en moet even later een paar meter omlaag. Dit wordt vereenvoudigd door enkele in de rots uitgehouwen traptreden. Onze route gaat verder rechtsaf omhoog maar u kunt eerst nog een paar passen rechtdoorlopen om naar een tweede, veel kleinere dam te kijken die een zijtak van de kloof afsluit. De route gaat, zoals gezegd, verder omhoog en u loopt over de kam van de lage heuvel die hier naast het stuwmeer ligt en van waaraf nu u, terugkijkend, een prachtig uitzicht over het droge stuwmeer heeft. Na vijf minuten gaat het smalle rotspad over in een breder grindpad. Er volgt al snel een V-splitsing waar u het linkerpad kiest. Het pad gaat nu op en neer en maakt veel bochten. Het loopt door een mooi landschap met veel dennenbomen en rozemarijn. Het is ook een populair jachtgebied en als u goed oplet ziet u bij een stilstaand watertje tussen de rotsen enkele hekjes opgesteld die dienen om zich achter te verschuilen.
 
U passeert aan de linkerkant van de weg een oude, ronde put en even later nog een jacht­hut. Kort daarna passeert u weer een V-splitsing en opnieuw neemt u het linkerpad. Het pad gaat nu steeds steiler omhoog en na een vermoeiende klim van twintig minuten bereikt u een T-splitsing van grindwegen. U slaat hier linksaf en begint aan een nieuwe klim. Vergeet niet af en toe achterom te kij­ken en te genieten van het uitzicht op het dorp Relleu met haar (weliswaar minder fraaie) nieuwbouwwijken en vooral op de met dennen begroeide heuvels.
 
Het steilste stuk is tot het laatst bewaard en na opnieuw twintig minuten klimmen komt u op het hoogste punt. Op een open plek met een splitsing ligt de berg Puig Campana vlak voor u. U slaat linksaf en loopt nog tien mi­nuten over een glooiend pad dat over de bergkam Sierra de Pantano loopt. Aan het einde van dit pad heeft u een onvergetelijk uitzicht over de kust bij Villajoyosa, het stuwmeer Amadorio, Sella, de Puig Cam­pana en de Sierra de Aitana. De vermoeiende klim is zo toch de moeite waard geweest en het is een ideale plek voor een lange pauze.
 
U daalt via dezelfde weg weer af. Let bij de steile stukjes goed op want het grind kan zorgen voor gevaarlijke schuivers. Vlak voordat u de trappen bij het stuwmeer bereikt, kunt u ook schuin linksaf slaan en via een smal pad terugkeren naar het droge stuwmeer.?Op die manier vermijdt u de traptreden die in de diepte kijkend misschien een beetje eng zijn.
 
Door: Bea Lutje Schipholt

De herfst met al zijn kleurenpracht maakt het einde van de zomer draaglijk. De bladeren strijden om de mooiste tint net voor ze gedoemd zijn naar beneden te dwarrelen. Een heerlijke tijd voor 'leaf-peeping' zoals Amerikanen het noemen. Wij hebben er niet echt een term voor, laten we het maar omschrijven als een heerlijke boswandeling die je onderdompelt in de meest tot de verbeelding sprekende schakeringen van rood, geel en bruin.

Uiteraard kan je in België of juist over de grens net zo goed genieten van de herfstkleuren, zoek je het toch liever wat verder weg, dan zijn dit de uitgelezen plaatsen:


1. NEW ENGELAND

De bekendste plaats voor 'leaf-peeping' is ongetwijfeld New England, een streek in het Noordoosten van de Verenigde Staten die Maine, New Hampshire, Connecticut, Vermont, Rhode Island en Massachusetts omvat. Voor de beroemde 'Indian Summer' reis je best eind oktober, begin november naar daar.

2. LAKE DISTRICT

Het is moeilijk om je een mooiere plaats voor te stellen dan het Lake District in Engeland tijdens een zonnige herfstdag. De kleurenpracht wordt er gereflecteerd door de vele meren die het gebied rijk is. Een aanrader voor een weekje ontstressen!

3. BEIERSE ALPEN

In de winter is het excellent skiën in de Beierse Alpen in Duitsland maar vooraleer de eerste sneeuwvlokken vallen, biedt deze regio spectaculaire landschappen gehuld in schitterende herfsttinten. Je geraakt er gewoonweg niet op uitgekeken.

4. CANADA

Over de grens met New England heeft ook Canada heel wat kleurenpracht te bieden. Je hebt de schitterend getooide bossen maar voor het uitkiezen in Nova Scotia, Ontario, Quebec en New Brunswick. 

(Bron:HLN.be)

 Gids voor de Wadden: wandelen, fietsen en uitwaaien

  Unesco zette de Waddenzee op zijn Werelderfgoedlijst. En dat is niet onterecht. Naast uitwaaien en wandelen, vogels en zeehonden spotten, kan je er vooral heel goed fietsen. Wij doorkuisten drie van de vijf Nederlandse Waddeneilanden op twee wielen.

TEXEL: Natuurzorg in EcoMare
In Den Helder neem je de boot en 20 minuten later sta je al op Texel, het grootste van de Waddeneilanden én heel erg de moeite. Vogelliefhebbers komen hier uitgebreid aan hun trekken: meer dan driehonderd soorten leggen er hun eieren en maken hun nesten in de duinen of bij de zoetwaterplassen. Ook om te fietsen heeft het eiland meer dan genoeg te bieden. Onze uitvalsbasis is het centraal gelegen Den Burg. Onderweg komen we massa?s schapen tegen. Er zitten er op het eiland niet minder dan 16.000 die elk jaar zorgen voor zo?n 20.000 lammetjes.

Onze fietstocht brengt ons in De Koog voor een bezoek aan EcoMare. Je bent er gemakkelijk een halve dag zoet, want er worden niet enkel natuuractiviteiten en wandelingen georganiseerd, maar ook vogels opgevangen. Verder is er een zeeaquarium en - misschien wel het allerleukste - zijn er zeehondenbassins. Alle dieren worden er hier bovenop geholpen en in de Waddenzee losgelaten.

AMELAND: Uitwaaien in de natuur
Ameland bereik je met de overzetboot die er vanuit Holwerd ongeveer 45 minuten over doet om op dit veel kleinere eiland aan te komen. Wat meteen opvalt, is de vuurtoren, een van de hoogste van Nederland, uit 1880. Vanaf de top - die je bereikt na een stevige beklimming van 236 treden - heb je een mooi uitzicht op het eiland. In het nabijgelegen dorp Hollum is het reddingsmuseum Abraham Fock een bezoekje waard. Je ziet er hoe de oude paardenreddingsboot dienstdeed en je leert er heel wat over het reddingswezen. In dit meest westelijke dorp staat ook het oudste huis van het eiland, uit 1615, en op het kerkhof zijn allerlei grafstenen met een uitgehakte vissersboot te zien. Voor de liefhebbers is een bezoek aan Kaasboerderij Ameland niet te versmaden.

In het volgende dorp, Ballum, zijn eveneens heel wat mooie oude huizen te zien. Je moet er zeker eens binnengaan bij Eetcafé De Boerderij,dat wel een heel speciale toog heeft... Om de hoek kan je een Nobeltje gaan drinken, dé Amelander likeur.

Nes is het meest levendige van de vier Amelandse dorpen en is bovendien centraal gelegen. Het Natuurmuseum in Nes is een must: je ziet er onder meer het geraamte van een potvis en allerlei opgezette vogels die op het eiland voorkomen. In Nes zijn eveneens heel wat gezellige terrasjes en winkels. We huren een fiets en rijden in de richting van het meest oostelijk gelegen dorp, Buren, maar onze eindbestemming is het Oerd, een natuurreservaat waar een grote meeuwenkolonie zit. Je kan er uitwaaien en tegelijk ook allerlei dieren spotten. 

TERSCHELLING: Op zoek naar zeehonden
Na een rustige vaart van ongeveer 2 uur 15 minuten vanaf Harlingen komen we aan op Terschelling, na Texel het tweede grootste eiland. Wij stappen aan boord van de boot de IJmond op zoek naar zeehonden. Bij eb ligt een hele kolonie op een zandbak te rusten en te zonnen, sommige zijn op zoek naar vis. We hebben geluk dat er nu ook kleintjes te zien zijn, die altijd in de zomer geboren worden.
Vanuit hoofdplaats West-Terschelling, vooral bekend om de vuurtoren die de naam 'Brandaris' draagt, fietsen we oostwaarts om de rest van het eiland te ontdekken. Op Terschelling zijn er niet minder dan 30 km aan stranden en 70 km fietspaden. Een ervan leidt naar het dorp Formerum waar we het bijzondere Wrakkenmuseum bezoeken. Er liggen duizenden objecten van jutters en uit scheepswrakken.

Verderdoor in Hoorn is een stop bij Hans Ditzel een aanrader: hij rookt op ambachtelijke wijze, nog op dezelfde manier als zijn overgrootvader, paling, makreel en zalm in houten kisten. Een andere lekkernij waarvoor het eiland bekend is, is de veenbes, of de cranberry. Op de terugweg fietsen we langs het dorpje Midsland, zonder twijfel het gezelligste van het eiland, met zijn mooie straatjes, witte huizen en zonnige terrassen.

Praktisch
De Waddeneilanden zijn vlot bereikbaar. . Meestal vertrekt de overzetboot op het vasteland naar een enkel eiland. De eigen auto mag men meenemen op Texel, Ameland en Terschelling.

Texel is het eiland dat het dichtst bij het vasteland is gelegen. De overtocht vanuit Den Helder duurt ongeveer 20 minuten. . Meer info op www.teso.nl.

De boten naar Ameland vertrekken vanaf Holwerd. De overtocht naar Ameland duurt slechts 45 minuten.  Info en reservaties op www.wpd.nl.

De boot naar Terschelling (en ook het eiland Vlieland) vertrekt vanuit Harlingen. Een gewone boot doet er ongeveer 2 uur over, zowel voor Vlieland als voor Terschelling). Er zijn ook sneldiensten die je in ongeveer 45 minuten naar een van de twee eilanden brengen. Alle info op www.rederij-doeksen.nl

Info: www.holland.com of 02/534 04 10. Specifieke info op www.texel.net, www.vvvameland.nl en www.vvvterschelling.nl

(Bron: HLN.be) 

Tien meest iconische skylines

Er gaat niets boven het werpen van bewonderende blikken op de skyline van een wereldstad vanuit het vliegtuigraam op het moment dat de landing is ingezet. Cheapflights.com pikte er de meest impressionante voor ons uit. Kortom ziehier tien iconische skylines waar toeristen terecht mee dwepen.