Eva van de Velde vertelt op woensdag 30 oktober over haar tocht naar Santiago de Compostela. Een vertelling over ontmoeting en vertrouwen.

Klik op de afbeelding.

Twee van oorsprong Braziliaanse zussen namen ook deel aan de viering met de paus. 

'I would like to thank you for the opportunity to be with you all day today and to be able to live the experience of being so close to the pope. I felt very emotional when I saw my sister moved by the pope’s homily, especially because she is not catholic and it was through the church of Retie that this became possible. I am truly grateful for everything I experienced today at holy mass.

Rosanna Dultra Kulevicz'

Joniston Kansu nam deel aan het jongerenprogramma ‘Hope Happening’. 

'De Hope Happening begon met een mini-pelgrimstocht door Brussel. Samen met onze begeleidster Lena deden wij de 7,5 km-lange wandeling. Er waren tal van tussenstops, waarop we telkens een vraag uit het tochtboekje konden beantwoorden.

De wandeling eindigde op de Heizel, waar we ook zouden overnachten. We konden er alleen binnen na een strenge veiligheidscontrole. We rolden onze slaapmatjes uit en ik deed een dutje.

Toen ik wakker werd, waren de workshops al begonnen en stonden er tal van eetkraampjes. Er waren ook verschillende zalen waar live muziek werd gespeeld. Ik ging eerst eten en dan de workshops bezoeken. Rond 20:45 u. kwam de paus een kort bezoek brengen. Wij waren toen al een half uur aan het repeteren om voor de paus te zingen.

De volgende dag gingen we naar het stadion voor de grote eucharistieviering met de paus. De viering werd heel groots en vol blijdschap gevierd door ons, en door alle andere mensen die naar de paus kwamen kijken.

Samenkomen met zoveel jongeren die gelovig zijn, was voor mij het hoogtepunt.'

Joniston Kansu

Aartsbisschop Terlinden:

'De boodschap van de paus is de vreugde en de barmhartigheid van het evangelie. Dat gaat samen met levende gemeenschappen. We kunnen dat toepassen in onze samenleving en ons land. We worden een missionaire kerk, dat maakt een groot verschil. We doen dat samen. De vreugde van onze gelovigen is een mooie getuigenis. Wat doen we nu met deze ervaring? De komende weken gaan we dat moeten bekijken.’

Een aantal mensen uit Retie en Dessel nam in Brussel deel aan het pausbezoek. Parochieassistente Caroline Decanniere schreef voor het parochieblad (dat binnenkort verschijnt) en verslag en liet ook enkele deelnemers aan het woord.

Op dit blog vandaag verslag en indrukken van Caroline. Andere getuigenissen volgen.

' In het weekend van 28 en 29 sep tember was ik, samen met vele anderen, ‘hoopvol onderweg’. En dat mag je letterlijk nemen: om 6 uur ’s morgens stapten we hoopvol op de bus, die ons naar Brussel en naar de paus bracht. Zaterdag ontmoetten we, samen met 3500 collega’s, de paus in de basiliek van Koekelberg. Zondag reden 13 parochianen naar de eucharistieviering in het Koning Boudewijnstadion.

Het werd een intens weekend. Eén moment blijft mij bij: bij het begin van de bijeenkomst op zaterdag geven 2 kinderen van een jaar of zeven, bloemen af aan de paus. Eén van hen is zichtbaar blij dat de paus, die in een rolstoel zit, hen op ooghoogte aankijkt en aanspreekt. Hierop re ageert de paus: ‘Volwassenen mogen nooit neerkijken op kinderen, behalve om hen op te tillen.’

Wat me ook opviel, was de diversiteit aan mensen die de eucharistie vierden. Van de 13 mensen die vanuit onze pastorale eenheid deelnamen, waren er 6 Vlamingen, 2 Brazilianen, 4 mensen uit Sri Lanka en onze pater David uit India. Vier van onze jongeren namen deel aan het jongerenprogramma. Van de 40.000 mensen in het stadion, waren de Vlamingen zeker niet in de meerderheid. Er waren Belgische vlaggen, maar ook Franse, Nederlandse, Braziliaanse, Portugese … De viering was voornamelijk in het Frans en in het Nederlands, maar ook Duits, Italiaans, Engels en Spaans kwamen aan bod. Het deed me beseffen: onze kerk zal multicultureel zijn, of ze zal niet zijn

Bisschop Aerts van Brugge:

'‘Een Kerk is geen eenmanszaak, maar een volk. Eén christen alleen is er géén. En in die openheid naar de andere, eigen aan het geloof, ligt een bevrijdende kracht.'