Hans Kruppa

MAVAAL (Maria-Valentine-Aldegonde)

ik ben maar een stofje in de lucht...
niet beroemd of berucht...
een hoopje gevoelens...
een bergje gedachten...
een stukje leven...
een beetje verstand....



|
“While I kept my heart to myself, I never had a single morning of anguish or a single night of insomnia. Since I fell in love, my life has been a sequence of anguish, losses, confusion. I think that God, by using love, managed to hide hell in the middle of Paradise” |



De veilige muur rond mijn hart
was tegen jou niet bestand
ook al wilde ik echt niets voelen
het gevoel won van mijn verstand.
Ik voelde de vlinders in mijn buik
het gevoel dat ik zo had gemist
maar hoe kon ik toen al weten
dat ik me zo had vergist.
De muur is weer hoger dan ooit
en ik weet weer wat ik zo mis
voel weer een machteloos gevoel
van verliefdheid die niet wederzijds is.
|
wil ik het liefst naar Roe, al is het ook gezellig zo, een Poeh is maar en Poeh, al is het ook een heel dikke. Er is geen jij, alleen maar ikke, ik: Poeh de Beer, die ene dikke, wat ik ook zeg of doe….. |
|
Smile because it happened… |
|
Today my prayer consisted in simply going to my heart and re-membering all the folks I've stored there. It is not cold storage. It is a quite warm and tender place.
Hessoe we zullen je nooit vergeten…. |

Op zondag 1 februari gaan we spinnen voor het goede doel…
ikke ben om 13.00 aan de beurt...


't Is goed in 't eigen hert te kijken
Nog even vóór het slapen gaan
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan;
Of ik geen ogen heb doen schreien,
Geen weemoed op een wezen lei;
Of ik aan liefdeloze mensen
Een woordeke van liefde zei.
En vind ik in het huis mijns herten,
Dat ik één droefenis genas,
Dat ik mijn armen heb gewonden
Rondom één hoofd dat eenzaam was,
Dan voel ik, op mijn jonge lippen,
Die goedheid lijk een avond-zoen.
't Is goed in 't eigen hert te kijken
En zó z'n ogen toe te doen.
Alice Nahon
(1896-1933)
"Op zachte Vooizekens" - 1921


Winter
Winter. Je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.
En toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zo lang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.
Zolang er sneeuw is, is er hoop.
Herman de Coninck


Bijna volmaakt, als door de hand van God geraakt
Kijkt hij het hele leven aan, met vaste greep op zijn bestaan
Wijl hij van zelfvertrouwen blaakt
Het gaat hem goed, hij scoort in alles wat hij doet
Hij imponeert door zijn betoog, hij spreekt… maar in een monoloog
Hij zegt aan anderen hoe het moet
Zijn wil is wet, op het kantoor maar ook in bed
Al is hij niet direct Gods zoon, dan is hij minstens toch een kloon
Die op de wereld is gezet……
Bijna perfect, als was hij door God zelf verwekt
Is hij van alle markten thuis, kent hij het spel van kat en muis
Houdt hij de potjes toegedekt
Hij is geniaal, een visionair op wereldschaal…
Enz….


Het levenslabyrint
Het leven is een voortdurend gaan
in het labyrint
Het is aan de poort van je leven staan
en luisteren naar je hart
Wie ben ik?
Het nodigt je uit op weg te gaan
op zoek te gaan naar je middelpunt
wel of niet aan te komen
te wenden en om te keren op je eigen weg
volgens jouw levensboek
en met jouw tochtgenoten
Welk is mijn weg?
Wie is mijn tochtgenoot?
Het is aankomen en weer op weg gaan
om uiteindelijk in je Midden
thuis te komen
Waar en wie is mijn thuis?
En weer te verlaten
zich moeten wenden en omkeren
en altijd weer verder gaan

tekening van: Sylvia