ik ben maar een stofje in de lucht... 
niet beroemd of berucht... 
een hoopje gevoelens... 
een bergje gedachten... 
een stukje leven... 
een beetje verstand....
OUD...
Natuurlijk is het feit van mijn lichamelijke aftakeling niet onopgemerkt gebleven…
Als bij het begin van de dag het rechterbeen vanuit het warme slaaphol naar buiten wordt gestuurd, dan zie ik daar iets dat onloochenbaar een been is dat, laat ik het zo zeggen, zijn beste tijd heeft gehad…
Met het linker is het al niet veel beter… net zoals de rest van wat er vervolgens vanonder het dekbed tevoorschijn wordt gebracht….het is oud…ja…ik weet het…
Maar mijn kennis staat bij het gevoel daarbinnen voor een gesloten deur…
Ik kijk naar mijn lijf, ik kan er niet omheen…kijk met verbazing soms… met ergernis vaak… maar meestal met een aan liefde grenzend mededogen…
Goed lijf…braaf lijf…niet lichamelijk-correct lijf…het heeft zo zijn best gedaan..
Mijn twee kinderen gedragen…
Het heeft aanslagen als ziekten en verwondingen overleefd en zichzelf daarvan geheeld…
Het heeft geleden en genoten…en anderen laten genieten…
Hoe zou ik het wagen na al die jaren er kritiek op te hebben… of.. erger nog.. correcties erop aan te laten brengen…
Om de bewijzen van dat intense leven te laten verdwijnen…?
In die rimpels, verzakkingen en kreukels, die staalkaart van ervaringen te laten snijden om het anders te laten schijnen dan het is…?
Dit ben ik toch…zo ben ik geworden dus….
Ik kijk met gelijke delen verbazing, ergernis, mededogen en liefde naar mijn niet langer correcte lijf en naarmate ik langer en kritiekloos kan kijken, besef ik dat ik me zo energiek en jeugdig kan voelen en gedragen als ik wil, maar dat ik er niet onderuit kan….: Ik ben oud…!!!
