stilte

Dat zonder jou nog een lente bestaat

met ooievaars en met bloemen,

dat er een meidoorn in bruidstooi staat,

is zonder meer tactloos te noemen.

En wat is het nut van een lindenlaan,

als wij er samen niet langs kunnen gaan?

Langs alle heggetjes bloeit wilde roos

nutteloos, zinneloos.

De wereld is wonderlijk leeg zonder jou.

Er staat maar zo weinig meer in.

De hemel is aldoor zo hinderlijk blauw.

Waarom? Wat heeft het voor zin?

De merel zit zachtjes te zingen in ‘t groen.

Voor mij hoeft ie heus zo z’n best niet te doen.

De wereld kon vol van geluk zijn, maar nou:

leeg, zonder jou.

Vanmorgen 20 km gelopen…!!!

Namiddag met mijn eigen Mama op stap…

Vanavond met mijn dochters uit eten geweest…

En nu zit ik met een glaasje wijn na te genieten van een fijne dag…

DRAGON

Right in the heart of an ancient

forest lies a cave which holds

immeasurable riches of the Earth.

The cave is guarded by a dragon!

It will do no harm and is generous

to the one who finds the way to

the hidden treasure. But the Dragon

is sly and will not tell that the

glitter of gold is deceitful and

misleading. Its true value is

knowledge and wisdom!

Lotte,

klein meisje,

zo vol vertrouwen nog,

slapend op mijn buik…

sluiten wij de wereld buiten…

Elke morgen sta ik op…

rits mijn gedachten dicht…

plak een smile op mijn gezicht…

en probeer een beetje orde te scheppen…

in de puinhoop van mijn leven…

I had a roof over my head

Had shoes on my feet

Yeah sure I was fed

But no one was there when I was in need...

So who am I now?

I'm gonna live, I'm gonna survive

Don't want the world to pass me by

I'm gonna dream, I ain't gonna die thinking my life was just a lie

I wanna give, I'm ready to try, willing to lay it on the line

I want to be loved

I want to be!

Natuurlijk is het feit van mijn lichamelijke aftakeling niet onopgemerkt gebleven…

Als bij het begin van de dag het rechterbeen vanuit het warme slaaphol naar buiten wordt gestuurd, dan zie ik daar iets dat onloochenbaar een been is dat, laat ik het zo zeggen, zijn beste tijd heeft gehad…

Met het linker is het al niet veel beter… net zoals de rest van wat er vervolgens vanonder het dekbed tevoorschijn wordt gebracht….het is oud…ja…ik weet het…

Maar mijn kennis staat bij het gevoel daarbinnen voor een gesloten deur…

Ik kijk naar mijn lijf, ik kan er niet omheen…kijk met verbazing soms… met ergernis vaak… maar meestal met een aan liefde grenzend mededogen…

Goed lijf…braaf lijf…niet lichamelijk-correct lijf…het heeft zo zijn best gedaan..

Mijn twee kinderen gedragen…

Het heeft aanslagen als ziekten en verwondingen overleefd en zichzelf daarvan geheeld…

Het heeft geleden en genoten…en anderen laten genieten…

Hoe zou ik het wagen na al die jaren er kritiek op te hebben… of.. erger nog.. correcties erop aan te laten brengen…

Om de bewijzen van dat intense leven te laten verdwijnen…?

In die rimpels, verzakkingen en kreukels, die staalkaart van ervaringen te laten snijden om het anders te laten schijnen dan het is…?

Dit ben ik toch…zo ben ik geworden dus….

Ik kijk met gelijke delen verbazing, ergernis, mededogen en liefde naar mijn niet langer correcte lijf en naarmate ik langer en kritiekloos kan kijken, besef ik dat ik me zo energiek en jeugdig kan voelen en gedragen als ik wil, maar dat ik er niet onderuit kan….:   Ik ben oud…!!!

Vandaag een brief van de pensioendienst in mijn bus…

Mijn pensioenraming…

Je zou voor minder depressief worden…

80.73euro per maand mag ik verwachten…

En vanaf nu ben ik dus officieel oud… deju toch…

Heen en weer, en door elkaar

En allemaal zoveel woorden

Wat drijft me dan? Waar gaat het om?

Waar zoek ik naar?

Halverwege, het wordt gezegd

Ik dacht dat ik het hoorde

En gaat het dan van nu af aan

Gewoon bergaf?

Wil ik zweven, wil ik vliegen?

Wil ik dromen, word ik groot.

Word ik altijd nog maar beter?

Of is ouder worden 'dood'?

Ik vergeet soms dat er tijd is

En wil eeuwig blijven staan

Op een vlot van lekker leven

En 'nog heel veel jaren gaan'

Want het stuurt me naar de hemel

Als ik adem, als ik leef

Ik kan eindeloos genieten

Als ik 'afscheid' maar vergeet

Maar ik ben hier nu gekomen

Op een punt van niet meer terug

Waar de tijd wel zal beslissen

Of het trager gaat, of vlug

Ouder worden, zonder spijt

Met veel herinneringen

Daar gaat het om, daar zoek ik naar

Daar leef ik voor

Klinkt wel mooi en geloofwaardig,

Maar wat zal ik zingen?

Ik twijfel nog, ik weet het niet

Gelukkig maar!

Blijf ik heel mijn leven denken

Aan 'wat later komt is ver'

Zit ik eindeloos te staren

Naar een fonkelende ster

Word ik ooit nog wel eens wijzer

Of is dat niet van belang

Al dat vragen zonder antwoord

Maakt dit kleine meisje bang

Ik wil zweven, ik wil vliegen

Ik wil dromen, ik word groot

Ik word altijd nog maar beter

Ouder worden is niet dood

Ik vergeet nog dat er tijd is

En wil eeuwig blijven staan

Op dat vlot van lekker leven

En nog heel veel jaren - gaan.

glimlachen…

luisteren…

genieten van zon en omgeving…

van lekker eten…

bier en wijn…

life can be so simple if you don’t expect anything…

Sois belle et tais-toi

Zit stil en glimlach…

Breathing in, I calm my body.

Breathing out, I smile.

Dwelling in the present moment

I know this is a wonderful moment.

The show must go on
Inside my heart is breaking
My make-up may be flaking
But my smile still stays on

Whatever happens, I'll leave it all to chance
Another heartache, another failed romance
On and on,
does anybody know what we are living for ?
I guess I'm learning....

Laat de danser

en de dans

één worden…

als een dief in de nacht

besluipt onbespreekbaar verdriet me

net als ik het niet verwacht

ongekend eenzaam

huil ik mijn ogen roder rood

roep ik vertwijfeld je naam

en ik weet het, echt

ik ben niet alleen

maar alleen voel ik mij in dit gevecht

moet het zo gaan, moet dat

alles gegeven, altijd door blijven knokken

maar voor wat, voor wat

bang dat het doek valt ben ik niet

ik weet wat mij daarachter wacht

maar dit leven doet mij nu zo'n verdriet

is er iemand die dat snapt?

wie roept ooit mijn naam?

wie lijmt het als het in mij knapt?

ik wil niet klagen

ik zal blijven vechten, ik weet waarvoor

ik zal de zwaarste lasten dragen

toch verlang ik heel stil

naar troost, naar begrip

naar iemand die mij wiegen wil

even alles over te geven

klein te zijn als een kind

even niet te hoeven, maar even...

alleen maar ademen, in en uit

niets voelen, niets denken

alleen maar stilte, geen enkel geluid

ik wil niet zinken in dit drijfzand

met opgeheven hoofd zal ik mijn pad aflopen

maar, asjeblieft, pak af en toe mijn hand....

ik kan een poort voor je opendoen…

er doorheengaan moet je zelf…

Van lieverlede ga ik wel begrijpen

waar ik mij ruimer opstel

en het hart al minnende gaat rijpen,

dat ik, als ik mijn liefden tel

wel nader tot de mens kan treden,

maar zij niet delen in mijn lot.

Ik kies dit in een koele vrede.

Ik min haar zeer, maar weet tot slot

alleen te zijn, van lieverlede.

Alles wat je doet om je pijn en je lijden te willen verlichten, op te lossen, vermijden of overstijgen, voedt die pijn en dat lijden…

Je maakt het verhaal steeds groter, waardoor het alleen maar zwaarder en beangstigender wordt…

De rare paradox is dat ons werkelijke verlangen in feite is om vrij te worden van al dat verlangen…

We willen deep down maar één ding: verlost zijn van het zoeken en eindelijk thuiskomen… Het zoeken creëert in veel gevallen precies het tegenovergestelde van wat we nastreven…

Het streven naar zingeving maakt ons leven zinloos…

Het zoeken naar een doel creëert doelloosheid….

Het is ons streven naar ‘meer’ dat klaarblijkelijk het volstrekt duidelijke verduistert:
het moment van nu – en alles wat zich daarin aandient – is het enige wat er is…

Het is de zoektocht naar verlichting die ons in duisternis hult…..

Prachtige dag, bubbels, wandelen, bloesems, fijne gids, nog bubbels, wijndegustatie, kaastafel, en nog meer wijn, filmpje kijken, taart eten… en vooral heel veel herinneringen ophalen… een dag met een ster…