breekbaar

de nacht ontwaakte sereen
bij het ondergaan der zon
er was een klein sterven
waar het duister begon
in het oosten groeide schemer
oplichtend in de laatste straal
een late vogel wiekte zwart
in de groen-oranje hemelzaal
 
altijd ben ik onderweg
op zoek naar mijn paradijs
waar ik eindelijk zal rusten
in lazuur en parelgrijs
zoete melodieën weerklinken
als ik lig onder het baldakijn
tot slaap zich over mij ontfermt
mijn droom zal lieftallig zijn

en als alle woorden zijn gebruikt
er niets meer te schrijven lijkt
zal ik nog deze woorden zingen:
ik hou van jou
 
ik hou van jou
wil dat herhalen tot vervelens toe
ik hou van jou
word het houden van jou niet moe
ik hou van jou, hou van jou
 
van jou!

tonen als fonkelende druppels
op een door de zon verwarmde huid
verzamelen tot straaltjes melodie
die traag dan wel vlug verder glijden
tot in een marsbeekje
of een meer van symfonie
 
evenals water levengevend is
les ik mijn dorst aan de muziek
slurp behaaglijk van een liedje
-we'll drink a cup of kindness yet-
wil mij doordrenken met haar passie
of mij laven aan een rêverie
 
en ik zal juichend zingen
magische spreuken neuriën
volledig betoverd fluiten
te gekke klanken uiten
ondergedompeld in het bad
van geluid... en stilte

er is nog deze gedachte:
dat alles begint en eindigt met liefde
niet met werken
met plicht
met moeten
met zo hoort het
met dit kan niet
maar met liefde alleen
 
daarin krijgt de wereld glans
vindt een lach zijn weg
worden ogen warm
is er plaats voor begrip en mededogen
voor werken, plicht, moeten, zo hoort het...
 
wat kan er veel als er liefde is

de wereld ziet er anders uit
wanneer ik door andere ogen kijk
zij zijn het prisma
waardoor licht in kleur verandert
zij kristalleren ook
mijn voelen en mijn denken
hebben niet de mensen
maar mijn kijk op hen veranderd

opnieuw een nacht vol stilte
seconden glippen door mijn vingers
rijgen zich aaneen tot ketting van tijd
bezet met de steentjes der herinnering
 
door het hart gesmeed
uit de zeldzaam edele metalen
van toekomst, heden en verleden
een eigen-aan-de-eeuwigheid keten
 
hij wordt elke dag wat langer
heeft zich om ons gewonden
en verbindt wat gisteren was
met wat morgen brengen zal
 
tussen deze kralen leven wij
in het overweldigende nu

het gevecht van iedere dag
laat ik mij gaan of ben ik sterk?
kan mijn geest de kracht opbrengen
te strijden tegen de enige vijand
die ik heb: mijzelf?
 
die macht immers heeft geen ander:
bepalen wat ik doe, wie ik ben, hoe ik denk
ongeacht hoe mensen daarop reageren
de vraag is slechts of ikzelf
ermee in vrede leven kan

Soms zit er een lied in mij gevangen
Waarmee ik iemand wil verblijden.
Waarom komt er geen muze naast mij hangen
Die mij helpt het te bevrijden?
 
Ik ben op zoek in de talen die ik ken
Naar een vorm om het uit te drukken,
Maar hoe dieper het zit, hoe armer ik ben
Aan woorden; het wil gewoon niet lukken.
 
In gedachten dicht ik het meesterwerk,
Waarin ik ritme, metrum en kadans
Met zinvol rijmen tot één geheel verwerk,
Klanken en schema mooi in balans.
 
Achter de zinnen is de muziek verborgen,
Die de fijnste snaren van het gemoed
Laat trillen, die een hart vol zorgen
Vertroost of even glimlachen doet.
 
Wat ik schrijf, zijn slechts vingeroefeningen,
Een moeizaam streven naar dat ideaal.
Mijn tijd ware beter besteed aan andere dingen
Dan dit vruchteloze worstelen met taal.

warme voeten
de kattenpoot in mijn nek
de zachte snoet tegen mijn neus
het voorzichtige sluipen
het besef
 
ik glimlach en huil