mijn denken is een echo van wat bestaat
maar waar komt de echo vandaan
waar ligt de kern waar het denken begon
mijn leven is een zoektocht naar de bron
en ik nam de brede, geplaveide straat
van de godsdienst uit mijn kindertijd
maar te snel liep hij dood
in dogma's en onverdraagzaamheid
misschien kon het huwelijk een antwoord geven
het bleek een junglespoor, overwoekerd
door de lianen van de verstikking
met een machete wilde ik niet leven
er was het glibberige spoor der politiek
dat leidde door de kloof van macht
waar de lucht roerloos hing
en het water volledig ontbrak
en aarzelend stond ik aan het pad
van atheïsme en vrijmetselarij
de spiegels weerkaatsten de rituelen
der ingewijden, ook dat was niets voor mij
daarna kwamen er woestijnen
toen er geen paden meer waren
waar het zand elke stap vasthield
maar nooit een voetdruk achterliet
toch verschenen er plukjes groen
de uitlopers van een nog verre oase
de vlakte kreeg een nieuw reliëf
en de horizon beloofde schaduw
door mijn ogen zag ik andere oplichten
ontving terug het reflecterende licht
heb de goddelijkheid ontdekt
die in iedere mens aanwezig is
en heb een intelligente ziel ontmoet
mijn denken werd vertaald in woorden
heb met elke gebruikte letter
de chaos in mijn geest geordend
heb dan de snaren van mijn lier gestemd
om het loflied van leven en dood te zingen
nu dans ik het ritme van mijn melodie
heb daarin vrede en vreugde gevonden
nog is mijn zoektocht niet ten einde
die mag dat ook nooit zijn
maar tegenwoordig is de weg verlicht
al zal hij nooit afgebakend zijn
huwelijk
uit de nevel van de zee kwam de zon omhoog
