sterven

dromen zijn vervlogen
vrijheid smaakt bitter
liefde is eenzaamheid
 
wat blijft is de wrange nasmaak
van een sigaret en een glas wijn

nu bloeit de Japanse kerselaar
de bloesem houdt de regen vast
op de ruit tranen druppels
 
het is lente vandaag
frêle, mooi en wonderbaar
als alles wat jong is of pas begonnen 

een hand raakt aan
koel metaal
gladde kleppen
een mond spant de lippen
en klanken weerklinken
 
het is mijn hand
mijn mond
mijn lippen
in blijvende verwondering

dat deze nacht
opnieuw
een waanbeeld is
 
dat verdriet niet eeuwig duurt
maar telkens weer vernieuwd wordt
 
dat een stem
een blik
nooit
redding zijn

wat ik ooit verdrong
omdat het te veel pijn deed
of een te indringend denken vroeg
durf ik nu onder ogen zien
 
door wat blij én triest was te aanvaarden
heb ik vrede in het heden
met zijn onvolkomenheid en illusie
dit leven tussen geboorte en dood
is immers een liefderijk te spelen spel 

een gezicht in tegenlicht
 
hij voelt mijn blik
kijkt
ik ook
 
koffie met een stukje ziel
 
zijn vingers omklemmen de mijne
mijn hand ligt veilig in de zijne
 
uren later nog
proef ik zijn kus
op mijn lippen

de stilte sluipt op zachte pootjes
door sterrenheldere nacht
zo rustig wordt deze stad
als mensen en dieren slapen
 
het torenlicht van de abdij
straalt over huizenzee als baken
wuift warm zijn groet
naar wie nog wakker is
 
een late voetganger onderschept
de weerschijn van de straatlantaarns
een schim met vele schaduwen
die zich naar huis voorthaast

ogen?
jouw ogen!
een stem?
jouw stem!
en haren, neus, kin en mond?
van jou, helemaal van jou!
 
met je prullevingertjes
en suikerzoete teentjes
 
zoon
helemaal alleen van jezelf
 
zacht velletje
zacht buikje
zacht lief klein kindje

gevangenen van ruimte en tijd
verstrikt in een web van emoties
met schakeringen van hemel en hel
angst en twijfel en jaloezie
naast liefde, muziek en poëzie
 
de ziel wordt misleid door nuchter denken
verstand vertroebeld door fysieke wensen
het aftasten van onze grenzen
bewustheid en instinct
het graven naar ons diepste zelf
tot bij de warme hand
van de spirituele verwant
 
wij worden van onze kluisters bevrijd
door inzicht in onze menselijkheid

inademen, uitademen
een bewuste controle
energie wordt opgebouwd
concentratie
de spanning en ontspanning van vingers en handen
verspreiden warmte
elk spiertje doorbloed en doorgloeid
 
een universum gaat open
de geest bevrijd van druk en problemen
het leven van alledag alledaags
de aarde heel erg aards
de ziel krijgt haar vleugels terug
en stijgt hemelwaarts
 
sax spelen?
eigenlijk is het mediteren

ik land op een glanzend watervlak
schrijd over een weerkaatste lucht
beproef de veerkracht van moleculen
doorbreek de oppervlaktespanning van woorden
 
gewogen en zwaar genoeg bevonden

en na bijna een etmaal
waarvan elk uur een eeuwigheid leek
werd hij op mijn buik gelegd
naakt en schreeuwend
 
daarna gewassen en gekleed
werd een hoopje mens bij mij gebracht
de toekomst nog open
geen blad beschreven
 
en elke seconde heb ik mij ingeprent
elk beeld helder als het heden
want er zijn dingen in het leven
die ik nooit wil vergeten

wij koesteren ons in de warmte
van onze blikken op elkaar gericht
ontvangen van elkaar wat wij geven
tot de wereld zich om ons verdicht
in die immense uitbarsting van vreugde
waarin ons samenzijn is als het licht
van de zon dansend op groen lover
als duisternis voor haar stralen is gezwicht

Honderden vlindertjes fladderen rond,
Elk heeft een naampje, elk heeft een kleurtje
En zijn eigen specifieke geurtje
Binnen het grote insectenverbond.
 
Blij buitelen ze in en om mij heen,
Als een bontwisselend schilderijtje,
En al probeerde ik het een tijdje,
Gevangen heb ik er tot nog toe geen.
 
Maar bloempjes in een uitgestoken hand
Brengen plots dit kleine wonder tot stand:
Een witje wordt verleid door 't nectarfeest.
Terwijl ik door gevoel wordt overmand,
Dringt het heel helder door tot mijn verstand:
Ziel en vlinder zijn altijd één geweest.
 
Noot: het Oudgriekse woord psychè betekent zowel vlinder als ziel.

de wereld is een klankbord
mijn geest zwerft van plaats naar plaats
gisteren is morgen is vandaag
beelden bevroren in ruimte en in tijd
 
mijn ik wordt een universum
maar is er slechts een deeltje van
muziek ontvouwt haar gazen gewaad
zacht golvende sluiers in de wind
 
en heel omzichtig omhels ik haar
wanneer zij mij mijn vleugels geeft
en luid jubelend stijg ik op
naar haar hemel en haar zon

de kommer en kwel van een ander
zijn hooguit vervelend
veel interessanter die van onszelf
 
toch heeft ieder zijn deel
maar sommigen krijgen meer
dus informeer ik naar andermans leed
dan doet het mijne minder zeer

door woorden word ik veroverd
zijnde wat ze zijn:
de uitgesproken ziel, de uitgedrukte geest
de humor van het sprekende verstand
woorden als water voor een dorstende plant
uitgedroogd door verzengend zwijgen

complexen heb ik niet meer: ik ben wie ik ben
niet meer zo jong, een beetje geschift
eigengereid, altijd een beetje te vlug
maar mijn hart is groot en mijn lach oprecht
ik slijp de messen van mijn verstand
klaar voor analyse of gevecht
 
ik hou van mensen, doorzie hun schijn
en blijf van hen houden, hoe ze ook zijn
misschien zijn ze slim, soms zijn ze dom
groots in hun denken of kleinheid alom
mensen hebben elkaar toch nodig
wat zelfs god in het paradijs reeds wist

De groothandelaar in dromen kwam nog eens langs, vroeg of ik iets speciaals wilde bestellen.
Een nieuw leven, opperde ik voorzichtig.
Bedrukt schudde hij het hoofd.
Wat of hij dan wel had?
Glinsterende zeepbellen, luchtkastelen illusies, verliefdheid, zelfs liefde had hij op maat te koop. Beter, veel beter dan een nieuw leven. Maakt het oude weer wat fleuriger.
Heb ik mijn deel daarvan nog niet opgebruikt, vroeg ik maar voor alle zekerheid.
Nu kon hij geruststellend glimlachen. Voor jou heb ik een voorraad die ruimschoots meegaat tot het einde van je dagen.
 
Wist ik veel dat ik morgen dood zou zijn.