Naar de inhoud

Blue Water: de teksten van Meermin

ik heb dromen nodig om méns te zijn!
akke.beakke.be
Picture.aspx?Type=2&ID=31b011f6-fb91-4d0e-9d4b-9418a9247a1b&MaxWidth=614&MaxHeight=328
Welkom!
Op deze blog staat mijn
verzameling teksten.
Kopiëren mag, maar vermeld dan aub mijn naam.
Meermin volstaat. Dank je.

Archief

Oud is een drieletterwoord

De babyboomer heet nu 50-plusser, maar de tijd waarin hij jong en frivool de wereld en de andere sekse ontdekte, is niet vergeten. Integendeel. Met het klimmen der jaren hebben de herinneringen aan vroeger, aan de vrije, onbekommerde seks, het vrijmoedige ontmoeten van leeftijdgenoten...aan kracht gewonnen. En nu, op de valreep voor de echte ouderdom, de kinderen min of meer opgevoed en uit huis, steekt twijfel de kop op: Was dit nu mijn leven? Ach, nog één keer die goede, zalige tijd mogen herbeleven!

Oma ligt, moe van het opvangen van de kleinkinderen, vroeg in bed. Opa, wat kaler en grijzer, het middel wat dikker, gaat surfen op het internet.   Dat is IN, dat is modern, dat is méégaan met je tijd! Chatsites van jongeren worden gemeden, opa heeft nooit leren typen en kent hun chattaal niet, dat is voor hem Chinees. Geen nood echter, diezelfde jongeren hebben uit oprecht meevoelen met al die 'oudjes', speciale sites -jongeren niet welkom -(ter bescherming van..) opgericht voor hen. Zoon of dochter heeft de site op de pc geïnstalleerd en zorgvuldig uitgelegd welke knopjes moeten worden gebruikt en welke zeker niet. Dan heeft wegwerp-pa toch nog een hobby, een bezigheid; anders zit hij ook maar stom voor de tv. Zo heeft hij nog contact met leeftijdgenoten, moet in het donker de straat niet meer op en blijft hij uit het café. Eerst komt het kiezen van een nicknaam; de pc is een zo gevaarlijk medium, daar blijf je beter anoniem. Dieren zijn zeer gewild en opa herinnert zich zijn lange, wilde haren..."leeuwke" wordt aan de chat toegevoegd, in verkleinvorm, want hij wil niet oud of bedreigend overkomen. Bewust of onbewust maakt iederéén daar zich klein, want klein is jong. Hoe begin je nu zo'n gesprek met een onbekende? Veilige vragen zijn vragen naar woonplaats en leeftijd. De eerste valkuil opent zich voor opa's voeten. Kan je aan iemand van boven de 50 nog wel vragen hoe OUD hij of zij is? Opa bezint voor hij begint en vraagt heel slim: "Hoe JONG ben jij?" Een mooie variant daarop kaapt Flupke hem voor de neus weg: "Hoe veel LENTES tel jij?" Dat opa daar nu toch niet aan heeft gedacht...Doeme toch! Het gesprek kabbelt rustig voort, iedereen waant zich weer jong, zo niet van buiten, dan toch van BINNEN en de niet meer zo jongen overtuigen elkaar: het is toch maar hoe jeugdig je je VOELT, wat belangrijk is.

Binnen de kortste keren leert opa veel bij; je kan in een apart kamertje met iemand praten. Nu wordt het interessant, want anoniem en zonder andere mensen die je controleren, mag je de opgekropte gevoelens van jaren botvieren. Opa klikt zo'n privé-venster open en typt langzaam met één vinger, maar frivool zoals vroeger: heb jij wel een slipje aan? 99 keer gaat dit niet goed, maar opa denkt één keer goed is genoeg!

Na een half jaar heeft zoon of dochter bij pa cam geïnstalleerd en opa staat nu op facebook of msn. Vroeger was je trots op je kind, nu ben je al blij als het trots is op jou. Als foto bij zijn profiel vindt hij op internet een afbeelding van een oudere, sportief uitziende, gedistingeerde heer met een dikke bos wit haar, die nonchalant naast zijn dikke slee of grote huis poseert.  Ach arme vrouw die in zijn net belandt, nee, opa laat zijn gezicht niet zien, want nu lieve SCHAT heb jij mij zo heet gemaakt dat ik op het punt van spuiten sta. De cam wordt strategisch op één punt gericht, want op zijn pik zie je de rimpels niet.

De volgende dag vraagt opa zich verbijsterd af waarom hij is geblokkeerd en waar de vrije seks of de vrijmoedige vrouw uit zijn jeugd gebleven is. Of herinnert hij zich dat verkeerd
? 

Geschreven door Meermin om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

De eenzame man


Toen mijn zoon en ik het restaurant binnenkwamen, zat de man alleen aan zijn tafeltje. Hij straalde eenzaamheid uit, dat ondefinieerbare aura van hunker naar menselijk contact, aandacht, een gesprek. Wij namen plaats aan het tafeltje naast het zijne.
Het verbaasde mij niet dat hij ons smakelijk eten toewenste.Wij bedankten hem voor zijn wens en wachtten op zijn volgende zet.
Die kwam er met zijn opmerking over de achtergrondmuziek.Er was een schampere, betweterige toon in zijn stem. , waardoor wat hij zei, overkwam als "en wat IK niet goed vind, IS niet goed".

Daarna ging het gesprek eenzijdig verder: hij sprak en wij luisterden. Hij had het over liefde die altijd haat wordt, over Amerikanen die altijd arrogant zijn, over joden die altijd steenrijk zijn en totaal ten onrechte in Israel wonen, over negers die altijd zwart zijn en dat altijd zullen blijven. "En de jongeren van tegenwoordig, mevrouw, zo verdorven, voor hen is alles altijd seks: ze misbruiken de tv voor seks, ze misbruiken de pc voor seks en ze zenden mekaar de smerigste berichten via hun gsm. Van dat laatste wilde hij ons maar al te graag een voorbeeld geven. Wij waren benieuwd.

"Stuurt die jonge gast het volgende door naar een meisje.Op zijn gsm, mevrouw, naar een meisje, mevrouw! Dat is de jeugd van tegenwoordig. Seks en smeerlapperij, mevrouw."

Roodkapje: O Wolf, wat hebt gij kleine oogjes!
Wolf: maar Roodkapje, ziet gij dan niet dat ik aan het schijten ben?

Onze gezamenlijke schaterlach kwam tenminste voor ons als een bevrijding, want er lag iets zwaars op onze maag en het was niet het eten. Mijn hart ging uit naar mijn zoon, die net als ik uitermate beleefd, maar zwijgend was blijven luisteren naar de monoloog.

We hebben betaald en zijn samen naar huis gereden.
Geschreven door Meermin om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht

Wortels


Ik heb zijn kleine voeten en lange benen
met roestbruine vlekjes en wintertenen.
In de spiegel kijkend, weet ik terstond:
ik heb haar grijsblauwe ogen en ik zie haar mond.


Een leuk verhaal kan ik met genoegen smaken;
wat veel, zo niet alles met hem heeft te maken.
Maar ik dans met haar ritme en zing met haar stem,
want zij danste en zong; dus komt het van haar, niet van hem.

Hem herken ik dan weer in mijn vele lezen:
ontwikkel jezelf, leer altijd bij, word belezen.
Van haar heb ik de hang naar perfectie geërfd:
het plezier van het juist doen, wat je aan kunde verwerft.

Van hem stammen de blijheid én de nukken,
de humeurigheid als iets niet goed wil lukken.
Doorzettingsvermogen was eigen aan haar:
Vertrouw op jezelf, de uitdaging ligt daar!

Uit hen beiden ontspringt de trots te zijn wie ik ben:
trots op mijn naam en trots op mijn pen;
dat gaat samen met deemoed en schuldgevoel:
wat je ook doet, niet jij maar de ander is 't doel.

Ik besta met stukjes van hen, probeer ermee te leven;
zocht mijzelf en vond hen in dat streven.
Denk aan hen met de warmte en liefde die er was,
erover spreken gaf evenwel geen pas.
Wat zou ik er niet voor geven,
waren ze allebei nog in leven.
Geschreven door Meermin om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Uitstap naar limburg


Zo rijden we dan nog eens naar Limburg: twee nu in Wallonië gestationeerde Vlamingen en een eveneens in Wallonië woonachtige Nederlander. Onderweg kwelen wij luidkeels het Limburgse volkslied, jawel, dat van 't bronsgroen eikenhout, waarin het nachtegaaltje zingt.
Hoewel ik nimmer een nachtegaal in Limburg heb horen zingen tijdens de 33 jaar dat ik er gewoond heb... Maar dat ligt ongetwijfeld  eerder aan  mijn onvermogen het te horen dan aan het gezang van het diertje zelf.
Wellicht ben ik in al die jaren nooit diep genoeg in 't bronsgroen eikenhout doorgedrongen om het te kunnen horen. Schapen heb ik wel ooit gehoord in Limburg en eens een schorre ezel, maar dat geluid kan zelfs ik niet verwarren met het zoetgevooisde gezang van een nachtegaal.

Na een vlotte rit staan we op de stoep voor de zaak, die het doel is van onze Limburgse uitstap. De omstandigheden noden de Vlamingen uit tot het vertellen van die oeroude mop over het Limburgs aan de onwetende Nederlander:
"Ken je een Limburgs woord met 13 letters?"
"Euuh, nee?"
"Een hoooooooooond!"

Nog nagrinnikend gaan we de zaak binnen en worden er begroet met blij gekwispel en verheugd gehijg van een allerschattigste, witte Maltezer. 

"Ik heb een nieuwe hoooooooooond!" zegt de Limburgse zaakvoerster ter verduidelijking van de situatie.

Verbijsterd ziet ze plots drie klanten die elkaars blikken krampachtig proberen te vermijden en langzamerhand een steeds roder hoofd krijgen.
Zich bukken om een laag op zijn poten staand dier te aaien vergt veel inspanning!

Tegen het moment dat de vrouw haar nieuwe huisdier optilt om ons ook zijn onderkant te laten bewonderen, zijn de ergste lachkriebels weer onder controle...

Had de Nederlander nu toch maar gezwegen. Zijn bemoedigende opmerking over de mooie hooond, was naar mijn bescheiden mening puur opzet, al valt er aan zijn Limburgse accent nog het nodige bij te schaven.
Geschreven door Meermin om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Na de trombose


Na de dag waarop ik verlamd raakte,
was het niet langer noodzakelijk noch mogelijk
mensen en/of het geluk na te lopen

heel rustig kon ik zitten wachten
wie en/of wat spontaan bij mij langs zou komen...
het was op zijn minst verhelderend.

Zo dit een gedicht is,
is het een eerbetoon aan die mensen,
die op lange termijn en
onvoorwaardelijk
naast en achter mij zijn blijven staan
en nog steeds staan
met (on)gevraagde hulp en steun:
de familie dus
en enkele zeer schaarse vrienden
die mij, nu gehandicapt, kunnen blijven
waarderen en respecteren als volwaardig mens
en ook zo met mij omgaan.

een voorwaar mooi alternatief
voor gemanipuleerd en vernederd,
belogen, bedrogen en bestolen worden
onder het mom van hulp.

goede bedoelingen zijn een hel
en wijzer worden doet pijn.



Geschreven door Meermin om 09:31 1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van Blue Water: de teksten van Meermin

↑ Terug naar de berichten