9 april 2009

Na de dag waarop ik verlamd raakte,
was het niet langer noodzakelijk noch mogelijk
mensen en/of het geluk na te lopen

heel rustig kon ik zitten wachten
wie en/of wat spontaan bij mij langs zou komen...
het was op zijn minst verhelderend.

Zo dit een gedicht is,
is het een eerbetoon aan die mensen,
die op lange termijn en
onvoorwaardelijk
naast en achter mij zijn blijven staan
en nog steeds staan
met (on)gevraagde hulp en steun:
de familie dus
en enkele zeer schaarse vrienden
die mij, nu gehandicapt, kunnen blijven
waarderen en respecteren als volwaardig mens
en ook zo met mij omgaan.

een voorwaar mooi alternatief
voor gemanipuleerd en vernederd,
belogen, bedrogen en bestolen worden
onder het mom van hulp.

goede bedoelingen zijn een hel
en wijzer worden doet pijn.

Goh, het is al 2009 !
 
Geniet met volle teugen van voorlopig het laatste bericht hier. Af en toe voel ik mij met plezier kluizenaar, heb echt geen zin in berichten schrijven enz.

In de laatste weken is er met moeite het nodige georganiseerd aan werkzaamheden in het huis. Heel voorzichtig stel ik een datum van terugkeer in het vooruitzicht.

Voorlopig zou dat 19 mei 2009 zijn, omdat ik twee jaar geleden eveneens op die datum mijn eerste poging gewaagd heb. Mijn zin om erover te schrijven vermindert zienderogen. Misschien begin ik ooit nog wel een nieuwe blog, deze zou ik willen afsluiten, zodat ie weer wordt wat zijn oorspronkelijke bedoeling was: gedichten en verhalen.

Over een week of zo, zal ik alle berichten die geen gedichten zijn, verwijderen. In de plaats daarvan komt er een maandelijkse nieuwsbrief naar de broers en zussen. Eén toetje kan ik wel nog beloven. naargelang het huis meer vorm aanneemt, wil ik toch wel foto's laten zien van de afwerking, de realisatie van wat ooit een visie was. Die komen dan in twee nieuwe albums, die heel toepasselijk Lierneux 2008 en Lierneux 2009 zullen heten. Ze zullen te vinden zijn in de linkerkolom, zoals nu ook het geval is.

Meermin neemt voorlopig afscheid van jullie, met al mijn dank voor de vele ondersteuning en moed insprekende reacties die jullie mij via deze weg telkens weer hebben gegeven. Voor mij wordt het tijd te leven nu, zonder erover te schrijven. Dat laatste maakt deel uit van mijn nieuwe leven, denk maar. Er is nu al maanden dat idee ook voor een heel erg lang verhaal, waarvan de titel "Kinderen van onze tijd" moet worden. Er is mijn stille hoop dat ik eraan kan beginnen, eens ik mijn innerlijke én uiterlijke rust en harmonie en mijn eigen leven teruggevonden heb, op die magische plek daar in de Ardennen...

"Weet je wat leuk zou zijn in die kleine tuin van jou?" had Mariekes zus Linda gevraagd. Marieke keek Linda uitnodigend aan verder te gaan.
"Zo'n oude, grote spiegel tussen het groen." Marieke knikte instemmend. Wat een leuk idee.

Daarom liepen de zussen nu rond op de rommelmarkt.  In de kille ochtendlucht liepen ze langs oude tafels, stoelen en kasten. De opkopers bij hun kacheltjes keken hoopvol op bij hun nadering. Spiegels waren er echter niet te zien. Nu ze er toch eenmaal waren, struinden ze alle loopgangen af.. Helemaal achteraf, op één van de goedkoopste plaatsen verkocht een oud dametje nepjuwelen. Op haar tafel stond een mooie, oude spiegel in een kader van gebloemd houtsnijwerk. Er waren wat zwarte vlekjes op, maar dat maakte de spiegel juist charmant. Marieke en Linda keken elkaar met schitterende ogen aan. Het vrouwtje schuifelde nader, toen de zussen bleven staan.

"Oorringen? Mevrouw? Of hier: deze prachtige ketting in halfedelsteen... Waarom probeert u hem niet eens? Mijn spiegel zal u tonen hoe hij u staat." Linda bedankte haar voor het aanbod. "Niet de sieraden, maar de spiegel interesseert ons. Is die ook te koop?"
"Mijn toverspiegel?" gniffelde het vrouwtje.
"Wat is er toverachtig aan?" mengde Marieke zich in het gesprek.
"Hij laat je zien hoe je bent en hoe jij je voelt, niet hoe jij eruit ziet", antwoordde het vrouwtje ernstig.
Linda zei vrolijk: "Op dit moment als een kind in een snoepjeswinkel, een beetje opgewonden, maar verwachtingsvol."
"Kijk dan maar in de spiegel, mijn kind."
Linda keek en keek opnieuw. Niet de wat oudere, netjes gekapte en verzorgde vrouw die ze 's morgens in haar toiletspiegel zag, keek terug, maar een jong meisje, een kind nog, met twee grappige vlechtjes en grote strikken en sproetjes om de neus keek haar guitig aan. Onwillekeurig ging haar hand naar haar neus. Iedere dag van haar volwassen leven had ze die sproetjes weggeschminkt. het leek of ze naar een foto uit het verleden keek. Hoe oud was ze toen? Een jaar of tien? En Marieke? Zag zij haar zus in de spiegel ook als kind? Een korte, zijdelingse blik op Mariekes gezicht vertelde haar genoeg.

"Een toverspiegel, inderdaad, maar verkoopt u hem?"
Na veel loven en bieden, waar Marieke zich zorgvuldig buiten hield, haalde Linda haar buit binnen.
Zus heeft zakelijk instinct, dacht Marieke, want de prijs was verrassend laag.
Het vrouwtje zei slechts:"Je kijkt beter niet in die spiegel op een voor jou slecht moment."

Linda betaalde en omklemde de spiegel in haar armen met de weerkaatsing tegen zich aan.

Over Mariekes tuin werd niet meer gesproken, waar Marieke niet aan tilde. Een spiegel zou ze nog wel vinden; het moest niet echt een 'toverspiegel' zijn.

Een week later belde Linda opgewonden op. "Marieke? Kom je? Ik wil je iets moois laten zien!"

Marieke reed naar Linda, nieuwsgierig waarom ze zo opgewonden was. Met een kop koffie en een koekje zat ze later aan de tafel. Linda haalde foto na foto. De spiegel was steeds dezelfde; het weerkaatste beeld telkens anders. "Hoe?" begon Marieke.

Maar Linda legde al triomfantelijk uit dat hun Jacques met zijn elektronicaknobbel een camera op beweging had geplaatst. Die werkte volledig automatisch en digitaal. Nu moest ze enkel voor de spiegel staan. De camera legde feilloos het spiegelbeeld vast op foto. De kleren veranderden niet, maar er waren foto's van een Linda van alle mogelijke leeftijden, behalve de leeftijd die ze had.
"Allemaal ik en allemaal mooi! Zijn ze niet prachtig?"

"O, en moet je deze zien: Onze mama die in de spiegel keek en niet wist dat ze werd gefotografeerd. Ze voelt zich nog steeds en is hier dus een meisje van hooguit 18."
En hier de foto van Jacques die de installatie uitprobeert!"
"Eh", zei Marieke, "Hij ziet eruit als de Jacques, die ik ken, enkel zijn haar is wat draderig."
"Dat bewijst het!" kraaide Linda bijna. "Een knobbel, ja, maar geen greintje fantasie."
"Kom, Marieke, ga ook voor de spiegel staan en laat je verrassen."

Een beetje onwillig, maar ook benieuwd ging Marieke voor de spiegel staan. Op de foto was ze helemaal zichzelf, maar met een poes op haar schoot, een teddybeer in haar arm en een prachtige, grote hond naast zich.

"Je bent en blijft een grote dierengek, zusje van mij" zei Linda teder. Marieke vond het tijd om te vertrekken; de foto nam ze mee; die vond ze wel lief.

Diezelfde avond belde Linda nog een keer, er klonk paniek in haar stem. "Marieke? Kan je snel komen? Er is iets vreselijks gebeurd!" Marieke was zo goed niet of ze reed opnieuw naar Linda.

Die opende de deur in een avondjurk en tranen. "Het gaat over Jean-Pierre!" Marieke loodste Linda rustig naar de keuken en zette thee. "Hier zo, drink eerst eens wat en vertel dan maar."

"We wilden naar een feestje in zijn bedrijf. Hij had zijn smoking aan. Toen keek hij in die vermaledijde spiegel. Ik heb hem nog nooit zo overstuur en bleek gezien. Pas nadat hij in de badkamer twee keer zijn tanden had gepoetst, deed hij weer wat normaal. Maar hij wilde niet kwijt wat hij in de spiegel had gezien. Hij is op bed gaan liggen en ik heb de camera nagekeken en heb jou gebeld"

Trillend haalde Linda een foto: "Hier, kijk zelf maar!". De smoking was goed te herkennen en zag er duur uit. Boven het hemd met het strikje stond haarscherp de kop van een vervaarlijke wolf met ontblote tanden en bloedvlekken in en rond de muil.

Helemaal Jean-Pierre, de elegante, gehaaide en succesrijke zakenman, mijn schoonbroer... dacht Marieke.

 

.

 

 

  

 

Baron Antoon tikt met zijn klauw en roept "Miaauw,
Deze GROTE kat heeft GROTE honger, breng eens wat eten en liefst een beetje gaauw!"
Meneer Alfred Majoor is plots des katers knecht,
snijdt een uitgelezen hapje op het aanrecht.

Hij zet het bordje zoals het hoort
op een hagelwit servet.
Antoon heeft het toch gehoord,
keurt het met één oog, maar knort misnoegd: "Pgg Alfred,
Ik heb het al zo vaak gezegd! Léver blief ik niet.
Onthou dat toch, jij stuk verdriet!"

"Een deftige kater, zoals ik, eet liever een krabbetje.
En vergeet niet Rode Boontjes slabbetje!
Die kan mijn restjes krijgen.
En snel een beetje! Of ben je al aan het hijgen?"

Wij, katers van adel, hechten zeer aan etiquette,
Menéér Majoor. Of is het majorette?
Een ander bordje met exquise zeebanket
wordt nu voor Antoon neergezet.

Baron Antoon keurt het met opgetrokken neus,
maar dit is allereerste keus.
Genadig begint hij aan zijn maal
Het naderende Boontje krijgt een haal.
"jij miezerige kever,
neem JIJ maar genoegen met de lever.
Die is goed genoeg voor joou",
blaast Antoon met een snaauw.

Na het eten, heel voldaan,
is hij discreet in de kattenbak gegaan.
Wrijft nog eens smakkend door zijn haar
met een adelijk gebaar.

Baron Antoon bekijkt Alfred waardig:
"Hoe bedoelt u, IK niet aardig?"

"Papa? Mogen de katten mee naar de pinksterfoor?"
vraagt smekend de kleine Bart Majoor.
Meneer Majoor krabt nadenkend op zijn hoofd:
"Helaas, die is alleen bedoeld voor mensen, zoon,
maar de katten krijgen hun eigen foor, dat is beloofd.
Ons rosse katje Rode Boon
en zwarte kater Baron Antoon
zullen zwieren en botsen met veel vertoon."

Aan ieders staart bindt papa een lapje
uit mama's grote lappenmand.
"Dat is eigenlijk hun vlagje, snap je?
neem er maar één in elke hand."
Bart kiest groen voor Rode Boon
en rood past mooi bij het zwart van Baron Antoon.

Etenstijd! Mama opent met een klikje
voor elke kat een blikje.
Allebei met hun staart omhoog,
als pijlen uit een boog,
stormen ze samen naar de erker,
maar Antoon is groter en ook sterker.
hij botst tegen Boontje op.
Dat is een verschrikkelijke klop.
Boontje kruipt onder Antoons langere poten door,
want al is hij klein, hij is geen domoor!
Zijn staart met het vlagje hangt even halfstok.
Je hoort hem denken: "Wil je amok? Dan krijg je amok!"
Nu lacht papa: "Zijn het geen leuke botsautootjes?
Kijk maar; ze geven elkander stootjes."

's Avonds gaat Bartje graag in bad.
Mama heeft het met scheepjes en eendjes klaargezet.
Op de rand zit al een rosse kat;
dat wordt dadelijk dolle pret!
Bart spettert wild in het water,
tot groot ongenoegen van een zwarte kater.
Katten kunnen niet in hun blootje;
ze vissen met een hangend pootje
naar een drijvend eendje of een bootje,
maar de hoofdprijs is de haai
en die wint Boon met één goede zwaai.

Wanneer Bart dan in zijn bedje ligt,
springt een grote zwarte schicht
zonder aarzelen recht af op zijn doel:
Toon schommelt al in de schommelstoel.
Rode Boon schommelt ook, maar meer bedaard
op de rug van Bartjes hobbelpaard.

Die nacht droomt kleine Bart Majoor
onder het krakende linnen
van de grote kattenfoor,
terwijl de katten naast hem liggen en spinnen
Heel laat nog komt papa binnen
en draagt de katten, één in elke hand
naar hun warme kattenmand.

De kieren in het rolluik lieten voldoende licht door om in het schemerduister de vrouw op het bed te zien. Door een vreemde speling van het licht leek het smalle, bleke gezicht van binnenuit te stralen. De man legde zijn vingertoppen op de halsslagader en schudde de vrouw licht bij de schouder. Het haar voelde vochtig aan. Er was geen hartslag en geen reactie.

Officier van wacht Stevens trok het rolluik helemaal omhoog, zag nu de pillendoosjes en het glas water op het nachttafeltje, nam zijn gsm en belde het parket. Bondig meldde hij wat hij gevonden had. "Blanke vrouw, leeftijd 45 jaar, naam Lore Leyers, met een y niet met een i, vermoedelijke zelfmoord, in die nieuwe wijk, ja, met de namen van rivieren. Rijnlaan 7, vlakbij die gevaarlijke bocht."

Voor het parket arriveerde, luisterde Stevens naar wat de buren te vertellen hadden. Dat Lore reeds langer ziek was, maar na maanden in een ziekenhuis in Leuven naar huis was teruggekeerd. Dat de buren geregeld bij haar langs gingen voor de boodschappen en de medicijnen of gewoon voor gezelschap, meneer, want ze zat hier zo alleen, maar ze was altijd aan het neuriën. Geertrui, dat is Gertje hier, meneer, had een sleutel. Lore was bang dat haar iets zou overkomen en dat de deur dan zou ingebeukt worden.

Stevens luisterde geduldig, dacht "De deur inbeuken? Een slotenmaker bellen, ja", maar hij zei niets.


Hij hoorde een auto stoppen. De bel ging. Twee mannen stonden aan de deur.

Stevens herkende zijn vriend Corans van het parket. De andere man, lang, slank en gebruind met witte haren, kende hij niet. Corans stelde hem voor als de wetsdokter Vanberg.

Stevens ging beide mannen voor naar de kamer waar Lore lag in nu onverbiddelijk helder licht. Vanberg boog zich over het lichaam en raakte de haren aan.

"Deze vrouw is gestikt. Is het u niet opgevallen, Stevens, dat de haren klam zijn? Bijna alsof ze in het water gelegen heeft. En aan de kleverigheid te oordelen eerder zout dan zoet water." Stevens bromde iets wat de dokter met wat goede wil als bevestiging kon opvatten. Vanberg wreef zijn vingertoppen over elkaar, rook aan het haar, bekeek het grondiger. Hij kon de verrassing niet uit zijn stem houden: "Het is ZAND!"

De lijkwagen reed voor. De mannen tilden het lichaam op. Op het kussen waarop het hoofd gelegen had, lagen twee schelpjes. Vanberg borg ze op in een plastic zakje.

Stevens kon vertrekken; zijn werk hier zat erop. Maar Stevens vertrok niet; hij ging nog eens met de buren praten. Vooral Gertje droeg het hart op de tong.

"Vijf ongelukken, meneer, in de laatste maand en allemaal in deze bocht. Een nieuw aangelegde weg, meneer, het is toch je reinste schande!" Stevens knikte, bij drie ervan was hij opgeroepen.
"Vertel eens wat meer van Lore?" Voor Gertje was dat aanmoediging genoeg.

"Ze noemde zichzelf Sirene, meneer, u weet wel als ze op haar pc praatte. Niet dat ik daar iets van afweet, meneer, maar dat was wat Lore vertelde. En dat ze op zware momenten een schaal met zand en schelpjes dicht bij zich zette. De aanblik en geur kalmeerden haar, meneer, dat was wat ze zei."


Tien dagen later dronken Stevens en Corans samen iets in hun stamcafé. Corans een pintje en Stevens een koffie, zoals hun gewoonte was.

"Is er nog iets speciaals uit het onderzoek naar die vrouw uit de Rijnlaan gekomen? vroeg Stevens.

Corans knikte "Maar niets abnormaals. Die vrouw had een zware hartkwaal. Dat verklaarde ook de medicijnen. Ze is gestikt door het water op haar longen."

"En dat natte haar?"

"Vanberg heeft het naar het lab gestuurd voor onderzoek. Het water was inderdaad ...zout. Weet je wat het was? Tranen! Wat moet die vrouw gehuild hebben om haar haren zo te doorweken. En Vanberg beweerde in een noot bij zijn lijkschouwingsverslag dat er zich tussen haar tenen vliesachtige aanhangsels bevonden. Je zou van een dokter toch wat meer ernst verwachten... bij het vinden van een portie teenkaas, maar we hebben er smakelijk om gelachen bij het parket.
Alleen dat zand en die schelpjes zijn wat raadselachtig...Hoe heette die vrouw ook weer?"

Stevens nam een bierkaartje en noteerde iets, toen zei hij wat Gertje verteld had..

"Mooi!" lachte Corans, "Dat raadsel is dan opgelost."

Daarna liet Stevens hem zien wat hij opgeschreven had, maar hij merkte niet dat zijn duim de laatste letters bedekte en Corans las: Lore Ley

Uitzonderlijk dronken de mannen er nog eentje. Corans een pintje en Stevens een koffie, zoals hun gewoonte was.

 

Goede morgen,  Vader Zon
Goede Morgen, Moeder Aarde
Goede morgen, zusters Lucht en Water, broeder Vuur
<<Trwijl ik zwijgend in de rolstoel geniet van een laatste uur late warmte
en de goede geuren van de herfst opsnuif,
ritselt vlakbij  een blad op de grond

Machtige Vader Zon,
Gulle Moeder Aarde,
Goh, wat ben ik gelukkig
Goh, wat lééf ik graaag

En rustig bind ik de donkerblauwe satijnen linten van mijn slippers
nadat ze om enkels en benen gewonden zijn
(kruiselngs, zoals dat hoort)
voor ik sidderend neerzijg bij het applaus en dan pas
heel voorzichtig
 is er tijd om de vleugels op te vouwen in kreukvrije zones, terwijl de wit-gouden sax,
stil nu,
 als een pasgeboren kind in mijn arm tegen
mijn boezem ligt

het is erg om te zeggen
maar ik hoop oprecht
met hart en ziel en wezen
dat ik nooit meer,
nooit meer verliefd moet zijn

de vederlichte boulevard was heerlijk
je liep er op en neer
maar je ging nooit ergens heen
ik toch niet

in de stad van mijn leven
waren er te veel van die boulevards
en nu wat ouder, wens ik

slechts een doodgewone straat
met hier en daar een verlichte lantaarn
misschien een enkel uitstalraam
en iemand die naast je
door die straat wil gaan

De vederlichte boulevard is bedacht door Uvi. Deze tekst was het 'antwoord'.
Te lezen op https://blog.seniorennet.be/un_voyageur_immobile

engeltje met je zijdezachte vleugels
klein meisje met je zwarte haar
krijg je wel genoeg te eten
valt de hemel jou niet te zwaar?

speel je met de schapenwolkjes
stoei je met de herdershond
ben je jouw papa al tegengekomen
in dat land van de regen en de zon?

gluur je soms stiekem naar beneden
als je denkt dat niemand het ziet
zing je met een blij lachend gezichtje
of heb je ook traantjes van verdriet?

mijn lief gouden cherubijntje
morgen ben jij jarig en ik wou
dat ik een reuzetaart kon bakken
enkel en alleen voor jou

met suikerroosjes zou ik hem versieren
29 kaarsjes zouden erop staan
wij zouden samen jouw dag vieren
door fijn ergens naar toe te gaan

of moet ik mij gelukkig prijzen
dat jij voorgoed als baby bij mij bent
in mijn herinnering het leven vindt
dat je in werkelijkheid niet hebt gekend

ik toonde een ziel
en er werd achteloos aan voorbij gestapt

ik toonde gevoelens
en er werd even op getrapt

ik toonde mijn lach
maar die werd snel weer dichtgeklapt

verdronken verdriet
toen jij me woordloos in je armen nam

innigheid
toen jij in mijn armen liggen kwam

nu is de tijd voorbij
dat ik mij geen raad wist
met jouw verdriet en pijn

doorheen mijn levens
werd angst op angst gestapeld
terwijl ik verlamd toekeek

zonder besef 
zonder beleving
zonder verwerking

laat mij de doorstroom zijn
de omhelzing
de warmte

nu kan het

met onder die melkwitte, opalen lucht
het donkere water reeds
het huis aan de horizon
nog schrale hei, een vermoeden slechts van kleur
geen ster, geen maan, geen wind
slechts stilte en het zoeven der banden

en hoog in de hemel dat breekbaar roze
op weg naar mogelijkheden
naar zou kunnen
naar IS

een glimlach
heya
twee kussende beertjes
een warme knuffel
uren aan de telefoon
een goedmoedige plagerij
een grinnikende hond
paté met korstjes
drie kussens op de grond
een doorweekte handdoek
gevend en gevend
soms vragend, nooit eisend
uitgesteld weerzien
ziek en moe slapen
ontbijt na de middag
en praten, praten, praten
...

zo simpel dan is houden van 

ik heb een droom, Meester.

vertel je droom, Meermin.

er is die man, Meester.

ik ken hem niet.

nog is hij een schim, een droom, een fantoom....

ik weet het, Meermin.

hij is het mankerende stuk, Meester.

het passende stuk, Meester.

mijn animus, Meester.

heb je in jezelf gezocht, Meermin?

hoe kan ik, Meester?

ik ben de clowm, de entertainer, het rookgordijn.....

er is altijd hoop, Meermin!

en hoop doet leven, Meester.